Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
zondag 19 april 2015 om 12:57
Het gaat nu wel iets minder, niet extreem slecht ofzo, maar wel een beetje down. Ik heb nog steeds dezelfde medicatie, maar vorige week kreeg ik van de apotheek wel zelfde medicatie maar dan een goedkopere variant omdat mijn zorgverzekeraar dat wou...
Inmiddels heb ik wel een vriend waarbij ik mij erg vertrouwd voel, en mij voorgenomen dit geheim toch voor mij te houden en doen alsof er niks aan de hand is, soms een beetje lastig, omdat ik soms nogal eens onzeker bent en dat merkt hij ook... Alleen ben soms echt extreem moe en opeens jeuk overal op mijn lichaam wat irritant is... En dat gaat de hele dag door..
Heb regelmatig last van mijn linkerbeen, en vooral vorige week een keer op het werk, erge steken in mijn bovenbeen, waarop een collega vroeg wat er was, waarop ik antwoordde dat ik opeens steken heb in mijn bovenbeen, ik merkte dat, dat was bij bepaalde houding zoals wat doorgezakt door de knieën, of er op staan of als ik loop en mijn voet plat wou zetten... en mijn bovenlinkerbeen is iets dikker, althans aan die zijkant zit een soort bobbel, wat ik op mijn andere been niet heb, net alsof dat er een beetje uitsteekt... En constant blaren op de tong en een branderig gevoel...
Maar probeer mezelf niet bang te maken, maar ben ook bang dat het iets ernstigs is, ik ben de laatste tijd zo vaak naar de huisarts gegaan dat ik dat eigenlijks niet meer wil, dan ziet hij mij weer aankomen, en het gevoel dat ik toch niet serieus wordt genomen
Inmiddels heb ik wel een vriend waarbij ik mij erg vertrouwd voel, en mij voorgenomen dit geheim toch voor mij te houden en doen alsof er niks aan de hand is, soms een beetje lastig, omdat ik soms nogal eens onzeker bent en dat merkt hij ook... Alleen ben soms echt extreem moe en opeens jeuk overal op mijn lichaam wat irritant is... En dat gaat de hele dag door..
Heb regelmatig last van mijn linkerbeen, en vooral vorige week een keer op het werk, erge steken in mijn bovenbeen, waarop een collega vroeg wat er was, waarop ik antwoordde dat ik opeens steken heb in mijn bovenbeen, ik merkte dat, dat was bij bepaalde houding zoals wat doorgezakt door de knieën, of er op staan of als ik loop en mijn voet plat wou zetten... en mijn bovenlinkerbeen is iets dikker, althans aan die zijkant zit een soort bobbel, wat ik op mijn andere been niet heb, net alsof dat er een beetje uitsteekt... En constant blaren op de tong en een branderig gevoel...
Maar probeer mezelf niet bang te maken, maar ben ook bang dat het iets ernstigs is, ik ben de laatste tijd zo vaak naar de huisarts gegaan dat ik dat eigenlijks niet meer wil, dan ziet hij mij weer aankomen, en het gevoel dat ik toch niet serieus wordt genomen
dinsdag 12 mei 2015 om 15:54
Na de zoveelste poging weer de huisarts gebeld... en gevraagd of ik kan bloedprikken...
Ik heb het er met mijn psycholoog over gehad.... en die zei dat het handig was om toch de huisarts te bellen om het 1 en het ander uit te sluiten... want als ik bijvoorbeeld wel een tekort of oid heb, dan weet ik dat het daar aan ligt want straks is de behandeling niets voor niets, als toch blijkt dat er iets anders aan de hand is...
Ook voor mijn eigen geruststelling, want ik blijf maar extreem moe, en hoor vaak hoe kun je nu al moe zijn, daarbij heb ik ook altijd blaren op mijn tong en jeuk.. Assistente zou met de huisarts overleggen en mij morgen terug bellen wat de dokter zegt..
