Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
donderdag 29 januari 2015 om 13:06
Fijn om te lezen dat je goed hebt door kunnen slapen en er toch nog een glimlach is doorgebroken
Ik zou als ik jou was een halfje blijven nemen taccowoman tot je lichaam aangeeft 'gesetteld' te zijn. Wat je nu nodig hebt zijn kleine behapbare stapjes en niet grote reuzensprongen.
Verder eens met het rijtje van blueeyes!
Ik zou als ik jou was een halfje blijven nemen taccowoman tot je lichaam aangeeft 'gesetteld' te zijn. Wat je nu nodig hebt zijn kleine behapbare stapjes en niet grote reuzensprongen.
Verder eens met het rijtje van blueeyes!
donderdag 29 januari 2015 om 13:14
Bedankt voor de tips.. Ik denk inderdaad dat ik en halfje blijf nemen... Ik wou gelijk al weer een hele doen, omdat ik dan denk dat mijn lichaam er weer sneller aan went.. en er sneller van af ben... Maar dat ben ik... Vaak ongeduldig...
Morgen moet ik mijn hoofd leidinggevende weer bellen en melden hoe het met mij gaat.... En heb ook een gesprek met hem...
En dan ben ik van plan om toch het hele verhaal maar te vertellen over mijn verleden... Want ik merk dat alles gewoon teveel wordt.. maar weet niet hoe ik het moet brengen..
En ik zit ook weer sterk te neigen om mij voorlopig ziek te melden, totdat ik meer duidelijkheid heb.... en dan ook weer even kan bijkomen en rustig aan doen.... maar of dat zo handig is... het is gewoon allemaal veel in 1 keer wat er op mijn pad komt
Morgen moet ik mijn hoofd leidinggevende weer bellen en melden hoe het met mij gaat.... En heb ook een gesprek met hem...
En dan ben ik van plan om toch het hele verhaal maar te vertellen over mijn verleden... Want ik merk dat alles gewoon teveel wordt.. maar weet niet hoe ik het moet brengen..
En ik zit ook weer sterk te neigen om mij voorlopig ziek te melden, totdat ik meer duidelijkheid heb.... en dan ook weer even kan bijkomen en rustig aan doen.... maar of dat zo handig is... het is gewoon allemaal veel in 1 keer wat er op mijn pad komt
donderdag 29 januari 2015 om 13:22
Heel goed dat je een halfje blijft nemen! Te ongeduldig is je grootste vijand en ik zeg dat echt uit ervaring. Duurde een tijdje voor ik me besefte dat mijn ongeduld me nog langer deed hangen in een uitzichtloos gevoel. Dus nogmaals: kleine stapjes. Je hoeft morgen niet beter te zijn en niemand vraagt dat van je. Merk je ongeduld op en zet het opzij. Ongeduld lijkt je te helpen - hup schiet op!- maar het is een rem op je vooruitgang. Jouw ongeduld was tot op zekere hoogte functioneel omdat je daardoor kon overleven en doorgaan, maar nu is het klaar met de Functie Ongeduld. Nu moet er een nieuwe functie komen en dat is Geduld Met Jezelf. Dat is voor de komende tijd en de rest van je leven je beste vriendin: GEDULD!
Wat je leidinggevende betreft, hoef je niet uit te wijden over specifieke gebeurtenissen in je verleden. Je kunt het zo brengen:
"Ik weet niet hoe ik dit moet brengen, maar ik zit er helemaal doorheen. Er zijn in het verleden heftige dingen gebeurd waarvan de gevolgen nu voelbaar zijn. Er komt op het moment zoveel op me af en omdat ik het niet alleen kan, heb ik hulp ingeschakeld. Ik voel me somber, uitgeput en denk niet dat ik nu aan het werk kan. Mijn huisarts en GGZ nemen me gelukkig serieus en handelen snel vanwege de urgentie van mijn toestand. Tot er concreet hulp is en een behandelplan, meld ik mij ziek omdat ik eenvoudig weg niet in staat ben om nu te werken."
En natuurlijk kun je dit in eigen bewoordingen doen of dingen weglaten/toevoegen. Is meer een voorbeeldje om je op weg te helpen. Ik was net als jij ook echt helemaal de kluts kwijt en dankzij lieve vrienden kon ik stapsgewijs de contacten met werkgever/hulpverleners/artsen beter aan. Ook ik had behoefte aan wat praktische handvatten en ik volgde op wat mij geadviseerd werd omdat ik zelf niet meer zag wat hoofd- en bijzaak was en zij wel.
