Kinderen
alle pijlers
Net een echte puber
woensdag 8 april 2015 om 19:58
Soms is echt niks goed. Hij is 4j en soms net een echte,'grote' puber.
Ik doe alles met en voor mijn kindjes. Ben voorlopig nog fulltime thuis en kan dus veel met hen bezig zijn, superleuk dus. Uitstapjes, spelen, knutselen, cadeautjes, whatever. Alles, ik doe het met liefde.
En toch is hij soms zo ondankbaar en respectloos. Alles wat ik doe is fout of stom (hij heeft daarstraks bv een kwartier geschreeuwd en gehuild omdat ik zijn badjas een cm verkeerd had gelegd). Grote mond, niet luisteren, schreeuwen,... Heel de boel gaat naar mij.
Papa daarentegen is de grote held. Hij werkt veel en heeft dus weinig tijd. Als hij thuis is, is hij meestal bezig. Maar de ene keer dat hij een treinbaan maakt met zoon, wooohoooow, dan is mama helemaal stom, want papa kan dat veel beter.
Schept mama het eten op? Niet goed.
Moet hij met mama in bad? Wheeeeehh.
Wil ik met hem spelen? Eigenlijk liever papa, maar ok dan.
Doe ik hem smorgens gel in zijn haartjes? Schreeuwpartij. Niet goed, papa doet het anders.
Dit gaat met veel dingen zo, mama die alles stommer en slechter doet dan papa. Hoewel zoon op andere momenten ook net heel lief kan zijn.
Is het omdat papa niet veel thuis is en hij hem mist? Of omdat ik automatisch wat meer regels geef en hem soms wat meer moet 'opjagen' (bv dat hij smorgens moet doordoen want we moeten naar school). Papa laat alles een beetje z'n gangetje gaan.
Het is niet dat ik jaloers ben ofzo, maar aangenaam vind ik dit ook niet meer. Het lot van een moeder? Hoe gaan jullie hiermee om?
Ik doe alles met en voor mijn kindjes. Ben voorlopig nog fulltime thuis en kan dus veel met hen bezig zijn, superleuk dus. Uitstapjes, spelen, knutselen, cadeautjes, whatever. Alles, ik doe het met liefde.
En toch is hij soms zo ondankbaar en respectloos. Alles wat ik doe is fout of stom (hij heeft daarstraks bv een kwartier geschreeuwd en gehuild omdat ik zijn badjas een cm verkeerd had gelegd). Grote mond, niet luisteren, schreeuwen,... Heel de boel gaat naar mij.
Papa daarentegen is de grote held. Hij werkt veel en heeft dus weinig tijd. Als hij thuis is, is hij meestal bezig. Maar de ene keer dat hij een treinbaan maakt met zoon, wooohoooow, dan is mama helemaal stom, want papa kan dat veel beter.
Schept mama het eten op? Niet goed.
Moet hij met mama in bad? Wheeeeehh.
Wil ik met hem spelen? Eigenlijk liever papa, maar ok dan.
Doe ik hem smorgens gel in zijn haartjes? Schreeuwpartij. Niet goed, papa doet het anders.
Dit gaat met veel dingen zo, mama die alles stommer en slechter doet dan papa. Hoewel zoon op andere momenten ook net heel lief kan zijn.
Is het omdat papa niet veel thuis is en hij hem mist? Of omdat ik automatisch wat meer regels geef en hem soms wat meer moet 'opjagen' (bv dat hij smorgens moet doordoen want we moeten naar school). Papa laat alles een beetje z'n gangetje gaan.
Het is niet dat ik jaloers ben ofzo, maar aangenaam vind ik dit ook niet meer. Het lot van een moeder? Hoe gaan jullie hiermee om?
woensdag 8 april 2015 om 21:54
Ik laat hem zo zelfstandig mogelijk. Wat hij kan, mag hij doen, of anders proberen. Eventueel help ik hem, maar ik ben daar dus wel vrij los in (tenzij hij zich dreigt te bezeren of iets stuk te maken ofzo).
