Psyche
alle pijlers
(C)PTSS
vrijdag 26 december 2014 om 16:20
In 2012 is bij mij de diagnose CPTSS vastgesteld. Dit was voor mij geen verassing. Had hier zelf ook al aan gedacht. De diagnosestelling was voor mij een bevestiging.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Gelukkig had ik goede mensen om me heen, die me naar de juiste mensen konden doorverwijzen. Ik heb een jaar lang twee dagen in de week groepstherapie gehad. Daarnaast waren er ook individuele onderdelen. De groepstherapie was soms best zwaar, maar het was ook prettig om mensen te ontmoeten die aan een half woord genoeg hadden. Ik merk dat het voor 'de buitenwereld' niet zichtbaar is. De mensen in mijn directe omgeving zien een vrouw die de boel op orde heeft, werkt en leuke activiteiten doet met haar kind.
De groepstherapie heb ik een halfjaar geleden afgesloten. Ik heb nog wel individuele ondersteuning. Ik merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die aan een half woord genoeg hebben. Een tijdje geleden heb ik met ingeschreven bij een lotgenotenforum, maar ik merk dat die niet helpend is. Ik merk dat binnen dat forum de nadruk teveel ligt op het 'negatieve'. Ik zelf zit juist in de fase van nu en de toekomst. Natuurlijk is het verleden er en hoeft dit niet onder het kleed geschoven te worden, maar er is ook een nu en straks. Graag zou ik met mensen willen delen over hoe er wordt omgegaan met het nu (die vast wordt beïnvloed door toen). Misschien lopen we tegen dezelfde dingen aan en kunnen we elkaar hierin steunen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 24 april 2015 om 22:30
Wat dubbel, de dood en toch een gevoel van blijheid, maar ik begrijp je heel goed. Sterkte, ik weet niet of gefeliciteerd op zijn plaats is, al snap ik wel dat je blij bent.
Geen idee wat het met mij gaat doen, dat weet ik pas als de dag komt. Als ik hem overleef natuurlijk. Zo oud is hij alleen nog niet, 58 nu. Mijn moeder 5 jaar ouder. Ik verwacht dat ik wel verdriet voel als mijn moeder overlijdt maar ik denk niet dat ik dat zal voelen bij mijn stiefvader. Ik maakte laatst een typefout die wel klopt: mijn stiefdader. Ergens hoop ik dat het me niet veel zal doen, omdat geen gevoel voor iemand hebben een ergere straf is dan een gevoel hebben voor iemand, al is die negatief en ergens wil ik hem toch straffen. En voor mezelf is dat makkelijker. Ergens zijn ze al dood voor mij omdat ik ze ook al meer dan 20 jaar niet heb gezien.
Maar ik denk wel dat het een bevrijdend gevoel zal geven idd. Knuffel iig.
Geen idee wat het met mij gaat doen, dat weet ik pas als de dag komt. Als ik hem overleef natuurlijk. Zo oud is hij alleen nog niet, 58 nu. Mijn moeder 5 jaar ouder. Ik verwacht dat ik wel verdriet voel als mijn moeder overlijdt maar ik denk niet dat ik dat zal voelen bij mijn stiefvader. Ik maakte laatst een typefout die wel klopt: mijn stiefdader. Ergens hoop ik dat het me niet veel zal doen, omdat geen gevoel voor iemand hebben een ergere straf is dan een gevoel hebben voor iemand, al is die negatief en ergens wil ik hem toch straffen. En voor mezelf is dat makkelijker. Ergens zijn ze al dood voor mij omdat ik ze ook al meer dan 20 jaar niet heb gezien.
Maar ik denk wel dat het een bevrijdend gevoel zal geven idd. Knuffel iig.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
zondag 26 april 2015 om 14:54
Ik ben 31 en m'n vader is net boven de 60.