Wat je leidinggevende betreft, hoef je niet uit te wijden over specifieke gebeurtenissen in je verleden. Je kunt het zo brengen:
"Ik weet niet hoe ik dit moet brengen, maar ik zit er helemaal doorheen. Er zijn in het verleden heftige dingen gebeurd waarvan de gevolgen nu voelbaar zijn. Er komt op het moment zoveel op me af en omdat ik het niet alleen kan, heb ik hulp ingeschakeld. Ik voel me somber, uitgeput en denk niet dat ik nu aan het werk kan. Mijn huisarts en GGZ nemen me gelukkig serieus en handelen snel vanwege de urgentie van mijn toestand. Tot er concreet hulp is en een behandelplan, meld ik mij ziek omdat ik eenvoudig weg niet in staat ben om nu te werken."
En natuurlijk kun je dit in eigen bewoordingen doen of dingen weglaten/toevoegen. Is meer een voorbeeldje om je op weg te helpen. Ik was net als jij ook echt helemaal de kluts kwijt en dankzij lieve vrienden kon ik stapsgewijs de contacten met werkgever/hulpverleners/artsen beter aan. Ook ik had behoefte aan wat praktische handvatten en ik volgde op wat mij geadviseerd werd omdat ik zelf niet meer zag wat hoofd- en bijzaak was en zij wel.
donderdag 29 januari 2015 om 14:43
gelukkig weer contact gehad met de psycholoog.. vertelde me dat ze mij inderdaad nog even terug zou bellen, zodat ik niet het gevoel kreeg dat ze er niks mee deden... en ze vroeg ook nog tot hoe ver ik het in de hand kan houden mbt tot mijn zelfmoord gedachten wat ik eerst had... Nou ik zei dat lukt nu wel, maar als het maar niet te lang duurt... Want in hun praktijk zijn de wachtlijsten erg lang.. en ze zou morgen nog even met de huisarts overleggen en mij dan weer terug bellen..
Want ze had misschien ook nog ergens wel een collega in een andere plaats, waar ik dus ook werk.. misschien dat die nog een plaatsje vrij had.. en misschien ook makkelijker was omdat ik daar werk, maar dacht ik zelf beslissen of ik dat wou of niet...
Het voelt wel goed dat iedereen er mee bezig is en geeft mij ook weer een stukje rust...
Want ze had misschien ook nog ergens wel een collega in een andere plaats, waar ik dus ook werk.. misschien dat die nog een plaatsje vrij had.. en misschien ook makkelijker was omdat ik daar werk, maar dacht ik zelf beslissen of ik dat wou of niet...
Het voelt wel goed dat iedereen er mee bezig is en geeft mij ook weer een stukje rust...
donderdag 29 januari 2015 om 14:45
vrijdag 30 januari 2015 om 06:17
Ik dacht gisteren eerst wel dat het goed ging... Maar nu...
Ik heb goed geslapen, geen hoofdpijn meer maar ohzo weer een raar gevoel in maag en beetje misselijk... En ben nu nog angstiger dan eerst, bang om mezelf wat aan te doen, allemaal rare gedachten door mijn hoofd...
Denk ook dat het komt door alle spanningen... Als Psycholoog weer belt zal ik het haar ook vertellen..
Was eerst van plan om dinsdag weer naar het werk te gaan, maar dat wordt het niet...
Ik heb goed geslapen, geen hoofdpijn meer maar ohzo weer een raar gevoel in maag en beetje misselijk... En ben nu nog angstiger dan eerst, bang om mezelf wat aan te doen, allemaal rare gedachten door mijn hoofd...
Denk ook dat het komt door alle spanningen... Als Psycholoog weer belt zal ik het haar ook vertellen..
Was eerst van plan om dinsdag weer naar het werk te gaan, maar dat wordt het niet...
vrijdag 30 januari 2015 om 08:41
Belt de psycholoog vandaag nog terug? Anders misschien de ha bellen als je je zo blijft voelen. Dan kun je daar nog langs en een plan maken voor het weekend als er niemand bereikbaar is. Bv dat de ha de crisisdienst op de hoogte brengt van je situatie en dat ze daar weten dat je kunt bellen. Sterkte vandaag.
water en zand
vrijdag 30 januari 2015 om 08:46
vrijdag 30 januari 2015 om 10:49
Ik heb me ziekgemeld.. en gelukkig kwam hij wel rustig over en zei van dan moet je het maar even rustig aan doen... en de tijd nemen...
