Kinderen
alle pijlers
oude moeder?
dinsdag 17 maart 2015 om 22:16
Een paar maanden geleden opende ik nog een topic omdat de gesprekken over kinderen tussen mij en mijn vriend niet lekker liepen. Inmiddels ben ik erachter waarom. Hij wil nog even genieten zoals het nu is. Sta ik volledig achter verder want we hebben beide besloten er pas voor te gaan als we er allebei klaar voor zijn.
Nu heb ik een kans om promotie te maken op werk. Dat betekent wel dat ik de komende 5 jaar zeker niet aan kinderen kan beginnen. Dat zou betekenen dat ik dan 33 ben. Niet helemaal mijn doel wat ik voor ogen had eigenlijk. Want stel dat het daarna nog wel even duurt?
Mijn moeder was 41 toen ze van mij beviel. Ze wordt volgende maand 70 en begint al echt een omatje te worden. Ik word dan ook vaak als haar kleindochter gezien. Ik kan daar soms ontzettend van balen. Net als van het feit dat ik best jong zal zijn wanneer mijn moeder overlijdt. Dit houdt mij een beetje tegen om zelf dan ook hetzelfde te doen.
Ik vraag me af wat jullie zouden doen. Gaan voor die promotie en verder gewoon aankijken. Of de promotie afslaan en met minder genoegen nemen en eerder aan kinderen beginnen?
Nu heb ik een kans om promotie te maken op werk. Dat betekent wel dat ik de komende 5 jaar zeker niet aan kinderen kan beginnen. Dat zou betekenen dat ik dan 33 ben. Niet helemaal mijn doel wat ik voor ogen had eigenlijk. Want stel dat het daarna nog wel even duurt?
Mijn moeder was 41 toen ze van mij beviel. Ze wordt volgende maand 70 en begint al echt een omatje te worden. Ik word dan ook vaak als haar kleindochter gezien. Ik kan daar soms ontzettend van balen. Net als van het feit dat ik best jong zal zijn wanneer mijn moeder overlijdt. Dit houdt mij een beetje tegen om zelf dan ook hetzelfde te doen.
Ik vraag me af wat jullie zouden doen. Gaan voor die promotie en verder gewoon aankijken. Of de promotie afslaan en met minder genoegen nemen en eerder aan kinderen beginnen?
dinsdag 17 maart 2015 om 22:49
quote:riannerianne schreef op 17 maart 2015 @ 22:24:
Ik was 33 toen mijn vader overleed, hij was
.
Ik was 15 toen mijn moeder overleed, zij was 43;
mijn schoonzus was 52 toen haar moeder overleed, zij was 91.
'Jong' moeder worden geeft natuurlijk geen enkele garantie.
Daarnaast zijn de 70-jarigen die ik ken, zeker geen 'omaatjes'; ik verbaas me met regelmaat over hun energie en activiteiten en voel me dan eerder zelf een 'ouwe teut' als ik na een drukke dag onderuit hang.
On topic: als je vriend nog niet wil, dan houdt het natuurlijk op. Maar waarom is hij tegen die promotie?
Ik was 33 toen mijn vader overleed, hij was
.
Ik was 15 toen mijn moeder overleed, zij was 43;
mijn schoonzus was 52 toen haar moeder overleed, zij was 91.
'Jong' moeder worden geeft natuurlijk geen enkele garantie.
Daarnaast zijn de 70-jarigen die ik ken, zeker geen 'omaatjes'; ik verbaas me met regelmaat over hun energie en activiteiten en voel me dan eerder zelf een 'ouwe teut' als ik na een drukke dag onderuit hang.
On topic: als je vriend nog niet wil, dan houdt het natuurlijk op. Maar waarom is hij tegen die promotie?
dinsdag 17 maart 2015 om 23:06
Hou op zeg, 33 is helemaal niet oud (okay, ik ben met 35 bevooroordeeld )
Maar waarom kan je die promotie niet aanpakken. Is het werk op geen enkele manier zo te organiseren dat je er in die 5 jaar geen 4 maand tussenuit kan als je telefonisch bereikbaar blijft bijvoorbeeld? Het is maar 4 maanden hè?