Hoop dat ik mag bloedprikken ook ter geruststelling voor mezelf... zodat ik weer verder met de behandeling kan
Ik heb het er met mijn psycholoog over gehad.... en die zei dat het handig was om toch de huisarts te bellen om het 1 en het ander uit te sluiten... want als ik bijvoorbeeld wel een tekort of oid heb, dan weet ik dat het daar aan ligt want straks is de behandeling niets voor niets, als toch blijkt dat er iets anders aan de hand is...
Ook voor mijn eigen geruststelling, want ik blijf maar extreem moe, en hoor vaak hoe kun je nu al moe zijn, daarbij heb ik ook altijd blaren op mijn tong en jeuk.. Assistente zou met de huisarts overleggen en mij morgen terug bellen wat de dokter zegt..
Hoop dat ik mag bloedprikken ook ter geruststelling voor mezelf... zodat ik weer verder met de behandeling kan
woensdag 13 mei 2015 om 08:11
donderdag 14 mei 2015 om 07:24
IK zou gisteren worden teruggebeld door de assistente van de huisarts... maar helaas weer niet gebeld..
Ze nemen mij gewoon niet serieus, en dan kunnen ze wel zeggn het ligt aan de medicatie... maar loop al een tijdje bij de psycholoog en dan zul je zeggen dat ik me beter zou moeten voelen.... althans niet moe meer, maar mijn vermoeidheid is het ergst..... voel me nog even slecht... heb gisteren nu weer de medicatie gekregen die ik eerst had, maar kreeg toen opeens een goedkoper variant en toen ging het weer war slechter..
maar heb geen zin om er steeds maar achter aan te gaan.. heb gewoon geen energie meer
Ze nemen mij gewoon niet serieus, en dan kunnen ze wel zeggn het ligt aan de medicatie... maar loop al een tijdje bij de psycholoog en dan zul je zeggen dat ik me beter zou moeten voelen.... althans niet moe meer, maar mijn vermoeidheid is het ergst..... voel me nog even slecht... heb gisteren nu weer de medicatie gekregen die ik eerst had, maar kreeg toen opeens een goedkoper variant en toen ging het weer war slechter..
maar heb geen zin om er steeds maar achter aan te gaan.. heb gewoon geen energie meer
donderdag 14 mei 2015 om 08:44
Mijn psycholoog zegt dat ik voor de zekerheid bloed moest laten prikken omdat ik nog steeds moe ben... Want als er bijvoorbeeld wel iets uit mijn bloed komt, dan weten we in ieder geval dat het ergens anders aan kan liggen en dan kan de behandeling beter worden voortgezet want als we door gaan met de behandeling zonder dat ik bloed heb laten prikken en het wordt niet beter... dan is het als ware voor niets geweest. Mijn psycholoog zei dat ik gewoon moest bellen, voor mezelf opkomen etc..
Misschien morgen toch maar weer eens bellen.... want is al vanaf november zo
Misschien morgen toch maar weer eens bellen.... want is al vanaf november zo
donderdag 14 mei 2015 om 08:55
quote:gladoortje74 schreef op 26 maart 2015 @ 20:20:
En nu lees ik dat er hier mensen zijn die je het vitamine b12 tekort verhaal proberen te verkopen. Ik maak daar ernstig bezwaar tegen. Ik ga het bericht ook staffen. Niet om te pesten. Niet omdat ik zeker weet dat ik gelijk heb. Maar omdat het hier gaat om een heel kwetsbaar mens. Die al onder behandeling staat van artsen en psychologen. Zullen we die deskundigen gewoon hun werk laten doen? Lijkt me wel verstandig bij iemand die al heeft laten zien erg kwetsbaar en daarmee erg beinvloedbaar te zijn.
