Psyche
alle pijlers
ADD, schrijf mee!
woensdag 13 mei 2015 om 12:17
Ik heb al even gezocht op dit onderwerp en ook al wat topics gevonden, maar het leek mij leuker om een actief topic te maken. Mijn doel van dit topic is verhalen en ervaringen uit te wisselen, maar ook handige tips of artikelen over ADD. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen .
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
zaterdag 16 mei 2015 om 09:09
quote:Pretzel66 schreef op 16 mei 2015 @ 08:36:
Vooral het niet teveel afspreken en weer op moeten laden heel herkenbaar.
Ik houd ook niet van onverwachte visite ,jullie ?
Oooh help. Nee! Dat trek ik écht niet!!!
Het liefst plan ik sociale dingen (ver) van te voren in. Ivm met het reserveren van "oplaadtijd" vóór en na.
Ik lijk wel een smartphone.
(Wel fijn die herkenning hier trouwens! )
Vooral het niet teveel afspreken en weer op moeten laden heel herkenbaar.
Ik houd ook niet van onverwachte visite ,jullie ?
Oooh help. Nee! Dat trek ik écht niet!!!
Het liefst plan ik sociale dingen (ver) van te voren in. Ivm met het reserveren van "oplaadtijd" vóór en na.
Ik lijk wel een smartphone.
(Wel fijn die herkenning hier trouwens! )
zaterdag 16 mei 2015 om 09:12
quote:Red90 schreef op 13 mei 2015 @ 12:21:
TO trapt natuurlijk af. Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar merk nu dat ik behoefte
heb om wat meer te "praten" met anderen over dit onderwerp. Vandaar dat ik mij nu heb geregistreerd.
Officieel heb ik geen ADD diagnose, maar ondertussen heb ik er al erg veel over gelezen en ik herken veel van de "symptomen" terug. Meeste dingen heb ik ondertussen mee leren leven of heb ik mijn eigen weg in gevonden. Het staat mij in ieder geval nog niet genoed in de weg om professionele hulp bij te halen. Dit is dan ook voor mij de voornaamste reden om me (nog) niet te laten testen.
Echter merk ik dat er wel een ding is waar ik erg tegen aanloop en dat is mijn sociaal leven. Ik vind het moeilijk om vrienden te maken en af en toe overvalt mij het gevoel dat ik wel wat vaker zou willen afspreken met mensen om wat leuks te gaan doen. Ik heb altijd het gevoel dat ik de vreemde eend in de bijt ben en vind het maar moeilijk om echt een klik te maken met mensen. Dit komt ook doordat ik het moeilijk vind om me (meteen) open te stellen voor anderen. Ik heb een best druk leven, maar ontmoet niet echt veel nieuwe mensen. Ik vind het vaak niet interessant om te vertellen over de dingen die ik doe, waardoor ik snel het gevoel heb dat ik saai ben (wat weer niet echt helpt met sociale contacten).
Verder merk ik ook dat ik het moeilijk vind om te onthouden wat andere mensen ook al weer gingen
doen of mee hebben gemaakt. Ik ben bang ongeïnteresseerd over te komen, wat me dan weer erg onzeker maakt.
Ik zie/merk zelf ook wel dat ik de dingen te veel overdenk als ik het zo opschrijf, maar dat gaat automatisch.
Ik hoop dat andere misschien tips hebben of het gewoon herkennen en hun verhaal willen delen.Heb jij dit geschreven, of was dit gewoon een stukje uit mijn gedachtes?
TO trapt natuurlijk af. Ik lees al een tijdje mee op dit forum, maar merk nu dat ik behoefte
heb om wat meer te "praten" met anderen over dit onderwerp. Vandaar dat ik mij nu heb geregistreerd.
Officieel heb ik geen ADD diagnose, maar ondertussen heb ik er al erg veel over gelezen en ik herken veel van de "symptomen" terug. Meeste dingen heb ik ondertussen mee leren leven of heb ik mijn eigen weg in gevonden. Het staat mij in ieder geval nog niet genoed in de weg om professionele hulp bij te halen. Dit is dan ook voor mij de voornaamste reden om me (nog) niet te laten testen.
Echter merk ik dat er wel een ding is waar ik erg tegen aanloop en dat is mijn sociaal leven. Ik vind het moeilijk om vrienden te maken en af en toe overvalt mij het gevoel dat ik wel wat vaker zou willen afspreken met mensen om wat leuks te gaan doen. Ik heb altijd het gevoel dat ik de vreemde eend in de bijt ben en vind het maar moeilijk om echt een klik te maken met mensen. Dit komt ook doordat ik het moeilijk vind om me (meteen) open te stellen voor anderen. Ik heb een best druk leven, maar ontmoet niet echt veel nieuwe mensen. Ik vind het vaak niet interessant om te vertellen over de dingen die ik doe, waardoor ik snel het gevoel heb dat ik saai ben (wat weer niet echt helpt met sociale contacten).
