Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
woensdag 28 januari 2015 om 05:42
Dat ging helaas niet lukken... ik heb de hele nacht niet geslapen... En moest zelfs overgeven omdat mijn maag tekeer gaat.... en een hoofdpijn dat ik heb... voel me gewoon nu zo slap en zwak,, Ik heb mij nog zo slecht gevoeld... Ik ben zo bang dat ik mezelf wat aan ga doen en haal weer van alles in mijn hoofd, ook omdat ik echt een hekel heb aan ziekenhuizen en ambulances... En dan haal ik weer de engste dingen in mijn hoofd dat ik straks gek wordt.. en dan wordt afgevoerd met de ambu... Ik voel nu gewoon nog meer die angst..Ik weet dat het angst is...
woensdag 28 januari 2015 om 06:46
quote:taccowoman schreef op 27 januari 2015 @ 23:05:
Ik weet het niet.. Ik ben panisch voor medicijnen maar ik dacht als het echt helpt waarom niet? Maar ik denk dat mijn lichaam er nog aan moet wennen...
Ik moet van mezelf nu rustig blijven... En mijn maag gaat tekeer... Net als of het honger heeft en niks in mijn maag zit
Zo reageert mijn maag als ik waanzinnig in de stress zit. Hongergevoel en toch niet moeten denken aan eten. Bij mij heeft dat niets met medicijnen te maken (wat niet wil zeggen dat het bij jou niet zo is).
Onderschat alleen niet de gevolgen die stress op je lijf kunnen hebben, die kunnen best ingrijpend zijn. En je zult nu snel geneigd zijn die te verwarren met bijwerkingen van de medicijnen.
Heel veel sterkte, meisje, je komt er uit, heus. Maar STOP in vredesnaam met googelen op bijwerkingen van je medicijnen, je hebt de kennis niet om te kunnen onderscheiden wat op jou van toepassing is en wat onzin is. Je wordt er alleen maar slechter van.
Ik weet het niet.. Ik ben panisch voor medicijnen maar ik dacht als het echt helpt waarom niet? Maar ik denk dat mijn lichaam er nog aan moet wennen...
Ik moet van mezelf nu rustig blijven... En mijn maag gaat tekeer... Net als of het honger heeft en niks in mijn maag zit
Zo reageert mijn maag als ik waanzinnig in de stress zit. Hongergevoel en toch niet moeten denken aan eten. Bij mij heeft dat niets met medicijnen te maken (wat niet wil zeggen dat het bij jou niet zo is).
Onderschat alleen niet de gevolgen die stress op je lijf kunnen hebben, die kunnen best ingrijpend zijn. En je zult nu snel geneigd zijn die te verwarren met bijwerkingen van de medicijnen.
Heel veel sterkte, meisje, je komt er uit, heus. Maar STOP in vredesnaam met googelen op bijwerkingen van je medicijnen, je hebt de kennis niet om te kunnen onderscheiden wat op jou van toepassing is en wat onzin is. Je wordt er alleen maar slechter van.
woensdag 28 januari 2015 om 07:59
Kan ook wel komen doordat ik mij te druk maak... Maar vannacht was het een ramp voelde mij echt slecht.. Heb mij voor vandaag wel ziek gemeld.. Soms denk ik, voel me toch iets beter, en 5 minuten later heb ik weer een raar gevoel in mijn mag en angstgevoelens.. Ben zo bang dat ik mezelf gek maak... Of dat ik gek wordt...
Maar voor mijn eigen vertrouwen bel ik toch zo even de HA
Maar voor mijn eigen vertrouwen bel ik toch zo even de HA
woensdag 28 januari 2015 om 08:12
Ik probeerde mij ziek te melden... maar kreeg diegene niet steeds te pakken... Werd ik net terug gebeld... Zei die wat hoor ik nou je hebt je ziek gemeld? Ik moest ergens anders invallen.. En daar was hij niet zo blij mee.... Kreeg ik een preek te horen dat hij nu een probleem had omdat ik dat ook wel eerder had kunnen bedenken... ik zei wist nog niet dat ik gister ziek wou worden... Nee maar je had wel kunnen vertellen dat er wat dingen speelden... Nou afgelopen maandag ben ik naar de dokter geweest en daarvoor was ik nog wel in staat om te werken.... dus had er ook niet bij stil gestaan dat het zo erg zou kunnen worden en dat ik medicijnen zou krijgen.. Maar op mijn werk wisten ze er wel wat van... Hadden hun het toch wel door kunnen geven?