Hij zou volgende week even langskomen.. om te praten en een plan op te stellen en ook door te mailen naar de bedrijfsarts... hij verstond mij heel slecht..
Maar ik vraag mij af of het dan misschien handiger is om toch wat over mijn situatie te vertellen, over mijn verleden.. zodat ze er rekening mee kunnen houden... straks willen ze dat wel weten..en weten ze ook niet wat ze kunnen verwachten
Ik weet het niet... ik heb geen contact meer met mijn ouders, vooral met mijn moeder omdat ze overal mee zit te bemoeien, en als ze haar zin niet krijgt, begint ze nog steeds tegen mij te schelden, terwijl ik allang uit huis ben... en dan gaat ze dreigen... Kreeg gisteren een mail van haar waarom ik zo doe? En niks van mij laat horen, wat er met mij aan de hand is en dat ik maar goed moet oppassen met alles, want straks gaat het fout.. en dat ik dat aan mezelf te danken heb... en zegt ze wat is er met je ben je overspannen ofzo... ik zal de huisarts wel bellen die moet maar eens weten wie jij bent..
En dit werk zo op mijn zenuwen... Ik heb haar geblokkeerd van alles, maar op mail lukt dat niet... Ik weet niet of ik dit ook aan de psycholoog/huisarts moet gaan vertellen..
Hij zou volgende week even langskomen.. om te praten en een plan op te stellen en ook door te mailen naar de bedrijfsarts... hij verstond mij heel slecht..
Maar ik vraag mij af of het dan misschien handiger is om toch wat over mijn situatie te vertellen, over mijn verleden.. zodat ze er rekening mee kunnen houden... straks willen ze dat wel weten..en weten ze ook niet wat ze kunnen verwachten
Ik weet het niet... ik heb geen contact meer met mijn ouders, vooral met mijn moeder omdat ze overal mee zit te bemoeien, en als ze haar zin niet krijgt, begint ze nog steeds tegen mij te schelden, terwijl ik allang uit huis ben... en dan gaat ze dreigen... Kreeg gisteren een mail van haar waarom ik zo doe? En niks van mij laat horen, wat er met mij aan de hand is en dat ik maar goed moet oppassen met alles, want straks gaat het fout.. en dat ik dat aan mezelf te danken heb... en zegt ze wat is er met je ben je overspannen ofzo... ik zal de huisarts wel bellen die moet maar eens weten wie jij bent..
En dit werk zo op mijn zenuwen... Ik heb haar geblokkeerd van alles, maar op mail lukt dat niet... Ik weet niet of ik dit ook aan de psycholoog/huisarts moet gaan vertellen..
vrijdag 30 januari 2015 om 14:16
Vertel wat voor jou goed voelt nu. Voelt het nu niet goed, vertel het dan niet, het kan later ook altijd nog. Je kunt ook vertellen hoe het met je gaat zonder al teveel in detail te treden als je nu heel erg twijfelt. Teveel vertellen kun je ook spijt van krijgen en dat kun je dan niet eer veranderen.
water en zand
zaterdag 31 januari 2015 om 11:36
Psycholoog heeft mij gisteren nog gebeld, dat de huisarts maandag contact met mij opneemt... Om te kijken welke hulp het beste bij mij past of een behandeling gericht op vroegere ervaringen alleen of meer ook een steunend , structurerend contact gericht op het stabiliseren in het hier en nu.
Maar volgende week ook nog een een gesprek met de huisarts en een praktijkondersteuner van GGZ... Maar wat houdt precies zo'n praktijkondersteuner in?
Voor de rest gaat het wel redelijk... Weinig klachten meer mbt citalopram... alleen wat huiduitslag rond mijn mondhoek.. Vanavond maar beginnen met 20 mg.
Alleen verder erg moe en mijn energie is gewoon laag... Moet mij zelf er dwingen om toch wat te gaan doen... Want het huishouden moet echt een keer gedaan worden.. En dat merk ik wel, als ik net bezig ben, ben ik al buiten adem... Ik slaap wel redelijk, maar ben vaak in de nacht wakker, want dan schrik ik weer ergens van en gaat mijn hart tekeer, waarvan weet ik niet en kan dan moeilijk weer in slaap vallen... Lig savonds ook al redelijk vroeg op bed, meestal 19.00 uur omdat ik kapot ben...