Verder merk ik ook dat ik het moeilijk vind om te onthouden wat andere mensen ook al weer gingen
doen of mee hebben gemaakt. Ik ben bang ongeïnteresseerd over te komen, wat me dan weer erg onzeker maakt.
Ik zie/merk zelf ook wel dat ik de dingen te veel overdenk als ik het zo opschrijf, maar dat gaat automatisch.
Ik hoop dat andere misschien tips hebben of het gewoon herkennen en hun verhaal willen delen.Heb jij dit geschreven, of was dit gewoon een stukje uit mijn gedachtes?
zaterdag 16 mei 2015 om 11:45
Ik heb iets anders (NLD), maar volgens mijn psycholoog ook trekken van ADD. Ben 29 jaar. Maar niet genoeg om in het hokje van ADD te passen. Wat ik van ADD heb zijn concentratieproblemen. Dat kwam op de basisschool al aan het licht. Zolang het onderwerp me interesseerde ging het goed. Maar als ik het niet boeiend vond, kwam het niet binnen. Ik had het vaak niet gehoord als de leraar iets tegen de klas zei. Of ik vergat het snel weer. Bijv. dingen die we naar school mee moesten nemen op een bepaalde dag. Of dat je met de afscheidsmusical witte sokken aan moest. Ik was de enige met gekleurde sokken aan.
Ik kon best goed leren, haalde goede cijfers. Maar ik leefde in een eigen wereldje. Zo was ik gauw afgeleid en dromerig. Mijn ouders zeiden natuurlijk dat ik moest opletten, maar dat lukte niet goed. Sociaal gezien was het wel de tijd van mijn leven. Zoveel contacten als toen heb ik niet meer gehad.
De leerkracht van groep 8 maakte zich wel zorgen over de middelbare school. Niet over mijn intelligentie, maar ik was nog zo'n kind. Ik had nog geen interesse in bijv. het nieuws en dat werd wel verwacht.
Helaas bleken zijn zorgen terecht. Ik snapte niks van tienerdingen en al gauw werd ik het mikpunt van pesterijen. Ik ben een keer geswitcht van school, omdat het te erg werd. Op de nieuwe school ging het heel goed. Maar bij mijn vervolgopleiding ging het weer mis. Ook daar was ik een vreemde eend in de bijt en werd nooit gekozen bij groepsopdrachten. Tenzij ik maar ergens bijgezet werd. Soms kreeg ik ook informatie over opdrachten niet van klasgenoten.
Mijn stages mislukten door het hoge werktempo en ik niet sociaal vaardig genoeg en vergeetachtig was. Ik werd dwars en lui genoemd. De theorie heb ik wel allemaal behaald.
Toen heb ik me laten testen, ik was 20 toen ik mijn diagnose kreeg. Ik ben een andere opleiding gaan doen, die ik wel behaald heb, maar daar is geen werk in te vinden. Daarna een reïntegratietraject gedaan en vrijwilligerswerk. In de hoop van daaruit aan een baan te komen. Maar dat is tot nu toe niet gelukt. Nu werk ik 5 jaar bij de SW. Het is wel onder mijn niveau. Ik kan niet op mijn denkniveau werken. Het is onzeker of ik ooit een reguliere baan zal hebben. Ik focus me er nu ook even niet op.
Ik zit wel veel beter in mijn vel dan toen ik nog "normaal" mee moest draaien. Het is een stuk rustiger in mijn hoofd en ik heb een paar leuke collega's. En ik werk nu halve dagen en ben niet meer overprikkeld. Ik ga met een blij gevoel naar huis.
Ik woon alleen met 2 hondjes. Heerlijk rustig. Ik heb ook veel tijd voor mezelf nodig. Nu heb ik een paar vriendinnen, maar niet veel. Ik vind het een stuk lastiger om vriendschappen te maken doordat veel mensen een relatie/gezin hebben.
Vergeetachtig ben ik ook nog steeds. Vaak dingen kwijt zijn.
Dingen eeuwig uitstellen, slecht ergens aan kunnen beginnen.
En van onverwachte visite houd ik helemaal niet.
Ik kon best goed leren, haalde goede cijfers. Maar ik leefde in een eigen wereldje. Zo was ik gauw afgeleid en dromerig. Mijn ouders zeiden natuurlijk dat ik moest opletten, maar dat lukte niet goed. Sociaal gezien was het wel de tijd van mijn leven. Zoveel contacten als toen heb ik niet meer gehad.
De leerkracht van groep 8 maakte zich wel zorgen over de middelbare school. Niet over mijn intelligentie, maar ik was nog zo'n kind. Ik had nog geen interesse in bijv. het nieuws en dat werd wel verwacht.