Vraagt die heeft de dokter dan gezegd dat je thuis moest blijven? Ik zei nee, maar ik voel me zo beroerd etc... En gelijk voel ik me weer kut en bang en slecht en weer emotioneel... Ik doe zo mijn best en niemand die het begrijpt.... Gisteren dacht ik nog ach het is maar een medicijn, ik hou me sterk, werken lukt me wel... maar nu ik ben echt kapot dat ik geen medicijn meer durf in te nemen....
ben nu gewoon zo overstuur.... dat het nu nog erger gaat... Nu lijkt het wel alsof niemand het begrijpt.... Ik denk ook dat ik het maar aan die hoofd leidinggevende moet vertellen... ik heb nu weer zelfmoordgedachten... ik weet het niet meer...
Vraagt die heeft de dokter dan gezegd dat je thuis moest blijven? Ik zei nee, maar ik voel me zo beroerd etc... En gelijk voel ik me weer kut en bang en slecht en weer emotioneel... Ik doe zo mijn best en niemand die het begrijpt.... Gisteren dacht ik nog ach het is maar een medicijn, ik hou me sterk, werken lukt me wel... maar nu ik ben echt kapot dat ik geen medicijn meer durf in te nemen....
ben nu gewoon zo overstuur.... dat het nu nog erger gaat... Nu lijkt het wel alsof niemand het begrijpt.... Ik denk ook dat ik het maar aan die hoofd leidinggevende moet vertellen... ik heb nu weer zelfmoordgedachten... ik weet het niet meer...
woensdag 28 januari 2015 om 08:41
Tacco, hoe moeilijk ook, soms kan afleiding juist goed zijn om je gedachten niet steeds bij je angst te hebben. Als je niet aan het werk kunt, is er dan iets anders dat je kunt doen vandaag? Als je dit ook niet meer denkt te kunnen en je blijft met die gedachten in je hoofd zitten, bel dan de ha! Sterkte
water en zand
woensdag 28 januari 2015 om 08:48
Er zijn hier genoeg mensen die het WEL begrijpen, maar we zitten allemaal zo ver bij je vandaan. We kunnen alleen maar hopen dat we je wat moed in kunnen praten.
Probeer die nare gedachten nu van je af te zetten, want heus, je bent niet gek en je wordt ook niet gek.
Je bent alleen maar ontzettend bang, en dat is een slechte raadgever.
Bel anders je huisarts en vraag om iets waar je rustiger van word. Zeg maar dat je nu echt even hulp nodig hebt, iets om de dagen door te komen tot de citalopram zijn werk gaat doen.
En laat ze op je werk maar even mopperen. Daar kun je nu even niks aan veranderen.
Probeer die nare gedachten nu van je af te zetten, want heus, je bent niet gek en je wordt ook niet gek.
Je bent alleen maar ontzettend bang, en dat is een slechte raadgever.
Bel anders je huisarts en vraag om iets waar je rustiger van word. Zeg maar dat je nu echt even hulp nodig hebt, iets om de dagen door te komen tot de citalopram zijn werk gaat doen.
En laat ze op je werk maar even mopperen. Daar kun je nu even niks aan veranderen.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
woensdag 28 januari 2015 om 08:50
Ik heb het gevoel dat de klap nu nog harder aan kom... ik heb nu geen last meer van misselijkheid... En voel me op dit moment zo depressief... Maar denk maar dat ik gewoon thuis wat films ga kijken
Ik heb net een brief getypt, wat er aan de hand is... en ben van plan om dat te geven aan mijn leidinggevende, wat er vroeger is gebeurd etc.. En misschien dat ze het dan begrijpen...