Maar volgende week ook nog een een gesprek met de huisarts en een praktijkondersteuner van GGZ... Maar wat houdt precies zo'n praktijkondersteuner in?
Voor de rest gaat het wel redelijk... Weinig klachten meer mbt citalopram... alleen wat huiduitslag rond mijn mondhoek.. Vanavond maar beginnen met 20 mg.
Alleen verder erg moe en mijn energie is gewoon laag... Moet mij zelf er dwingen om toch wat te gaan doen... Want het huishouden moet echt een keer gedaan worden.. En dat merk ik wel, als ik net bezig ben, ben ik al buiten adem... Ik slaap wel redelijk, maar ben vaak in de nacht wakker, want dan schrik ik weer ergens van en gaat mijn hart tekeer, waarvan weet ik niet en kan dan moeilijk weer in slaap vallen... Lig savonds ook al redelijk vroeg op bed, meestal 19.00 uur omdat ik kapot ben...
zaterdag 31 januari 2015 om 15:57
Gisterenavond heb ik dat al geprobeerd.. Maar om 20.30 ben ik maar op bed gegaan... Was kapot en ben wel paar keer wakker geworden... Maar werd weer om 4.30 wakker... Maar was nog moe en uiteindehlijk na een uur wakker toch weer in slaap gevallen tot 08.00 uur.. Maar ongeacht hoe laat ik op bed ga.. Elke nacht wordt ik wel een paar keer wakker soms val ik gelijk weer in slaap soms ook niet
Vanavond denk ik maar proberen een uur langer opblijven..
Vanavond denk ik maar proberen een uur langer opblijven..
zondag 1 februari 2015 om 12:24
Opzich wel goed... gisteravond begonnen met 20 mg citalopram en dat beviel goed, alleen weer om 05.00 uur vanochtend wakker terwijl ik gisteravond toch weer later op bed ben gegaan: 21.30.. Maar kon moeilijk in slaap komen terwijl ik zo moe was.. Paar keer wakker geweest
Maar nu nog steeds moe en energieloos..... en weinig eetlust, maar gelukkig geen misselijkheid meer...
Maar nu nog steeds moe en energieloos..... en weinig eetlust, maar gelukkig geen misselijkheid meer...
zondag 1 februari 2015 om 14:15
Dat de misselijkheid weg is is in ieder geval een lichtpuntje. Maar hopen dat het ook weg blijft.
Wat slapen aan gaat, aan een nieuw (ander) ritme ben je niet meteen gewend natuurlijk. Ik hoop dat je het de tijd wil geven.
Ik was ook altijd een hele slechte slaper. Lag altijd uren wakker om pas tegen een uur of 5 in slaap te vallen. Daardoor sliep ik een gat in de dag. Met als logisch gevolg dat ik s'avonds weer niet slapen kon.
Het heeft me wat moeite gekost, maar ik ben er in geslaagd om dat ritme om te draaien.
Ik ga rond half 11 naar bed en sta zo rond half 8 morgens op. Soms wil ik best nog even blijven liggen, maar ik doe het niet. Veel te blij dat ik nu een normaal ritme heb, en goed slaap.
Wat slapen aan gaat, aan een nieuw (ander) ritme ben je niet meteen gewend natuurlijk. Ik hoop dat je het de tijd wil geven.
Ik was ook altijd een hele slechte slaper. Lag altijd uren wakker om pas tegen een uur of 5 in slaap te vallen. Daardoor sliep ik een gat in de dag. Met als logisch gevolg dat ik s'avonds weer niet slapen kon.
Het heeft me wat moeite gekost, maar ik ben er in geslaagd om dat ritme om te draaien.
Ik ga rond half 11 naar bed en sta zo rond half 8 morgens op. Soms wil ik best nog even blijven liggen, maar ik doe het niet. Veel te blij dat ik nu een normaal ritme heb, en goed slaap.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
maandag 2 februari 2015 om 17:16
Nou ja ik weet niet... de ene keer denk ik van, nja het gaat wel goed en een andere keer voel ik me weer slecht en emotioneel...En zie ik het soms niet meer zitten... vooral in de avond is het het ergst... het liefst zou ik gelijk na het eten op bed gaan, maar dat stel ik uit, tot 21.30... maar helaas nog wel elke keer om dezelfde tijd wakker...
maja moet nu even sterk blijven
De huisarts zou ook nog bellen wat voor hulp het beste bij mij past...
maja moet nu even sterk blijven
De huisarts zou ook nog bellen wat voor hulp het beste bij mij past...
dinsdag 3 februari 2015 om 14:25
Mijn leidinggevende was net bij mij en hebben goed gepraat.... Voel me toch best opgelucht.. hij had wel begrip voor de situatie.