Sterkte TO, luister ajb naar je arts en psycholoog. Die hebben er jarenlang voor gestudeerd. En niet een paar A4 tjes gelezen vanuit de alternatieve hoek. Die kunnen je echt echt beter helpen dan wie dan ook hier. Ook beter dan ik dus.
Hoi taccowoman, ik kom even je topic binnenvallen.
Het feit dat jouw depressie gepaard gaat met vermoeidheid, steken in je been en een branderige tong zouden kunnen wijzen op te weinig vit.B12. Het is een kleine moeite om te prikken, en als er niks aan de hand is dan heb je dat iig uitgesloten.
Vraag wel even de uitslagen op bij de assistente. Veel labs hanteren verouderde normen. Als je onder de 200 zit, dan kun je uitgaan van een tekort.
En nu naar gladoortje toe: Dit is al de tweede keer dat ik je onzin zie schrijven over vit.B12. Dus ik zeg het nog maar een keer: een tekort aan B12 kan psychische klachten opleveren. Vaak zijn psychische klachten zelfs het eerste symptoom. Het is altijd zinnig om bij een depressie te testen op B12, want waarom zou je tijd en geld verspillen aan een psych als het eigenlijk iets lichamelijks is.
B12 is geen verhaal vanuit de alternatieve hoek. B12 is een verhaal dat eindelijk de aandacht krijgt die het verdient. Hier vind je een lange lijst met wetenschappelijke artikelen over B12, daar zit niks alternatiefs of zweverigs bij. Jij bent degene die hier gevaarlijk bezig is. Een onbehandeld B12-tekort geeft heel vervelende klachten en kan blijvende lichamelijke schade opleveren. Wat jij hier doet is van dezelfde orde als iemand die diabetes-achtige klachten heeft, adviseren om geen onderzoek te laten doen naar diabetes.
Die "deskundigen" van jou, die er "jarenlang voor hebben gestudeerd", weten geen ene kloot van vit.B12. En dat is precies waarom heel veel mensen jarenlang rondlopen met klachten, jarenlang te horen krijgen dat het 'tussen de oren zit', jarenlang totaal nutteloze therapie volgen en niet serieus genomen worden. Totdat ze eindelijk vit.B12 krijgen en opknappen. Er zijn hier op het forum genoeg mensen die dat kunnen beamen.
Dus hou asjeblieft op met je gevaarlijke en ondeskundige mening te verkondigen over iets waar je de ballen van snapt.
En nu lees ik dat er hier mensen zijn die je het vitamine b12 tekort verhaal proberen te verkopen. Ik maak daar ernstig bezwaar tegen. Ik ga het bericht ook staffen. Niet om te pesten. Niet omdat ik zeker weet dat ik gelijk heb. Maar omdat het hier gaat om een heel kwetsbaar mens. Die al onder behandeling staat van artsen en psychologen. Zullen we die deskundigen gewoon hun werk laten doen? Lijkt me wel verstandig bij iemand die al heeft laten zien erg kwetsbaar en daarmee erg beinvloedbaar te zijn.
Sterkte TO, luister ajb naar je arts en psycholoog. Die hebben er jarenlang voor gestudeerd. En niet een paar A4 tjes gelezen vanuit de alternatieve hoek. Die kunnen je echt echt beter helpen dan wie dan ook hier. Ook beter dan ik dus.
Hoi taccowoman, ik kom even je topic binnenvallen.
Het feit dat jouw depressie gepaard gaat met vermoeidheid, steken in je been en een branderige tong zouden kunnen wijzen op te weinig vit.B12. Het is een kleine moeite om te prikken, en als er niks aan de hand is dan heb je dat iig uitgesloten.
Vraag wel even de uitslagen op bij de assistente. Veel labs hanteren verouderde normen. Als je onder de 200 zit, dan kun je uitgaan van een tekort.