Ik heb net een brief getypt, wat er aan de hand is... en ben van plan om dat te geven aan mijn leidinggevende, wat er vroeger is gebeurd etc.. En misschien dat ze het dan begrijpen...
woensdag 28 januari 2015 om 09:21
Ik heb gebeld en die assistente zei dat mijn lichaam er waarschijnlijk te heftig op reageert... En dat ik hem mag halveren en de komende tijd gewoon een halfje neemt... Kijken hoe het dan werkt... Voor nu ik voel me wel iets beter qua misselijkheid..
Kreeg ik net een berichtje van dei leidinggevende dat alles geregeld is en van doe rustig aan..
En de assistente was blij dat ik belde want ze hadden mij ook proberen te bellen, maar ze vroegen of ik er ook open voor stond om ook een gesprek aan te gaan met GGZ bij die dokter in de praktijk. En dat vond ik prima.. Alle beetjes helpen...
En vrijdag heb ik gesprek met een leidinggevende om alles uit te leggen... Want ik denk ik dat als ik bepaalde belangrijke mensen het weten dat voor mij misschien die last ook minder is...
en zelfs mijn beste vriendin weet het niet....
Kreeg ik net een berichtje van dei leidinggevende dat alles geregeld is en van doe rustig aan..
En de assistente was blij dat ik belde want ze hadden mij ook proberen te bellen, maar ze vroegen of ik er ook open voor stond om ook een gesprek aan te gaan met GGZ bij die dokter in de praktijk. En dat vond ik prima.. Alle beetjes helpen...
En vrijdag heb ik gesprek met een leidinggevende om alles uit te leggen... Want ik denk ik dat als ik bepaalde belangrijke mensen het weten dat voor mij misschien die last ook minder is...
en zelfs mijn beste vriendin weet het niet....
woensdag 28 januari 2015 om 09:24
woensdag 28 januari 2015 om 09:42
Goed gedaan tacco. Fijn dat je bij de praktijkondersteuner terecht kunt en dat alles zo goed voor je opgepakt wordt. Heb je behoefte om er met je beste vriendin over te praten? Misschien kan zij je ook steunen in deze moeilijke tijd. Delen op je werk is ook goed, zo kunnen ze je beter begrijpen en rekening met je houden de komende tijd.
water en zand
woensdag 28 januari 2015 om 17:25
Zo weer mijn medicatie innemen... Ik zie daar wel erg tegen op, want ben benieuwd hoe het dit keer zal uitpakken en aangezien ik de hele dag nog eigenlijks niks heb gegeten alleen wat crackers... en geen zin heb in eten, toch maar met eten moet gaan innemen.. Ik zie er nu al tegen op..
Ik denk dat ik gewoon ook er erg tegen op zie dat er de komende weken allemaal gaat gebeuren... Psycholoog belt mij deze week nog, en volgende week heb ik een afspraak met de huisarts en GGZ... En ik merk dat dat toch een diepe indruk op mij maakt.. Net het gevoel dat het wel dringend is en dat ik gek ben... Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan... het is gewoon allemaal in 1 keer... Het ging gewoon zo snel... Maandag naar de huisarts geweest, werd gelijk doorverwezen, kreeg medicatie, met medicatie begonnen.. Gelijk al contact gehad met de psycholoog... en ook is er werk gemaakt om een afspraak te maken met de GGZ en de huisarts erbij... Het is zoveel in 1 keer... dat het op mij heel wat indruk maakt.. en dat merk ik ook...
Ik kan dit gewoon even momenteel niet meer aan... ik heb mij nog nooit zo gevoeld...
