Psyche
alle pijlers
huiselijk geweld
zaterdag 2 mei 2015 om 16:12
Ik heb een nieuw account aangemaakt ivm eventuele herkenbaarheid.
Het verhaal dat ik wil delen ligt nl nogal gevoelig.
Mijn zus wordt mishandeld door haar vriend.
Ze belde mij vorige week op en vertelde mij dat haar vriend haar in elkaar had geslagen.
Het schijnt dus niet de eerste keer de zijn. Een ontzettende woede kwam er in mij op. Ik was in alle staten. En nog...
Wat een vreselijke klootzak! Ze zegt dat hij heel veel spijt heeft, hij schaamt zich en gaat hulp zoeken.
Mijn eerste reactie was ga weg bij die vent.
Niemand heeft het recht om een ander pijn te doen. Ze zei dat ze het ook vaak heel gezellig hebben en dat ze heel veel van hem houdt. Maar ze zei ook dat ze bang voor hem is, dan krijgt hij een blik in zijn ogen en dan wordt hij heel agressief.
Mijn zus is een mooie slimme vrouw, nooit gedacht dat zij dit zou laten gebeuren.
Ze krijgt veel aandacht van andere mannen. Haar vriend is ontzettend jaloers, en dit is dan ook vaak de aanleiding voor zijn losse handjes. Vaak heeft hij dan al de nodige drank op maar ook nuchter kan hij heel agressief zijn.
Het blijkt dat zijn moeder vroeger ook regelmatig mishandeld is door zijn vader.
Mijn zus heeft het nl. met haar schoonmoeder besproken. Volgens haar schoonmoeders stopte het op een gegeven moment en zij zijn dan ook nog altijd bij elkaar.
Ik gun mijn zus alle geluk van de wereld en dus niet een man die haar verdriet doet.
Wat ik met dit verhaal wil? Ervaringen van vrouwen die in een soortgelijke situatie hebben gezeten.
Is je partner nadat hij hulp (therapie) heeft gehad echt veranderd?
Of is het de aard van het beestje?
Het verhaal dat ik wil delen ligt nl nogal gevoelig.
Mijn zus wordt mishandeld door haar vriend.
Ze belde mij vorige week op en vertelde mij dat haar vriend haar in elkaar had geslagen.
Het schijnt dus niet de eerste keer de zijn. Een ontzettende woede kwam er in mij op. Ik was in alle staten. En nog...
Wat een vreselijke klootzak! Ze zegt dat hij heel veel spijt heeft, hij schaamt zich en gaat hulp zoeken.
Mijn eerste reactie was ga weg bij die vent.
Niemand heeft het recht om een ander pijn te doen. Ze zei dat ze het ook vaak heel gezellig hebben en dat ze heel veel van hem houdt. Maar ze zei ook dat ze bang voor hem is, dan krijgt hij een blik in zijn ogen en dan wordt hij heel agressief.
Mijn zus is een mooie slimme vrouw, nooit gedacht dat zij dit zou laten gebeuren.
Ze krijgt veel aandacht van andere mannen. Haar vriend is ontzettend jaloers, en dit is dan ook vaak de aanleiding voor zijn losse handjes. Vaak heeft hij dan al de nodige drank op maar ook nuchter kan hij heel agressief zijn.
Het blijkt dat zijn moeder vroeger ook regelmatig mishandeld is door zijn vader.
Mijn zus heeft het nl. met haar schoonmoeder besproken. Volgens haar schoonmoeders stopte het op een gegeven moment en zij zijn dan ook nog altijd bij elkaar.
Ik gun mijn zus alle geluk van de wereld en dus niet een man die haar verdriet doet.
Wat ik met dit verhaal wil? Ervaringen van vrouwen die in een soortgelijke situatie hebben gezeten.
Is je partner nadat hij hulp (therapie) heeft gehad echt veranderd?