En nu naar gladoortje toe: Dit is al de tweede keer dat ik je onzin zie schrijven over vit.B12. Dus ik zeg het nog maar een keer: een tekort aan B12 kan psychische klachten opleveren. Vaak zijn psychische klachten zelfs het eerste symptoom. Het is altijd zinnig om bij een depressie te testen op B12, want waarom zou je tijd en geld verspillen aan een psych als het eigenlijk iets lichamelijks is.
B12 is geen verhaal vanuit de alternatieve hoek. B12 is een verhaal dat eindelijk de aandacht krijgt die het verdient. Hier vind je een lange lijst met wetenschappelijke artikelen over B12, daar zit niks alternatiefs of zweverigs bij. Jij bent degene die hier gevaarlijk bezig is. Een onbehandeld B12-tekort geeft heel vervelende klachten en kan blijvende lichamelijke schade opleveren. Wat jij hier doet is van dezelfde orde als iemand die diabetes-achtige klachten heeft, adviseren om geen onderzoek te laten doen naar diabetes.
Die "deskundigen" van jou, die er "jarenlang voor hebben gestudeerd", weten geen ene kloot van vit.B12. En dat is precies waarom heel veel mensen jarenlang rondlopen met klachten, jarenlang te horen krijgen dat het 'tussen de oren zit', jarenlang totaal nutteloze therapie volgen en niet serieus genomen worden. Totdat ze eindelijk vit.B12 krijgen en opknappen. Er zijn hier op het forum genoeg mensen die dat kunnen beamen.
Dus hou asjeblieft op met je gevaarlijke en ondeskundige mening te verkondigen over iets waar je de ballen van snapt.
donderdag 14 mei 2015 om 09:21
quote:Morrowind schreef op 14 mei 2015 @ 08:55:
[...]
Hoi taccowoman, ik kom even je topic binnenvallen.
Er zijn 1001 redenen voor een depressie, maar het feit dat het maar niet over wil gaan, in combinatie met de vermoeidheid, de steken in je been en een branderige tong zouden kunnen wijzen op te weinig vit.B12. Het is een kleine moeite om te prikken, en als er niks aan de hand is dan heb je dat iig uitgesloten.
[...]
. Vaak zijn psychische klachten zelfs het eerste symptoom. Het is altijd zinnig om bij een depressie te testen op B12, want waarom zou je tijd en geld verspillen aan een psych als het eigenlijk iets lichamelijks is.
Heb jij gelezen wat TO heeft meegemaakt? Dan lijkt het me niet gek dat ze aldoor moe is. Ze is pas een paar maanden bezig met een behandeling. ZIj is echt geen geld aan het verspillen aan een psycholoog. Op grond van wat ik hier lees denk ik eerder dat bloedprikken geldverspilling is.
[...]
Hoi taccowoman, ik kom even je topic binnenvallen.
Er zijn 1001 redenen voor een depressie, maar het feit dat het maar niet over wil gaan, in combinatie met de vermoeidheid, de steken in je been en een branderige tong zouden kunnen wijzen op te weinig vit.B12. Het is een kleine moeite om te prikken, en als er niks aan de hand is dan heb je dat iig uitgesloten.
[...]
. Vaak zijn psychische klachten zelfs het eerste symptoom. Het is altijd zinnig om bij een depressie te testen op B12, want waarom zou je tijd en geld verspillen aan een psych als het eigenlijk iets lichamelijks is.
Heb jij gelezen wat TO heeft meegemaakt? Dan lijkt het me niet gek dat ze aldoor moe is. Ze is pas een paar maanden bezig met een behandeling. ZIj is echt geen geld aan het verspillen aan een psycholoog. Op grond van wat ik hier lees denk ik eerder dat bloedprikken geldverspilling is.
donderdag 14 mei 2015 om 09:43
Klopt, en dat wil ik zeker niet bagatelliseren. Sorry als het zo overkomt. Ik ga het ook even aanpassen, want nu ik het teruglees heb ik het niet helemaal gelukkig geformuleerd. Het was ook meer een algemene opmerking, vanuit mijn eigen ervaring en die van vele anderen. Zelf heb ik bijna tien jaar aangekloot met psychologen die zich focusten op mijn depressie en angstaanvallen. Die bleken uiteindelijk voor een groot deel veroorzaakt te worden door een B.12-tekort. Nu ik daar veel minder last van heb, kan ik me eindelijk focussen op de onderliggende problemen en heeft therapie eindelijk effect.