Ik denk dat ik gewoon ook er erg tegen op zie dat er de komende weken allemaal gaat gebeuren... Psycholoog belt mij deze week nog, en volgende week heb ik een afspraak met de huisarts en GGZ... En ik merk dat dat toch een diepe indruk op mij maakt.. Net het gevoel dat het wel dringend is en dat ik gek ben... Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan... het is gewoon allemaal in 1 keer... Het ging gewoon zo snel... Maandag naar de huisarts geweest, werd gelijk doorverwezen, kreeg medicatie, met medicatie begonnen.. Gelijk al contact gehad met de psycholoog... en ook is er werk gemaakt om een afspraak te maken met de GGZ en de huisarts erbij... Het is zoveel in 1 keer... dat het op mij heel wat indruk maakt.. en dat merk ik ook...
Ik kan dit gewoon even momenteel niet meer aan... ik heb mij nog nooit zo gevoeld...
woensdag 28 januari 2015 om 17:38
Zo ging het bij mij ook taccowoman. Ineens ging alles in een stroomversnelling. Ik was bang, paniekerig, huilerig en tig gesprekken voeren. Ik had de ernst niet helemaal door maar ook weer wel. Heel raar en gek gevoel gaf dat. Beetje bij beetje kon ik me overgeven aan de hulp en langzaam aan begon de trein voorwaarts te rijden.
Wat ik je heel erg op het hart wil drukken als iemand die hetzelfde heeft meegemaakt: de artsen/psychologen weten wat ze doen. Een deel van je oververmoeidheid komt door alles in je eentje te willen en moeten oplossen. Nu is het tijd om een deel van de zorg voor jezelf uit handen te geven. Heel eng, ik weet er alles van, maar tegelijkertijd op de lange termijn rustgevend. Je zult hard moeten werken, maar je doet het godzijdank niet meer alleen.
Over je zelfmoordgedachten: spreek ze uit naar je huisarts en naar GGZ. Wat er ook in je omgaat, spreek het uit. Toen ik dat voor het eerst deed ging er een zware last van me af. Ik was niet gek, ik was oververmoeid en zwaar depressief. Juist door er eerlijk over te zijn, kwam de hulp (en dit keer de JUISTE hulp) veel sneller op gang.
Verder kun je aan je leidinggevende vragen om haar alleen als contactpersoon aan te houden, zodat niet Jan en alleman van het werk jou kunnen bellen/lastigvallen. Meld je desnoods even ziek tot je wat meer helderheid hebt en tot die tijd alleen je telefoon opnemen als het je leidinggevende is of iemand van GGZ.
Neem ook je beste vriendin in vertrouwen. Ik neem aan dat je met beste vriendin bedoelt dat ze er onvoorwaardelijk voor je is. Dit is geen tijd om alleen te zijn en hoe erg het ook tegen je zelfstandige natuur ingaat: blijf om hulp vragen als dat nodig is. Ook hier op het forum!
Wat ik je heel erg op het hart wil drukken als iemand die hetzelfde heeft meegemaakt: de artsen/psychologen weten wat ze doen. Een deel van je oververmoeidheid komt door alles in je eentje te willen en moeten oplossen. Nu is het tijd om een deel van de zorg voor jezelf uit handen te geven. Heel eng, ik weet er alles van, maar tegelijkertijd op de lange termijn rustgevend. Je zult hard moeten werken, maar je doet het godzijdank niet meer alleen.
Over je zelfmoordgedachten: spreek ze uit naar je huisarts en naar GGZ. Wat er ook in je omgaat, spreek het uit. Toen ik dat voor het eerst deed ging er een zware last van me af. Ik was niet gek, ik was oververmoeid en zwaar depressief. Juist door er eerlijk over te zijn, kwam de hulp (en dit keer de JUISTE hulp) veel sneller op gang.
Verder kun je aan je leidinggevende vragen om haar alleen als contactpersoon aan te houden, zodat niet Jan en alleman van het werk jou kunnen bellen/lastigvallen. Meld je desnoods even ziek tot je wat meer helderheid hebt en tot die tijd alleen je telefoon opnemen als het je leidinggevende is of iemand van GGZ.