Kreeg een paar jaar geleden een brief van hem dat hij nu senior werd enzo en dat hij nu toch wel eens contact wilde. Verleden achter zich laten blablabla. Nergens in die brief het woordje sorry of het spijt mij.
Het klokje begint te tikken voor hem. Pas is zijn zus overleden.
Kreeg een paar jaar geleden een brief van hem dat hij nu senior werd enzo en dat hij nu toch wel eens contact wilde. Verleden achter zich laten blablabla. Nergens in die brief het woordje sorry of het spijt mij.
Het klokje begint te tikken voor hem. Pas is zijn zus overleden.
zondag 26 april 2015 om 15:10
Dat is altijd zo'n dooddoener ' het verleden achter je laten '. Is een beetje lastig wanneer je in het dagelijks leven, met alle daagse zaken achtervolgt wordt door dat verleden.
Zolang ik bepaalde mensen niet hoef te zien, spreken of horen, gaat het goed. Maar zoals gisteren word ik weer getriggerd omdat mijn broer belde. Hij is 13 jaar ouder. Hij stelde allerlei vragen, maar gelooft mijn antwoorden niet Vraag dan niet wat ik vind, denk of voel. Zo vermoeiend. Ben er nog niet helemaal van bijgekomen. Ook de ongevraagde niets zeggende adviezen die hij dan blijkbaar moet geven. Bah. Hij vindt het blijkbaar wel erg dat z'n pa is overleden. Dat mag, maar val mij er niet mee lastig. Ik ben volgens mij wel netjes gebleven in het gesprek. Maar o wat is dat naar wanneer ik zo word genegeerd in mijn bestaan. Hij gelooft het gewoon niet
Zolang ik bepaalde mensen niet hoef te zien, spreken of horen, gaat het goed. Maar zoals gisteren word ik weer getriggerd omdat mijn broer belde. Hij is 13 jaar ouder. Hij stelde allerlei vragen, maar gelooft mijn antwoorden niet Vraag dan niet wat ik vind, denk of voel. Zo vermoeiend. Ben er nog niet helemaal van bijgekomen. Ook de ongevraagde niets zeggende adviezen die hij dan blijkbaar moet geven. Bah. Hij vindt het blijkbaar wel erg dat z'n pa is overleden. Dat mag, maar val mij er niet mee lastig. Ik ben volgens mij wel netjes gebleven in het gesprek. Maar o wat is dat naar wanneer ik zo word genegeerd in mijn bestaan. Hij gelooft het gewoon niet
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 26 april 2015 om 15:17
Een tijd geleden had ik naar mijn jongste broer laten vallen dat ik cptss heb. Hij gelooft er ook niets van, laat maanden niets van zich horen ( wat ik erg rustig vind), maar mailt mij een paar dagen geleden wel zo' n standaard uitnodiging voor zijn verjaardag
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 26 april 2015 om 16:02
Laat iedereen maar kletsen. Je weet zelf wel wat je hebt. Ik praat er alleen met mensen over die het begrijpen, de rest is volkomen verspilde energie. Ik lees dat er sexueel misbruik heeft plaatsgevonden bij enkele van jullie. Ik heb zelf last van de nasleep van huiselijk geweld. Wat erg marielle dat je broer je niet gelooft. Ook in mijn familie is er onbegrip van bepaalde personen. Ik heb de hoop opgegeven dat ik ooit met die personen wel een goed gesprek kan hebben..
zondag 26 april 2015 om 18:46
quote:Sas-31 schreef op 26 april 2015 @ 18:06:
Pff Mariëlle wat ligt dat allemaal ingewikkeld bij jou en je familie.
Niet leuk
Dankjewel Sas. Dit zijn de meest simpele voorbeelden, helaas. Ik heb al van Veel mensen afstand genomen, maar ja sommige zijn hardnekkig hè.
Pff Mariëlle wat ligt dat allemaal ingewikkeld bij jou en je familie.