Ik denk dat het heel goed is dat TO in therapie is. Maar als er daarnaast nog iets lichamelijks is wat de depressie versterkt, dan lijkt het me goed om dat ook aan te pakken want dat kan de psych niet oplossen. Eerst wilde ik ook niet reageren, maar die branderige tong en de steken in het linkerbeen zijn twee grote alarmbellen. Misschien is er wel helemaal niks aan de hand, maar better safe than sorry.
Ik denk dat het heel goed is dat TO in therapie is. Maar als er daarnaast nog iets lichamelijks is wat de depressie versterkt, dan lijkt het me goed om dat ook aan te pakken want dat kan de psych niet oplossen. Eerst wilde ik ook niet reageren, maar die branderige tong en de steken in het linkerbeen zijn twee grote alarmbellen. Misschien is er wel helemaal niks aan de hand, maar better safe than sorry.
donderdag 14 mei 2015 om 11:03
Ik vind het echt heel vervelend voor je dat je huisarts je niet serieus lijkt te nemen. Jammer ook.. Is het een idee om je psych naar de ha te laten bellen? Niet omdat je het zelf niniet af zou kunnen maar om het belang van bloedprikken nog een keer te benadrukken? Als het zo blijft gaan en je voelt je niet fijn bij je ha, dan misschien op zoek naar een andere? Succes en sterkte in ieder geval.
water en zand
zaterdag 16 mei 2015 om 16:57
ik ben van plan om maandag weer naar de huisarts te bellen... want ik wil laten zien dat ik voor mezelf op kan komen en serieus wil worden genomen... Ik heb soms het gevoel dat het alleen maar slechter worden in plaats van dat het beter zou moeten gaan...
En ik slik me kapot aan anti depressiva die blijkbaar niet eens werken... heb het gevoel dat ik de hele dag op watten lopen, en erg moe..
mijn vriend vindt mij steeds prikkelbaarder worden... En ik zou haast denken dat er iets anders aan de hand moet zijn met mij..
Ik dacht zelf aan een vitamine b12 tekort oid.. dat heb ik in het verleden ook al een keer gehad en voelde me precies zo... het gevoel dat er steeds meer klachten bij komen.. als ik bij de psycholoog zit heb ik het gevoel dat alles niet meer tot me door dringt, kan mij moeilijk concentreren.. en het doet niks met mij...
Maar maandag maar weer eens een poging doen
En ik slik me kapot aan anti depressiva die blijkbaar niet eens werken... heb het gevoel dat ik de hele dag op watten lopen, en erg moe..
mijn vriend vindt mij steeds prikkelbaarder worden... En ik zou haast denken dat er iets anders aan de hand moet zijn met mij..
Ik dacht zelf aan een vitamine b12 tekort oid.. dat heb ik in het verleden ook al een keer gehad en voelde me precies zo... het gevoel dat er steeds meer klachten bij komen.. als ik bij de psycholoog zit heb ik het gevoel dat alles niet meer tot me door dringt, kan mij moeilijk concentreren.. en het doet niks met mij...
Maar maandag maar weer eens een poging doen
zaterdag 16 mei 2015 om 18:54
Wat vervelend dat het steeds slechter lijkt te gaan, TO. Op watten lopen, prikkelbaarheid en dat niks meer doordringt, zijn ook allemaal alarmbellen. Heel goed dat je terug naar de huisarts gaat.
Word je wel behandeld voor het tekort? Want een 'tekort' is bijna altijd eigenlijk een opnamestoornis en dan mag de behandeling nooit gestopt worden.