Maar waarom kan je die promotie niet aanpakken. Is het werk op geen enkele manier zo te organiseren dat je er in die 5 jaar geen 4 maand tussenuit kan als je telefonisch bereikbaar blijft bijvoorbeeld? Het is maar 4 maanden hè?
dinsdag 17 maart 2015 om 23:08
Nou wat ik uit eigen ervaring heb meegemaakt. Ik zat in de puberteit terwijl mijn moeder in de overgang zat. Dat was niet bepaald een fijne tijd. Dat Is natuurlijk per situatie verschillend. Nu Is dat weer anders gelukkig maar toch. Ik wil mijn kinderen daar eigenlijk voor behoeden. Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat jullie te negatief denken. 5 jaar is wel ontzettend lang natuurlijk. Als ik mezelf in hem verplaats dan had ik misschien wel hetzelfde gezegd. Het is niet dat hij alleen aan zichzelf denkt. Hij zegt ook dat het belachelijk is dat ze die eis stellen. En dat wanneer we er dan samen voor willen gaan dat het dan niet kan en dat het mij ook tegen zal staan.
Stel ik ga voor de promotie en wordt over twee jaar zwanger dan kan ik het sowieso wel na die 5 jaar vergeten op die functie. Sowieso is het geen parttime functie, ook niet bespreekbaar. Dus stel dat we toch voor kinderen gaan dan moet ik weer fulltime aan de slag of ouderschapsverlof aanvragen. Wat de relatie met werkgever zeker zal verslechteren.
Ik weet het gewoon echt niet meer.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat jullie te negatief denken. 5 jaar is wel ontzettend lang natuurlijk. Als ik mezelf in hem verplaats dan had ik misschien wel hetzelfde gezegd. Het is niet dat hij alleen aan zichzelf denkt. Hij zegt ook dat het belachelijk is dat ze die eis stellen. En dat wanneer we er dan samen voor willen gaan dat het dan niet kan en dat het mij ook tegen zal staan.
Stel ik ga voor de promotie en wordt over twee jaar zwanger dan kan ik het sowieso wel na die 5 jaar vergeten op die functie. Sowieso is het geen parttime functie, ook niet bespreekbaar. Dus stel dat we toch voor kinderen gaan dan moet ik weer fulltime aan de slag of ouderschapsverlof aanvragen. Wat de relatie met werkgever zeker zal verslechteren.
Ik weet het gewoon echt niet meer.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:09
Ik snap je gedachte wel hoor to. Mijn moeder beviel van mij op haar 35e. Het feit dat vele moeders van leeftijdgenoten om mij heen toch wel 5/6 jaar jonger zijn, geeft niets voor mij. Maar waar ik me wél eens zorgen om maak is inderdaad dat zij mijn kinderen misschien niet meer zal meemaken, of misschien alleen de eerste 5 jaren. Vind dit ook een lastige gedachte, maar dat is nu eenmaal zo.
Daarbij hebben ze het zo gepland omdat mijn ouders ook eerst hun eigen zaak op wilden bouwen etc, en ik ben nooit iets te kort gekomen als het om dingen gaat die te koop zijn. Dus als ik jou was zou ik wel voor die promotie gaan eigenlijk.
Misschien kun je eventueel op je 32e beginnen met proberen? Dat is dan wel een jaartje eerder als "mogelijk" is zoals jij zegt, maar dan weet je wel of het uberhaupt snel lukt bij jou.
Daarbij hebben ze het zo gepland omdat mijn ouders ook eerst hun eigen zaak op wilden bouwen etc, en ik ben nooit iets te kort gekomen als het om dingen gaat die te koop zijn. Dus als ik jou was zou ik wel voor die promotie gaan eigenlijk.
Misschien kun je eventueel op je 32e beginnen met proberen? Dat is dan wel een jaartje eerder als "mogelijk" is zoals jij zegt, maar dan weet je wel of het uberhaupt snel lukt bij jou.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:11
Wat maakt dat je man tegen een promotie is? Misschien heeft hij wel heel goede redenen hoor, ik zou er zelf wel een paar weten. Als mijn man voor een promotie zou staan waarbij hij denkt dat hij jaren zeker niet aan kinderen kan beginnen dan zou ik ook niet staan te juichen. Voornamelijk omdat dat me dat niet zo'n gezonde gedachtengang lijkt, dat je je werk zo extreem belangrijk maakt, lijkt me een prima basis voor een burn out namelijk.