Niet leuk
Dankjewel Sas. Dit zijn de meest simpele voorbeelden, helaas. Ik heb al van Veel mensen afstand genomen, maar ja sommige zijn hardnekkig hè.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 26 april 2015 om 19:45
Ah, door de toestanden bijna vergeten de leuke berichten te schrijven!
Vorig weekend ben ik met zes dames (via viva) wezen borrelen en eten in de stad. Was super gezellig
Binnenkort volgt de tweede 'viva date'. Dan gaan we een actieve activiteit doen: wadlopen! Zie mijn avatar dat vind ik dus erg leuk. Ook heb ik nu zo'n 4 maanden een erg leuk individueel contact met een forumster!
Vorig weekend ben ik met zes dames (via viva) wezen borrelen en eten in de stad. Was super gezellig
Binnenkort volgt de tweede 'viva date'. Dan gaan we een actieve activiteit doen: wadlopen! Zie mijn avatar dat vind ik dus erg leuk. Ook heb ik nu zo'n 4 maanden een erg leuk individueel contact met een forumster!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
donderdag 4 juni 2015 om 15:32
He wat is het stil hier. Hoeist met iedereen??
Met mij gaat t redelijk. Wat last gehad van psychotische belevingen. Maar m'n ap is verhoogd en ik ben nu aan t bijkomen bij mijn zus.
Verder afgesproken de ondersteunende psychotherapie te stoppen. Elke keer als zij weer over m'n vader begon flipte ik helemaal de pan uit. En daarvoor was ik juist zo vrolijk.
Misschien over een jaar nog eens proberen, als ik wat stabieler ben.
Hebben jullie nog therapie over vroeger?
Liefs!
Met mij gaat t redelijk. Wat last gehad van psychotische belevingen. Maar m'n ap is verhoogd en ik ben nu aan t bijkomen bij mijn zus.
Verder afgesproken de ondersteunende psychotherapie te stoppen. Elke keer als zij weer over m'n vader begon flipte ik helemaal de pan uit. En daarvoor was ik juist zo vrolijk.
Misschien over een jaar nog eens proberen, als ik wat stabieler ben.
Hebben jullie nog therapie over vroeger?
Liefs!
donderdag 4 juni 2015 om 17:53
Hoi Sas, fijn dat je kan bijkomen bij je zus en een pas op de plaats kan maken voor wat betreft therapie.
Ik kon me er niet echt toe zetten om te schrijven. Alle ballen in de lucht houden was ff genoeg. Mijn therapie had vooral betrekking op het nu en hoe mijn sociale leven uit te breiden en dan vooral nu ook, hoe te houden. Dit gaat gelukkig goed. Gisteren ben ik weer begonnen met SE. Bij dezelfde therapeut als eerst, maar nu in haar eigen praktijk. Dit stuk heeft wel te maken met vroeger. Er is een trigger geweest die voor een soort domino effect zorgde, dus heb ik gevraagd of ik weer naar haar toe mocht. Gelukkig kon dit!
Ik kon me er niet echt toe zetten om te schrijven. Alle ballen in de lucht houden was ff genoeg. Mijn therapie had vooral betrekking op het nu en hoe mijn sociale leven uit te breiden en dan vooral nu ook, hoe te houden. Dit gaat gelukkig goed. Gisteren ben ik weer begonnen met SE. Bij dezelfde therapeut als eerst, maar nu in haar eigen praktijk. Dit stuk heeft wel te maken met vroeger. Er is een trigger geweest die voor een soort domino effect zorgde, dus heb ik gevraagd of ik weer naar haar toe mocht. Gelukkig kon dit!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
donderdag 4 juni 2015 om 18:59
donderdag 4 juni 2015 om 20:15
zondag 20 september 2015 om 20:46
Het is al lang geleden dat ik in mijn topic heb geschreven. Heb het druk gehad met veel leuke dingen! Een goed teken eigenlijk. Dat vindt mijn therapeut ook. Morgen heb ik een evaluatie gesprek met als doel om de therapie helemaal af te ronden. Twee weken geleden wist ik zeker, dit is goed. Nu het zo dichtbij komt, voel ik twijfel. Ik vind het wel heel spannend. Geen idee of het morgen dan ook direct het laatste gesprek zal zijn.