Of is het de aard van het beestje?
zaterdag 2 mei 2015 om 16:26
Ik hoop dat je haar aanraadt de relatie te verbreken. Waarom zou je in hemelsnaam nog één dag met zo'n man samen blijven? De meeste ervaringen van vrouwen die in dezelfde situatie hebben gezeten, zijn niet positief. Ook al gaat hij in therapie, waarom zou je afwachten of dat gaat helpen? Niemand kan je sowieso garanderen dat een behandeling een blijvend gunstig effect zal hebben. Op een bepaald moment kan hij ineens weer in de fout gaan. Daar is soms maar een heel kleine trigger voor nodig.
zaterdag 2 mei 2015 om 16:41
Dan wordt het hoog tijd dat zijn vader eens een hartig woordje met zijn zoon gaat spreken en dat zij met moeders erbij open en eerlijk de zaken gaan bespreken.
Voor jouw zus: z.s.m. wegwezen want mooi dat hij wil leren maar zij hoeft niet zijn broddel-lapje te zijn.
Schoonmoeder kan het mooi vertellen wat ze wil maar ze hebben samen wel een zoon die mept op laten groeien.
Voor jouw zus: z.s.m. wegwezen want mooi dat hij wil leren maar zij hoeft niet zijn broddel-lapje te zijn.
Schoonmoeder kan het mooi vertellen wat ze wil maar ze hebben samen wel een zoon die mept op laten groeien.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 2 mei 2015 om 16:44
Jouw zus hoeft dus niet zijn therapie-item te zijn, mooi dat schoonmoe dat wel wilde maar dat maakt niet dat zij dit ook moet doen. Laat jouw zus anders dit topic lezen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 2 mei 2015 om 17:07
Bedankt voor jullie reacties.
Eigenlijk lees alleen maar waar ik al bang voor was. Het gaat niet stoppen. Had zo gehoopt op succesverhalen. Tegen beter weten in waarschijnlijk.
Mijn zus is inmiddels 2 jaar samen met deze man. Ze hebben samen een huis gekocht. Uit haar eerste huwelijk heeft ze kinderen en hij ook. Samen gelukkig niet! Ze hebben wel de zorg over hun kinderen. De kinderen zijn dus net een beetje gewend aan de situatie van een 'nieuw gezin'. Dit is waarschijnlijk de grooste reden dat ze nog niet wil opgegeven. Voor zover ik van haar begreep hebben de kinderen er nooit iets van meegekregen.
Het is niet een kwestie van de deur achter je dicht trekken en dat was het.
Ik laat haar binnenkort zeker dit topic lezen. Dus meer reacties zijn welkom.
Eigenlijk lees alleen maar waar ik al bang voor was. Het gaat niet stoppen. Had zo gehoopt op succesverhalen. Tegen beter weten in waarschijnlijk.
Mijn zus is inmiddels 2 jaar samen met deze man. Ze hebben samen een huis gekocht. Uit haar eerste huwelijk heeft ze kinderen en hij ook. Samen gelukkig niet! Ze hebben wel de zorg over hun kinderen. De kinderen zijn dus net een beetje gewend aan de situatie van een 'nieuw gezin'. Dit is waarschijnlijk de grooste reden dat ze nog niet wil opgegeven. Voor zover ik van haar begreep hebben de kinderen er nooit iets van meegekregen.
Het is niet een kwestie van de deur achter je dicht trekken en dat was het.
Ik laat haar binnenkort zeker dit topic lezen. Dus meer reacties zijn welkom.
zaterdag 2 mei 2015 om 17:15
Huiselijk geweld valt onder kindermishandeling als er kinderen in het spel zijn. Die zijn er dus.
Ik hoop dat ze bij m weggaat, misschien dan niet direct voor haarzelf maar dan toch voor haar kinderen. Het is al over gegaan van vader op zoon en je wilt toch niet dat het nog een generatie doorgaat. Meisjes hebben een veel grotere kans op slachtoffer worden en jongens een veel grotere kans op dader worden. Dat wil je toch niet voor je kind?
En nee, het houd niet op en wordt alleen erger.
Ik hoop dat ze bij m weggaat, misschien dan niet direct voor haarzelf maar dan toch voor haar kinderen. Het is al over gegaan van vader op zoon en je wilt toch niet dat het nog een generatie doorgaat. Meisjes hebben een veel grotere kans op slachtoffer worden en jongens een veel grotere kans op dader worden. Dat wil je toch niet voor je kind?