Wat maakt dat je 5 jaar zeker niet aan kinderen kan beginnen? Kamerleden, topsporters, directrices, zzp-ers, artsen, chique consultants, afdelingshoofden, astronauten etc. krijgen ook kinderen hoor.
Wat maakt dat je 5 jaar zeker niet aan kinderen kan beginnen? Kamerleden, topsporters, directrices, zzp-ers, artsen, chique consultants, afdelingshoofden, astronauten etc. krijgen ook kinderen hoor.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:14
quote:pommiaan schreef op 17 maart 2015 @ 23:09:
Ik snap je gedachte wel hoor to. Mijn moeder beviel van mij op haar 35e. Het feit dat vele moeders van leeftijdgenoten om mij heen toch wel 5/6 jaar jonger zijn, geeft niets voor mij. Maar waar ik me wél eens zorgen om maak is inderdaad dat zij mijn kinderen misschien niet meer zal meemaken, of misschien alleen de eerste 5 jaren. Vind dit ook een lastige gedachte, maar dat is nu eenmaal zo.
Daarbij hebben ze het zo gepland omdat mijn ouders ook eerst hun eigen zaak op wilden bouwen etc, en ik ben nooit iets te kort gekomen als het om dingen gaat die te koop zijn. Dus als ik jou was zou ik wel voor die promotie gaan eigenlijk.
Misschien kun je eventueel op je 32e beginnen met proberen? Dat is dan wel een jaartje eerder als "mogelijk" is zoals jij zegt, maar dan weet je wel of het uberhaupt snel lukt bij jou.
Ja dat is dus ook een ding. Mijn moeder heeft helaas al tekenen van dementie. Ze zou dus nooit kunnen oppassen alleen. Dat vindt ze zelf wel heel jammer.
Maar idd je hebt wel gelijk, dat scheelt al wel een jaar. Die neem ik mee in mijn gedachten.
Ik snap je gedachte wel hoor to. Mijn moeder beviel van mij op haar 35e. Het feit dat vele moeders van leeftijdgenoten om mij heen toch wel 5/6 jaar jonger zijn, geeft niets voor mij. Maar waar ik me wél eens zorgen om maak is inderdaad dat zij mijn kinderen misschien niet meer zal meemaken, of misschien alleen de eerste 5 jaren. Vind dit ook een lastige gedachte, maar dat is nu eenmaal zo.
Daarbij hebben ze het zo gepland omdat mijn ouders ook eerst hun eigen zaak op wilden bouwen etc, en ik ben nooit iets te kort gekomen als het om dingen gaat die te koop zijn. Dus als ik jou was zou ik wel voor die promotie gaan eigenlijk.
Misschien kun je eventueel op je 32e beginnen met proberen? Dat is dan wel een jaartje eerder als "mogelijk" is zoals jij zegt, maar dan weet je wel of het uberhaupt snel lukt bij jou.
Ja dat is dus ook een ding. Mijn moeder heeft helaas al tekenen van dementie. Ze zou dus nooit kunnen oppassen alleen. Dat vindt ze zelf wel heel jammer.
Maar idd je hebt wel gelijk, dat scheelt al wel een jaar. Die neem ik mee in mijn gedachten.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:15
quote:Kerstmutsje777 schreef op 17 maart 2015 @ 23:08:
Nou wat ik uit eigen ervaring heb meegemaakt. Ik zat in de puberteit terwijl mijn moeder in de overgang zat. Dat was niet bepaald een fijne tijd. Dat Is natuurlijk per situatie verschillend. Nu Is dat weer anders gelukkig maar toch. Ik wil mijn kinderen daar eigenlijk voor behoeden. Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat jullie te negatief denken. 5 jaar is wel ontzettend lang natuurlijk. Als ik mezelf in hem verplaats dan had ik misschien wel hetzelfde gezegd. Het is niet dat hij alleen aan zichzelf denkt. Hij zegt ook dat het belachelijk is dat ze die eis stellen. En dat wanneer we er dan samen voor willen gaan dat het dan niet kan en dat het mij ook tegen zal staan.