Ben heel benieuwd hoe het gaat lopen morgen.
Ben heel benieuwd hoe het gaat lopen morgen.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
maandag 21 september 2015 om 08:14
Hoi allemaal, allereerst sterkte voor diegene die ook een mindere periode hebben. En fijn dat het met sommigen beter gaat.
Na enkele emdr sessies en veel gesprekken, ben ik ingestort. Alles kwam ineens tegelijk omhoog en ik voelde mij afglijden. Wel op tijd aan de bel getrokken en heb nu de ad verhoogd, oxazepam en seroquel voor de nacht. Heb twee dagen bij mijn ouders geslapen en ben nu weer thuis. Vreselijke angstaanvallen gehad. Vandaag wel vrijwilligerswerk gelukkig en gisteren waren twee vriendinnen op bezoek. Toch blijft het moeilijk uit te leggen aan mensen die het niet kennen. Ik ben echt zo blij met de medicatie nu. Rust in mijn hoofd. Gedachten bleven maar doorgaan. Ook nare gedachten. Mag ik vragen wat jullie slikken?
Na enkele emdr sessies en veel gesprekken, ben ik ingestort. Alles kwam ineens tegelijk omhoog en ik voelde mij afglijden. Wel op tijd aan de bel getrokken en heb nu de ad verhoogd, oxazepam en seroquel voor de nacht. Heb twee dagen bij mijn ouders geslapen en ben nu weer thuis. Vreselijke angstaanvallen gehad. Vandaag wel vrijwilligerswerk gelukkig en gisteren waren twee vriendinnen op bezoek. Toch blijft het moeilijk uit te leggen aan mensen die het niet kennen. Ik ben echt zo blij met de medicatie nu. Rust in mijn hoofd. Gedachten bleven maar doorgaan. Ook nare gedachten. Mag ik vragen wat jullie slikken?
maandag 21 september 2015 om 20:42
Zo te lezen heb je fijne mensen om je heen Louise. Sterkte!
Ik gebruik nog Sertraline. Ik heb een lange tijd 125mg gehad, maar gebruik nu al een lange periode 50mg. Die laatste 50mg is lastig afbouwen omdat ik dan lichamelijke ontrekkingsverschijnselen krijg. Ergens in oktober zal er weer een poging worden gedaan om heel langzaam af te bouwen. Daarnaast gebruik ik melatonine. Ook deze is al langer op een veel lagere dosering. Nu 2.5 mg.
Vandaag mijn therapie afgesloten. In januari heb ik een follow up afspraak. Wanneer het toch nodig mocht zijn, mag ik wel eerder contact opnemen. Dat vind ik wel een fijne afspraak. Dat maakt het wel wat makkelijker.
Ik gebruik nog Sertraline. Ik heb een lange tijd 125mg gehad, maar gebruik nu al een lange periode 50mg. Die laatste 50mg is lastig afbouwen omdat ik dan lichamelijke ontrekkingsverschijnselen krijg. Ergens in oktober zal er weer een poging worden gedaan om heel langzaam af te bouwen. Daarnaast gebruik ik melatonine. Ook deze is al langer op een veel lagere dosering. Nu 2.5 mg.