Word je wel behandeld voor het tekort? Want een 'tekort' is bijna altijd eigenlijk een opnamestoornis en dan mag de behandeling nooit gestopt worden.
zondag 17 mei 2015 om 01:23
Tacco, ga je goed inlezen over een b12 tekort. Als dit nu weer aan de hand is kan dit heel goed een groot deel van je lichamelijke maar zeker ook psychische klachten verklaren. Zoals hierboven ook gezegd, als je al en keer een tekort hebt gehad dan moet je echt regelmatig blijven spuiten want dat los je niet op met een paar injecties. Helaas zijn veel huisartsen hier nog erg onwetend in. Lukt het bij deze ha niet zoek dan eentje die wel verstand heeft van b12 tekort. Het ligt niet aan jou dat je niet serieus genomen wordt, maar aan de onwetendheid en onzorgvuldigheid van je huisarts!
water en zand
zondag 17 mei 2015 om 10:37
ik ben de laatste tijd daar veel over aan het lezen... waarbij ik denk,het komt me heel bekend voor... Ik ging er vanuit, dat het beter zou gaan nu ik bij een psycholoog loop en medicatie slik... Maar het wordt soms alleen maar slechter... waardoor ik weer angstig wordt, omdat ik zo het gevoel heb dat ik mijn handen nauwelijks voel etc.. er komen steeds meer klachten bij en ook de huisarts weet dat ik een tekort heb gehad... Hij wou niet bloedprikken toen ik dit jaar weer kwam met mijn klachten... Maar morgen nogmaals een poging doen.... want blijf wel steeds in onzekerheid
zondag 17 mei 2015 om 15:50
Zo te zien weet jouw huisarts niks af van vit.B12. Als je eenmaal begint met prikken, zeggen bloedwaardes helemaal niets meer en mogen niet gebruikt worden als aanleiding om de behandeling te stoppen. Sterker nog, in bijna alle gevallen mag de behandeling nooit meer gestopt worden. De benaming "tekort" is wat dat betreft misleidend. Je moet echt heel lang rare fratsen uithalen om een gewoon tekort te krijgen, dus een "tekort" is bijna altijd eigenlijk een opnamestoornis. Er kunnen veel oorzaken voor een opnamestoornis zijn. De meeste zijn helaas niet te verhelpen, áls er al een oorzaak gevonden wordt. Gelukkig is de behandeling simpel: vit.B12-injecties.
Helaas bestaat er nog heel veel onwetendheid bij huisartsen, en lopen heel veel mensen veel te lang met klachten rond. Jouw verhaal is wat dat betreft haast klassiek: een huisarts die het in de verkeerde hoek zoekt, de juiste onderzoeken en behandeling weigert en het allemaal afdoet als "psychisch". Zoals ik al eerder zei: met alles wat jij meegemaakt hebt, is het heel goed dat je therapie krijgt, maar het zit niet allemaal "tussen je oren" en therapie zal je niet helpen met de lichamelijke klachten. Jouw huisarts had nooit mogen stoppen met de injecties. Als hij je daarin niet serieus wil nemen, zoek dan een HA die dat wel doet, want zonder injecties gaan jouw klachten alleen maar erger worden.
Helaas bestaat er nog heel veel onwetendheid bij huisartsen, en lopen heel veel mensen veel te lang met klachten rond. Jouw verhaal is wat dat betreft haast klassiek: een huisarts die het in de verkeerde hoek zoekt, de juiste onderzoeken en behandeling weigert en het allemaal afdoet als "psychisch". Zoals ik al eerder zei: met alles wat jij meegemaakt hebt, is het heel goed dat je therapie krijgt, maar het zit niet allemaal "tussen je oren" en therapie zal je niet helpen met de lichamelijke klachten. Jouw huisarts had nooit mogen stoppen met de injecties. Als hij je daarin niet serieus wil nemen, zoek dan een HA die dat wel doet, want zonder injecties gaan jouw klachten alleen maar erger worden.