Ik ben mss wel iets teveel bezig met het hem naar de zin te maken. Ik probeer daar ook op te letten. Sinds ons dochtertje er is, gaat dat al veel beter, omdat ik gewoon niet meer evenveel tijd en energie ervoor heb. Maar ik plan wel veel, wil ervoor zorgen dat hij zich amuseert, stel vanalles voor om te doen,... Hij geniet daar wel van, ik denk niet dat hem dat stoort. Als ik merk dat hij ergens geen zin in heeft of liever alleen wil spelen, laat ik hem ook. Hij kan overigens goed (en graag) alleen spelen, dat is geen probleem.
Positief gedrag en ´achievement´ benadruk ik sowieso. hij krijg van mij meer enthousiasme dan van papa (die hij bv. 20 keer moet roepen terwijl ik al ontelbaar keer ´wauw´ heb gezegd).
En ik vind dat een vierjarig kind best respect en dankbaarheid kan opbrengen, ook al weet hij niet concreet wat dat inhoudt.
Als hij een snoepje krijgt en boos wordt (schreeuwen) dat het er niet meer zijn, dan vind ik dat gewoon onbeschoft, sorry.
Ik ben mss wel iets teveel bezig met het hem naar de zin te maken. Ik probeer daar ook op te letten. Sinds ons dochtertje er is, gaat dat al veel beter, omdat ik gewoon niet meer evenveel tijd en energie ervoor heb. Maar ik plan wel veel, wil ervoor zorgen dat hij zich amuseert, stel vanalles voor om te doen,... Hij geniet daar wel van, ik denk niet dat hem dat stoort. Als ik merk dat hij ergens geen zin in heeft of liever alleen wil spelen, laat ik hem ook. Hij kan overigens goed (en graag) alleen spelen, dat is geen probleem.
Positief gedrag en ´achievement´ benadruk ik sowieso. hij krijg van mij meer enthousiasme dan van papa (die hij bv. 20 keer moet roepen terwijl ik al ontelbaar keer ´wauw´ heb gezegd).
En ik vind dat een vierjarig kind best respect en dankbaarheid kan opbrengen, ook al weet hij niet concreet wat dat inhoudt.
Als hij een snoepje krijgt en boos wordt (schreeuwen) dat het er niet meer zijn, dan vind ik dat gewoon onbeschoft, sorry.
woensdag 8 april 2015 om 21:58
Hier geen herkenning (zoon is bijna drie en dus nog een stuk jonger) en wrs is het geen vreemd/apart gedrag. Maar waar ik toch aan moest denken; probeer jij zelf ook de (machts)strijd te verminderen? Hoe communiceer je richting hem?
(dit vraag ik op basis van de strijd waar hier thuis vader en kind wel eens in verwikkeld raken. Denk aan te weinig geduld tonen richting elkaar, soms te weinig uitleg bij keuzes/beslissingen, kind minder ruimte geven voor eigen inbreng, etc.)
(dit vraag ik op basis van de strijd waar hier thuis vader en kind wel eens in verwikkeld raken. Denk aan te weinig geduld tonen richting elkaar, soms te weinig uitleg bij keuzes/beslissingen, kind minder ruimte geven voor eigen inbreng, etc.)
woensdag 8 april 2015 om 21:59
Het is toch ook wel weer kleuter-eigen, dat ondankbare. Het zijn gewoon heel egocentrische wezentjes. Ik noemde mijn dochter wel eens Rupsje Nooitgenoeg. Was ik de hele dag met haar bezig geweest, had ze een ijsje gehad, speeltuin, 's avonds nog patatjes, en dan krijsen omdat ze niet nóg een ijsje kreeg. Sowieso was het een pittige kleuter, en het ging beter toen ik stopte met ruzie met haar te maken en ging luisteren naar wat ze eigenlijk 'zei' en wat ze nodig had. 'Het is ook niet leuk als je maar 1 snoepje krijgt want ze zijn zo lekker. Maar teveel snoepjes zijn niet goed voor je, en daarom krijg je pas morgen weer. Dan gaan we nu lekker kleuren.'
Als je dankbaarheid wilt van je kinderen moet je denk ik wachten tot ze 25 zijn, of zo.
Als je dankbaarheid wilt van je kinderen moet je denk ik wachten tot ze 25 zijn, of zo.
woensdag 8 april 2015 om 22:07
Zoon vertoont dit gedrag allang hoor, zij het op andere manieren telkens.
Ik communiceer zo positief mogelijk. Probeer om niet te vaak ergens een punt van te maken en dus geen strijd te hebben. Maar ik kan natuurlijk niet alles vermijden.