Stel ik ga voor de promotie en wordt over twee jaar zwanger dan kan ik het sowieso wel na die 5 jaar vergeten op die functie. Sowieso is het geen parttime functie, ook niet bespreekbaar. Dus stel dat we toch voor kinderen gaan dan moet ik weer fulltime aan de slag of ouderschapsverlof aanvragen. Wat de relatie met werkgever zeker zal verslechteren.
Ik weet het gewoon echt niet meer.
Mijn moeder was 33 toen ze mij kreeg en 37 toen ze mijn sibling kreeg. Wij zijn nooit voor haar kleinkinderen aangezien hoor! Mijn oma was 33 toen ze mijn vader kreeg, en ze overleed toen ik in de 20 was. Fijne herinneringen aan haar. Mijn moeder is nu formeel bejaard, maar zo zie ik haar echt niet (okay, de Libelle vriendinnendagen oid daargelaten )!
En als jij goed in je functie bent, ben je goed in je functie. Waarom zou je het dan na 3 jaar kunnen vergeten? Hoeveel uur is fulltime bij jullie? Is 4x9 bespreekbaar bij 36? Of met 4 uur ouderschapsverlof?
Nou wat ik uit eigen ervaring heb meegemaakt. Ik zat in de puberteit terwijl mijn moeder in de overgang zat. Dat was niet bepaald een fijne tijd. Dat Is natuurlijk per situatie verschillend. Nu Is dat weer anders gelukkig maar toch. Ik wil mijn kinderen daar eigenlijk voor behoeden. Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat jullie te negatief denken. 5 jaar is wel ontzettend lang natuurlijk. Als ik mezelf in hem verplaats dan had ik misschien wel hetzelfde gezegd. Het is niet dat hij alleen aan zichzelf denkt. Hij zegt ook dat het belachelijk is dat ze die eis stellen. En dat wanneer we er dan samen voor willen gaan dat het dan niet kan en dat het mij ook tegen zal staan.
Stel ik ga voor de promotie en wordt over twee jaar zwanger dan kan ik het sowieso wel na die 5 jaar vergeten op die functie. Sowieso is het geen parttime functie, ook niet bespreekbaar. Dus stel dat we toch voor kinderen gaan dan moet ik weer fulltime aan de slag of ouderschapsverlof aanvragen. Wat de relatie met werkgever zeker zal verslechteren.
Ik weet het gewoon echt niet meer.
Mijn moeder was 33 toen ze mij kreeg en 37 toen ze mijn sibling kreeg. Wij zijn nooit voor haar kleinkinderen aangezien hoor! Mijn oma was 33 toen ze mijn vader kreeg, en ze overleed toen ik in de 20 was. Fijne herinneringen aan haar. Mijn moeder is nu formeel bejaard, maar zo zie ik haar echt niet (okay, de Libelle vriendinnendagen oid daargelaten )!
En als jij goed in je functie bent, ben je goed in je functie. Waarom zou je het dan na 3 jaar kunnen vergeten? Hoeveel uur is fulltime bij jullie? Is 4x9 bespreekbaar bij 36? Of met 4 uur ouderschapsverlof?
dinsdag 17 maart 2015 om 23:16
quote:Kerstmutsje777 schreef op 17 maart 2015 @ 23:08:
Nou wat ik uit eigen ervaring heb meegemaakt. Ik zat in de puberteit terwijl mijn moeder in de overgang zat. Dat was niet bepaald een fijne tijd. Dat Is natuurlijk per situatie verschillend. Nu Is dat weer anders gelukkig maar toch. Ik wil mijn kinderen daar eigenlijk voor behoeden. Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat jullie te negatief denken. 5 jaar is wel ontzettend lang natuurlijk. Als ik mezelf in hem verplaats dan had ik misschien wel hetzelfde gezegd. Het is niet dat hij alleen aan zichzelf denkt. Hij zegt ook dat het belachelijk is dat ze die eis stellen. En dat wanneer we er dan samen voor willen gaan dat het dan niet kan en dat het mij ook tegen zal staan.