Helaas bleken zijn zorgen terecht. Ik snapte niks van tienerdingen en al gauw werd ik het mikpunt van pesterijen. Ik ben een keer geswitcht van school, omdat het te erg werd. Op de nieuwe school ging het heel goed. Maar bij mijn vervolgopleiding ging het weer mis. Ook daar was ik een vreemde eend in de bijt en werd nooit gekozen bij groepsopdrachten. Tenzij ik maar ergens bijgezet werd. Soms kreeg ik ook informatie over opdrachten niet van klasgenoten.
Mijn stages mislukten door het hoge werktempo en ik niet sociaal vaardig genoeg en vergeetachtig was. Ik werd dwars en lui genoemd. De theorie heb ik wel allemaal behaald.
Toen heb ik me laten testen, ik was 20 toen ik mijn diagnose kreeg. Ik ben een andere opleiding gaan doen, die ik wel behaald heb, maar daar is geen werk in te vinden. Daarna een reïntegratietraject gedaan en vrijwilligerswerk. In de hoop van daaruit aan een baan te komen. Maar dat is tot nu toe niet gelukt. Nu werk ik 5 jaar bij de SW. Het is wel onder mijn niveau. Ik kan niet op mijn denkniveau werken. Het is onzeker of ik ooit een reguliere baan zal hebben. Ik focus me er nu ook even niet op.
Ik zit wel veel beter in mijn vel dan toen ik nog "normaal" mee moest draaien. Het is een stuk rustiger in mijn hoofd en ik heb een paar leuke collega's. En ik werk nu halve dagen en ben niet meer overprikkeld. Ik ga met een blij gevoel naar huis.
Ik woon alleen met 2 hondjes. Heerlijk rustig. Ik heb ook veel tijd voor mezelf nodig. Nu heb ik een paar vriendinnen, maar niet veel. Ik vind het een stuk lastiger om vriendschappen te maken doordat veel mensen een relatie/gezin hebben.
Vergeetachtig ben ik ook nog steeds. Vaak dingen kwijt zijn.
Dingen eeuwig uitstellen, slecht ergens aan kunnen beginnen.
En van onverwachte visite houd ik helemaal niet.
zaterdag 16 mei 2015 om 12:17
quote:labellei schreef op 16 mei 2015 @ 09:09:
[...]
Oooh help. Nee! Dat trek ik écht niet!!!
Het liefst plan ik sociale dingen (ver) van te voren in. Ivm met het reserveren van "oplaadtijd" vóór en na.
Ik lijk wel een smartphone.
(Wel fijn die herkenning hier trouwens! )Dit is zo bizar! Jouw hele post zou precies door mij geschreven kunnen zijn, ik werk echt exact ook zo (en ik ben ook blij met de herkenning )
[...]
Oooh help. Nee! Dat trek ik écht niet!!!
Het liefst plan ik sociale dingen (ver) van te voren in. Ivm met het reserveren van "oplaadtijd" vóór en na.
Ik lijk wel een smartphone.
(Wel fijn die herkenning hier trouwens! )Dit is zo bizar! Jouw hele post zou precies door mij geschreven kunnen zijn, ik werk echt exact ook zo (en ik ben ook blij met de herkenning )
zaterdag 16 mei 2015 om 12:25
Ik ben trouwens recentelijk nogal over de rooie gegaan toen mijn moeder opeens voor mijn deur stond. Ze had van te voren gezegd dat ze zou laten weten hoe laat ze kwam en dit dus niet gedaan. Ik was nog in afwachting van haar berichtje zodat ik kon zorgen dat ik klaar was (met huishouden enzo). Hier zat ik dus nog middenin toen ze opeens kwam; overstuurder kan je mij niet krijgen Ik vond het erg moeilijk, want natuurlijk wist ik wel dat ik nogal overdreven reageerde..
Het was op dat moment ook de teleurstelling dat juist zij als ouder zou moeten weten hoe ik werk, bij anderen in mijn omgeving gaat dit nl prima (kleine moeite, groot plezier zeggen ze dan )
Het was op dat moment ook de teleurstelling dat juist zij als ouder zou moeten weten hoe ik werk, bij anderen in mijn omgeving gaat dit nl prima (kleine moeite, groot plezier zeggen ze dan )
zaterdag 16 mei 2015 om 17:27
quote:maree schreef op 16 mei 2015 @ 12:25:
Ik ben trouwens recentelijk nogal over de rooie gegaan toen mijn moeder opeens voor mijn deur stond. Ze had van te voren gezegd dat ze zou laten weten hoe laat ze kwam en dit dus niet gedaan. Ik was nog in afwachting van haar berichtje zodat ik kon zorgen dat ik klaar was (met huishouden enzo). Hier zat ik dus nog middenin toen ze opeens kwam; overstuurder kan je mij niet krijgen Ik vond het erg moeilijk, want natuurlijk wist ik wel dat ik nogal overdreven reageerde..