zondag 17 mei 2015 om 20:05
quote:taccowoman schreef op 16 mei 2015 @ 16:57:
Ik dacht zelf aan een vitamine b12 tekort oid.. dat heb ik in het verleden ook al een keer gehad
Heb je nou een vitamine b12-tekort of een ander tekort gehad (je schrijft nl: "een vitamine b12 tekort oid")? Er zit nogal een groot verschil tussen het ene tekort en het andere. Ik vind het opvallend dat je pas over b12 begint nadat anderen er over geschreven hebben. Als je dat eerder hebt gehad, zou het ook al eerder bij je opgekomen zijn. Volgens mij ben je veel te veel op zoek naar verklaringen. Ga niet over allerlei ziektes lezen op internet want je vindt altijd wel symptomen die op jou betrekking hebben.
Vertel alles aan je psycholoog. Ook dat je je slechter gaat voelen (dat is overigens niet gek in het begin van een therapie), dat je je moeilijk kunt concentreren, hoe je je lichamelijk voelt en dat je het idee hebt dat je antidepressiva je niet helpen. Focus je op je behandeling bij je psycholoog en geef die behandeling een paar maanden voordat je op zoek gaat naar andere oorzaken.
Ik dacht zelf aan een vitamine b12 tekort oid.. dat heb ik in het verleden ook al een keer gehad
Heb je nou een vitamine b12-tekort of een ander tekort gehad (je schrijft nl: "een vitamine b12 tekort oid")? Er zit nogal een groot verschil tussen het ene tekort en het andere. Ik vind het opvallend dat je pas over b12 begint nadat anderen er over geschreven hebben. Als je dat eerder hebt gehad, zou het ook al eerder bij je opgekomen zijn. Volgens mij ben je veel te veel op zoek naar verklaringen. Ga niet over allerlei ziektes lezen op internet want je vindt altijd wel symptomen die op jou betrekking hebben.
Vertel alles aan je psycholoog. Ook dat je je slechter gaat voelen (dat is overigens niet gek in het begin van een therapie), dat je je moeilijk kunt concentreren, hoe je je lichamelijk voelt en dat je het idee hebt dat je antidepressiva je niet helpen. Focus je op je behandeling bij je psycholoog en geef die behandeling een paar maanden voordat je op zoek gaat naar andere oorzaken.
zondag 17 mei 2015 om 20:10
quote:Morrowind schreef op 17 mei 2015 @ 15:50:
Zoals ik al eerder zei: met alles wat jij meegemaakt hebt, is het heel goed dat je therapie krijgt, maar het zit niet allemaal "tussen je oren" en therapie zal je niet helpen met de lichamelijke klachten. Het kan wel degelijk allemaal tussen je oren zitten. De psyche kan heel veel invloed op het lichaam hebben en voor allerlei klachten zorgen. En als ik de posts van TO lees, denk ik dat die kans heel groot is. TO is continu op zoek naar bevestiging en verklaringen. Zemoet gewoon alles met de psycholoog bespreken. Als die denkt dat er een lichamelijke oorzaak is, zal hij dat heus wel aankaarten.
Zoals ik al eerder zei: met alles wat jij meegemaakt hebt, is het heel goed dat je therapie krijgt, maar het zit niet allemaal "tussen je oren" en therapie zal je niet helpen met de lichamelijke klachten. Het kan wel degelijk allemaal tussen je oren zitten. De psyche kan heel veel invloed op het lichaam hebben en voor allerlei klachten zorgen. En als ik de posts van TO lees, denk ik dat die kans heel groot is. TO is continu op zoek naar bevestiging en verklaringen. Zemoet gewoon alles met de psycholoog bespreken. Als die denkt dat er een lichamelijke oorzaak is, zal hij dat heus wel aankaarten.
