Psyche
alle pijlers
ADD, schrijf mee!
woensdag 13 mei 2015 om 12:17
Ik heb al even gezocht op dit onderwerp en ook al wat topics gevonden, maar het leek mij leuker om een actief topic te maken. Mijn doel van dit topic is verhalen en ervaringen uit te wisselen, maar ook handige tips of artikelen over ADD. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen .
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
woensdag 13 mei 2015 om 12:21
TO trapt natuurlijk af. Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar merk nu dat ik behoefte
heb om wat meer te "praten" met anderen over dit onderwerp. Vandaar dat ik mij nu heb geregistreerd.
Officieel heb ik geen ADD diagnose, maar ondertussen heb ik er al erg veel over gelezen en ik herken veel van de "symptomen" terug. Meeste dingen heb ik ondertussen mee leren leven of heb ik mijn eigen weg in gevonden. Het staat mij in ieder geval nog niet genoed in de weg om professionele hulp bij te halen. Dit is dan ook voor mij de voornaamste reden om me (nog) niet te laten testen.
Echter merk ik dat er wel een ding is waar ik erg tegen aanloop en dat is mijn sociaal leven. Ik vind het moeilijk om vrienden te maken en af en toe overvalt mij het gevoel dat ik wel wat vaker zou willen afspreken met mensen om wat leuks te gaan doen. Ik heb altijd het gevoel dat ik de vreemde eend in de bijt ben en vind het maar moeilijk om echt een klik te maken met mensen. Dit komt ook doordat ik het moeilijk vind om me (meteen) open te stellen voor anderen. Ik heb een best druk leven, maar ontmoet niet echt veel nieuwe mensen. Ik vind het vaak niet interessant om te vertellen over de dingen die ik doe, waardoor ik snel het gevoel heb dat ik saai ben (wat weer niet echt helpt met sociale contacten).
Verder merk ik ook dat ik het moeilijk vind om te onthouden wat andere mensen ook al weer gingen
doen of mee hebben gemaakt. Ik ben bang ongeïnteresseerd over te komen, wat me dan weer erg onzeker maakt.
Ik zie/merk zelf ook wel dat ik de dingen te veel overdenk als ik het zo opschrijf, maar dat gaat automatisch.
Ik hoop dat andere misschien tips hebben of het gewoon herkennen en hun verhaal willen delen.
heb om wat meer te "praten" met anderen over dit onderwerp. Vandaar dat ik mij nu heb geregistreerd.
Officieel heb ik geen ADD diagnose, maar ondertussen heb ik er al erg veel over gelezen en ik herken veel van de "symptomen" terug. Meeste dingen heb ik ondertussen mee leren leven of heb ik mijn eigen weg in gevonden. Het staat mij in ieder geval nog niet genoed in de weg om professionele hulp bij te halen. Dit is dan ook voor mij de voornaamste reden om me (nog) niet te laten testen.
Echter merk ik dat er wel een ding is waar ik erg tegen aanloop en dat is mijn sociaal leven. Ik vind het moeilijk om vrienden te maken en af en toe overvalt mij het gevoel dat ik wel wat vaker zou willen afspreken met mensen om wat leuks te gaan doen. Ik heb altijd het gevoel dat ik de vreemde eend in de bijt ben en vind het maar moeilijk om echt een klik te maken met mensen. Dit komt ook doordat ik het moeilijk vind om me (meteen) open te stellen voor anderen. Ik heb een best druk leven, maar ontmoet niet echt veel nieuwe mensen. Ik vind het vaak niet interessant om te vertellen over de dingen die ik doe, waardoor ik snel het gevoel heb dat ik saai ben (wat weer niet echt helpt met sociale contacten).
Verder merk ik ook dat ik het moeilijk vind om te onthouden wat andere mensen ook al weer gingen
doen of mee hebben gemaakt. Ik ben bang ongeïnteresseerd over te komen, wat me dan weer erg onzeker maakt.
Ik zie/merk zelf ook wel dat ik de dingen te veel overdenk als ik het zo opschrijf, maar dat gaat automatisch.