Het was op dat moment ook de teleurstelling dat juist zij als ouder zou moeten weten hoe ik werk, bij anderen in mijn omgeving gaat dit nl prima (kleine moeite, groot plezier zeggen ze dan )
Mijn moeder leeft al heel lang niet meer. Maar die was hier ook zeker toe in staat geweest. Dat weet ik 100% zeker.
Mijn zus heeft het ook wel eens gedaan, dat onverwachts op de stoep staan, en toen ben ik dus ook wel eens geflipt.
En ik kan nog steeds niet echt zeggen dat zij mij daarin begrijpt. Ze probeert het af en toe nog steeds. Dan belt ze op met de vraag of ze "over 5 minuten kan langskomen omdat ze toch in de buurt is/vlakbij mijn huis langskomt".
Nou néé!!!!! Dat kan gewoon écht niét!!!
Zus: "Ja maar het maakt mij niet uit dat het huis niet aan kant is/jij nog in je pyjama of huispak loopt/jij met andere dingen bezig bent: ("ga maar gewoon door waar je mee bezig bent").
Ze snapt het gewoon niet.
Net als de rest van mijn familie trouwens, maar die wonen niet in de buurt.
Het voelt alsof er letterlijk in mijn hersenen een stofje mist of dat er een verbinding niet gemaakt kan worden. Zodat ik dit soort dingen (de onverwachte bezoekjes en nog tig andere dingen) niet kan. Het kan gewoon niet!
Ik ben trouwens recentelijk nogal over de rooie gegaan toen mijn moeder opeens voor mijn deur stond. Ze had van te voren gezegd dat ze zou laten weten hoe laat ze kwam en dit dus niet gedaan. Ik was nog in afwachting van haar berichtje zodat ik kon zorgen dat ik klaar was (met huishouden enzo). Hier zat ik dus nog middenin toen ze opeens kwam; overstuurder kan je mij niet krijgen Ik vond het erg moeilijk, want natuurlijk wist ik wel dat ik nogal overdreven reageerde..
Het was op dat moment ook de teleurstelling dat juist zij als ouder zou moeten weten hoe ik werk, bij anderen in mijn omgeving gaat dit nl prima (kleine moeite, groot plezier zeggen ze dan )
Mijn moeder leeft al heel lang niet meer. Maar die was hier ook zeker toe in staat geweest. Dat weet ik 100% zeker.
Mijn zus heeft het ook wel eens gedaan, dat onverwachts op de stoep staan, en toen ben ik dus ook wel eens geflipt.
En ik kan nog steeds niet echt zeggen dat zij mij daarin begrijpt. Ze probeert het af en toe nog steeds. Dan belt ze op met de vraag of ze "over 5 minuten kan langskomen omdat ze toch in de buurt is/vlakbij mijn huis langskomt".
Nou néé!!!!! Dat kan gewoon écht niét!!!
Zus: "Ja maar het maakt mij niet uit dat het huis niet aan kant is/jij nog in je pyjama of huispak loopt/jij met andere dingen bezig bent: ("ga maar gewoon door waar je mee bezig bent").
Ze snapt het gewoon niet.
Net als de rest van mijn familie trouwens, maar die wonen niet in de buurt.
Het voelt alsof er letterlijk in mijn hersenen een stofje mist of dat er een verbinding niet gemaakt kan worden. Zodat ik dit soort dingen (de onverwachte bezoekjes en nog tig andere dingen) niet kan. Het kan gewoon niet!
zondag 17 mei 2015 om 09:49
ohoh suzyqfive, nog een beetje de slaap kunnen vatten uiteindelijk?
Ik had dat een paar jaar terug. Zo'n periode. Was ook erg veel gebeurd in mijn leven en kon dat moeilijk een plekje geven. Dus dat ging zowel overdag als snachts gigantisch te keer daar boven in het koppie. Overdag had ik er niet de grootste problemen mee, 's nachts wel.
Uiteindelijk bij ome dok gaan vragen voor een paar weekjes temazepam. Gelukkig kreeg ik die ook. Kon ik in ieder geval weer wat uurtjes maken en opladen.
Het kan echt heel frustrerend zijn in ieder geval. Die slapeloze periodes.
Ik had dat een paar jaar terug. Zo'n periode. Was ook erg veel gebeurd in mijn leven en kon dat moeilijk een plekje geven. Dus dat ging zowel overdag als snachts gigantisch te keer daar boven in het koppie. Overdag had ik er niet de grootste problemen mee, 's nachts wel.