En nee, het houd niet op en wordt alleen erger.
zaterdag 2 mei 2015 om 17:17
Ik heb zelf in een relatie gezeten met huiselijk geweld.
Bij ons begon het in mijn zwangerschap en afgezien van wat "rustige" periodes is het geweld nooit gestopt.
Ik weet dat ik voor mezelf het gevoel had niet weg te kunnen want het huis was van mij, hij woonde bij ons, en weer een kind zonder vader zag ik als een grote afgang.
Zoals je ziet had ik voor mezelf tal van redenen om in de situatie te blijven, maar het gekke is ook dat je op een gegeven moment niet beter weet, murw wordt en alles met de mantel der liefde bedek. Dit herken ik ook bij je zus omdat zij zegt dat ze t ook gezellig hebben, een soort vergoeilijking
Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat dit de aard van het beestje is, zeker als het niet bij een eenmalig iets is gebleven.
Laat je zus er ook heel goed van doordrongen zijn dat als kinderen direct of indirect te maken krijgen met huiselijk geweld dat zij hier grote psychische schade van ondervinden en dat jouw zus in ogen van jeugdzorg dan fout zit door niet bij hem weg te gaan. Er kunnen dan hele vervelende dingen gebeuren.
Voor jou als zus vraag ik je in gesprek te blijven met haar en haar tot in den treure te vertellen dat ze bij hem weg moet gaan. Bij mij weer er op een gegeven moment niet meer over gesproken, ook omdat ik niet eerlijk was over de situatie, hierdoor heeft het te lang geduurd voor ik de stap om weg te gaan heb genomen en mijn kinderen hebben er zeker schade van ondervonden en dit zal mij mijn leven lang ontzettend spijten.
Heel veel succes en sterkte!
Bij ons begon het in mijn zwangerschap en afgezien van wat "rustige" periodes is het geweld nooit gestopt.
Ik weet dat ik voor mezelf het gevoel had niet weg te kunnen want het huis was van mij, hij woonde bij ons, en weer een kind zonder vader zag ik als een grote afgang.
Zoals je ziet had ik voor mezelf tal van redenen om in de situatie te blijven, maar het gekke is ook dat je op een gegeven moment niet beter weet, murw wordt en alles met de mantel der liefde bedek. Dit herken ik ook bij je zus omdat zij zegt dat ze t ook gezellig hebben, een soort vergoeilijking
Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat dit de aard van het beestje is, zeker als het niet bij een eenmalig iets is gebleven.
Laat je zus er ook heel goed van doordrongen zijn dat als kinderen direct of indirect te maken krijgen met huiselijk geweld dat zij hier grote psychische schade van ondervinden en dat jouw zus in ogen van jeugdzorg dan fout zit door niet bij hem weg te gaan. Er kunnen dan hele vervelende dingen gebeuren.
Voor jou als zus vraag ik je in gesprek te blijven met haar en haar tot in den treure te vertellen dat ze bij hem weg moet gaan. Bij mij weer er op een gegeven moment niet meer over gesproken, ook omdat ik niet eerlijk was over de situatie, hierdoor heeft het te lang geduurd voor ik de stap om weg te gaan heb genomen en mijn kinderen hebben er zeker schade van ondervonden en dit zal mij mijn leven lang ontzettend spijten.
Heel veel succes en sterkte!
zaterdag 2 mei 2015 om 17:19
quote:zwartetranen schreef op 02 mei 2015 @ 17:07:
Bedankt voor jullie reacties.
Eigenlijk lees alleen maar waar ik al bang voor was. Het gaat niet stoppen. Had zo gehoopt op succesverhalen. Tegen beter weten in waarschijnlijk.
Mijn zus is inmiddels 2 jaar samen met deze man. Ze hebben samen een huis gekocht. Uit haar eerste huwelijk heeft ze kinderen en hij ook. Samen gelukkig niet! Ze hebben wel de zorg over hun kinderen. De kinderen zijn dus net een beetje gewend aan de situatie van een 'nieuw gezin'. Dit is waarschijnlijk de grooste reden dat ze nog niet wil opgegeven. Voor zover ik van haar begreep hebben de kinderen er nooit iets van meegekregen.