Ik hoop dat andere misschien tips hebben of het gewoon herkennen en hun verhaal willen delen.
woensdag 13 mei 2015 om 13:01
Je opmerking over je sociaal leven heeft toch niet te maken met ADD? Als je het vervelend vind dat je dingen over mensen vergeet, kun je een notitieboekje meenemen om achteraf iets over die persoon op te schrijven. Dan lees je dat kort voor de volgende afspraak even door.
Tijdens sociale contacten hoef je niet over jezelf te vertellen. Als je vraagt, vinden anderen het vaak maar al te leuk om over zichzelf te praten.
Tijdens sociale contacten hoef je niet over jezelf te vertellen. Als je vraagt, vinden anderen het vaak maar al te leuk om over zichzelf te praten.
woensdag 13 mei 2015 om 14:19
Hier ook geen diagnose maar wel vermoeden. Ik heb twee kinderen met add (15 zoon en 6 dochter) pas bij de diagnosestelling van dochter zei mijn man dat ie zoveel van de kenmerken ook in mij herkende en ik zelf ook na het lezen. Ik heb het er met de psycholoog van mijn kinderen over gehad en ook zij ziet daar wel dingen in. Zij mag geen diagnose stellen, daarvoor zou ik naar de psychiater moeten maar ik weet ook niet of ik dat doe. Inmiddels heb ik ermee leren leven, weet dus ook niet of de diagnose iets toevoegt.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
woensdag 13 mei 2015 om 14:36
Hier ook geen officiële diagnose, maar ook veel herkenning qua sociaal gebied. Het idee dat ik nergens echt aansluiting vind, omdat ik misschien net iets 'anders' reageer of dat anderen me een rare snoeshaan vinden. Het leidt er toe dat ik ook heel vaak mezelf terugtrek uit situaties of niet weet hoe ik het beste kan reageren, wat dan over kan komen op desinteresse.
Ik heb er nooit echt last van gehad, maar sinds ik vorig jaar moeder ben geworden liep ik voor mijn gevoel steeds vast en tegen muren op. Uiteindelijk ben ik bij een praktijkondersteuner gekomen toen ik in een depressie raakte.
Ik heb er nooit echt last van gehad, maar sinds ik vorig jaar moeder ben geworden liep ik voor mijn gevoel steeds vast en tegen muren op. Uiteindelijk ben ik bij een praktijkondersteuner gekomen toen ik in een depressie raakte.
woensdag 13 mei 2015 om 19:09
Mijn man heeft diagnose ADD maar het sociale aspect herken in niet eigenlijk.
Hij is juist heel sociaal, maakt makkelijk contact en voert makkelijk gesprekken.
Bij hem zijn het meer de praktische dingen die m in de weg zitten, concetratievermogen van niks, een boek lezen bijv. lukt hem echt niet.
Vergeetachtig en hij heeft veel moeite met kritiek, betrekt veel op zichzelf en lijkt daardoor vrij onzeker.
Vind het wel leuk om hier toch mee te lezen
Hij is juist heel sociaal, maakt makkelijk contact en voert makkelijk gesprekken.
Bij hem zijn het meer de praktische dingen die m in de weg zitten, concetratievermogen van niks, een boek lezen bijv. lukt hem echt niet.
Vergeetachtig en hij heeft veel moeite met kritiek, betrekt veel op zichzelf en lijkt daardoor vrij onzeker.
Vind het wel leuk om hier toch mee te lezen
woensdag 13 mei 2015 om 19:20
Dat sociale aspect kan wel degelijk bij ADD horen, ik herken het wel. Ik maak wel makkelijk contact maar het onderhouden ervan is lastig. Bij AD(H)D is het nu eenmaal zo dat iedereen niet van ieder 'symptoom' (klinkt ziekteachtig maar het is geen ziekte natuurlijk) evenveel last heeft. Ik heb (zeker voor mijn diagnose) ook heel wat dingen leren compenseren. Zo ben ik absoluut vergeetachtig maar mijn sleutels en portemonnee zitten altijd in mijn tas die standaard aan een stoel hangt. Ga haast nooit zonder de deur uit, ook al kijkt de buurvrouw gek op als ik met tas en al aan de deur sta, ook al is het alleen maar om een bezorgd pakketje af te geven...