Uiteindelijk bij ome dok gaan vragen voor een paar weekjes temazepam. Gelukkig kreeg ik die ook. Kon ik in ieder geval weer wat uurtjes maken en opladen.
Het kan echt heel frustrerend zijn in ieder geval. Die slapeloze periodes.
zondag 17 mei 2015 om 10:59
Bij mij stond eens een ex-collega met haar 2 vrienden onverwachts om 16:30 op de stoep. Ze waren in de buurt en vroegen of ze even binnen mochten. Ik liet ze met tegenzin binnen. Even wat drinken kon nog wel. Maar had na een paar minuten al spijt. Ze begon te klagen dat mijn Tv-scherm en vensterbank zo stoffig waren. Ze wilde dat ik het weg deed. Dat deed ik niet, ook al drong ze aan. Ik laat me niet commanderen in mijn eigen huis. Want we gingen geen TV kijken. Zij kwam onverwachts. Ze mocht al blij zijn dat ik hen binnen liet. Even later kwam mijn moeder iets brengen. Toen zei ze tegen haar: "Ja, ik had Hondenmens al aangeboden om eens samen te poetsen, want dat is wel nodig." Mijn moeder lachte en blies het stof van de vensterbank. "Zo doen wij dat", zei ze. En mevrouw was stil. Als ik van tevoren weet dan iemand komt, doe ik het natuurlijk weg. Maar ik was met andere dingen bezig. Om 18:00 zei ik dat ze beter naar huis konden gaan, want ik ging eten. Op meer mensen had ik niet gerekend en daar had ik ook geen zin in. Ze is nadien niet meer geweest. Ik vond het zo stom. Waarom komt ze dan?
Zo ging ik ook een tijdje om met een jongen die ook een vorm van Autisme heeft, een soort lotgenotencontact. Hij hamerde er altijd op dat je vooral NIET onverwachts bij hem moest langskomen. Maar wat deed hij zelf?
Juist ja, langskomen op de rottigste momenten. Hij stond een paar keer op zaterdagochtend om 10:00 op de stoep. Ik slaap uit in het weekend. De ene keer lag ik nog in mijn bed toen hij kwam. Grrr! Mijn moeder was al op en toen kwam ik maar naar beneden in mijn duster. Want hij kwam voor mij. Daar zat ik dan, ongewassen en ongekamd haar. Even een kattenwasje kon niet, want ik wil gewoon op mijn gemak kunnen douchen. En dan zou hij lang moeten wachten.
Zo ging ik ook een tijdje om met een jongen die ook een vorm van Autisme heeft, een soort lotgenotencontact. Hij hamerde er altijd op dat je vooral NIET onverwachts bij hem moest langskomen. Maar wat deed hij zelf?
Juist ja, langskomen op de rottigste momenten. Hij stond een paar keer op zaterdagochtend om 10:00 op de stoep. Ik slaap uit in het weekend. De ene keer lag ik nog in mijn bed toen hij kwam. Grrr! Mijn moeder was al op en toen kwam ik maar naar beneden in mijn duster. Want hij kwam voor mij. Daar zat ik dan, ongewassen en ongekamd haar. Even een kattenwasje kon niet, want ik wil gewoon op mijn gemak kunnen douchen. En dan zou hij lang moeten wachten.
zondag 17 mei 2015 om 11:17
quote:Rose-87 schreef op 17 mei 2015 @ 09:49:
ohoh suzyqfive, nog een beetje de slaap kunnen vatten uiteindelijk?
Ik had dat een paar jaar terug. Zo'n periode. Was ook erg veel gebeurd in mijn leven en kon dat moeilijk een plekje geven. Dus dat ging zowel overdag als snachts gigantisch te keer daar boven in het koppie. Overdag had ik er niet de grootste problemen mee, 's nachts wel.
Uiteindelijk bij ome dok gaan vragen voor een paar weekjes temazepam. Gelukkig kreeg ik die ook. Kon ik in ieder geval weer wat uurtjes maken en opladen.
Het kan echt heel frustrerend zijn in ieder geval. Die slapeloze periodes.Ivm ME en gewrichtspijn slik ik medicatie die ervoor zorgt dat ik slaap (amitriptyline) maar die zijn bijna op en aangezien ik deze week weer gewoon voor de klas moet én de apotheek pas woensdag de pillen heeft, heb ik vannacht niks genomen...
ohoh suzyqfive, nog een beetje de slaap kunnen vatten uiteindelijk?
Ik had dat een paar jaar terug. Zo'n periode. Was ook erg veel gebeurd in mijn leven en kon dat moeilijk een plekje geven. Dus dat ging zowel overdag als snachts gigantisch te keer daar boven in het koppie. Overdag had ik er niet de grootste problemen mee, 's nachts wel.
