Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
woensdag 21 januari 2015 om 18:14
woensdag 21 januari 2015 om 18:37
Lieve meid,
Ga naar de huisarts. In ieder geval voor een andere therapeut (volgens mij ben jij nog niet toe aan CTG, maar heb je eerst behoefte aan wat traumaverwerking, rouwverwerking, zelfbeeld en emoties leren hanteren). Daarbij klinkt het niet alsof je een supergoede band met dit figuur hebt, of zelfs maar vertrouwen.
Daarnaast kun je informeren naar medicatie. Informatie vragen staat vrij. Erover praten staat niet gelijk aan meteen moeten gaan slikken.
Ik heb trouwens ook medicatie. Indien nodig. Het geeft mij de gelegenheid om wat grip te hebben op mijn problemen. Als het beroerd gaat neem ik een dosis, en zo kan ik controle houden op mijn emoties.
Ga naar de huisarts. In ieder geval voor een andere therapeut (volgens mij ben jij nog niet toe aan CTG, maar heb je eerst behoefte aan wat traumaverwerking, rouwverwerking, zelfbeeld en emoties leren hanteren). Daarbij klinkt het niet alsof je een supergoede band met dit figuur hebt, of zelfs maar vertrouwen.
Daarnaast kun je informeren naar medicatie. Informatie vragen staat vrij. Erover praten staat niet gelijk aan meteen moeten gaan slikken.
Ik heb trouwens ook medicatie. Indien nodig. Het geeft mij de gelegenheid om wat grip te hebben op mijn problemen. Als het beroerd gaat neem ik een dosis, en zo kan ik controle houden op mijn emoties.
woensdag 21 januari 2015 om 18:40
quote:taccowoman schreef op 21 januari 2015 @ 17:33:
Ik weet niet of de therapeut dat wil doen...
Is je therapeut BIG geregistreerd? Want als therapeut heb je namelijk een meldingsplicht en als jij eerlijk bent geweest tegen hem over wat jij doet om stress te reduceren dan moet hij daar iets mee doen. Het is heel duidelijk dat je op dit moment zoveel pijn hebt dat je het niet zelf kunt. En hij daar iets mee doen moet.
Je kunt inderdaad ook de HAP bellen als je het niet meer vol kunt houden. Doe dat alsjeblieft voordat je jezelf pijn gaat doen.
Ik weet niet of je leidinggevende het juiste medium is. Ik zou eerder voor je huisarts kiezen. En als je die niet spreken wilt dan toch de HAP.
Medicatie is wel goed hoor, het neemt de scherpe randjes weg. Hierdoor kun je weer een beetje rust in je hoofd krijgen.
Ik weet niet of de therapeut dat wil doen...
Is je therapeut BIG geregistreerd? Want als therapeut heb je namelijk een meldingsplicht en als jij eerlijk bent geweest tegen hem over wat jij doet om stress te reduceren dan moet hij daar iets mee doen. Het is heel duidelijk dat je op dit moment zoveel pijn hebt dat je het niet zelf kunt. En hij daar iets mee doen moet.
Je kunt inderdaad ook de HAP bellen als je het niet meer vol kunt houden. Doe dat alsjeblieft voordat je jezelf pijn gaat doen.
Ik weet niet of je leidinggevende het juiste medium is. Ik zou eerder voor je huisarts kiezen. En als je die niet spreken wilt dan toch de HAP.
Medicatie is wel goed hoor, het neemt de scherpe randjes weg. Hierdoor kun je weer een beetje rust in je hoofd krijgen.
woensdag 21 januari 2015 om 18:44
Ik denk dat ik inderdaad morgen maar eens de huisarts moet bellen, want ik heb het gevoel dat mijn therapeut mijn aan het lijntje hou..