Broeva!!! Haro!!!
woensdag 13 mei 2015 om 19:26
Hier ook een diagnose maar bij mij uit het zich vooral in erg slecht tegen prikkels kunnen (je moet bijv niet met mij naar een festival gaan).
Zo lang ik weet waar ik aan toe ben, gaat het goed, maar ik kan heel erg slecht tegen onduidelijkheid/slechte communicatie. Ik kan daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ben ook helaas weinig flexibel, dat zou ik wel meer willen zijn. Wel geprobeerd te zijn, maar daar word ik ook niet gelukkig van (heel erg onrustig
Ik heb trouwens ook, zelfs tot in het extreme aan toe, structuur in dingen zoals lonabonaventura als voorbeeld geeft.
Zo lang ik weet waar ik aan toe ben, gaat het goed, maar ik kan heel erg slecht tegen onduidelijkheid/slechte communicatie. Ik kan daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ben ook helaas weinig flexibel, dat zou ik wel meer willen zijn. Wel geprobeerd te zijn, maar daar word ik ook niet gelukkig van (heel erg onrustig
Ik heb trouwens ook, zelfs tot in het extreme aan toe, structuur in dingen zoals lonabonaventura als voorbeeld geeft.
woensdag 13 mei 2015 om 20:07
Te veel prikkels kan ik ook niet zo goed tegen, wordt dan snel wat kribbig en onrustig. Dan wil ik me ook terug trekken. Ook concentreren op langere termijn is lastig. Een boek lezen daarentegen lukt me wel, mits het me boeit.
Plannen gaat me redelijk goed af, ik ben eerder te vroeg bij een afspraak dan te laat. Voor mijn werk moet ik vaak ook meerdere dingen tegelijk doen onder (tijds)druk, en dan wil ik wel eens het overzicht kwijtraken. Nu handel ik opdracht voor opdracht af, wat me een stuk beter af gaat.
Contacten onderhouden vind ik ook lastig, heb ook een pestverleden en ben best onzeker daardoor, en voel me al snel teveel. Zie dus vrij snel een opmerking als kritiek wat ik ook op mezelf betrek.
Plannen gaat me redelijk goed af, ik ben eerder te vroeg bij een afspraak dan te laat. Voor mijn werk moet ik vaak ook meerdere dingen tegelijk doen onder (tijds)druk, en dan wil ik wel eens het overzicht kwijtraken. Nu handel ik opdracht voor opdracht af, wat me een stuk beter af gaat.
Contacten onderhouden vind ik ook lastig, heb ook een pestverleden en ben best onzeker daardoor, en voel me al snel teveel. Zie dus vrij snel een opmerking als kritiek wat ik ook op mezelf betrek.
woensdag 13 mei 2015 om 20:54
quote:lonabonaventura schreef op 13 mei 2015 @ 19:20:
Dat sociale aspect kan wel degelijk bij ADD horen, ik herken het wel. Ik maak wel makkelijk contact maar het onderhouden ervan is lastig. Bij AD(H)D is het nu eenmaal zo dat iedereen niet van ieder 'symptoom' (klinkt ziekteachtig maar het is geen ziekte natuurlijk) evenveel last heeft. Ik heb (zeker voor mijn diagnose) ook heel wat dingen leren compenseren. Zo ben ik absoluut vergeetachtig maar mijn sleutels en portemonnee zitten altijd in mijn tas die standaard aan een stoel hangt. Ga haast nooit zonder de deur uit, ook al kijkt de buurvrouw gek op als ik met tas en al aan de deur sta, ook al is het alleen maar om een bezorgd pakketje af te geven...
Misschien niet zo bedoeld maar ik je post een tikje neerbuigend overkomen.