Vandaag mijn therapie afgesloten. In januari heb ik een follow up afspraak. Wanneer het toch nodig mocht zijn, mag ik wel eerder contact opnemen. Dat vind ik wel een fijne afspraak. Dat maakt het wel wat makkelijker.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
maandag 21 september 2015 om 20:52
Fijn. Ik ga nu een keer per maand. Het is me teveel. Voor nu gooi ik er een deken overheen en neem rust. Naar buiten tie kom ik sterk over. Kan mij ook goed verwoorden. Maar ben van binnen intens verdrietig en op. Wil ook alleen maar naar huis daar is het veilig. Mijn kleine huisje zonder bedreiging.
zondag 27 september 2015 om 11:04
Hoi iedereen,
Ik lees al enkele maanden met periodes af en toe mee op dit forum, maar ben zelf nooit actief geweest. Nu las ik dit topic, en ik merkte hoeveel goed het me doet om anderen in dezelfde situatie aan het woord te horen. Vandaar besloten om zelf ook hier actief te worden. Ik zal eerst even wat vertellen, ik ben 28, en twee jaar geleden volledig ingestort, simpelweg 3 weken lang alleen maar kunnen huilen. Vanuit die situatie ben ik naar de huisarts gestapt, en doorverwezen. Inmiddels zit ik alweer anderhalve jaar op een hele fijn hulpverleenplaats, waar ik de diagnose CPTSS heb gekregen, met daarbij trekken van persoonlijkheidsstoornis (te weinig om volledige stoornis te hebben, maar wel gedrags en coping kenmerken).
Om een erg lang verhaal korter te maken, na individuele therapie en emdr, zit ik nu op dit moment anderhalf jaar later in een fase waarin ik flink teruggevallen ben omdat er afgelopen maand enkele heel heftige dingen gebeurd zijn. Ik merk steeds meer dat ik erg behoefte heb om te praten met mensen die me beter begrijpen, want hoewel ik in mijn omgeving een aantal lieve vrienden heb die voor me klaar staan, merk ik dat het mij alleen maar verdriet doet en me eenzaam laat voelen wanneer ik met ze probeer te praten maar ik me besef dat zij me niet kunnen begrijpen, hoe graag ze dat ook zouden willen. Daarom dus hier...
Het dilemma waar ik nu het meest mee zit... is dat ik het gevoel heb dat ik compleet vast zit en geen kant op kan... Ik heb het gevoel dat als ik me teveel op het verleden blijf focussen, ik mezelf verlies in alle emoties. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik niet vooruit kan met dingen zoals bijv. werk oppakken, omdat ik er nog teveel zaken uit het verleden open en bloot liggen nu en dat teveel van me vraagt. Ik probeer dus heel erg in het hier en nu te blijven... maar merk dat zodra ik dat probeer (zoals gisteravond, avondje naar een bandje met een vriend van me), ik of continu met mijn hoofd afdwaal, of mijn lichaam simpelweg keihard in opstand komt met buikpijn, misselijk, hartkloppingen etc.
Een ander punt waar ik momenteel middenin zit... is dat ik gehoord heb dat ik gedeelten van bepaalde gebeurtenissen die mij zijn overkomen als kind toentertijd zo diep verdrongen heb om te moeten kunnen overleven, dat ik daar in mijn bewustzijn niet meer bij kan. Echter merk ik heel vaak door verschillende dingen continu getriggerd wordt en gevoelsmatig terug midden in die gebeurtenis zit. Het besef, dat dat stukje altijd een onderdeel van mij zal zijn, maakt me erg verdrietig. Wat mij direct op het volgende vraagstuk brengt wat continu in mijn hoofd spookt... Ik ben merk ik zelf nog heel erg hard mezelf aan het verzetten tegen het feit dat mijn verleden is gebeurd en tegen wie ik ben geworden daardoor... En heb ergens het gevoel dat ik niet verder kan tot ik het accepteer en ophoud met er tegen vechten... ik weet alleen simpelweg niet hoe... Ergens speelt misschien ook het gevoel en de angst mee, dat die gebeurtenissen en die pijn die ik al die jaren gevoeld heb simpelweg 'ik' zijn. Ik weet rationeel gezien dat ik als persoon uit veel meer als dat besta... maar gevoelsmatig kan ik dat niet zo beleven.