Want hij weet dat ik verkracht ben en daardoor schaam voor mijn lichaam en daar niet van hou... Gaf hij mij als tip om een afspraak te gaan maken met een masseur, waardoor ik naakt moet liggen bij die masseur en dat het moeilijk maar dat het een opluchting voor me zou zijn Heb al een paar keer aangegeven dat ik dat nog niet wil en nog niet aan toe ben, waardoor hij weer zegt, ik weet dat het moeilijk is maar je zal zien dat het je oplucht en weer vertrouwen krijgt in je lichaam
Maar ook denk ik dat ik toch die stap moet zetten om het aan mijn leidinggevende te gaan vertellen.. of is dat achteraf toch geen goed idee? Ik ben nog nooit zo bang geweest...
voel me zo raar
Want hij weet dat ik verkracht ben en daardoor schaam voor mijn lichaam en daar niet van hou... Gaf hij mij als tip om een afspraak te gaan maken met een masseur, waardoor ik naakt moet liggen bij die masseur en dat het moeilijk maar dat het een opluchting voor me zou zijn Heb al een paar keer aangegeven dat ik dat nog niet wil en nog niet aan toe ben, waardoor hij weer zegt, ik weet dat het moeilijk is maar je zal zien dat het je oplucht en weer vertrouwen krijgt in je lichaam
Maar ook denk ik dat ik toch die stap moet zetten om het aan mijn leidinggevende te gaan vertellen.. of is dat achteraf toch geen goed idee? Ik ben nog nooit zo bang geweest...
voel me zo raar
woensdag 21 januari 2015 om 18:54
quote:taccowoman schreef op 21 januari 2015 @ 18:45:
En hij is niet BIG geregistreerd...Heel rap wegwezen daar als ie niet BIG-geregistreerd is of aangesloten bij de NIP. Depressie is te ernstig om te laten behandelen door iemand die niet voldoende geschoold is. En dat ie dat niet is blijkt wel uit dat 'ga maar naar een masseur'-advies van hem. Totaal ongeschikt. Ga als de wiedeweerga terug naar je huisarts.
En hij is niet BIG geregistreerd...Heel rap wegwezen daar als ie niet BIG-geregistreerd is of aangesloten bij de NIP. Depressie is te ernstig om te laten behandelen door iemand die niet voldoende geschoold is. En dat ie dat niet is blijkt wel uit dat 'ga maar naar een masseur'-advies van hem. Totaal ongeschikt. Ga als de wiedeweerga terug naar je huisarts.
You know how I know? Because I reeaally think so!
woensdag 21 januari 2015 om 19:00
Als de sodemieter naar de huisarts en naar een therapeut die wel een BIG heeft.
En die vent geeft waardeloos advies met z'n massages. Jij schaamt je voor je lichaam en voor jezelf, en dan moet die vent je zelfbeeld aan gaan pakken. Niet je naar een masseur sturen. Flapdrol.
Naar je leidinggevende: ja, als het invloed heeft op je werk. Vertel dat het niet goed gaat, dat je niet lekker in je vel zit en hulp hebt. Vraag of ze je kunnen helpen, bijvoorbeeld met wat minder werkdruk of door je de gelegenheid te geven om eerder weg te gaan zodat je naar je (nieuwe!!) therapeut kunt. Of zodat je thuis weer even tot jezelf kunt komen, zodat je niet iedere avond huilend op de bank zit.
Ook iets om te overwegen: of je open staat voor een gesprek met een psychiater. Zodat die eens kan kijken wat er aan de hand is, waardoor je mogelijk wat gerichtere therapie kunt krijgen.
En ga vanavond alsjeblieft iets leuks doen. Serie kijken, boek lezen, leuke film kijken. Eet wat, of probeer dat iig, en neem in ieder geval iets te drinken. Een stukje chocola kan ook geen kwaad .
En die vent geeft waardeloos advies met z'n massages. Jij schaamt je voor je lichaam en voor jezelf, en dan moet die vent je zelfbeeld aan gaan pakken. Niet je naar een masseur sturen. Flapdrol.
Naar je leidinggevende: ja, als het invloed heeft op je werk. Vertel dat het niet goed gaat, dat je niet lekker in je vel zit en hulp hebt. Vraag of ze je kunnen helpen, bijvoorbeeld met wat minder werkdruk of door je de gelegenheid te geven om eerder weg te gaan zodat je naar je (nieuwe!!) therapeut kunt. Of zodat je thuis weer even tot jezelf kunt komen, zodat je niet iedere avond huilend op de bank zit.