Ik heb ook nergens gezegd dat het niet kan hoor, ik begrijp ook dat niet bij iedereen de symptomen hetzelfde zijn. Ik zei simpelweg dat ik dat bij mijn man niet herken. Niet dat het niet mogelijk is dat iemand anders daar wel last van heeft.
Dat sociale aspect kan wel degelijk bij ADD horen, ik herken het wel. Ik maak wel makkelijk contact maar het onderhouden ervan is lastig. Bij AD(H)D is het nu eenmaal zo dat iedereen niet van ieder 'symptoom' (klinkt ziekteachtig maar het is geen ziekte natuurlijk) evenveel last heeft. Ik heb (zeker voor mijn diagnose) ook heel wat dingen leren compenseren. Zo ben ik absoluut vergeetachtig maar mijn sleutels en portemonnee zitten altijd in mijn tas die standaard aan een stoel hangt. Ga haast nooit zonder de deur uit, ook al kijkt de buurvrouw gek op als ik met tas en al aan de deur sta, ook al is het alleen maar om een bezorgd pakketje af te geven...
Misschien niet zo bedoeld maar ik je post een tikje neerbuigend overkomen.
Ik heb ook nergens gezegd dat het niet kan hoor, ik begrijp ook dat niet bij iedereen de symptomen hetzelfde zijn. Ik zei simpelweg dat ik dat bij mijn man niet herken. Niet dat het niet mogelijk is dat iemand anders daar wel last van heeft.
woensdag 13 mei 2015 om 21:18
Geen diagnose, wel herkenning! Door structuur aan te brengen gaat er weinig mis. Ga nooit de deur uit zonder de check van de heilige drie-eenheid: telefoon portomonnee en sleutels
Ik ga ook wel naar festivals, maar ga altijd direct na afloop terug naar mijn tentje, niet meer nafeesten ofzo. Voldoende slaap is ook erg belangrijk, anders word ik gelijk prikkelbaar en warrig in mijn hoofd.
Oh ja, vriendlief doet hier de administratie, want eerder kwamen er ongeopende bankafschriften van 3 jaar oud plotseling boven water
Ik ga ook wel naar festivals, maar ga altijd direct na afloop terug naar mijn tentje, niet meer nafeesten ofzo. Voldoende slaap is ook erg belangrijk, anders word ik gelijk prikkelbaar en warrig in mijn hoofd.
Oh ja, vriendlief doet hier de administratie, want eerder kwamen er ongeopende bankafschriften van 3 jaar oud plotseling boven water
woensdag 13 mei 2015 om 21:28
@Blond09 ik ben dan wel even flink pissig en kan daar ook enorm in blijven hangen, juist omdat in min hoofd de situatie nog tig keer afgespeeld worden met verschillende scenario's (die in mijn voordeel eindigen ). Gelukkig kan ik heel goed uitrazen bij mijn man, en is hij vrij nuchter. Ook is het nogal afhankelijk van wie de kritiek afkomt en of die kritiek terecht is.
Op mensen die dicht bij me staan reageer ik anders op, dan mijn baas bijvoorbeeld. Bij man kan ik explosief zijn, en alles er uitgooien. Bij mijn baas heb ik wel even nodig om van binnen tot rust te komen, maar die laat ik dan natuurlijk niets merken. Ik baal dan van binnen en probeer me er vanaf te sluiten. Thuis is man dan wel een luisterend oor.
Op mensen die dicht bij me staan reageer ik anders op, dan mijn baas bijvoorbeeld. Bij man kan ik explosief zijn, en alles er uitgooien. Bij mijn baas heb ik wel even nodig om van binnen tot rust te komen, maar die laat ik dan natuurlijk niets merken. Ik baal dan van binnen en probeer me er vanaf te sluiten. Thuis is man dan wel een luisterend oor.
woensdag 13 mei 2015 om 21:54
Ok, duidelijk bedankt voor je antwoord.