Stel ik ga voor de promotie en wordt over twee jaar zwanger dan kan ik het sowieso wel na die 5 jaar vergeten op die functie. Sowieso is het geen parttime functie, ook niet bespreekbaar. Dus stel dat we toch voor kinderen gaan dan moet ik weer fulltime aan de slag of ouderschapsverlof aanvragen. Wat de relatie met werkgever zeker zal verslechteren.
Ik weet het gewoon echt niet meer.
Ouderschapverlof verslechtert de relatie met je werkgever? Heeft hij zelf geen kinderen? Als dat echt zo is kun je misschien idd beter niet de promotie aannemen. Het ligt er ook een beetje aan wat jij en je vriend nu verdienen. Als je nu genoeg verdient om een kind te kunnen onderhouden en daar ook leuke dingen mee kunt doen, hoeft het niet perse. Als je net een kind erbij iedere maand alle eindjes aan elkaar moet proberen te knopen, wel aannemen.
Want stel nu dat je al genoeg verdient en je neemt die promotie wel aan. Dat betekent 5 jaar wachten (waar je vriend het al niet mee eens is, kan ook voor ruzies en spanningen zorgen. 5 jaar is idd lang). Dan moet je na je bevalling weer meteen fulltime werken, want ouderschapsverlof maakt de werksituatie er niet prettiger op zeg je. En een werkgever waar je niet goed mee op kunt schieten is ook niet fijn lijkt me.. je moet even alles afwegen.
Nou wat ik uit eigen ervaring heb meegemaakt. Ik zat in de puberteit terwijl mijn moeder in de overgang zat. Dat was niet bepaald een fijne tijd. Dat Is natuurlijk per situatie verschillend. Nu Is dat weer anders gelukkig maar toch. Ik wil mijn kinderen daar eigenlijk voor behoeden. Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat jullie te negatief denken. 5 jaar is wel ontzettend lang natuurlijk. Als ik mezelf in hem verplaats dan had ik misschien wel hetzelfde gezegd. Het is niet dat hij alleen aan zichzelf denkt. Hij zegt ook dat het belachelijk is dat ze die eis stellen. En dat wanneer we er dan samen voor willen gaan dat het dan niet kan en dat het mij ook tegen zal staan.
Stel ik ga voor de promotie en wordt over twee jaar zwanger dan kan ik het sowieso wel na die 5 jaar vergeten op die functie. Sowieso is het geen parttime functie, ook niet bespreekbaar. Dus stel dat we toch voor kinderen gaan dan moet ik weer fulltime aan de slag of ouderschapsverlof aanvragen. Wat de relatie met werkgever zeker zal verslechteren.
Ik weet het gewoon echt niet meer.
Ouderschapverlof verslechtert de relatie met je werkgever? Heeft hij zelf geen kinderen? Als dat echt zo is kun je misschien idd beter niet de promotie aannemen. Het ligt er ook een beetje aan wat jij en je vriend nu verdienen. Als je nu genoeg verdient om een kind te kunnen onderhouden en daar ook leuke dingen mee kunt doen, hoeft het niet perse. Als je net een kind erbij iedere maand alle eindjes aan elkaar moet proberen te knopen, wel aannemen.
Want stel nu dat je al genoeg verdient en je neemt die promotie wel aan. Dat betekent 5 jaar wachten (waar je vriend het al niet mee eens is, kan ook voor ruzies en spanningen zorgen. 5 jaar is idd lang). Dan moet je na je bevalling weer meteen fulltime werken, want ouderschapsverlof maakt de werksituatie er niet prettiger op zeg je. En een werkgever waar je niet goed mee op kunt schieten is ook niet fijn lijkt me.. je moet even alles afwegen.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:24
Ik denk dat je je laat leiden door angsten en vooroordelen ten opzichte van je werkgever. Je weet niet of je de positie "wel kunt vergeten", dat denk je alleen. En so what, dan ga je tegen die tijd ergens anders werken waar wel normaal met vrouwen wordt omgegaan. En heb je maar mooi die paar jaar filiaalmanagerervaring in the pocket.