Ook iets om te overwegen: of je open staat voor een gesprek met een psychiater. Zodat die eens kan kijken wat er aan de hand is, waardoor je mogelijk wat gerichtere therapie kunt krijgen.
En ga vanavond alsjeblieft iets leuks doen. Serie kijken, boek lezen, leuke film kijken. Eet wat, of probeer dat iig, en neem in ieder geval iets te drinken. Een stukje chocola kan ook geen kwaad .
woensdag 21 januari 2015 om 19:11
Dank jullie wel Nu weet ik ook meer wat dat BIG en alles in houdt en dat mijn therapeut toch eigenlijks niet zo heel goed is..
Hij legt mij vaker dingen op, waarvan ik dan denk, daar ben ik nog niet aan toe, of dat wil ik niet en voor mijn gevoel blijft hij dan maar een beetje door drammen...
Ik zal morgen gelijk de huisarts bellen, dat zal dan waarschijnlijk onder werktijd moeten want ben pas rond 16.00 uur thuis.
Ik weet ook niet wanneer ik daar terecht kan. Want het probleem is wel dat ik niet in mijn eigen woonplaats werk maar 20 km verderop en dat we met zijn allen naar dat bedrijf rijden dmv een bedrijfsbus dus kan niet eerder weggaan omdat ik dan afhankelijk ben van het vervoer.
Maar ik denk dat ik toch even aan de leidinggevende moet aangeven dat ik de huisarts opnieuw ga bellen en niet weet wanneer ik daar terecht kan. Want stel je voor, ik bel morgen, huisarts zegt, je kan vrijdag wel langs komen... Maar aangezien er vrijdag veel vrij zijn en ik niet weet hoe druk het wordt... Ik werk fulltime in de schoonmaak, maar ik weet ook niet hoeveel dagen ik van te voren aan moet geven of ik een dag vrij wil hebben... Ik denk dat het handig is om dat even te zeggen dat ze er rekening mee kan houden dat ik de huisarts bel en op kort termijn langs kan komen...
Hij legt mij vaker dingen op, waarvan ik dan denk, daar ben ik nog niet aan toe, of dat wil ik niet en voor mijn gevoel blijft hij dan maar een beetje door drammen...
Ik zal morgen gelijk de huisarts bellen, dat zal dan waarschijnlijk onder werktijd moeten want ben pas rond 16.00 uur thuis.
Ik weet ook niet wanneer ik daar terecht kan. Want het probleem is wel dat ik niet in mijn eigen woonplaats werk maar 20 km verderop en dat we met zijn allen naar dat bedrijf rijden dmv een bedrijfsbus dus kan niet eerder weggaan omdat ik dan afhankelijk ben van het vervoer.
Maar ik denk dat ik toch even aan de leidinggevende moet aangeven dat ik de huisarts opnieuw ga bellen en niet weet wanneer ik daar terecht kan. Want stel je voor, ik bel morgen, huisarts zegt, je kan vrijdag wel langs komen... Maar aangezien er vrijdag veel vrij zijn en ik niet weet hoe druk het wordt... Ik werk fulltime in de schoonmaak, maar ik weet ook niet hoeveel dagen ik van te voren aan moet geven of ik een dag vrij wil hebben... Ik denk dat het handig is om dat even te zeggen dat ze er rekening mee kan houden dat ik de huisarts bel en op kort termijn langs kan komen...
woensdag 21 januari 2015 om 19:23
Ik ga vanavond eerst even lekker gtst kijken en warme chocolademelk drinken:) En met mijn 2 katten knuffelen.
Oh ja en ook nog even wat chocola erbij. ik snoep anders nooit, heel soms. Nu maar wel even. En dan maar eens vroeg gaan slapen want moet er morgen om 5 uur er weer af...
Ja dat weet ik, want het gebeurd regelmatig, dat er mensen zich ziek melden op dezelfde dag en ja dan redden hun het ook...
Oh ja en ook nog even wat chocola erbij. ik snoep anders nooit, heel soms. Nu maar wel even. En dan maar eens vroeg gaan slapen want moet er morgen om 5 uur er weer af...