Ik moet zeggen dat ik soms wat ongeduldig ben met mijn man
en hij op sommige dagen werkelijk alles persoonlijk opvat. Zitten we bijvoorbeeld in de auto en is het druk op de weg, en ik zeg goh het is hier wel druk we hadden beter via de andere kant kunnen rijden, krijg ik meteen als reactie 'dat kan ik toch ook niet weten en daar kan ik niks aan doe hoor' nee lieverd dat zeg ik ook niet
Soms best vermoeiend hahaha
Ik moet zeggen dat ik soms wat ongeduldig ben met mijn man
en hij op sommige dagen werkelijk alles persoonlijk opvat. Zitten we bijvoorbeeld in de auto en is het druk op de weg, en ik zeg goh het is hier wel druk we hadden beter via de andere kant kunnen rijden, krijg ik meteen als reactie 'dat kan ik toch ook niet weten en daar kan ik niks aan doe hoor' nee lieverd dat zeg ik ook niet Soms best vermoeiend hahaha
donderdag 14 mei 2015 om 18:30
Ik heb sinds 2 jaar de diagnose. (Ben nu 41 jr)
Ik had daarvoor al een zeer zwaar vermoeden dat ik ADD had, ik herken me in volgens mij alle kenmerken en niet een klein beetje maar heul erg.
Ik had op zich niet de behoefte om me te laten testen, ik zag het nut daar niet zo van in en het label ADD zei me niet zoveel. Maar mijn psychiater waar ik al kwam voor andere dingen herkende meteen al zoveel ADD kenmerken bij mij en ik heb me uiteindelijk dus toch laten testen.
Sociale problemen heb ik niet direct als gevolg van de ADD. Contact maken is het probleem niet, contact houden is wel lastiger. Ik ben snel overprikkeld en heb na iedere activiteit (bijv werk, boodschappen doen, afspraak met een vriendin etc etc) tijd nodig om weer op te laden. Alléén. Dat maakt dat ik niet altijd even tijd kan maken om wat af te spreken. En al helemáál niet spontaan.
Verder ben ik extreem vergeetachtig, warrig, ongeconcentreerd, chaotisch. Ik ben heel erg snel afgeleid, constant de kluts kwijt, ben überhaupt altijd alles kwijt. Ik ben de helft van de tijd van alles aan het zoeken. Echt álles: sleutels (en ja daar heb ik een vaste plek voor), portemonnee, kleren, oorbellen, mascara, paperassen.... Het laatste uur vóórdat ik de deur uit moet voor een afspraak staat in het teken van zoeken en stress.
Verder ben ik een uitsteller pur sang. Als ik iets moet of wil doen dan is het heel lastig om te beginnen. Ook omdat ik niet weet hoe en waar ik moet beginnen.
Nu moet ik wel zeggen dat mijn klachten nog erger zijn geworden toen er ook nog een trauma-gerelateerde klachten bij kwamen.
O en verder zie ik ook de positieve ADD dingetjes hoor: gevoel voor humor, de creatieve uitspattingen (soms ook heel vermoeiend trouwens hahaha).
Op mijn vorige smartphone had ik een heel lijstje van hilarische en herkenbare ADD anekdotes. Gedeeltelijk afkomstig van een ADD forum en aangevuld met wat eigen dingetjes. Ik zal toch even spieken of het nog terug kan vinden.
Ik had daarvoor al een zeer zwaar vermoeden dat ik ADD had, ik herken me in volgens mij alle kenmerken en niet een klein beetje maar heul erg.
Ik had op zich niet de behoefte om me te laten testen, ik zag het nut daar niet zo van in en het label ADD zei me niet zoveel. Maar mijn psychiater waar ik al kwam voor andere dingen herkende meteen al zoveel ADD kenmerken bij mij en ik heb me uiteindelijk dus toch laten testen.
Sociale problemen heb ik niet direct als gevolg van de ADD. Contact maken is het probleem niet, contact houden is wel lastiger. Ik ben snel overprikkeld en heb na iedere activiteit (bijv werk, boodschappen doen, afspraak met een vriendin etc etc) tijd nodig om weer op te laden. Alléén. Dat maakt dat ik niet altijd even tijd kan maken om wat af te spreken. En al helemáál niet spontaan.