Betjebig, dat doe ik. En dan vraagt hij´Waaroooooommmm?´
Het is ook niet dat het elke dag zoals vandaag is, hoor. Gelukkig
Ik communiceer zo positief mogelijk. Probeer om niet te vaak ergens een punt van te maken en dus geen strijd te hebben. Maar ik kan natuurlijk niet alles vermijden.
Betjebig, dat doe ik. En dan vraagt hij´Waaroooooommmm?´
Het is ook niet dat het elke dag zoals vandaag is, hoor. Gelukkig
woensdag 8 april 2015 om 22:22
Ik vind overigens dat een kind best dankbaar mag zijn. Of dat ik hem dat in ieder geval moet bijbrengen.
Mama (en papa ook natuurlijk) doet heel veel voor jou, ik doe alles wat ik kan en je krijgt heel veel. Maar goed, ook al zou ik niet zoveel kunnen doen voor hem, dan nog is een beetje respect wel op zijn plaats, toch?
Hij hoeft me daarom niet te aanbidden of mijn voeten te kussen, maar aardig blijven is toch neit teveel gevraagd?
Boos zijn, driftbuien, ik weet dat het erbij hoort. Ook al heeeeel vaak gezien hier. Maar ik voel mij gewoon gekrenkt soms. Ongetwijfeld is dat zijn bedoeling niet en ik moet het misschien niet zo persoonlijk nemen, maar het is toch niet zo raar dat ik ongepast en ongewenst gedrag vind en hem duidelijk wil maken dat dat niet de bedoeling is?
Mama (en papa ook natuurlijk) doet heel veel voor jou, ik doe alles wat ik kan en je krijgt heel veel. Maar goed, ook al zou ik niet zoveel kunnen doen voor hem, dan nog is een beetje respect wel op zijn plaats, toch?
Hij hoeft me daarom niet te aanbidden of mijn voeten te kussen, maar aardig blijven is toch neit teveel gevraagd?
Boos zijn, driftbuien, ik weet dat het erbij hoort. Ook al heeeeel vaak gezien hier. Maar ik voel mij gewoon gekrenkt soms. Ongetwijfeld is dat zijn bedoeling niet en ik moet het misschien niet zo persoonlijk nemen, maar het is toch niet zo raar dat ik ongepast en ongewenst gedrag vind en hem duidelijk wil maken dat dat niet de bedoeling is?
woensdag 8 april 2015 om 22:46
quote:lowiels schreef op 08 april 2015 @ 22:22:
Ik vind overigens dat een kind best dankbaar mag zijn. Of dat ik hem dat in ieder geval moet bijbrengen.
Mama (en papa ook natuurlijk) doet heel veel voor jou, ik doe alles wat ik kan en je krijgt heel veel. Maar goed, ook al zou ik niet zoveel kunnen doen voor hem, dan nog is een beetje respect wel op zijn plaats, toch?
Hij hoeft me daarom niet te aanbidden of mijn voeten te kussen, maar aardig blijven is toch neit teveel gevraagd?
Boos zijn, driftbuien, ik weet dat het erbij hoort. Ook al heeeeel vaak gezien hier. Maar ik voel mij gewoon gekrenkt soms. Ongetwijfeld is dat zijn bedoeling niet en ik moet het misschien niet zo persoonlijk nemen, maar het is toch niet zo raar dat ik ongepast en ongewenst gedrag vind en hem duidelijk wil maken dat dat niet de bedoeling is?Hij is vier, je verwacht teveel van hem. En je moet het zeker niet persoonlijk nemen, maar hem keer op keer laten weten hoe je het wilt. En ga hem niet iedere keer vertellen wat je voor hem doet, dat is emotionele chantage. Lees anders eens een boek: Boek
Ik vind overigens dat een kind best dankbaar mag zijn. Of dat ik hem dat in ieder geval moet bijbrengen.
Mama (en papa ook natuurlijk) doet heel veel voor jou, ik doe alles wat ik kan en je krijgt heel veel. Maar goed, ook al zou ik niet zoveel kunnen doen voor hem, dan nog is een beetje respect wel op zijn plaats, toch?
Hij hoeft me daarom niet te aanbidden of mijn voeten te kussen, maar aardig blijven is toch neit teveel gevraagd?