Want hij vroeg ook of ik nog wel buiten kwam maar dat heb ik al een week niet gedaan, want ik dacht dat ik binnen moest blijven...
Hij zei komen de muren niet op je af omdat je de hele tijd binnen zit? Ik zei wel een beetje, maar ik zei dat ik ook nog boodschappen moest doen. Hij zei gewoon af en toe lekker naar buiten gaan, je hebt van mij toestemming gekregen want ik kan begrijpen dat je dan gek wordt om altijd binnen te blijven, want straks wordt die drempel alleen maar hoger.. Ben wel blij dat hij dat zegt, want ik dacht moet ik ook nog de hele tijd binnen blijven... Dus gaat er weer een stukje meer voor me open.. Want als ik bijvoorbeeld naar de film ofzo wil dat ik hem dan wel even bel, want als iemand mij ziet en die zegt bijvoorbeeld nou ik zag haar fietsen en ze leek niet ziek.. Dat hij er dan van af wist..
En afgesproken dat ik hem volgende week even nog zou bellen of hoe en wat omdat ik volgende week nog wat afspraken heb staan.. Maar hij had ook als oplossing dat ik in mijn woonplaats voor een paar uurtjes daar in het gebouw ga schoonmaken, voor de afleiding maar ook dat ik er toch uit ben en dat vindt ik wel een goede oplossing want dan kan ik toch nog even fietsen.. en dat moest ik ook maar zien als therapeutische basis...
voel me toch weer een stuk opgeluchter.. Dus zou eerst maar even lekker boodschappen doen wat ik al een week niet meer heb gedaan
Want hij vroeg ook of ik nog wel buiten kwam maar dat heb ik al een week niet gedaan, want ik dacht dat ik binnen moest blijven...
Hij zei komen de muren niet op je af omdat je de hele tijd binnen zit? Ik zei wel een beetje, maar ik zei dat ik ook nog boodschappen moest doen. Hij zei gewoon af en toe lekker naar buiten gaan, je hebt van mij toestemming gekregen want ik kan begrijpen dat je dan gek wordt om altijd binnen te blijven, want straks wordt die drempel alleen maar hoger.. Ben wel blij dat hij dat zegt, want ik dacht moet ik ook nog de hele tijd binnen blijven... Dus gaat er weer een stukje meer voor me open.. Want als ik bijvoorbeeld naar de film ofzo wil dat ik hem dan wel even bel, want als iemand mij ziet en die zegt bijvoorbeeld nou ik zag haar fietsen en ze leek niet ziek.. Dat hij er dan van af wist..
En afgesproken dat ik hem volgende week even nog zou bellen of hoe en wat omdat ik volgende week nog wat afspraken heb staan.. Maar hij had ook als oplossing dat ik in mijn woonplaats voor een paar uurtjes daar in het gebouw ga schoonmaken, voor de afleiding maar ook dat ik er toch uit ben en dat vindt ik wel een goede oplossing want dan kan ik toch nog even fietsen.. en dat moest ik ook maar zien als therapeutische basis...
voel me toch weer een stuk opgeluchter.. Dus zou eerst maar even lekker boodschappen doen wat ik al een week niet meer heb gedaan
dinsdag 3 februari 2015 om 14:28
ben er wel aan toe om even naar buiten te gaan.. want anders voel ik mij zo opgesloten...
dinsdag 3 februari 2015 om 15:12
Heel begrijpelijk hoor dat je zo denkt (ziek=binnen blijven) maar besef dat dit geen griepje is. Ik voelde me zelfs schuldig net na mijn instorting dat ik een filmpje keek of muziek zat te luisteren. Door dit met mijn leidinggevende te bespreken, ervoer ik dezelfde opluchting als jij. Deel van het probleem was mezelf geen rust gunnen. Ga er inderdaad maar lekker op uit en geniet van het weer. Groot gedeelte van je herstel bestaat uit opnieuw leren genieten!