Ja dat weet ik, want het gebeurd regelmatig, dat er mensen zich ziek melden op dezelfde dag en ja dan redden hun het ook...
woensdag 21 januari 2015 om 19:30
Klinkt als een goede avond vol chocola. Chocola maakt je vrolijk, wist je dat?
En katten knuffelen is ook goed, daarvan ga je ook gelukshormonen aanmaken.
Morgen gewoon bellen, en dan komt het vast wel goed met die huisarts. En maak je niet druk om die therapeut/flapdrol, want hij heeft jou ook niet geholpen.
En katten knuffelen is ook goed, daarvan ga je ook gelukshormonen aanmaken.
Morgen gewoon bellen, en dan komt het vast wel goed met die huisarts. En maak je niet druk om die therapeut/flapdrol, want hij heeft jou ook niet geholpen.
woensdag 21 januari 2015 om 19:35
Ja dat wist ik, ik hou niet echt van chocola, maar eet het wel als ik niet lekker in me vel zit, dan lust ik het wel..
Moet morgen echt mezelf even een schop onder de kont geven om te bellen, want mezelf kennende... Wil ik het alsmaar uitstellen omdat ik gewoon er tegen op zie, en bang ben en me er voor schaam..
Moet morgen echt mezelf even een schop onder de kont geven om te bellen, want mezelf kennende... Wil ik het alsmaar uitstellen omdat ik gewoon er tegen op zie, en bang ben en me er voor schaam..
woensdag 21 januari 2015 om 19:42
Je kunt ook je werk bellen en je ziekmelden. Je kunt ook zeggen dat je griep hebt, en daarna als je leidinggevende aanwezig is bellen om met haar een afspraak te maken. En in de ochtend naar de huisarts gaan en dan in de middag naar je leidinggevende.
Niemand hoeft te weten dat je naar de ha bent of waarom je daarheen bent. Je hoeft dit niet te zeggen.
En oj zo'n therapeut verdient een melding..... jammer dat hij niet geregistreerd staat.... Zo jammer dat sommige titels hier in Nederland niet beschermd zijn....
Veel plezier met gtst kijken.
Als het niet gaat er zijn altijd mensen online waar je tegen kunt kletsen
Niemand hoeft te weten dat je naar de ha bent of waarom je daarheen bent. Je hoeft dit niet te zeggen.
En oj zo'n therapeut verdient een melding..... jammer dat hij niet geregistreerd staat.... Zo jammer dat sommige titels hier in Nederland niet beschermd zijn....
Veel plezier met gtst kijken.
Als het niet gaat er zijn altijd mensen online waar je tegen kunt kletsen
woensdag 21 januari 2015 om 19:44
quote:taccowoman schreef op 21 januari 2015 @ 19:35:
... Wil ik het alsmaar uitstellen omdat ik gewoon er tegen op zie, en bang ben en me er voor schaam..Ach meis je hoeft je niet te schamen. Met jou vele anderen die dit doen. Een ha kijkt er niet van op en een goede therapeut ook niet. Je hebt de moed gehad het hier neer te zetten! Neem anders een printje van je OP mee en laat het lezen, is soms makkelijker dan het uit te spreken. Je kunt het!
... Wil ik het alsmaar uitstellen omdat ik gewoon er tegen op zie, en bang ben en me er voor schaam..Ach meis je hoeft je niet te schamen. Met jou vele anderen die dit doen. Een ha kijkt er niet van op en een goede therapeut ook niet. Je hebt de moed gehad het hier neer te zetten! Neem anders een printje van je OP mee en laat het lezen, is soms makkelijker dan het uit te spreken. Je kunt het!
woensdag 21 januari 2015 om 19:45
Meiske, kon ik je maar bij de hand pakken en met je mee gaan naar de huisarts. Dat is nu echt de eerste stap. Wees alsjeblieft lief voor jezelf en laat je helpen.
Medicatie is niet eng of zo, het kan je helpen om de scherpe kantjes er van af te halen.
Heb zelf heel lang in een depressie gezeten, en echt zonder mijn medicijnen zou ik er nu denk ik nog steeds in zitten.
En waar heb je die kwakzalver van een therapeut opgedaan?