Boos zijn, driftbuien, ik weet dat het erbij hoort. Ook al heeeeel vaak gezien hier. Maar ik voel mij gewoon gekrenkt soms. Ongetwijfeld is dat zijn bedoeling niet en ik moet het misschien niet zo persoonlijk nemen, maar het is toch niet zo raar dat ik ongepast en ongewenst gedrag vind en hem duidelijk wil maken dat dat niet de bedoeling is?Hij is vier, je verwacht teveel van hem. En je moet het zeker niet persoonlijk nemen, maar hem keer op keer laten weten hoe je het wilt. En ga hem niet iedere keer vertellen wat je voor hem doet, dat is emotionele chantage. Lees anders eens een boek: Boek
donderdag 9 april 2015 om 08:18
quote:poldervrouw schreef op 09 april 2015 @ 07:56:
Je bent zijn moeder geen entertainment center. Geef hem eeens meer ruimte en leer hem zichzelf te vermaken. Een kind van 4 is nog erg met zich zelf bezig .. Dankbaarheid ? Waarvoor ? Datje zijn moeder bent ?
Hij kan zichzelf prima vermaken en ik laat jem vrij zelfstandig. Waar lezen jullie van niet??
Ik bedoel gewoon dat ik in 9Q0% van de gevallen degene ben die bezig is met hen, spelen, uitstapjes, whatever. Daarmee bedoel ik niet 24/7..
En uhm... Ja?! Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Maar goed, misschien leef ik wel i een utopie
Je bent zijn moeder geen entertainment center. Geef hem eeens meer ruimte en leer hem zichzelf te vermaken. Een kind van 4 is nog erg met zich zelf bezig .. Dankbaarheid ? Waarvoor ? Datje zijn moeder bent ?
Hij kan zichzelf prima vermaken en ik laat jem vrij zelfstandig. Waar lezen jullie van niet??
Ik bedoel gewoon dat ik in 9Q0% van de gevallen degene ben die bezig is met hen, spelen, uitstapjes, whatever. Daarmee bedoel ik niet 24/7..
En uhm... Ja?! Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Maar goed, misschien leef ik wel i een utopie
donderdag 9 april 2015 om 08:55
Het jezelf aantrekken en het wel of niet veranderen van het gedrag zijn twee verschillende dingen.
Jij ziet het volgens mij als volgt. Als ik het me niet langer persoonlijk aantrek, dan moet ik alles wel goedkeuren. Dat is een denkfout. Je kunt het gedrag qua gevoel neutraal/neutraler benaderen en toch proberen het te veranderen.
Er zijn hier boven al een aantal goede tips gegeven hoe te handelen wanneer hij ongewenst gedrag vertoont.
Jij ziet het volgens mij als volgt. Als ik het me niet langer persoonlijk aantrek, dan moet ik alles wel goedkeuren. Dat is een denkfout. Je kunt het gedrag qua gevoel neutraal/neutraler benaderen en toch proberen het te veranderen.
Er zijn hier boven al een aantal goede tips gegeven hoe te handelen wanneer hij ongewenst gedrag vertoont.
donderdag 9 april 2015 om 08:57
Dankbaar zijn?
Heeft hij gevraagd geboren te worden?
Door hem geboren te laten worden is hij niets verplicht maar heb jij wel zorgplicht. Daar hoeft niemand jou voor te bedanken. Bedanken doe je voor een koekje als 4 jarige maar niet voor zorg.
Heeft hij gevraagd geboren te worden?
Door hem geboren te laten worden is hij niets verplicht maar heb jij wel zorgplicht. Daar hoeft niemand jou voor te bedanken. Bedanken doe je voor een koekje als 4 jarige maar niet voor zorg.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
donderdag 9 april 2015 om 09:04
Fame, idd. Of voor een cadeautje of voor iets leuks dat we hebben gedaan.
Ik verwacht geen 'dankje dat je mij eten geeft' ofzo hoor. Maar als hij snoepjes krijgy en huilt of schreeuwt dat het er niet genoeg zijn, dat vind ik niet oke.
En ik neem het mss iets te persoonlijk ja. Dat komt omdat papa blijkbaar alles beter doet dan mama en dat is soms gewoon echt niet meer leuk. Maar dat moet ik mss loslaten, want hij vindt me heus wel leuk.