zondag 17 mei 2015 om 20:15
Ik heb dit allang met mijn psycholoog besproken en die heeft mij geadviseerd om toch even bloed te laten prikken... want omdat ik al een tijd bij de psych zit en zij verklaarde dat het eigenlijks beter zou moeten gaan,ook omdat ik in het verleden een ker b12 tekort heb gehad... Ik voel me slechter worden en het gevoel dat het erger wordt. mijn psycholoog raadde mij aan om de HA te bellen om bloed te laten prikken om het een en ander uit te sluiten.... zodat we zeker weten dat de behandelingen niets voor niets zijn en geen andere oorzaak is
zondag 17 mei 2015 om 20:32
Alle symptomen die TO opnoemt, zijn symptomen van een tekort. De volgorde waarop de symptomen verschijnen is ook heel typisch voor een tekort. Ze is in het verleden behandeld met injecties, dat is de standaard behandeling voor een B12 tekort. Voor een ander tekort zou ze pillen of een stootkuur gehad hebben. Ze zegt toch zelf dat ze het heeft gehad?
Wat jij nu zegt, zeiden de HA en de psych ook tegen mij. En ik ben ontzettend blij dat ik niet naar ze heb geluisterd, want de meeste huisartsen en psychologen weten niks van een tekort af. Als ik wel had geluisterd dan was ik nu nog steeds doodziek geweest en had therapie niks uitgehaald, want een deel van de depressie werd veroorzaakt door het tekort. Ja, de psyche heeft heel veel invloed op je lichaam, maar je lichaam kan ook veel invloed hebben op je psyche.
Het is een hele kleine moeite om op B12 te prikken en dan heb je zekerheid. Ik zou niet weten waarom TO dat niet zou moeten doen.
Edit: TO, heel goed dat jouw psycholoog dit zelf al heeft aangekaart.
Wat jij nu zegt, zeiden de HA en de psych ook tegen mij. En ik ben ontzettend blij dat ik niet naar ze heb geluisterd, want de meeste huisartsen en psychologen weten niks van een tekort af. Als ik wel had geluisterd dan was ik nu nog steeds doodziek geweest en had therapie niks uitgehaald, want een deel van de depressie werd veroorzaakt door het tekort. Ja, de psyche heeft heel veel invloed op je lichaam, maar je lichaam kan ook veel invloed hebben op je psyche.
Het is een hele kleine moeite om op B12 te prikken en dan heb je zekerheid. Ik zou niet weten waarom TO dat niet zou moeten doen.
Edit: TO, heel goed dat jouw psycholoog dit zelf al heeft aangekaart.
maandag 18 mei 2015 om 16:15
Zo net het formulier opgehaald voor het bloedonderzoek... Kreeg vanochtend een andere assistente aan de lijn en die deed niet moeilijk... Ik vind het zelf vreemd dat ik de hele tijd zo moe blijf en geen energie meer heb..Is op het laatst niks meer aan...
kan morgenochtend pas terecht bij het laboratorium, waar ik wel tegen op zie ,voornamelijk dat ik bang ben om flauw te vallen..
Maar hoop aan de ene kant wel dat er wat uit komt, want dat zal een hoop verklaren...
kan morgenochtend pas terecht bij het laboratorium, waar ik wel tegen op zie ,voornamelijk dat ik bang ben om flauw te vallen..
Maar hoop aan de ene kant wel dat er wat uit komt, want dat zal een hoop verklaren...
woensdag 20 mei 2015 om 16:41
Hoe was jw b12? Van vit d tekort kun je ook depressief worden. Duurt wel een poosje voordat je dat weer goed hebt aangevuld. Fijn dat je hebt doorgezet, je voelt vaak zelf heel goed aan of er iets mis is. Ik hoop dat de vit d je weer een duwtje in de goeie richting geeft en dat de therapie dan ook beter werkt!
water en zand