Uiteindelijk bij ome dok gaan vragen voor een paar weekjes temazepam. Gelukkig kreeg ik die ook. Kon ik in ieder geval weer wat uurtjes maken en opladen.
Het kan echt heel frustrerend zijn in ieder geval. Die slapeloze periodes.Ivm ME en gewrichtspijn slik ik medicatie die ervoor zorgt dat ik slaap (amitriptyline) maar die zijn bijna op en aangezien ik deze week weer gewoon voor de klas moet én de apotheek pas woensdag de pillen heeft, heb ik vannacht niks genomen...
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
zondag 17 mei 2015 om 13:10
Hier diagnose ADD en 24 jr.
Merk het ook vooral in tentamenperiodes wanneer ik alles wat ik heb uitgesteld moet gaan lezen, wat natuurlijk niet lukt omdat ik amper concentratievermogen heb. Ook lijken mijn hersenen wel te ontploffen soms omdat alle uiteenlopende gedachtes ineens naar boven komen bijv als ik wakker word, wat erin resulteert dat ik niet verder kan slapen. Deze gedachtes kunnen gaan van de songtekst van een liedje tot en met bijvoorbeeld te bedenken dat ik een rookmelder moet kopen. Krijg je meteen weer last van piekeren etc stress en buikpijn, waardoor je je al helemaal niet meer lekker kunt concentreren.
Moet wel zeggen ik kan nooit een agenda bijhouden dus alles zit in mijn hoofd, wat ik dus vergeet of met zoveel moeite elke dag probeer te onthouden waardoor je ook aardig gestrest kan raken.
Heb wel concerta geslikt, maar werd daar zo'n ander persoon van. Misschien moest ik de eerste maanden doorkomen om te wennen, maar vond het verschrikkelijk dat ik mezelf niet meer kon herkennen en mijn emoties zo vlak werden. Nu toch maar weer besloten een nieuwe therapie te starten, maar helaas lange wachttijd en ben nog student en moet zeggen dat ik veel moeite heb om mijn studie te volgen met deze klachten dat ik mezelf afvraag of ik uberhaupt wel in staat ben dit af te ronden.
verder herken ik impulsieve dingen, maak ook vaak dingen niet af dus half werk, kan helemaal opgaan in iets waardoor ik de rest vd wereld vergeet etc. Maak wel makkelijk contact, maar doordat ik zo chaotisch ben is het lastig bij te houden wanneer ik afspraken heb en ik ben wel een people-pleaser dus ik wil dan zoveel mogelijk mensen tevreden houden, waardoor ik daarna kapot ben na een afspraak. Vind het heerlijk om me terug te trekken. Woon wel samen met vriend, maar ik ben best wel gesloten over dit soort onderwerpen, dus hij weet niet precies wat er speelt. Hierdoor kan het nog wel eens voorkomen dat ik totaal niet voor rede vatbaar ben en ineens heel kattig kan doen.
Ik ben wel benieuwd hoe de rest zijn leven probeert in te vullen met ADD. Zijn studies gelukt? En hoe gaat het in een relatie?
Merk het ook vooral in tentamenperiodes wanneer ik alles wat ik heb uitgesteld moet gaan lezen, wat natuurlijk niet lukt omdat ik amper concentratievermogen heb. Ook lijken mijn hersenen wel te ontploffen soms omdat alle uiteenlopende gedachtes ineens naar boven komen bijv als ik wakker word, wat erin resulteert dat ik niet verder kan slapen. Deze gedachtes kunnen gaan van de songtekst van een liedje tot en met bijvoorbeeld te bedenken dat ik een rookmelder moet kopen. Krijg je meteen weer last van piekeren etc stress en buikpijn, waardoor je je al helemaal niet meer lekker kunt concentreren.
Moet wel zeggen ik kan nooit een agenda bijhouden dus alles zit in mijn hoofd, wat ik dus vergeet of met zoveel moeite elke dag probeer te onthouden waardoor je ook aardig gestrest kan raken.
Heb wel concerta geslikt, maar werd daar zo'n ander persoon van. Misschien moest ik de eerste maanden doorkomen om te wennen, maar vond het verschrikkelijk dat ik mezelf niet meer kon herkennen en mijn emoties zo vlak werden. Nu toch maar weer besloten een nieuwe therapie te starten, maar helaas lange wachttijd en ben nog student en moet zeggen dat ik veel moeite heb om mijn studie te volgen met deze klachten dat ik mezelf afvraag of ik uberhaupt wel in staat ben dit af te ronden.
verder herken ik impulsieve dingen, maak ook vaak dingen niet af dus half werk, kan helemaal opgaan in iets waardoor ik de rest vd wereld vergeet etc. Maak wel makkelijk contact, maar doordat ik zo chaotisch ben is het lastig bij te houden wanneer ik afspraken heb en ik ben wel een people-pleaser dus ik wil dan zoveel mogelijk mensen tevreden houden, waardoor ik daarna kapot ben na een afspraak. Vind het heerlijk om me terug te trekken. Woon wel samen met vriend, maar ik ben best wel gesloten over dit soort onderwerpen, dus hij weet niet precies wat er speelt. Hierdoor kan het nog wel eens voorkomen dat ik totaal niet voor rede vatbaar ben en ineens heel kattig kan doen.