Ik verwacht geen 'dankje dat je mij eten geeft' ofzo hoor. Maar als hij snoepjes krijgy en huilt of schreeuwt dat het er niet genoeg zijn, dat vind ik niet oke.
En ik neem het mss iets te persoonlijk ja. Dat komt omdat papa blijkbaar alles beter doet dan mama en dat is soms gewoon echt niet meer leuk. Maar dat moet ik mss loslaten, want hij vindt me heus wel leuk.
donderdag 9 april 2015 om 09:52
quote:lowiels schreef op 08 april 2015 @ 21:54:
Ik laat hem zo zelfstandig mogelijk. Wat hij kan, mag hij doen, of anders proberen. Eventueel help ik hem, maar ik ben daar dus wel vrij los in (tenzij hij zich dreigt te bezeren of iets stuk te maken ofzo).
Ik ben mss wel iets teveel bezig met het hem naar de zin te maken. Ik probeer daar ook op te letten. Sinds ons dochtertje er is, gaat dat al veel beter, omdat ik gewoon niet meer evenveel tijd en energie ervoor heb. Maar ik plan wel veel, wil ervoor zorgen dat hij zich amuseert, stel vanalles voor om te doen,... Hij geniet daar wel van, ik denk niet dat hem dat stoort. Als ik merk dat hij ergens geen zin in heeft of liever alleen wil spelen, laat ik hem ook. Hij kan overigens goed (en graag) alleen spelen, dat is geen probleem.
Positief gedrag en ´achievement´ benadruk ik sowieso. hij krijg van mij meer enthousiasme dan van papa (die hij bv. 20 keer moet roepen terwijl ik al ontelbaar keer ´wauw´ heb gezegd).
En ik vind dat een vierjarig kind best respect en dankbaarheid kan opbrengen, ook al weet hij niet concreet wat dat inhoudt.
Als hij een snoepje krijgt en boos wordt (schreeuwen) dat het er niet meer zijn, dan vind ik dat gewoon onbeschoft, sorry.Dat is relatief normaal kinder gedrag, maar je moet het wel afleren natuurlijk. Wat doe jij dan als hij gaat krijsen? Ik zou zeggen: heel snel ophouden en anders krijg je dus voorlopig geen snoep meer.
Ik laat hem zo zelfstandig mogelijk. Wat hij kan, mag hij doen, of anders proberen. Eventueel help ik hem, maar ik ben daar dus wel vrij los in (tenzij hij zich dreigt te bezeren of iets stuk te maken ofzo).
Ik ben mss wel iets teveel bezig met het hem naar de zin te maken. Ik probeer daar ook op te letten. Sinds ons dochtertje er is, gaat dat al veel beter, omdat ik gewoon niet meer evenveel tijd en energie ervoor heb. Maar ik plan wel veel, wil ervoor zorgen dat hij zich amuseert, stel vanalles voor om te doen,... Hij geniet daar wel van, ik denk niet dat hem dat stoort. Als ik merk dat hij ergens geen zin in heeft of liever alleen wil spelen, laat ik hem ook. Hij kan overigens goed (en graag) alleen spelen, dat is geen probleem.
Positief gedrag en ´achievement´ benadruk ik sowieso. hij krijg van mij meer enthousiasme dan van papa (die hij bv. 20 keer moet roepen terwijl ik al ontelbaar keer ´wauw´ heb gezegd).
En ik vind dat een vierjarig kind best respect en dankbaarheid kan opbrengen, ook al weet hij niet concreet wat dat inhoudt.
Als hij een snoepje krijgt en boos wordt (schreeuwen) dat het er niet meer zijn, dan vind ik dat gewoon onbeschoft, sorry.Dat is relatief normaal kinder gedrag, maar je moet het wel afleren natuurlijk. Wat doe jij dan als hij gaat krijsen? Ik zou zeggen: heel snel ophouden en anders krijg je dus voorlopig geen snoep meer.
Het is zoals het is
donderdag 9 april 2015 om 10:03
quote:Youk79 schreef op 09 april 2015 @ 09:52:
[...]
Dat is relatief normaal kinder gedrag, maar je moet het wel afleren natuurlijk. Wat doe jij dan als hij gaat krijsen? Ik zou zeggen: heel snel ophouden en anders krijg je dus voorlopig geen snoep meer.
