Psyche
alle pijlers
Slaapverlamming
vrijdag 16 september 2011 om 09:52
Al vanaf kleins af aan heb ik last van slaapverlamming. Ik heb geen diagnose, maar het lijkt precies op wat ik meemaak.
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
Ik weet pas sinds een jaar dat dit slaapverlamming kan heten, daarvoor dacht ik altijd dat het een verwerking van een verdrongen trauma oid was.
Mijn eerste levensechte droom met slaapverlamming had ik toen ik een jaar of 6 a 7 jaar oud was.
Ik sliep samen mijn broertje op 1 kamer, hij boven - en ik onderop het stapelbed.
Het was nacht en ik kon dus niets zien, maar ineens lag er iemand bovenop mij en ik vocht er tegen, probeerde diegene van me af te duwen. Ook bonkte ik tegen de muren en met mijn voeten naar boven, zodat mijn broertje dat wel moest voelen.
Ik velde alle details van de lattenbodem (van mijn broertje) waar ik tegen trapte en hoe de muur aanvoelde op het moment dat ik er tegenaan bonkte.
Het lukte me niet om te schreeuwen, er kwam geen geluid uit mijn mond .Heel frustrerend
Ik kon mijn ogen niet open krijgen en uiteindelijk, met veel moeite, wel.
Toen ik wakker was, bleek er niets aan de hand. Ik ben erg boos geweest op mijn broertje, waarom had hij me niet wakker gemaakt. Maar hij had naar eigen zeggen niets meegekregen.
Later heb ik veel dromen gehad, waarbij ik het licht niet aan kreeg als ik uit bed wilde gaan(moest s nachts als kind vaak naar de wc). De dromen begonnen elke keer, met dat ik wakker werd en bijv naar de wc wilde. Het licht kreeg ik dus niet aan en ik deed in de donker de deur open. Ik werd dan in elkaar geslagen en voelde letterlijk de hoeken van de ruimte. Ik had geen pijn,maar voelde wel hoe mijn lichaam tegen de muur aan kwam en ook in de hoeken. En hoe mijn lichaam heen en weer geslingerd werd. En daarbij ook de woede van “de ander”. Wie het ook maar was.
Op een gegeven moment, naarmate ik dit vaker meemaakte. Kreeg ik door dat het een droom was en liet ik me “doodgaan” zodat ik wist dat ik wel in bed lag, ik kreeg dan alleen mijn ogen niet open en ik kon mijn lichaam niet bewegen. Met veel moeite kreeg ik mijn ogen open.En bleek dat er niets aan de hand was.
Ik ga nu als volwassen vrouw nog altijd zonder het licht aan te doen naar beneden om naar de wc te gaan, puur omdat ik bang ben dat het licht niet aan gaat. Zo levensecht voelt het.
Ook heb ik een periode gehad dat ik bij mijn zus op de kamer sliep. Op een gegeven moment had ik weer zo’n rare droom; heb mezelf “ dood laten gaan” en vervolgens zat ik weer vast in mijn lichaam.
Ik hoorde mijn zus heel lief en geruststellend tegen me praten terwijl ze aaide en aangaf dat ik nu raar droomde en dat ze bij me bleef totdat ik echt wakker was. Ik voelde me gerustgesteld en werd(met moeite) wakker. Het enge was, dat toen ik naar mijn zus keek, ze helemaal niet naast mijn bed stond,maar zelf heerlijk lag te slapen. Zij had dus helemaal niet tegen me gepraat! Ik heb het haar naderhand ook gevraagd, en nee zij sliep de hele tijd.
Nu ben ik samen met mijn man en heb ik dus logischerwijs nog altijd last van dergelijke dromen.
Als hij aan het varen is, dan slaap ik natuurlijk alleen. Soms is dit wel eng. Doordat ik het volgende meemaakte:
Ik lag dus op bed en ik sliep half(zo ervaarde ik dat) ik voelde iemand tegen me aan kruipen, lepeltje lepeltje. Lekker knus en een veilig gevoel, ik dacht dat het mijn man was. Maar ineens bedacht ik me dus dat hij het niet kon zijn.. jakkes wie (het voelde echt als een lichaam) lag er tegen mij aan?