Zo.. toch nog een erg lang verhaal geworden, dus ik stop nu maar even hoewel er nog een paar dingen zijn die ik erg graag wil bespreken. Ik hoop dat iemand van jullie bepaalde stukjes herkent, en me misschien een paar handvatten kunnen geven om hoe met deze situatie om te gaan... alvast bedankt voor het lezen!
Ik lees al enkele maanden met periodes af en toe mee op dit forum, maar ben zelf nooit actief geweest. Nu las ik dit topic, en ik merkte hoeveel goed het me doet om anderen in dezelfde situatie aan het woord te horen. Vandaar besloten om zelf ook hier actief te worden. Ik zal eerst even wat vertellen, ik ben 28, en twee jaar geleden volledig ingestort, simpelweg 3 weken lang alleen maar kunnen huilen. Vanuit die situatie ben ik naar de huisarts gestapt, en doorverwezen. Inmiddels zit ik alweer anderhalve jaar op een hele fijn hulpverleenplaats, waar ik de diagnose CPTSS heb gekregen, met daarbij trekken van persoonlijkheidsstoornis (te weinig om volledige stoornis te hebben, maar wel gedrags en coping kenmerken).
Om een erg lang verhaal korter te maken, na individuele therapie en emdr, zit ik nu op dit moment anderhalf jaar later in een fase waarin ik flink teruggevallen ben omdat er afgelopen maand enkele heel heftige dingen gebeurd zijn. Ik merk steeds meer dat ik erg behoefte heb om te praten met mensen die me beter begrijpen, want hoewel ik in mijn omgeving een aantal lieve vrienden heb die voor me klaar staan, merk ik dat het mij alleen maar verdriet doet en me eenzaam laat voelen wanneer ik met ze probeer te praten maar ik me besef dat zij me niet kunnen begrijpen, hoe graag ze dat ook zouden willen. Daarom dus hier...
Het dilemma waar ik nu het meest mee zit... is dat ik het gevoel heb dat ik compleet vast zit en geen kant op kan... Ik heb het gevoel dat als ik me teveel op het verleden blijf focussen, ik mezelf verlies in alle emoties. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik niet vooruit kan met dingen zoals bijv. werk oppakken, omdat ik er nog teveel zaken uit het verleden open en bloot liggen nu en dat teveel van me vraagt. Ik probeer dus heel erg in het hier en nu te blijven... maar merk dat zodra ik dat probeer (zoals gisteravond, avondje naar een bandje met een vriend van me), ik of continu met mijn hoofd afdwaal, of mijn lichaam simpelweg keihard in opstand komt met buikpijn, misselijk, hartkloppingen etc.
Een ander punt waar ik momenteel middenin zit... is dat ik gehoord heb dat ik gedeelten van bepaalde gebeurtenissen die mij zijn overkomen als kind toentertijd zo diep verdrongen heb om te moeten kunnen overleven, dat ik daar in mijn bewustzijn niet meer bij kan. Echter merk ik heel vaak door verschillende dingen continu getriggerd wordt en gevoelsmatig terug midden in die gebeurtenis zit. Het besef, dat dat stukje altijd een onderdeel van mij zal zijn, maakt me erg verdrietig. Wat mij direct op het volgende vraagstuk brengt wat continu in mijn hoofd spookt... Ik ben merk ik zelf nog heel erg hard mezelf aan het verzetten tegen het feit dat mijn verleden is gebeurd en tegen wie ik ben geworden daardoor... En heb ergens het gevoel dat ik niet verder kan tot ik het accepteer en ophoud met er tegen vechten... ik weet alleen simpelweg niet hoe... Ergens speelt misschien ook het gevoel en de angst mee, dat die gebeurtenissen en die pijn die ik al die jaren gevoeld heb simpelweg 'ik' zijn. Ik weet rationeel gezien dat ik als persoon uit veel meer als dat besta... maar gevoelsmatig kan ik dat niet zo beleven.