Neem ook je beste vriendin in vertrouwen. Ik neem aan dat je met beste vriendin bedoelt dat ze er onvoorwaardelijk voor je is. Dit is geen tijd om alleen te zijn en hoe erg het ook tegen je zelfstandige natuur ingaat: blijf om hulp vragen als dat nodig is. Ook hier op het forum!
woensdag 28 januari 2015 om 17:46
er zijn een paar collega's die er van af weten... en dat voelt goed... Maar het enigste wat ik kan doen is maar over mij heen laten komen...
Maar ik wou net mijn medicatie in te nemen maar zit heel erg te twijfelen.. Ik mocht hem halveren dat ik de helft doe, maar kan ik dan die andere helft dan gewoon morgen innemen? Of zal ik toch vandaag weer een hele innemen.. kijken hoe dat gaat
Maar ik wou net mijn medicatie in te nemen maar zit heel erg te twijfelen.. Ik mocht hem halveren dat ik de helft doe, maar kan ik dan die andere helft dan gewoon morgen innemen? Of zal ik toch vandaag weer een hele innemen.. kijken hoe dat gaat
woensdag 28 januari 2015 om 18:26
donderdag 29 januari 2015 om 09:19
Wat fijn dat je hebt kunnen slapen vannacht. Blijf met je medicijnen een halve slikken totdat dat voor jou goed voelt en je toe bent aan een hele. Het hoeft allemaal niet snel. Veel belangrijker is dat jij je er goed bij voelt en er niet angstig van wordt. Als dat betekent dat je nog een week een halve slikt en dan pas een hele dan is dat prima! Kleine stapjes... Het duurt sowieso een tijdje voor de medicijnen hun werk gaan doen dus kun je net zo goed opbouwen met zo min mogelijk angst en bijwerkingen.
Heb je iets gepland voor vandaag?
Heb je iets gepland voor vandaag?
water en zand
donderdag 29 januari 2015 om 09:25
donderdag 29 januari 2015 om 12:14
Wat een stroomversnelling idd. Maar goed dat de juiste hulp nu op gang komt.
Tips om de komende dagen door te komen:
- ga op een vaste tijd naar bed en sta op een vaste tijd op. Routine is erg belangrijk
- zorg dat je je zo veel mogelijk veilig voelt. Voorgelezen worden kan helpen (er is een app met gratis luisterboeken, en ook de bieb heeft luisterboeken te leen), maar ook geuren kunnen je helpen. Vanille maakt bijvoorbeeld dat je je veilig voelt, rozengeur maakt je blij, citrus pept je op, lavendel helpt te ontspannen.
- zoek wat dingen die je afleiding bieden: de tv, een puzzelboekje, kleuren, handwerken...
- soep wil wel eens helpen bij die rare maagklachten. Over het algemeen, als je op de etenspijler een topic opent over soep, krijg je veel lekkere tips.
- wees eerlijk tegen de hulpverleners die nu voor je neus komen. Ze willen je echt helpen en zijn goedgekeurd door je BIG-geregistreerde huisarts. Erger dan je hebt gehad kunnen ze niet worden.
- bespreek op je werk of je 1 persoon kunt krijgen als aanspreekpunt.
Tips om de komende dagen door te komen:
- ga op een vaste tijd naar bed en sta op een vaste tijd op. Routine is erg belangrijk
- zorg dat je je zo veel mogelijk veilig voelt. Voorgelezen worden kan helpen (er is een app met gratis luisterboeken, en ook de bieb heeft luisterboeken te leen), maar ook geuren kunnen je helpen. Vanille maakt bijvoorbeeld dat je je veilig voelt, rozengeur maakt je blij, citrus pept je op, lavendel helpt te ontspannen.
- zoek wat dingen die je afleiding bieden: de tv, een puzzelboekje, kleuren, handwerken...
- soep wil wel eens helpen bij die rare maagklachten. Over het algemeen, als je op de etenspijler een topic opent over soep, krijg je veel lekkere tips.
- wees eerlijk tegen de hulpverleners die nu voor je neus komen. Ze willen je echt helpen en zijn goedgekeurd door je BIG-geregistreerde huisarts. Erger dan je hebt gehad kunnen ze niet worden.
- bespreek op je werk of je 1 persoon kunt krijgen als aanspreekpunt.