Ik kreeg door dat het weer zo’n rare droom was. Met moeite werd ik wakker en *gelukkig* was het niet iemand anders die tegen me aanlag. Ik deed het licht niet aan en bleef in bed liggen.Ik hoorde de kat melken en spinnen, dus ik voelde me wel op mijn gemak. Ik werd de volgende ochtend wakker en toen bleek dat de kat er helemaal niet was! Ik had hem ook niet mee naar boven genomen,maar toch had ik die nacht aangenomen van wel.
Nog een laatste voorbeeld. Als mijn man aan wal werkt gaat hij vroeg van huis.Ik slaap dan nog even wat langer. Ik heb ook vaak op die momenten de rare dromen. Zoals de keer dat ik plat tegen het bed gedrukt werd en een helikopter geluid hoorde en door een luchtdruk tegen het bed gedrukt werd. Een heel naar gevoel was dat. Ik kon geen kant op. Wat ik met name ook eng vond, was dat mijn deken naar beneden werd getrokken. Ik had weer door dit is een droom en niet echt!
Ik probeerde met “man en macht”(want zo voelt het) mijn ogen open te krijgen en dat lukte. O, wat word ik dan met een naar gevoel wakker zeg.
Sommige periodes heb ik er meer last van dan andere. Het kan voorkomen dat ik ze eens in een half jaar heb,maar ook 2x in de week.
Wie maakt zulke dromen ook mee en hoe ga jij ermee om?
Het lucht me in elk geval al op om het op te schrijven. En sorry voor dit lange verhaal
zaterdag 21 maart 2015 om 15:39
Heeft je vriend er nu geen last meer van? Kon hij je misschien nog wat tips geven of is het bij heem meer vanzelf overgegaan?
Precies wat jij zegt heb ik dus ook vaak; dat ik denk dat mijn vriend naast me ligt/me knuffelt of wat dan ook, maar dat die knuffel bijvoorbeeld overgaat in een wurgpoging en dat ik pas bij heel veel pijn doorheb dat het mijn vriend niet kan zijn Als ik er dan uit ben, en ik kijk naast me, ligt mijn vriend vaak niet eens in bed.
Vriend is in het weekend vaak eerder wakker dan ik, en gaat dan alvast wat kijken of lezen op de tablet. Dat zijn dan precies die momenten waarop ik een SV krijg (want 'biologisch' nog te moe om al te ontwaken, maar door het zachte geluid toch al een beetje wakker). Ik hoor dat gewoon de tekst uit het filmpje, geluiden van de tablet of telefoon en zelfs zijn ademhaling; maar de aanval blijft -waarbij echte dingen gaan vermengen met hallucinaties en de verlamming blijft natuurlijk. Hij geeft dan achteraf aan dat hij me heel zwaar hoorde ademen (dat probeer ik dan ook expres te doen om hem duidelijk te maken dat hij me écht wakker moet maken).
Heeft jullie zoontje er geen last van trouwens?
Precies wat jij zegt heb ik dus ook vaak; dat ik denk dat mijn vriend naast me ligt/me knuffelt of wat dan ook, maar dat die knuffel bijvoorbeeld overgaat in een wurgpoging en dat ik pas bij heel veel pijn doorheb dat het mijn vriend niet kan zijn Als ik er dan uit ben, en ik kijk naast me, ligt mijn vriend vaak niet eens in bed.