Als hij 'gewoon' een bui heeft, negeer ik het schreeuwen. Hij gaat dan wel even naar de gang want hij schreeuwt zodanig hard dat het soms echt pijn doet aan de oren. Vind het ook zielig voor babydochter om in jey hechreeuw te zitten. Dus gaat hij dan even apart.
Maar in zulke gevallen zoals met het snoep zeg ik idd dat het dat of niks is. Houdt hij niet op, dan neem ik het af. Ik leer hem dat hij blij moet zijn met wat hij heeft of krijgt, niet boos om wat hij niet heeft.
[...]
Dat is relatief normaal kinder gedrag, maar je moet het wel afleren natuurlijk. Wat doe jij dan als hij gaat krijsen? Ik zou zeggen: heel snel ophouden en anders krijg je dus voorlopig geen snoep meer.
Als hij 'gewoon' een bui heeft, negeer ik het schreeuwen. Hij gaat dan wel even naar de gang want hij schreeuwt zodanig hard dat het soms echt pijn doet aan de oren. Vind het ook zielig voor babydochter om in jey hechreeuw te zitten. Dus gaat hij dan even apart.
Maar in zulke gevallen zoals met het snoep zeg ik idd dat het dat of niks is. Houdt hij niet op, dan neem ik het af. Ik leer hem dat hij blij moet zijn met wat hij heeft of krijgt, niet boos om wat hij niet heeft.
donderdag 9 april 2015 om 10:07
Wat doe jij als hij krijst om onbenullige zaken? Wordt je boos, ga je redderen om het hem toch naar de zin de maken? Wat gebeurt er op die momenten?
Aan jou om de grenzen aan te geven, waar hij kennelijk om schreeuwt, zonder je gekrenkt te voelen want dat is helemaal niet aan de orde. Krijst hij om een badjas die verkeerd ligt? Da's dan jammer, voor hem, je komt wel terug als hij klaar is met zijn gedrag. Huilen om snoep? Laat hem maar kiezen. 1 snoepje of geen, klaar, geen discussie, en vooral het gehuil om onbenulligheden negeren; zodat hij er niks mee wint, zelfs geen negatieve aandacht.
-dikke mosterd-
Aan jou om de grenzen aan te geven, waar hij kennelijk om schreeuwt, zonder je gekrenkt te voelen want dat is helemaal niet aan de orde. Krijst hij om een badjas die verkeerd ligt? Da's dan jammer, voor hem, je komt wel terug als hij klaar is met zijn gedrag. Huilen om snoep? Laat hem maar kiezen. 1 snoepje of geen, klaar, geen discussie, en vooral het gehuil om onbenulligheden negeren; zodat hij er niks mee wint, zelfs geen negatieve aandacht.
-dikke mosterd-
donderdag 9 april 2015 om 10:12
quote:lowiels schreef op 08 april 2015 @ 22:07:
Zoon vertoont dit gedrag allang hoor, zij het op andere manieren telkens.
Ik communiceer zo positief mogelijk. Probeer om niet te vaak ergens een punt van te maken en dus geen strijd te hebben. Maar ik kan natuurlijk niet alles vermijden.
Betjebig, dat doe ik. En dan vraagt hij´Waaroooooommmm?´
Het is ook niet dat het elke dag zoals vandaag is, hoor. Gelukkig :DHet is goed om niet óveral een punt van te maken, maar het is niet zo handig om zo min mogelijk ergens een punt van te maken. Sommige dingen zijn wel een punt, namelijk dat je niet mag krijsen als je je zin niet krijgt.
Zoon vertoont dit gedrag allang hoor, zij het op andere manieren telkens.
Ik communiceer zo positief mogelijk. Probeer om niet te vaak ergens een punt van te maken en dus geen strijd te hebben. Maar ik kan natuurlijk niet alles vermijden.
Betjebig, dat doe ik. En dan vraagt hij´Waaroooooommmm?´
Het is ook niet dat het elke dag zoals vandaag is, hoor. Gelukkig :DHet is goed om niet óveral een punt van te maken, maar het is niet zo handig om zo min mogelijk ergens een punt van te maken. Sommige dingen zijn wel een punt, namelijk dat je niet mag krijsen als je je zin niet krijgt.