Verder ben ik extreem vergeetachtig, warrig, ongeconcentreerd, chaotisch. Ik ben heel erg snel afgeleid, constant de kluts kwijt, ben überhaupt altijd alles kwijt. Ik ben de helft van de tijd van alles aan het zoeken. Echt álles: sleutels (en ja daar heb ik een vaste plek voor), portemonnee, kleren, oorbellen, mascara, paperassen.... Het laatste uur vóórdat ik de deur uit moet voor een afspraak staat in het teken van zoeken en stress.
Verder ben ik een uitsteller pur sang. Als ik iets moet of wil doen dan is het heel lastig om te beginnen. Ook omdat ik niet weet hoe en waar ik moet beginnen.
Nu moet ik wel zeggen dat mijn klachten nog erger zijn geworden toen er ook nog een trauma-gerelateerde klachten bij kwamen.
O en verder zie ik ook de positieve ADD dingetjes hoor: gevoel voor humor, de creatieve uitspattingen (soms ook heel vermoeiend trouwens hahaha).
Op mijn vorige smartphone had ik een heel lijstje van hilarische en herkenbare ADD anekdotes. Gedeeltelijk afkomstig van een ADD forum en aangevuld met wat eigen dingetjes. Ik zal toch even spieken of het nog terug kan vinden.
vrijdag 15 mei 2015 om 16:18
Ik ben een vrouw van 24 met ADHD en heb er persoonlijk behoorlijk last van.
Vooral lezen is een ramp voor mij.. Concentratieboog van een goudvis. Voor mijn studie moet ik heel veel lezen. In het begin toen mijn motivatie sky high was ging het nog, maar nu ben ik blij als ik voor mijn tentamen ongeveer de helft heb doorgenomen. Ook op mijn werk merk ik het overigens. Soms wordt mij gevraagd: lees dit even door. Pffffff EVEN? (Ik denk dan: "Momentje, dan trek ik me 'even' terug in de kelder met mijn oordoppen"). Actief bezig zijn met verslagen schrijven is dan weer geen probleem voor me.
Tevens is mijn geheugen niet zo best. Aangezien ik mij vaak niet kan concentreren op wat anderen zeggen vergeet ik de informatie die niet voldoende indruk op me heeft gemaakt.
Ik kan daarnaast niet stil zitten en wordt nerveus als ik bijvoorbeeld naar een college moet luisteren.
Verder ben ik erg impulsief. Ik denk niet na, maar doe het meteen. Laat andere ook niet uitpraten, omdat ik soms al in de gaten 'denk' te hebben wat ze willen zeggen. Heel irritant vind ik zelf ook.
Structuur is ver te zoeken. Dit is echter het enige wat ik niet negatief vindt. Ik vind het juist mooi dat ik mijn leven gewoon leidt zoals het op dat moment het beste uitkomt. Ik hou ervan om te improviseren.
Zoals jullie lezen is het voor mij vooral negatief, helaas. Wel moet ik eerlijk zeggen dat de frustratie voornamelijk ontstaat als ik mijn tentamens oid moet leren. Zoals nu het geval is
, haha.
Vooral lezen is een ramp voor mij.. Concentratieboog van een goudvis. Voor mijn studie moet ik heel veel lezen. In het begin toen mijn motivatie sky high was ging het nog, maar nu ben ik blij als ik voor mijn tentamen ongeveer de helft heb doorgenomen. Ook op mijn werk merk ik het overigens. Soms wordt mij gevraagd: lees dit even door. Pffffff EVEN? (Ik denk dan: "Momentje, dan trek ik me 'even' terug in de kelder met mijn oordoppen"). Actief bezig zijn met verslagen schrijven is dan weer geen probleem voor me.
Tevens is mijn geheugen niet zo best. Aangezien ik mij vaak niet kan concentreren op wat anderen zeggen vergeet ik de informatie die niet voldoende indruk op me heeft gemaakt.
Ik kan daarnaast niet stil zitten en wordt nerveus als ik bijvoorbeeld naar een college moet luisteren.