Vriend is in het weekend vaak eerder wakker dan ik, en gaat dan alvast wat kijken of lezen op de tablet. Dat zijn dan precies die momenten waarop ik een SV krijg (want 'biologisch' nog te moe om al te ontwaken, maar door het zachte geluid toch al een beetje wakker). Ik hoor dat gewoon de tekst uit het filmpje, geluiden van de tablet of telefoon en zelfs zijn ademhaling; maar de aanval blijft -waarbij echte dingen gaan vermengen met hallucinaties en de verlamming blijft natuurlijk. Hij geeft dan achteraf aan dat hij me heel zwaar hoorde ademen (dat probeer ik dan ook expres te doen om hem duidelijk te maken dat hij me écht wakker moet maken).
Heeft jullie zoontje er geen last van trouwens?
zaterdag 21 maart 2015 om 16:57
quote:Leekje schreef op 21 maart 2015 @ 13:50:
@Meivogel, wat ontzettend fijn voor je. Zowel vd slaapverlammingen als van de migraine af. Welke medicatie heb je?
@jen16, hmmm ik kan niet zeggen dat stress en sv aan elkaar gerelateerd zijn. Ik heb zoveel tijden van stress gekend en niet altijd daarbij sv's gehad. Of bedoelde je de hoofdpijn? Ik kamp al vanaf kinds af aan met hoofdpijn en vanaf mn puberteit migraine. Zoveel onderzoeken gehad, fysiotherapie, mensendieck, psycholoog, long onderzoek ivm mogelijk apneu, Acupunctuur, etc etc
Niks helpt, ben een beetje ten einde raad. Maar goed, dat staat hier los van, of niet, geen idee haha.
Maar ik ben zo blij met de (h)erkenning.
@Jen16 niet eens gereageerd op jouw lieve geruststelling *schaam * dank je, de volgende keer ga ik proberen daar aan te denken, hopelijk helpt dat tegen de paniek.
Ik gebruik sumatriptan bij een aanval en propranolol (in lage dosering) als onderhoudsmedicatie. Ik heb wel eens een ander middel (de naam is me helaas ontschoten) geprobeerd als onderhoudsmedicatie, maar daar reageerde ik niet goed op. Maar volgens de arts was dat voor veel mensen een prima middel met goede resultaten.
Heb jij wel medicijnen voorgeschreven gekregen? Ik weet dat het helaas niet bij iedereen goed werkt, maar er komen wel steeds nieuwe middelen op de markt.
@ Jen, wat een nare ervaring om als kind te dromen dat je moeder je iets aandoet. Gelukkig was dat bij mij niet zo. Ze waren in mijn droom in de kamer, maar leken helemaal niets te merken alhoewel ik uit alle macht probeerde hun aandacht te trekken. Dat was al angstaanjagend genoeg!
@Meivogel, wat ontzettend fijn voor je. Zowel vd slaapverlammingen als van de migraine af. Welke medicatie heb je?
@jen16, hmmm ik kan niet zeggen dat stress en sv aan elkaar gerelateerd zijn. Ik heb zoveel tijden van stress gekend en niet altijd daarbij sv's gehad. Of bedoelde je de hoofdpijn? Ik kamp al vanaf kinds af aan met hoofdpijn en vanaf mn puberteit migraine. Zoveel onderzoeken gehad, fysiotherapie, mensendieck, psycholoog, long onderzoek ivm mogelijk apneu, Acupunctuur, etc etc
Niks helpt, ben een beetje ten einde raad. Maar goed, dat staat hier los van, of niet, geen idee haha.
Maar ik ben zo blij met de (h)erkenning.
@Jen16 niet eens gereageerd op jouw lieve geruststelling *schaam * dank je, de volgende keer ga ik proberen daar aan te denken, hopelijk helpt dat tegen de paniek.
Ik gebruik sumatriptan bij een aanval en propranolol (in lage dosering) als onderhoudsmedicatie. Ik heb wel eens een ander middel (de naam is me helaas ontschoten) geprobeerd als onderhoudsmedicatie, maar daar reageerde ik niet goed op. Maar volgens de arts was dat voor veel mensen een prima middel met goede resultaten.
Heb jij wel medicijnen voorgeschreven gekregen? Ik weet dat het helaas niet bij iedereen goed werkt, maar er komen wel steeds nieuwe middelen op de markt.