Het is zoals het is
donderdag 9 april 2015 om 10:16
Mijn gok is dat je wat duidelijker tegen hem moet zijn en wat minder voor hem moet doen. Hoeft hij ook niet dankbaar te zijn
Kinderen zijn in principe niet dankbaar en dat hoeft ook niet. Je moet ze wel leren om normaal gedrag te laten zien: dus niet krijsen als je niet nog een snoepje krijgt. Daar hoef je je niet gekrent over te voelen, dat moeten alle kinderen leren alleen bij sommige kost het iets meer moeite.
Kinderen zijn in principe niet dankbaar en dat hoeft ook niet. Je moet ze wel leren om normaal gedrag te laten zien: dus niet krijsen als je niet nog een snoepje krijgt. Daar hoef je je niet gekrent over te voelen, dat moeten alle kinderen leren alleen bij sommige kost het iets meer moeite.
Het is zoals het is
donderdag 9 april 2015 om 10:18
quote:lowiels schreef op 09 april 2015 @ 10:03:
[...]
Als hij 'gewoon' een bui heeft, negeer ik het schreeuwen. Hij gaat dan wel even naar de gang want hij schreeuwt zodanig hard dat het soms echt pijn doet aan de oren. Vind het ook zielig voor babydochter om in jey hechreeuw te zitten. Dus gaat hij dan even apart.
Maar in zulke gevallen zoals met het snoep zeg ik idd dat het dat of niks is. Houdt hij niet op, dan neem ik het af. Ik leer hem dat hij blij moet zijn met wat hij heeft of krijgt, niet boos om wat hij niet heeft.Ik snap je bedoeling, maar ik denk niet dat je zoon dat snapt. Duidelijker is denk ik: als je iets krijgt zeg je 'dank je wel' en vraag je niet om meer. Als je dat wel doet krijg je niets. Geef het snoepje niet tot hij 'dank je wel' heeft gezegd. Na een paar keer snapt hij dat wel hoor. Je kunt best bepaald gedrag van hem vragen en aanleren, maar geen gevoelens.
[...]
Als hij 'gewoon' een bui heeft, negeer ik het schreeuwen. Hij gaat dan wel even naar de gang want hij schreeuwt zodanig hard dat het soms echt pijn doet aan de oren. Vind het ook zielig voor babydochter om in jey hechreeuw te zitten. Dus gaat hij dan even apart.
Maar in zulke gevallen zoals met het snoep zeg ik idd dat het dat of niks is. Houdt hij niet op, dan neem ik het af. Ik leer hem dat hij blij moet zijn met wat hij heeft of krijgt, niet boos om wat hij niet heeft.Ik snap je bedoeling, maar ik denk niet dat je zoon dat snapt. Duidelijker is denk ik: als je iets krijgt zeg je 'dank je wel' en vraag je niet om meer. Als je dat wel doet krijg je niets. Geef het snoepje niet tot hij 'dank je wel' heeft gezegd. Na een paar keer snapt hij dat wel hoor. Je kunt best bepaald gedrag van hem vragen en aanleren, maar geen gevoelens.
Het is zoals het is
donderdag 9 april 2015 om 10:18
quote:Youk79 schreef op 09 april 2015 @ 10:12:
[...]
Het is goed om niet óveral een punt van te maken, maar het is niet zo handig om zo min mogelijk ergens een punt van te maken. Sommige dingen zijn wel een punt, namelijk dat je niet mag krijsen als je je zin niet krijgt.Inderdaad, dat is dus een van de dingen waar ik wel een punt van maak. Dat is dus wat ik bedoel met dankbaarheid en respect. Dat hij best tevreden kan zijn met wat hij heeft en krijgt.
[...]
Het is goed om niet óveral een punt van te maken, maar het is niet zo handig om zo min mogelijk ergens een punt van te maken. Sommige dingen zijn wel een punt, namelijk dat je niet mag krijsen als je je zin niet krijgt.Inderdaad, dat is dus een van de dingen waar ik wel een punt van maak. Dat is dus wat ik bedoel met dankbaarheid en respect. Dat hij best tevreden kan zijn met wat hij heeft en krijgt.
donderdag 9 april 2015 om 10:23
quote:lowiels schreef op 09 april 2015 @ 08:18:
[...]
Hij kan zichzelf prima vermaken en ik laat jem vrij zelfstandig. Waar lezen jullie van niet??
Ik bedoel gewoon dat ik in 9Q0% van de gevallen degene ben die bezig is met hen, spelen, uitstapjes, whatever. Daarmee bedoel ik niet 24/7..