Zo.. toch nog een erg lang verhaal geworden, dus ik stop nu maar even hoewel er nog een paar dingen zijn die ik erg graag wil bespreken. Ik hoop dat iemand van jullie bepaalde stukjes herkent, en me misschien een paar handvatten kunnen geven om hoe met deze situatie om te gaan... alvast bedankt voor het lezen!
zondag 27 september 2015 om 12:42
Welkom Catwoman5!
Wanneer ik je verhaal lees komt de vraag bij mij naar boven; heb je nog therapie? Hetgeen waar je mee worstelt is herkenbaar, dat zeker. Nadat ik mijn groepsbehandeling en individuele behandeling bij een TRTC had afgesloten, heb ik veel steun ervaren bij een individueel traject bij de WIKK. Dat ben ik toen aangegaan om alles wat ik bij het TRTC had geleerd / had meegenomen te kunnen leren integreren in mijn dagelijks leven. Natuurlijk zullen er worstelingen blijven, maar heb er veel aan gehad. Is er een plek voor jou waar jij je worstelingen zou kunnen bespreken?
De eenzaamheid is heel herkenbaar. Ook al heb ik het afgelopen jaar veel geïnvesteerd in het opbouwen van een 'nieuw' sociaal netwerk, het gevoel van eenzaamheid komt helaas vaker terug dan ik zou willen. Gisteren voelde ik me echt ruk. Afgelopen maandag heb ik het traject bij de WIKK afgesloten. Door mijn drukken werkweek had ik gisteren pas echt de tijd en ruimte om er bij stil te staan wat dit nou betekent. Ik had veel behoefte aan contact. Niet digitaal, maar gewoon even iemand om mij heen die me snapt, niet te veel vragen stelt, maar er even voor mij kon zijn. Niemand had tijd, dat kan. Maar ik had vooral het gevoel dat niemand door heeft hoe hard ik nu even een ruggensteuntje nodig had / heb.
O ja, je beschrijft dat je lichamelijk klachten ervaart. Ik heb veel gehad aan de SE therapie. Bij mij uiten klachten zich namelijk altijd lichamelijk. Deze therapie vind ik echt heel goed aansluiten bij CPTTS.
Wanneer ik je verhaal lees komt de vraag bij mij naar boven; heb je nog therapie? Hetgeen waar je mee worstelt is herkenbaar, dat zeker. Nadat ik mijn groepsbehandeling en individuele behandeling bij een TRTC had afgesloten, heb ik veel steun ervaren bij een individueel traject bij de WIKK. Dat ben ik toen aangegaan om alles wat ik bij het TRTC had geleerd / had meegenomen te kunnen leren integreren in mijn dagelijks leven. Natuurlijk zullen er worstelingen blijven, maar heb er veel aan gehad. Is er een plek voor jou waar jij je worstelingen zou kunnen bespreken?
De eenzaamheid is heel herkenbaar. Ook al heb ik het afgelopen jaar veel geïnvesteerd in het opbouwen van een 'nieuw' sociaal netwerk, het gevoel van eenzaamheid komt helaas vaker terug dan ik zou willen. Gisteren voelde ik me echt ruk. Afgelopen maandag heb ik het traject bij de WIKK afgesloten. Door mijn drukken werkweek had ik gisteren pas echt de tijd en ruimte om er bij stil te staan wat dit nou betekent. Ik had veel behoefte aan contact. Niet digitaal, maar gewoon even iemand om mij heen die me snapt, niet te veel vragen stelt, maar er even voor mij kon zijn. Niemand had tijd, dat kan. Maar ik had vooral het gevoel dat niemand door heeft hoe hard ik nu even een ruggensteuntje nodig had / heb.
O ja, je beschrijft dat je lichamelijk klachten ervaart. Ik heb veel gehad aan de SE therapie. Bij mij uiten klachten zich namelijk altijd lichamelijk. Deze therapie vind ik echt heel goed aansluiten bij CPTTS.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