@ Jen, wat een nare ervaring om als kind te dromen dat je moeder je iets aandoet. Gelukkig was dat bij mij niet zo. Ze waren in mijn droom in de kamer, maar leken helemaal niets te merken alhoewel ik uit alle macht probeerde hun aandacht te trekken. Dat was al angstaanjagend genoeg!
woensdag 15 april 2015 om 14:32
Sorry voor mijn late reactie, heb nogal heftige weken achter de rug.
Ik dacht dat de slaapverlammingen afnamen, maar afgelopen week toch weer een paar keer gehad.
Ik droomde dat ik een sv had en zo raakte il in een sv, erg nare ervaring.
Ook wat jij zegt, Jen16, half wakker zijn en er dan weer ingezogen worden. Je weet dat het gebeurt en je kan het niet tegenhouden. Doodeng.
Meivogel, ik gebruikt triptanen bij een aanval en dagelijks candesartan als onderhoudsmedicatie. Verder onderga ik volgende week een kleine ingreep in het ziekenhuis waarbij 2 zenuwen in mijn achterhoofd worden verdoofd.
Hoe gaat het nu met jullie?
Ik dacht dat de slaapverlammingen afnamen, maar afgelopen week toch weer een paar keer gehad.
Ik droomde dat ik een sv had en zo raakte il in een sv, erg nare ervaring.
Ook wat jij zegt, Jen16, half wakker zijn en er dan weer ingezogen worden. Je weet dat het gebeurt en je kan het niet tegenhouden. Doodeng.
Meivogel, ik gebruikt triptanen bij een aanval en dagelijks candesartan als onderhoudsmedicatie. Verder onderga ik volgende week een kleine ingreep in het ziekenhuis waarbij 2 zenuwen in mijn achterhoofd worden verdoofd.
Hoe gaat het nu met jullie?
woensdag 15 april 2015 om 16:48
Aach Leekje, wat vervelend dat je toch weer meer slaapverlammingen hebt gehad dan je nu had gehoopt.. Je schrijft ook dat je heftige weken achter de rug hebt, denk je dat het daarmee te maken heeft?
Die kleine ingreep klinkt nog best heel spannend hoor.. Zie je er zelf tegenop? Ik hoop dat je er veel baat bij gaat hebben in ieder geval!
Ik had er zelf heel toevallig vanmorgen weer een, na weken geen last ervan hebben. Ik werd 5 minuten voor de wekker wakker en iets op mijn dekbed voelde loodzwaar; toen ik 'm van me af wilde duwen en dat niet lukte wist ik meteen hoe laat het was. Het dekbed begon steeds meer te duwen en ik kreeg geen lucht meer, had het idee dat ik door mijn matras gedrukt ging worden. Vervolgens ging al snel mijn wekker en toen was er ik meteen uit! Daardoor duurde het maar kort en gelukkig ook geen enge dingen gezien. Ik merk wel meteen dat er dan gelijk meer angst is om te slapen (vanavond als ik naar bed ga, ga ik er zeker aan denken in ieder geval..)
En Meivogel, het is inderdaad een hele vreemde gewaarwording om eruit te komen en te beseffen dat de personen die je wilde roepen er helemaal niet zijn.
Die kleine ingreep klinkt nog best heel spannend hoor.. Zie je er zelf tegenop? Ik hoop dat je er veel baat bij gaat hebben in ieder geval!
Ik had er zelf heel toevallig vanmorgen weer een, na weken geen last ervan hebben. Ik werd 5 minuten voor de wekker wakker en iets op mijn dekbed voelde loodzwaar; toen ik 'm van me af wilde duwen en dat niet lukte wist ik meteen hoe laat het was. Het dekbed begon steeds meer te duwen en ik kreeg geen lucht meer, had het idee dat ik door mijn matras gedrukt ging worden. Vervolgens ging al snel mijn wekker en toen was er ik meteen uit! Daardoor duurde het maar kort en gelukkig ook geen enge dingen gezien. Ik merk wel meteen dat er dan gelijk meer angst is om te slapen (vanavond als ik naar bed ga, ga ik er zeker aan denken in ieder geval..)