En uhm... Ja?! Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Maar goed, misschien leef ik wel i een utopie
Nee, nee en nog eens nee. Mijn kind hoeft niet dankbaar te zijn dat ik alles voor hem doe, goed voor hem zorg en zorg dat hij gezond en gelukkig is. Dat zijn de basisvoorwaarden voor een opvoeding, dat komt met de keuze voor kinderen.
Mijn kind moet leren dankjewel te zeggen voor een snoepje, dat wel ja. En inmiddels is hij ook oud genoeg om zelf zijn bord naar de keuken te brengen maar hij hoeft niet 'dankjewel' te zeggen omdat ik hem naar een vriendje breng of met hem naar de kinderboerderij ga en ook niet omdat we gezellig samen een knutsel doen.
Ik proef bij jou heel erg een verongelijktheid over zijn gedrag en ik denk dat je daarmee zeker geen verandering bewerkstelligt. Daarnaast snap ik dat je toch een jaloers gevoel hebt naar zijn vader toe.
Probeer daar voor jezelf aan te werken. Voel in dat dit voor het grootste deel normaal kleutergedrag is en dat hij dit niet doet om jou te pesten. Hij doet het, omdat het hem iets oplevert wat hij anders niet zou krijgen. Het is aan jou om uit te vogelen wat. Of hij doet het gewoon omdat hij het gewend is, moe is, wat dan ook. Ook dan is het aan jou om verder te kijken naar de mechanismen die in werking treden als zo'n bui begint.
Hoe consequent ben je in je gedrag naar hem toe? Misschien moet je vanaf vandaag een reactie kiezen op bepaalde gedrag en die consequent een week volhouden. Beschrijf is een zo'n bui, dan zal ik eens meedenken hoe ik in dat geval reageer/zou reageren.
[...]
Hij kan zichzelf prima vermaken en ik laat jem vrij zelfstandig. Waar lezen jullie van niet??
Ik bedoel gewoon dat ik in 9Q0% van de gevallen degene ben die bezig is met hen, spelen, uitstapjes, whatever. Daarmee bedoel ik niet 24/7..
En uhm... Ja?! Ik ben zijn moeder en ik doe alles voor hem, ik ben heel goed voor hem, leer hem veel, speel met hem, koop hem leuke spulletjes, zorg dat hij gezond en gelukkig is. Hij is dan nog wel maar 4, maar dit alles is toch wel iets dat gewardeerd mag/moet worden? Hij hoeft daarom niet laaiend enthousiat te zijn en superlatieven te gebruiken ofzo.
Maar goed, misschien leef ik wel i een utopie
Nee, nee en nog eens nee. Mijn kind hoeft niet dankbaar te zijn dat ik alles voor hem doe, goed voor hem zorg en zorg dat hij gezond en gelukkig is. Dat zijn de basisvoorwaarden voor een opvoeding, dat komt met de keuze voor kinderen.
Mijn kind moet leren dankjewel te zeggen voor een snoepje, dat wel ja. En inmiddels is hij ook oud genoeg om zelf zijn bord naar de keuken te brengen maar hij hoeft niet 'dankjewel' te zeggen omdat ik hem naar een vriendje breng of met hem naar de kinderboerderij ga en ook niet omdat we gezellig samen een knutsel doen.
Ik proef bij jou heel erg een verongelijktheid over zijn gedrag en ik denk dat je daarmee zeker geen verandering bewerkstelligt. Daarnaast snap ik dat je toch een jaloers gevoel hebt naar zijn vader toe.
Probeer daar voor jezelf aan te werken. Voel in dat dit voor het grootste deel normaal kleutergedrag is en dat hij dit niet doet om jou te pesten. Hij doet het, omdat het hem iets oplevert wat hij anders niet zou krijgen. Het is aan jou om uit te vogelen wat. Of hij doet het gewoon omdat hij het gewend is, moe is, wat dan ook. Ook dan is het aan jou om verder te kijken naar de mechanismen die in werking treden als zo'n bui begint.
Hoe consequent ben je in je gedrag naar hem toe? Misschien moet je vanaf vandaag een reactie kiezen op bepaalde gedrag en die consequent een week volhouden. Beschrijf is een zo'n bui, dan zal ik eens meedenken hoe ik in dat geval reageer/zou reageren.