Verder ben ik erg impulsief. Ik denk niet na, maar doe het meteen. Laat andere ook niet uitpraten, omdat ik soms al in de gaten 'denk' te hebben wat ze willen zeggen. Heel irritant vind ik zelf ook.
Structuur is ver te zoeken. Dit is echter het enige wat ik niet negatief vindt. Ik vind het juist mooi dat ik mijn leven gewoon leidt zoals het op dat moment het beste uitkomt. Ik hou ervan om te improviseren.
Zoals jullie lezen is het voor mij vooral negatief, helaas. Wel moet ik eerlijk zeggen dat de frustratie voornamelijk ontstaat als ik mijn tentamens oid moet leren. Zoals nu het geval is
, haha.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:11
quote:maree schreef op 13 mei 2015 @ 19:26:
Hier ook een diagnose maar bij mij uit het zich vooral in erg slecht tegen prikkels kunnen (je moet bijv niet met mij naar een festival gaan).
Zo lang ik weet waar ik aan toe ben, gaat het goed, maar ik kan heel erg slecht tegen onduidelijkheid/slechte communicatie. Ik kan daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ben ook helaas weinig flexibel, dat zou ik wel meer willen zijn. Wel geprobeerd te zijn, maar daar word ik ook niet gelukkig van (heel erg onrustig
Ik heb trouwens ook, zelfs tot in het extreme aan toe, structuur in dingen zoals lonabonaventura als voorbeeld geeft.
Yep! Dat dus ook vooral. Ik heb een aantal keer bij een psycholoog gelopen en verschillende diagnoses gekregen. Mijn concentratie is namelijk ver beneden peil. Weet niet of jullie dat grappige liedje/filmpje kennen van ADD, van Bob en Tom.
'ADD, ADD
It's as easy as one, two-
(Hey look, a pigeon!)'
Oftewel...je zit met iemand in gesprek en je ziet iets en je schakelt zo over. Mijn vriend moet daar altijd wel om lachen. Zitten we heel serieus in gesprek en dan word ik afgeleid en dan benoem ik wat ik zie. Geen idee waarom.
Maar even terug komen op hetgeen ik dik gedrukt heb. Ik kan absoluut NIET in drukke ruimtes zijn. Zet mij in een overvolle zaal neer en ik hoor serieus IEDEREEN om mij heen. En ja iedereen hoort iedereen maar als je niet in staat bent om te 'selecteren' en alles en iedereen tegelijk binnenkomt daarboven in je brains dan word je knettergek. Filteren lukt nauwelijks.
En dat is nog maar een klein deel van het dagelijks leren leven en omgaan met ADD.
Het kan knap irritant zijn maar het heeft ook daadwerkelijk wel zijn goede kanten. Het is alleen wel dat je daar voor open moet staan. En niet alleen het negatieve moet blijven zien en benoemen.
Hier ook een diagnose maar bij mij uit het zich vooral in erg slecht tegen prikkels kunnen (je moet bijv niet met mij naar een festival gaan).
Zo lang ik weet waar ik aan toe ben, gaat het goed, maar ik kan heel erg slecht tegen onduidelijkheid/slechte communicatie. Ik kan daar niet zo makkelijk overheen stappen. Ben ook helaas weinig flexibel, dat zou ik wel meer willen zijn. Wel geprobeerd te zijn, maar daar word ik ook niet gelukkig van (heel erg onrustig
Ik heb trouwens ook, zelfs tot in het extreme aan toe, structuur in dingen zoals lonabonaventura als voorbeeld geeft.
Yep! Dat dus ook vooral. Ik heb een aantal keer bij een psycholoog gelopen en verschillende diagnoses gekregen. Mijn concentratie is namelijk ver beneden peil. Weet niet of jullie dat grappige liedje/filmpje kennen van ADD, van Bob en Tom.
'ADD, ADD
It's as easy as one, two-
(Hey look, a pigeon!)'