En Meivogel, het is inderdaad een hele vreemde gewaarwording om eruit te komen en te beseffen dat de personen die je wilde roepen er helemaal niet zijn.
dinsdag 28 april 2015 om 15:40
maandag 4 mei 2015 om 19:08
Hallo Jen16,
Dank je voor je interesse.
Ik merk nog geen verbetering, nu ook weer enorme hoofdpijn.
Gelukkig geen sv meer gehad.
Wel merk ik dat ik de laatste tijd niet meer goed uit mijn woorden kan komen en woorden en namen vergeet. Iets neurologisch. Zou dat er mee te maken kunnen hebben?
Herken je dit?
Dank je voor je interesse.
Ik merk nog geen verbetering, nu ook weer enorme hoofdpijn.
Gelukkig geen sv meer gehad.
Wel merk ik dat ik de laatste tijd niet meer goed uit mijn woorden kan komen en woorden en namen vergeet. Iets neurologisch. Zou dat er mee te maken kunnen hebben?
Herken je dit?
dinsdag 5 mei 2015 om 10:02
Hoi Leekje, wat ontzettend balen dat er nog geen verbetering is! Is het mogelijk dat dat nog komt, of zou het eigenlijk dan al meteen merkbaar moeten zijn? Echt heel vervelend, ook de vele hoofdpijnen weer natuurlijk.
Ik herken het niet uit je woorden komen niet per se, ik durf ook niet te zeggen of het verband houdt. Is dat iets dat sinds de ingreep veel voorkomt, of juist daarvoor (ook) al? Wat zegt de arts ervan? ook van het feit dat er geen verbetering is nog? Hopelijk zijn er nog meer dingen mogelijk die de kans op verbetering groter maken.
Ik herken het niet uit je woorden komen niet per se, ik durf ook niet te zeggen of het verband houdt. Is dat iets dat sinds de ingreep veel voorkomt, of juist daarvoor (ook) al? Wat zegt de arts ervan? ook van het feit dat er geen verbetering is nog? Hopelijk zijn er nog meer dingen mogelijk die de kans op verbetering groter maken.
donderdag 7 mei 2015 om 00:20
donderdag 7 mei 2015 om 04:37
Hallo iedereen,
Hier nog een bekende van the old hag;).
Ik heb echter nooit het gevoel ervaren dat er iets of iemand op mij zit of drukt, bij mij zijn het demonen of de aanwezigheid van "HET kwaad".
Mijn ogen sluiten is iets wat niet lukt. Ik lig met wijd opengesperde ogen voor mij uit te staren terwijl ik niet kan bewegen. En verlamd lig te liggen met het naderende kwaad om mij heen.
Het lijkt een beetje op het gevoel van wanneer je bent flauwgevallen en dan bijkomt.
Al kan ik tijdens het bijkomen van flauwvallen wel "word wakker, word wakker!" denken, en tijdens een slaapverlamming niet.
Ik weet dan niet eens wie ik ben, waar ik ben, "wanneer" ik ben.
Herkent iemand dit?.
Ik ervaar dit eigenlijk nog als meer beangstigend dan het naderende kwaad.
Ik hoorde van mijn moeder dat ik als kind al "wezenloos" zat te huilen in mijn bedje, ontwaakt uit een nachtmerrie. Maar ik maakte dan geen contact en zag haar niet. Enkel voor me uit staren en huilen.
Troost haalde dan ook niet uit, want ik bemerkte haar aanwezigheid niet.
Wat later ook ervaringen met "boven mijn bed zweven" gehad.
Dat ervaarde ik als zeer prettig.
Maar op latere leeftijd kon ik dat niet meer.
Is dat dan wellicht wat men een uittreding noemt?.