Dit is mijn uitspraak en daar moet u het mee doen.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:28
33 is geen 41, en geen gekke leeftijd om een eerste kind te krijgen. Verder kun je in nagenoeg elke functie gewoon zwangerschapsverlof en een kind krijgen, en vaak is 32 uur of meer thuis werken ook bespreekbaar.
Mijn moeder kreeg een hersenbeschadiging op haar 48e, is dus ook soort van dement of in ieder geval niet 100% 'normaal'. Ze stond toen net op het punt om voor het eerst oma te worden, dus dat maakt het wel een beetje zuur. Waarmee ik bedoel te zeggen dat jong moederschap geen garantie geeft op lang gezond blijvende grootouders. En andersom ook niet, ik ken 70'ers die nog 3 dagen per week op 3 kleinkinderen passen.
Ik zou me in ieder geval niet door mijn vriend laten verbieden om promotie te maken in verband met een kinderwens die hij nog niet eens heeft.
Mijn moeder kreeg een hersenbeschadiging op haar 48e, is dus ook soort van dement of in ieder geval niet 100% 'normaal'. Ze stond toen net op het punt om voor het eerst oma te worden, dus dat maakt het wel een beetje zuur. Waarmee ik bedoel te zeggen dat jong moederschap geen garantie geeft op lang gezond blijvende grootouders. En andersom ook niet, ik ken 70'ers die nog 3 dagen per week op 3 kleinkinderen passen.
Ik zou me in ieder geval niet door mijn vriend laten verbieden om promotie te maken in verband met een kinderwens die hij nog niet eens heeft.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:31
quote:Kerstmutsje777 schreef op 17 maart 2015 @ 23:08:
Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet. Mijn moeder heeft mijn zus gekregen toen ze 37 was en mij toen ze 39 was. Niemand heeft ooit gedacht dat ze mijn oma was. Nou scheelt het dat mijn moeder weinig rimpels heeft, maar je hebt toch ook wel zelf in de hand hoe ''oud'' je er uit ziet. Sowieso zie je er toch nog niet uit als een oma als je 60 bent als je niet heel slechte genen hebt? Daarnaast heb je dan een volwassen kind die zich hopelijk niet al te veel aantrekt van wat andere mensen allemaal lopen te kletsen.
Maar ik merk aan jullie reacties dat mijn angst eigenlijk niet te maken heeft met de leeftijd van mijn moeder. Maar toch als er dan weer iemand zo verbaasd doet wanneer ze horen dat ik de dochter ben ipv kleindochter dan ga ik weer nadenken. Een jonge moeder heeft dat soort dingen niet. Mijn moeder heeft mijn zus gekregen toen ze 37 was en mij toen ze 39 was. Niemand heeft ooit gedacht dat ze mijn oma was. Nou scheelt het dat mijn moeder weinig rimpels heeft, maar je hebt toch ook wel zelf in de hand hoe ''oud'' je er uit ziet. Sowieso zie je er toch nog niet uit als een oma als je 60 bent als je niet heel slechte genen hebt? Daarnaast heb je dan een volwassen kind die zich hopelijk niet al te veel aantrekt van wat andere mensen allemaal lopen te kletsen.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:40
Is er werkelijk een werkgever die als eis stelt dat je 5 jaar niet zwanger mag worden? Je hoeft als je kinderen hebt niet part time te werken hoor. Je man kan ook zorgen. En bovendien neem ik aan dat een baan waar dat soort eisen bijkomen waanzinnig veel gaat opleveren, dus dan kun je je ook wel wat professionele kinderopvang veroorloven.
Ik heb zelf mijn eerste kind op mijn 35e gekregen, ongeveer vanaf mijn 33e gingen we ervoor. Was 38 toen de tweede kwam. Het zal me echt worst wezen wat anderen daar van vinden. Er bestaat een kans dat mijn kinderen het jammer vinden dat ik niet jonger was. Er zijn ook vast genoeg kinderen die het jammer vinden dat hun ouders niet meer geld, levenswijsheid, energie, gezondheid, tijd, betrokkenheid, ontwikkeling, interesse in wat dan ook hadden etc. etc. etc. Zo is er altijd wel wat. Ik zou mijn leven niet laten leiden door wat mijn kinderen ooit zouden kunnen gaan vinden van mij.