Het is niet een kwestie van de deur achter je dicht trekken en dat was het. Ik laat haar binnenkort zeker dit topic lezen. Dus meer reacties zijn welkom.
En ook de grootste reden om juist wel te vertrekken!
Probeer (eenmalig) met haar te praten, maak duidelijk dat deze situatie uitzichtloos is en dat geweld niet normaal en acceptabel is. Ik zou er ook op hameren dat de kinderen er zeker wel iets van meekrijgen. Kinderen zijn niet gek. Maar ik denk ook dat er een limiet zit aan wat jij proactief kunt zeggen. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je er voor haar bent, veroordeel haar niet. Luister naar haar, zorg dat ze altijd bij jou terecht kan als ze weg wil.
Bedankt voor jullie reacties.
Eigenlijk lees alleen maar waar ik al bang voor was. Het gaat niet stoppen. Had zo gehoopt op succesverhalen. Tegen beter weten in waarschijnlijk.
Mijn zus is inmiddels 2 jaar samen met deze man. Ze hebben samen een huis gekocht. Uit haar eerste huwelijk heeft ze kinderen en hij ook. Samen gelukkig niet! Ze hebben wel de zorg over hun kinderen. De kinderen zijn dus net een beetje gewend aan de situatie van een 'nieuw gezin'. Dit is waarschijnlijk de grooste reden dat ze nog niet wil opgegeven. Voor zover ik van haar begreep hebben de kinderen er nooit iets van meegekregen.
Het is niet een kwestie van de deur achter je dicht trekken en dat was het. Ik laat haar binnenkort zeker dit topic lezen. Dus meer reacties zijn welkom.
En ook de grootste reden om juist wel te vertrekken!
Probeer (eenmalig) met haar te praten, maak duidelijk dat deze situatie uitzichtloos is en dat geweld niet normaal en acceptabel is. Ik zou er ook op hameren dat de kinderen er zeker wel iets van meekrijgen. Kinderen zijn niet gek. Maar ik denk ook dat er een limiet zit aan wat jij proactief kunt zeggen. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je er voor haar bent, veroordeel haar niet. Luister naar haar, zorg dat ze altijd bij jou terecht kan als ze weg wil.
zaterdag 2 mei 2015 om 17:46
Bij mijn ouders was er vroeger sprake van huiselijk geweld. Ondanks dat ik hier nooit getuige van ben geweest, heb ik hier zeker heel veel van meegekregen. Het is dan ook ontzettend naïef om te denken dat de kinderen van jouw zus hier niets aan over gaan houden. De extreme spanning in huis, de angst van hun moeder, een relatie waarin respect voor elkaar niet voorop staat; dit voelen kinderen. Het is een onveilige situatie die de ontwikkeling van kinderen belemmerd, en hoe langer kinderen in een dergelijke situatie zitten, hoe schadelijker dit zal zijn. Mijn advies is dus inderdaad dat je zus snel haar spullen moet pakken. Kinderen later moeten uitleggen dat er een moeilijke periode is geweest omdat zij in een korte tijd veel veranderingen doormaakten is makkelijker dan uitleggen dat zij degene is geweest die ervoor gekozen heeft om een situatie waarin huiselijk geweld plaatst vond in stand werd gehouden. Mijn moeder bleef ook 'voor de kinderen', maar dit kind heeft jaren lang gedacht dat zij de schuldige was aan de situatie die haar moeder zowel lichamelijk als psychisch zoveel pijn heeft gedaan...
zaterdag 2 mei 2015 om 18:49
quote:aapjewat schreef op 02 mei 2015 @ 18:30:
Ik zou die gast laten weten dat hij bij jou niet meer hoeft aan te kloppen. Ik zou hem thuis niet meer ontvangen en ik zou het overigens ook aan de hele familie even doorgeven dat hij om die reden niet meer welkom is bij jou.
Als die zus vervolgens voor haar man kiest en ze komen allebei niet meer, is die zus dan niet nog meer geïsoleerd? Dat lijkt me nog enger in deze situatie, dat ze van familie geïsoleerd wordt want dan is ze nog makkelijker onder de duim te houden.