Ik lees dat een uittreding is wanneer je ziel je lichaam verlaat en nog met een koordje verbonden is.
Maar dat lijkt me niet echt mogelijk te zijn, dus wellicht is dat een slaapstoornis gerelateerd grapje?;).
Wat ik me afvraag;
Herkennen jullie het gevoel van niet weten wie/waar/wanneer je bent?.
Hier nog een bekende van the old hag;).
Ik heb echter nooit het gevoel ervaren dat er iets of iemand op mij zit of drukt, bij mij zijn het demonen of de aanwezigheid van "HET kwaad".
Mijn ogen sluiten is iets wat niet lukt. Ik lig met wijd opengesperde ogen voor mij uit te staren terwijl ik niet kan bewegen. En verlamd lig te liggen met het naderende kwaad om mij heen.
Het lijkt een beetje op het gevoel van wanneer je bent flauwgevallen en dan bijkomt.
Al kan ik tijdens het bijkomen van flauwvallen wel "word wakker, word wakker!" denken, en tijdens een slaapverlamming niet.
Ik weet dan niet eens wie ik ben, waar ik ben, "wanneer" ik ben.
Herkent iemand dit?.
Ik ervaar dit eigenlijk nog als meer beangstigend dan het naderende kwaad.
Ik hoorde van mijn moeder dat ik als kind al "wezenloos" zat te huilen in mijn bedje, ontwaakt uit een nachtmerrie. Maar ik maakte dan geen contact en zag haar niet. Enkel voor me uit staren en huilen.
Troost haalde dan ook niet uit, want ik bemerkte haar aanwezigheid niet.
Wat later ook ervaringen met "boven mijn bed zweven" gehad.
Dat ervaarde ik als zeer prettig.
Maar op latere leeftijd kon ik dat niet meer.
Is dat dan wellicht wat men een uittreding noemt?.
Ik lees dat een uittreding is wanneer je ziel je lichaam verlaat en nog met een koordje verbonden is.
Maar dat lijkt me niet echt mogelijk te zijn, dus wellicht is dat een slaapstoornis gerelateerd grapje?;).
Wat ik me afvraag;
Herkennen jullie het gevoel van niet weten wie/waar/wanneer je bent?.
zondag 10 mei 2015 om 22:54
Ik heb ook last gehad van slaapverlammingen. En precies zoals hierboven wordt aangegeven het gevoel van aanwezigheid van het kwaad en hallucinaties van "demonen" Ik noem het maar even zo ook al geloof ik er niet in. Ik krijg er last van tijdens periodes van stress en als ik vergeet op mijn zij te gaan liggen.
Ik kreeg het voor het eerst rond mijn 18e.
Ook heb ik tijdens zo'n slaapverlamming soms hallucinaties waarin mijn lichaam een soort bal wordt en meerdere keren wordt rond gesmeten.
Ik weet wel altijd waar en wie ik ben. Wel voelt de situatie echt aan en heb ik geen besef van tijd.
Ik kreeg het voor het eerst rond mijn 18e.
Ook heb ik tijdens zo'n slaapverlamming soms hallucinaties waarin mijn lichaam een soort bal wordt en meerdere keren wordt rond gesmeten.
Ik weet wel altijd waar en wie ik ben. Wel voelt de situatie echt aan en heb ik geen besef van tijd.
maandag 11 mei 2015 om 10:03
Richelle, het voelt bij mij inderdaad ook een beetje als flauwvallen. Wel weet ik eigenlijk altijd goed waar ik ben, wie ik ben e.d. Lijkt mee heel beangstigend om ook echt zo van de wereld te zijn. Komt dat besef dan pas terug als je er helemaal uit ben? Of blijft het tijdens de sv zo heel de tijd?
Voor mij voelt het net als gewoon wakker worden, ik weet meteen waar ik ben (zie het vaak ook -daarna gauw ogen weer dicht natuurlijk ), welke dag het is en als mijn hoofd goed ligt zie ik ook hoe laat het is. Ik hoor ook de dingen om mij heen, die soms achteraf hallucinaties blijken maar soms ook echt zijn (als er rondom ons huis geklust wordt, of mijn vriend in het weekend op zijn telefoon wat filmpjes kijkt bijv.).