Kies voor beter worden meis, het gaat je lukken, echt!!
Medicatie is niet eng of zo, het kan je helpen om de scherpe kantjes er van af te halen.
Heb zelf heel lang in een depressie gezeten, en echt zonder mijn medicijnen zou ik er nu denk ik nog steeds in zitten.
En waar heb je die kwakzalver van een therapeut opgedaan?
Kies voor beter worden meis, het gaat je lukken, echt!!
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
woensdag 21 januari 2015 om 19:45
Ik ga sowieso wel naar mijn werk, ook omdat ik daar een beetje afleiding heb, en met 2 collega's waar ik samen mee werk, hebben we wel af en toe plezier, zodat ik toch wel een beetje lach en dat doet mij goed.. ik ga er morgen wel heen en kijken hoe het loopt. Of ik gtst red weet ik niet, heb nu gewoon ontzettend zin om te slapen, want ben echt bekaf..
woensdag 21 januari 2015 om 19:59
Lieverd. Medicatie is geen rommel. Ik dacht dat ook altijd, maar ik ben blij dat ik toch naar mijn dokters heb geluisterd. Jarenlang zonder gedaan, maar toen ik er eenmaal aan was begonnen, ging er een wereld voor mij open. De scherpe kantjes van mijn angsten gingen eraf, de somberste gedachten; waardoor ik het échte leven weer kon zien. En dat was minder erg dan dat ik altijd in mijn hoofd had. Ik was zo bang om te leven, dat het mij niet kon schelen of ik wel weer wakker zou worden. Medicatie was voor mij niet alles; therapie in samenwerking met medicijnen hebben voor mij mijn leven weer op een rij gezet. 2 jaar heeft het geduurd, maar het werkte, voor mij. Sterkte
woensdag 21 januari 2015 om 20:36
Voordat ik dit typte had ik al een mail gestuurd naar mijn therapeut.... Maar op 1 of andere manier kan ik hem niet vertrouwen, want hij dwingt mij alles op, terwijl ik er nog niet eens aan toe ben... En vond het toen geen goed idee dat ik naar de huisarts zal gaan... Heb het gevoel dat het hem alleen maar om geld draait..
Ik ga inderdaad snel bij hem weg.. en morgen met veel moeite toch maar de huisarts bellen
Ik ga inderdaad snel bij hem weg.. en morgen met veel moeite toch maar de huisarts bellen
donderdag 22 januari 2015 om 15:55
Met moeite toch de huisarts gebeld... Wou het steeds uitstellen en dacht kan straks ook nog wel, uiteindelijk toch maar gedaan
Moet er maandag om 08.00 uur zijn. Dat luchtte wel een beetje op. Voelde me gelijk iets beter, maar ben ook bang.
de assistente vroeg nog wanneer ik voor het laatst was geweest en zag inderdaad dat het 2 jaar geleden was. maar ik heb vrij gevraagd maar de leidinggevende deed wel een beetje moeilijk, omdat er zaterdagavond een wedstrijd is, (werk in een stadion) en na een wedstrijd kunnen mensen de 1e 2 dagen een vrij nemen.. Maar ze zei nou vooruit dan, denk er de volgende keer wel om en gelijk voel ik me schuldig...
Ik ben iemand die niet gauw alles verteld en mijn gevoel niet durf te uiten waardoor mensen gauw denken dat het goed met mij gaat.. en weet uberhaupt ook niet hoe ik alles moet gaan vertellen, want ben al regelmatig bij de huisarts geweest en uiteindelijk heb ik toch niet alles verteld omdat ik me er voor schaam... Maar nu echt ga ik alles vertellen en niks achter hou.. En toch vind ik het moeilijk..
Ook bang dat hij mij weg stuurt zonder niks... Zie er zo tegen op maar heb toch wel een beetje hoop... Dat er uiteindelijk toch iets aan gedaan wordt...Want ik merk de laatste jaren elke keer, met de winter dat het erg wordt... en heel soms probeer ik te genieten, maar lukt me niet meer.. Ik denk dat ik mijn verhaal wat ik hier net heb gezet uit print en mee nemen zodat hij het kan lezen en een beter beeld heeft.