Ik ben wel benieuwd hoe de rest zijn leven probeert in te vullen met ADD. Zijn studies gelukt? En hoe gaat het in een relatie?
zondag 17 mei 2015 om 14:05
Ik heb het ook het (periodes) van slecht slapen. Vooral als er iets vervelends is of als het erg druk is. Ik lig dan vaak ook vroeg op bed, om 21:00 heb ik het dan wel gehad.
Ik heb 2 MBO opleidingen gedaan, alle drie afgemaakt. De eerste alleen met 3 maanden verlenging (hallo uitstelgedrag!). De andere twee met wat hulp van lieve klasgenoten. Wel allebei in een hele andere richting, en de laatste was eigenlijk een impulsieve inschrijving. Maar wel erg blij dat ik het gedaan heb, omdat ik er als mens beter en sterker uit gekomen ben.
Ik ben nu bijna 5,5 jaar samen, vorig jaar getrouwd en inmiddels moeder van een baby van bijna 10 maanden oud. Ik heb een best wel heftig, druk jaar achter de rug.
Ik heb 2 MBO opleidingen gedaan, alle drie afgemaakt. De eerste alleen met 3 maanden verlenging (hallo uitstelgedrag!). De andere twee met wat hulp van lieve klasgenoten. Wel allebei in een hele andere richting, en de laatste was eigenlijk een impulsieve inschrijving. Maar wel erg blij dat ik het gedaan heb, omdat ik er als mens beter en sterker uit gekomen ben.
Ik ben nu bijna 5,5 jaar samen, vorig jaar getrouwd en inmiddels moeder van een baby van bijna 10 maanden oud. Ik heb een best wel heftig, druk jaar achter de rug.
zondag 17 mei 2015 om 14:12
quote:labellei schreef op 16 mei 2015 @ 17:27:
[...]
Mijn moeder leeft al heel lang niet meer. Maar die was hier ook zeker toe in staat geweest. Dat weet ik 100% zeker.
Mijn zus heeft het ook wel eens gedaan, dat onverwachts op de stoep staan, en toen ben ik dus ook wel eens geflipt.
En ik kan nog steeds niet echt zeggen dat zij mij daarin begrijpt. Ze probeert het af en toe nog steeds. Dan belt ze op met de vraag of ze "over 5 minuten kan langskomen omdat ze toch in de buurt is/vlakbij mijn huis langskomt".
Nou néé!!!!! Dat kan gewoon écht niét!!!
Zus: "Ja maar het maakt mij niet uit dat het huis niet aan kant is/jij nog in je pyjama of huispak loopt/jij met andere dingen bezig bent: ("ga maar gewoon door waar je mee bezig bent").
Ze snapt het gewoon niet.
Net als de rest van mijn familie trouwens, maar die wonen niet in de buurt.
Het voelt alsof er letterlijk in mijn hersenen een stofje mist of dat er een verbinding niet gemaakt kan worden. Zodat ik dit soort dingen (de onverwachte bezoekjes en nog tig andere dingen) niet kan. Het kan gewoon niet!
Zo herkenbaar dit. Vroeger verstopte ik me letterlijk achter het gordijn als de bel ging terwijl ik niemand verwachtte. Tegenwoordig kan ik het iets beter handelen, maar het is nog steeds een moeilijk punt. Terwijl ik het zo graag wil. Ik wil zo graag gastvrij zijn en dat de deur altijd voor iedereen open staat, maar ik kan het niet. Ik raak ervan in paniek. Soms als ik een goede dag heb gaat het nu wel. Maar dat is vrij zeldzaam.
Ik heb ADHD overigens. Ik was vroeger gediagnosticeerd met ADHD, later met borderline, toen was het ADD en nu is het toch weer ADHD. Snap jij het nog? Inmiddels heb ik van de borderline-achtige klachten overigens geen last meer, maar het is wel chaos. Ik ben gestopt met school, het lukte me niet meer. Ook zoiets waar ik van in paniek raak: als ik vijf dagen per week dagbesteding heb. Is dat stom? Ik heb jarenlang niets gedaan, arbeidsongeschikt, en toen ik besloot weer naar school te gaan, merkte ik dat de paniek zo groot was als ik maar zo weinig tijd voor mezelf over had. Ik had echt tijd nodig om op te laden en hoewel ik het steeds beter trek, kan ik er nog steeds niet tegen als ik het gevoel heb dat er te weinig tijd over is om op te laden.