Mijn kinderen zijn overigens niet de enige met "oude" ouders. Ik had vroeger ook vriendinnen met "oude" ouders, die ouders vonden we net zo stom als de andere ouders.
Ik heb zelf mijn eerste kind op mijn 35e gekregen, ongeveer vanaf mijn 33e gingen we ervoor. Was 38 toen de tweede kwam. Het zal me echt worst wezen wat anderen daar van vinden. Er bestaat een kans dat mijn kinderen het jammer vinden dat ik niet jonger was. Er zijn ook vast genoeg kinderen die het jammer vinden dat hun ouders niet meer geld, levenswijsheid, energie, gezondheid, tijd, betrokkenheid, ontwikkeling, interesse in wat dan ook hadden etc. etc. etc. Zo is er altijd wel wat. Ik zou mijn leven niet laten leiden door wat mijn kinderen ooit zouden kunnen gaan vinden van mij.
Mijn kinderen zijn overigens niet de enige met "oude" ouders. Ik had vroeger ook vriendinnen met "oude" ouders, die ouders vonden we net zo stom als de andere ouders.
dinsdag 17 maart 2015 om 23:44
dinsdag 17 maart 2015 om 23:55
Gaan voor die promotie!
Wat over 5 jaar is, is nog héél ver.
Voor 't zelfde geld (ik wens het je niet toe!) loop jij of je partner morgen onder een auto en komen er helemaal geen kinderen van jullie twee.
En niks belet je om over 4 jaar al te gaan proberen, hé.
Mijn moeder was 32 en 36 bij mij en mijn zus.
ik heb haar nooit bestempeld als "oude moeder".
Ja, ik had klasgenoten wiens moeder 5 à 7 jaar jonger waren ... maar so what?
Dat maakte en maakt mij nog altijd niks uit.
Mijn moeder was overigens wees op haar 21ste.
Haar moeder gestorven bij de geboorte, haar vader op haar 21ste aan kanker.
Leeftijd zegt dus weinig.
Overigens ... als je écht voor carrière gaat, zal geen enkel moment "het ideale" zijn.
Want nu krijg je je eigen filiaal, maar wie weet wordt je over 5 jaar wel regioverantwoordelijke ofzo?
Of krijg je een hoge post op 't nationaal secretariaat?
Wat over 5 jaar is, is nog héél ver.
Voor 't zelfde geld (ik wens het je niet toe!) loop jij of je partner morgen onder een auto en komen er helemaal geen kinderen van jullie twee.
En niks belet je om over 4 jaar al te gaan proberen, hé.
Mijn moeder was 32 en 36 bij mij en mijn zus.
ik heb haar nooit bestempeld als "oude moeder".
Ja, ik had klasgenoten wiens moeder 5 à 7 jaar jonger waren ... maar so what?
Dat maakte en maakt mij nog altijd niks uit.
Mijn moeder was overigens wees op haar 21ste.
Haar moeder gestorven bij de geboorte, haar vader op haar 21ste aan kanker.
Leeftijd zegt dus weinig.
Overigens ... als je écht voor carrière gaat, zal geen enkel moment "het ideale" zijn.
Want nu krijg je je eigen filiaal, maar wie weet wordt je over 5 jaar wel regioverantwoordelijke ofzo?
Of krijg je een hoge post op 't nationaal secretariaat?
woensdag 18 maart 2015 om 00:25
Heel oud is je moeder eigenlijk helemaal niet. Mijn moeder was 36 toen ze mij kreeg. Vind ik op zich niet heel oud. Mijn vader daarentegen...Toen ik 20 was, was hij ver in de 70. Ik zou me niet te veel focussen op leeftijd. Wat ik voor mezelf wel een puntje van aandacht vond, en zeker belangrijk om aan te geven is niet zozeer de leeftijd van een ouder, maar de in meer of juist in mindere mate aanwezigheid van flexibiliteit. Mijn vader was door zijn leeftijd een stuk minder flexibel en dat kan als een nadeel gezien worden.