Mijn vader komt ook nog regelmatig bij de huisarts, en weet ook hoe mijn vader vroeger is geweest.... er werd ook nog gevraagd of ik mijn eigen huisarts wou hebben.. gelukkig kon ik dat zelf aangven want heb echt geen zin naar 1 toe te gaan, die ik nog nooit heb gezien of ken, want regelmatig komen daar ook artsen in opleiding of gewoon assistenten..
Ik hoop echt dat er nu eindelijk iets gebeurd... Want ik wil niet dat het elk jaar weer zo is... En mijn therapeut was het er niet mee eens dat ik naar de huisarts ging.. want kreeg te horen, ik ben er om jouw te helpen... we kunnen het samen een...
Maar even een vraag: Mijn therapeut appt mij heel soms hoe het met mij gaat en soms om mij een fijne dag te wensen.. Ik heb toen een keer gezegd dat ik dat niet fijn vond en werk en prive gescheiden wil houden, maar hij zegt ik als therapeut maakt mij soms zorgen om je, dat is toch heel normaal, dat doe iedere therapeut wel, ik wil je gewoon laten weten dat ik aan je denk... voor mijn gevoel klopt dit niet en doen therapeuten dit niet.. of heb ik het verkeerd?
Moet er maandag om 08.00 uur zijn. Dat luchtte wel een beetje op. Voelde me gelijk iets beter, maar ben ook bang.
de assistente vroeg nog wanneer ik voor het laatst was geweest en zag inderdaad dat het 2 jaar geleden was. maar ik heb vrij gevraagd maar de leidinggevende deed wel een beetje moeilijk, omdat er zaterdagavond een wedstrijd is, (werk in een stadion) en na een wedstrijd kunnen mensen de 1e 2 dagen een vrij nemen.. Maar ze zei nou vooruit dan, denk er de volgende keer wel om en gelijk voel ik me schuldig...
Ik ben iemand die niet gauw alles verteld en mijn gevoel niet durf te uiten waardoor mensen gauw denken dat het goed met mij gaat.. en weet uberhaupt ook niet hoe ik alles moet gaan vertellen, want ben al regelmatig bij de huisarts geweest en uiteindelijk heb ik toch niet alles verteld omdat ik me er voor schaam... Maar nu echt ga ik alles vertellen en niks achter hou.. En toch vind ik het moeilijk..
Ook bang dat hij mij weg stuurt zonder niks... Zie er zo tegen op maar heb toch wel een beetje hoop... Dat er uiteindelijk toch iets aan gedaan wordt...Want ik merk de laatste jaren elke keer, met de winter dat het erg wordt... en heel soms probeer ik te genieten, maar lukt me niet meer.. Ik denk dat ik mijn verhaal wat ik hier net heb gezet uit print en mee nemen zodat hij het kan lezen en een beter beeld heeft.
Mijn vader komt ook nog regelmatig bij de huisarts, en weet ook hoe mijn vader vroeger is geweest.... er werd ook nog gevraagd of ik mijn eigen huisarts wou hebben.. gelukkig kon ik dat zelf aangven want heb echt geen zin naar 1 toe te gaan, die ik nog nooit heb gezien of ken, want regelmatig komen daar ook artsen in opleiding of gewoon assistenten..
Ik hoop echt dat er nu eindelijk iets gebeurd... Want ik wil niet dat het elk jaar weer zo is... En mijn therapeut was het er niet mee eens dat ik naar de huisarts ging.. want kreeg te horen, ik ben er om jouw te helpen... we kunnen het samen een...
Maar even een vraag: Mijn therapeut appt mij heel soms hoe het met mij gaat en soms om mij een fijne dag te wensen.. Ik heb toen een keer gezegd dat ik dat niet fijn vond en werk en prive gescheiden wil houden, maar hij zegt ik als therapeut maakt mij soms zorgen om je, dat is toch heel normaal, dat doe iedere therapeut wel, ik wil je gewoon laten weten dat ik aan je denk... voor mijn gevoel klopt dit niet en doen therapeuten dit niet.. of heb ik het verkeerd?