TO:
Ik zou die gast laten weten dat hij bij jou niet meer hoeft aan te kloppen. Ik zou hem thuis niet meer ontvangen en ik zou het overigens ook aan de hele familie even doorgeven dat hij om die reden niet meer welkom is bij jou.
Als die zus vervolgens voor haar man kiest en ze komen allebei niet meer, is die zus dan niet nog meer geïsoleerd? Dat lijkt me nog enger in deze situatie, dat ze van familie geïsoleerd wordt want dan is ze nog makkelijker onder de duim te houden.
TO:
life's a beach and then you die
zaterdag 2 mei 2015 om 19:04
Heftig zeg!
Ik moet me aansluiten bij de anderen, dit gaat niet vanzelf ophouden.
Ik weet hoe het voelt in jouw geval, in mijn omgeving heeft een dierbare ook te maken met (beginnend) huislijk geweld. Er zijn nu 2 incidenten geweest, ze is nu volledig in elkaar geslagen maar het gaat de verkeerde kant op. Ze had een blauw oog, dat zegt denk ik genoeg..
Ik wil niets liever dan dat ze weggaat maar dat doet ze niet, wel heeft ze gesprekken met een maatschappelijk werker. Ze gelooft dat hij zich zal beteren.
Ik geloof dat (helaas) niet. Ik heb wel contact met haar maar niet met hem, hij komt er hier niet in en ik zie haar buiten hem om. Ze weet dat ik er altijd voor haar ben maar ook dat ik het liefste zie dat ze bij hem weg gaat. Gisteren als het even kan.
Helaas blijft het haar beslissing, ik kan haar niet dwingen.
Ik snap je gevoel..
Ik moet me aansluiten bij de anderen, dit gaat niet vanzelf ophouden.
Ik weet hoe het voelt in jouw geval, in mijn omgeving heeft een dierbare ook te maken met (beginnend) huislijk geweld. Er zijn nu 2 incidenten geweest, ze is nu volledig in elkaar geslagen maar het gaat de verkeerde kant op. Ze had een blauw oog, dat zegt denk ik genoeg..
Ik wil niets liever dan dat ze weggaat maar dat doet ze niet, wel heeft ze gesprekken met een maatschappelijk werker. Ze gelooft dat hij zich zal beteren.
Ik geloof dat (helaas) niet. Ik heb wel contact met haar maar niet met hem, hij komt er hier niet in en ik zie haar buiten hem om. Ze weet dat ik er altijd voor haar ben maar ook dat ik het liefste zie dat ze bij hem weg gaat. Gisteren als het even kan.
Helaas blijft het haar beslissing, ik kan haar niet dwingen.
Ik snap je gevoel..
zaterdag 2 mei 2015 om 19:58
Ik heb zelf een partner gehad met losse handjes. Ik ben uiteindelijk met veel verdriet bij hem weg gegaan. Hij heeft me nog 1 jaar daarna lastig gevallen.
Het enige dat je kunt doen is er voor haar zijn. En eventueel een melding doen bij politie. Maar zij moet er zelf klaar mee zijn om bij hem weg te gaan. Veel mensen zeggen: "wegwezen!" En ja, dat zou het verstandige zijn. MAAR: op het moment dat je geslagen wordt, voel je je verdrietig, verraden en vernederd (althans ik toen), maar de liefde was niet voorbij. Je houd van iemand en wil dat niet verliezen, hebt een verleden met die persoon. Uiteindelijk zal ze hopelijk wel in zien dat het beter is om weg te gaan.
Sterkte....
Het enige dat je kunt doen is er voor haar zijn. En eventueel een melding doen bij politie. Maar zij moet er zelf klaar mee zijn om bij hem weg te gaan. Veel mensen zeggen: "wegwezen!" En ja, dat zou het verstandige zijn. MAAR: op het moment dat je geslagen wordt, voel je je verdrietig, verraden en vernederd (althans ik toen), maar de liefde was niet voorbij. Je houd van iemand en wil dat niet verliezen, hebt een verleden met die persoon. Uiteindelijk zal ze hopelijk wel in zien dat het beter is om weg te gaan.
Sterkte....
Carpe Diem!
zaterdag 2 mei 2015 om 20:11
Moeilijk maar ik doe het toch, ik ben zelf slachtoffer van huiselijk geweld geweest. Pas een jaar "vrij'.