33 jaar is niet oud, en ik ga niet zeggen dat je dan niet jong bent, want dat ben je gewoon wel. Alleen komen er richting de 40 meer gezondheidsrisico's voor zowel het kind als de moeder erbij kijken. Daarnaast is er veel onderzoek gedaan naar de 'houdbaarheid' van eicellen en te weinig naar de houdbaarheid van zaadcellen in relatie tot het effect op de gezondheid van het kind. Mijn vader heeft me met 58 jaar gekregen. Een aantal onderzoeken wijzen uit de kans op depressiviteit onder kinderen met een veel oudere vader groter is. Het is geen zekerheid, maar ik moet zeggen dat ik het ook niet echt kan ontkennen als ik mezelf als voorbeeld neem, wel erkennende dat meerdere factoren aan een verhoogde kans op aanleg voor sombere gevoelens kunnen liggen natuurlijk.
Het is slechts een voorbeeld. Maar focus je niet alleen op je eigen leeftijd, maar ook op die van je partner. Zowel qua mentale bereidheid als gezondheidshalve.
33 jaar is niet oud, en ik ga niet zeggen dat je dan niet jong bent, want dat ben je gewoon wel. Alleen komen er richting de 40 meer gezondheidsrisico's voor zowel het kind als de moeder erbij kijken. Daarnaast is er veel onderzoek gedaan naar de 'houdbaarheid' van eicellen en te weinig naar de houdbaarheid van zaadcellen in relatie tot het effect op de gezondheid van het kind. Mijn vader heeft me met 58 jaar gekregen. Een aantal onderzoeken wijzen uit de kans op depressiviteit onder kinderen met een veel oudere vader groter is. Het is geen zekerheid, maar ik moet zeggen dat ik het ook niet echt kan ontkennen als ik mezelf als voorbeeld neem, wel erkennende dat meerdere factoren aan een verhoogde kans op aanleg voor sombere gevoelens kunnen liggen natuurlijk.
Het is slechts een voorbeeld. Maar focus je niet alleen op je eigen leeftijd, maar ook op die van je partner. Zowel qua mentale bereidheid als gezondheidshalve.
woensdag 18 maart 2015 om 00:29
In mijn omgeving zijn de meeste pas tussen de 33 en 35 als ze voor het eerst ouders worden. Misschien dat dat in dorpen en venix wijken anders is, maar hier in de stad zie ik maar weinig "jonge" ouders. En waarom perse die 5 jaar? Waarom kan je niet over 3/4 jaar beginnen met proberen? Dan ben je toch jong zat? Jeetje, met een beetje mazzel ben je 55 als je kind uit huis gaat, prima leeftijd toch, dan ben je echt nog niet oud en verrot hoor.
Ik neem aan dat je over 3,5 a 4 jaar een redelijk stabiele zaak heb opgebouwd.
Er bestaat sowieso geen perfect moment om aan kinderen te beginnen.
Ik neem aan dat je over 3,5 a 4 jaar een redelijk stabiele zaak heb opgebouwd.
Er bestaat sowieso geen perfect moment om aan kinderen te beginnen.
woensdag 18 maart 2015 om 00:45
Eens met Riannerianne, ik was 26 toen mijn moeder overleed op 53-jarige leeftijd. Ik was bijna 30 jaar toen mijn man verongelukte tijdens de zwangerschap. M.a.w. je hebt het niet in de hand wie er nog wel of niet in je leven is als je evt. aan kinderen wil beginnen.
Ik vind een eerste kind op 33-jarige leeftijd niet oud en zie ook geen enkele reden waarom je nu je promotie af zou slaan/zou weigeren. Wat houdt die promotie precies in? Ik bedoel niet je werk an sich maar wat betekent het qua uren, moet je naar het buitenland verhuizen bijv.
En 70 jaar en een omaatje zijn in doen en laten is ook maar betrekkelijk.
Ik vind een eerste kind op 33-jarige leeftijd niet oud en zie ook geen enkele reden waarom je nu je promotie af zou slaan/zou weigeren. Wat houdt die promotie precies in? Ik bedoel niet je werk an sich maar wat betekent het qua uren, moet je naar het buitenland verhuizen bijv.
En 70 jaar en een omaatje zijn in doen en laten is ook maar betrekkelijk.
Krijg motto niet verwijderd :-)