Oftewel...je zit met iemand in gesprek en je ziet iets en je schakelt zo over. Mijn vriend moet daar altijd wel om lachen. Zitten we heel serieus in gesprek en dan word ik afgeleid en dan benoem ik wat ik zie. Geen idee waarom.
Maar even terug komen op hetgeen ik dik gedrukt heb. Ik kan absoluut NIET in drukke ruimtes zijn. Zet mij in een overvolle zaal neer en ik hoor serieus IEDEREEN om mij heen. En ja iedereen hoort iedereen maar als je niet in staat bent om te 'selecteren' en alles en iedereen tegelijk binnenkomt daarboven in je brains dan word je knettergek. Filteren lukt nauwelijks.
En dat is nog maar een klein deel van het dagelijks leren leven en omgaan met ADD.
Het kan knap irritant zijn maar het heeft ook daadwerkelijk wel zijn goede kanten. Het is alleen wel dat je daar voor open moet staan. En niet alleen het negatieve moet blijven zien en benoemen.
vrijdag 15 mei 2015 om 22:29
Hier ook het concentratievermogen van een goudvis. Wat Rose zegt, herken ik ook: midden in een gesprek kan ik over iets totaal anders beginnen. Verwarrend voor mijn gesprekspartner.
Een film kijken is een ramp, een handleiding lezen ook. Ik doe liever. Mijn man is exact het tegenovergestelde, en dat botst weleens. Hij kan een handleiding helemaal uitpluizen. Ik 'scan' liever naar de punten die er toe doen als ik er niet uit kom.
Ruimtes met veel mensen is ook lastig. Ik zie alles, en het geroezemoes is lastig te filteren. Op mijn werk is het dan best lastig om dan na de lunch terug aan de slag te gaan. 'S ochtends ben ik op mijn best.
Een film kijken is een ramp, een handleiding lezen ook. Ik doe liever. Mijn man is exact het tegenovergestelde, en dat botst weleens. Hij kan een handleiding helemaal uitpluizen. Ik 'scan' liever naar de punten die er toe doen als ik er niet uit kom.
Ruimtes met veel mensen is ook lastig. Ik zie alles, en het geroezemoes is lastig te filteren. Op mijn werk is het dan best lastig om dan na de lunch terug aan de slag te gaan. 'S ochtends ben ik op mijn best.
vrijdag 15 mei 2015 om 22:58
Jaaa, hak op de tak! Heel erg herkenbaar! Ook wat labellei zegt over weer opladen. Ik vind het lastig dat ik dit soort dingen steeds moet uitleggen (alhoewel mijn directe omgeving het nu wel redelijk weet). Ik voel me dan zo anders dan anderen, omdat ik merk dat lang niet iedereen dat zich kan voorstellen. Heb veel tijd voor mezelf nodig (om alleen te zijn) en dat vind ik ook fijn. Ik zorg er ook echt voor dat ik doordeweeks 's avonds niet afspreek (of echt uitzondering), omdat ik me na en voor werkdagen op moet laden. Ook dit is iets waarin ik mezelf in een aparte positie plaats, omdat mensen om me heen het soms niet snappen. Maar goed, voet bij stuk houden gaat steeds beter
zaterdag 16 mei 2015 om 07:30
Dat opladen ken ik ook. Momenteel heb ik geen werk maar toen ik wel nog werkte ging ik echt heel vaak naar het toilet. Niet omdat ik moest maar omdat ik dan even een paar minuutjes voor mezelf had. Natuurlijk veel te kort, maar elke minuut was beter dan niks.
Ik red het niet fatsoenlijk om werkdagen langer dan 6 uur te maken. En dat maakt het nu ook wel lastig om weer werk te vinden. Want je kan zelf geen werkuren gaan bepalen/eisen. En het werkaanbod is al zo waardeloos.
Maar we geven de moed niet op.
Ik red het niet fatsoenlijk om werkdagen langer dan 6 uur te maken. En dat maakt het nu ook wel lastig om weer werk te vinden. Want je kan zelf geen werkuren gaan bepalen/eisen. En het werkaanbod is al zo waardeloos.
Maar we geven de moed niet op.