Abba-satus, dat rond gesmeten worden gebeurt hier ook vaak, heel irritant is dat en het voelt heel machteloos. Een van mijn eerste slaapverlammingen was een zogenaamde OBE, hoewel ik zeker niet in feitelijk uittredingen geloof (het voelt alleen zo). Ik stond echter op na het wakker worden en besefte dat er nog iets in bed lag.. toen ik omkeek schrok ik me rot, want ik was het zelf. Brrrr
Voor mij voelt het net als gewoon wakker worden, ik weet meteen waar ik ben (zie het vaak ook -daarna gauw ogen weer dicht natuurlijk ), welke dag het is en als mijn hoofd goed ligt zie ik ook hoe laat het is. Ik hoor ook de dingen om mij heen, die soms achteraf hallucinaties blijken maar soms ook echt zijn (als er rondom ons huis geklust wordt, of mijn vriend in het weekend op zijn telefoon wat filmpjes kijkt bijv.).
Abba-satus, dat rond gesmeten worden gebeurt hier ook vaak, heel irritant is dat en het voelt heel machteloos. Een van mijn eerste slaapverlammingen was een zogenaamde OBE, hoewel ik zeker niet in feitelijk uittredingen geloof (het voelt alleen zo). Ik stond echter op na het wakker worden en besefte dat er nog iets in bed lag.. toen ik omkeek schrok ik me rot, want ik was het zelf. Brrrr
maandag 11 mei 2015 om 10:19
Mijn man had dit ook, vanaf zijn 13e.
Heel eng. Hij zag ook iets bovenop hem, en die vocht met hem.
Hij was er echt panisch voor.
Hij is toen in zijn wanhoop naar een kerk gegaan en gevraagd of ze met hem wilden bidden.
Na een paar keer was het weg, nu nog steeds.
Hij slaapt in elk geval weer helemaal normaal.
Ik hoop dat je er snel vanaf komt, want het lijkt mij ook heel eng.
Heel eng. Hij zag ook iets bovenop hem, en die vocht met hem.
Hij was er echt panisch voor.
Hij is toen in zijn wanhoop naar een kerk gegaan en gevraagd of ze met hem wilden bidden.
Na een paar keer was het weg, nu nog steeds.
Hij slaapt in elk geval weer helemaal normaal.
Ik hoop dat je er snel vanaf komt, want het lijkt mij ook heel eng.
donderdag 14 mei 2015 om 00:59
Hee Jen,
Ja het blijft gedurende de hele sv zo, een erg rotgevoel. Lig daar maar te liggen met wijd opengesperde ogen, niet wetend hoe of wat.
De "demonen" zijn er dan nog, maar niet zichtbaar meer, alleen in aanwezigheid.
Het duurt altijd even voor ik weer weet wie ik ben, en waar, en dat ik me langzaamaan weer kan bewegen.
"Fijn" dat je dat gevoel van flauwgevallen zijn herkent.
Jouw ervaring van jezelf zien liggen lijkt me erg raar en eng!. Moest je toen ook weer terug in iezelf gaan liggen?.
Ja het blijft gedurende de hele sv zo, een erg rotgevoel. Lig daar maar te liggen met wijd opengesperde ogen, niet wetend hoe of wat.
De "demonen" zijn er dan nog, maar niet zichtbaar meer, alleen in aanwezigheid.
Het duurt altijd even voor ik weer weet wie ik ben, en waar, en dat ik me langzaamaan weer kan bewegen.
"Fijn" dat je dat gevoel van flauwgevallen zijn herkent.
Jouw ervaring van jezelf zien liggen lijkt me erg raar en eng!. Moest je toen ook weer terug in iezelf gaan liggen?.
donderdag 14 mei 2015 om 23:28