Ik vind het moeilijk om iets te zeggen of iemand veranderd of kan veranderen misschien wel maar ik praat vanuit mijn situatie en dat kon niet.
Ben nu nog bang. De angst verdwijnt soms maar als dat terug komt gaat je alarmfase weer in werking dus staat vrij ook tussen "".
Iemand kan veranderen als hij of zij zijn of haar eigen fouten in ziet. Mijn ervaring is dat hij dat niet kan. Nooit zal doen ook. Het is altijd, in dit geval ik, mijn schuld. Ik ben de aanleiding. (Niet dus)
Jouw zus of jij of vooral jij kunt hier terecht :http://www.vooreenveiligthuis.nl/
Ik wens je kracht en sterkte. En ik hoop oprecht dat je met je topic wat informatie krijgt.
Ik vind het moeilijk om iets te zeggen of iemand veranderd of kan veranderen misschien wel maar ik praat vanuit mijn situatie en dat kon niet.
Ben nu nog bang. De angst verdwijnt soms maar als dat terug komt gaat je alarmfase weer in werking dus staat vrij ook tussen "".
Iemand kan veranderen als hij of zij zijn of haar eigen fouten in ziet. Mijn ervaring is dat hij dat niet kan. Nooit zal doen ook. Het is altijd, in dit geval ik, mijn schuld. Ik ben de aanleiding. (Niet dus)
Jouw zus of jij of vooral jij kunt hier terecht :http://www.vooreenveiligthuis.nl/
Ik wens je kracht en sterkte. En ik hoop oprecht dat je met je topic wat informatie krijgt.
When I find a colour darker than black, I'll wear it. But until then, I'm wearing black!
zaterdag 2 mei 2015 om 20:15
quote:mavis79 schreef op 02 mei 2015 @ 17:17:
Ik weet dat ik voor mezelf het gevoel had niet weg te kunnen want zag het als een grote afgang.
Ik denk dat heel erg meespeelt.
Ik weet dat ik voor mezelf het gevoel had niet weg te kunnen want zag het als een grote afgang.
Ik denk dat heel erg meespeelt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 2 mei 2015 om 20:16
Dit houdt pas op als je zus inziet dat het gedrag wat hij NU laat zien, zijn ware gezicht is en het gedrag waarop ze is gevallen zijn Zondagse gezicht. En dat ze telkens een stapje opzij heeft gedaan terwille van hem en ten koste van haar.
Geef haar het boek: als hij maar gelukkig is en zeg dat de deur ALTIJD voor haar open staat. Dat ze zich niet hoeft te schamen als deze relatie op niets uitloopt, want je zal er voor haar zijn om haar te steunen.
Maar niets wat jij zegt op doet zal haar van gedachten doen veranderen. Zij zal zelf opeens de schellen van haar ogen moeten laten vallen voor ze echt bij hem weggaat helaas.
Geef haar het boek: als hij maar gelukkig is en zeg dat de deur ALTIJD voor haar open staat. Dat ze zich niet hoeft te schamen als deze relatie op niets uitloopt, want je zal er voor haar zijn om haar te steunen.
Maar niets wat jij zegt op doet zal haar van gedachten doen veranderen. Zij zal zelf opeens de schellen van haar ogen moeten laten vallen voor ze echt bij hem weggaat helaas.
zaterdag 2 mei 2015 om 20:20
Wat Cateautje zegt, kinderen weten dit wel, ook al zien ze het niet.
Ze horen het, merken het. Mama is nerveus rond stiefpapa.
Ze zien de tranen in haar ogen. Maar ook net doen alsof alles goed is, dat is goed voelbaar.
Wil ze niet voor haarzelf weg gaan dan moet ze voor haar kinderen weg gaan.
Sterkte!
Ze horen het, merken het. Mama is nerveus rond stiefpapa.
Ze zien de tranen in haar ogen. Maar ook net doen alsof alles goed is, dat is goed voelbaar.
Wil ze niet voor haarzelf weg gaan dan moet ze voor haar kinderen weg gaan.
Sterkte!
That's a fine looking high horse, what you got in the stable!