Ik maak geen afspraken voor bijv. tandartsbezoeken op een vrije dag. Bewust niet, want die dagen heb ik nodig. En zelfs dan lukt het nog niet altijd om naar school te gaan. Ik weet ook dat als ik teveel plan, dat ik dan geneigd ben om alles af te zeggen (of soms niet eens afzeggen, maar gewoon niks laten horen) en niets meer te doen omdat het teveel is, ik blokkeer dan. Dan wil ik als het ware onderduiken. Na de zomer ga ik school weer proberen, maar ik heb er een hard hoofd in. Ik krijg nu wel sinds kort begeleiding en ik slik medicatie (waarvan ik het effect niet echt merk nog: ik krijg Wellbutrin 300 mg). Ik hoop dat die begeleiding me iets gaat opleveren zodat ik wat ga functioneren. Ik heb het idee dat dingen bij mij altijd zoveel moeizamer gaan dan bij een ander, en ik ben dat echt zat.
Ik klikte trouwens min of meer gedachteloos op dit topic, maar ik lees nu al veel herkenning dus ik zou graag meeschrijven. Ik ga zometeen de rest van het topic lezen.
[...]
Mijn moeder leeft al heel lang niet meer. Maar die was hier ook zeker toe in staat geweest. Dat weet ik 100% zeker.
Mijn zus heeft het ook wel eens gedaan, dat onverwachts op de stoep staan, en toen ben ik dus ook wel eens geflipt.
En ik kan nog steeds niet echt zeggen dat zij mij daarin begrijpt. Ze probeert het af en toe nog steeds. Dan belt ze op met de vraag of ze "over 5 minuten kan langskomen omdat ze toch in de buurt is/vlakbij mijn huis langskomt".
Nou néé!!!!! Dat kan gewoon écht niét!!!
Zus: "Ja maar het maakt mij niet uit dat het huis niet aan kant is/jij nog in je pyjama of huispak loopt/jij met andere dingen bezig bent: ("ga maar gewoon door waar je mee bezig bent").
Ze snapt het gewoon niet.
Net als de rest van mijn familie trouwens, maar die wonen niet in de buurt.
Het voelt alsof er letterlijk in mijn hersenen een stofje mist of dat er een verbinding niet gemaakt kan worden. Zodat ik dit soort dingen (de onverwachte bezoekjes en nog tig andere dingen) niet kan. Het kan gewoon niet!
Zo herkenbaar dit. Vroeger verstopte ik me letterlijk achter het gordijn als de bel ging terwijl ik niemand verwachtte. Tegenwoordig kan ik het iets beter handelen, maar het is nog steeds een moeilijk punt. Terwijl ik het zo graag wil. Ik wil zo graag gastvrij zijn en dat de deur altijd voor iedereen open staat, maar ik kan het niet. Ik raak ervan in paniek. Soms als ik een goede dag heb gaat het nu wel. Maar dat is vrij zeldzaam.
Ik heb ADHD overigens. Ik was vroeger gediagnosticeerd met ADHD, later met borderline, toen was het ADD en nu is het toch weer ADHD. Snap jij het nog? Inmiddels heb ik van de borderline-achtige klachten overigens geen last meer, maar het is wel chaos. Ik ben gestopt met school, het lukte me niet meer. Ook zoiets waar ik van in paniek raak: als ik vijf dagen per week dagbesteding heb. Is dat stom? Ik heb jarenlang niets gedaan, arbeidsongeschikt, en toen ik besloot weer naar school te gaan, merkte ik dat de paniek zo groot was als ik maar zo weinig tijd voor mezelf over had. Ik had echt tijd nodig om op te laden en hoewel ik het steeds beter trek, kan ik er nog steeds niet tegen als ik het gevoel heb dat er te weinig tijd over is om op te laden.
Ik maak geen afspraken voor bijv. tandartsbezoeken op een vrije dag. Bewust niet, want die dagen heb ik nodig. En zelfs dan lukt het nog niet altijd om naar school te gaan. Ik weet ook dat als ik teveel plan, dat ik dan geneigd ben om alles af te zeggen (of soms niet eens afzeggen, maar gewoon niks laten horen) en niets meer te doen omdat het teveel is, ik blokkeer dan. Dan wil ik als het ware onderduiken. Na de zomer ga ik school weer proberen, maar ik heb er een hard hoofd in. Ik krijg nu wel sinds kort begeleiding en ik slik medicatie (waarvan ik het effect niet echt merk nog: ik krijg Wellbutrin 300 mg). Ik hoop dat die begeleiding me iets gaat opleveren zodat ik wat ga functioneren. Ik heb het idee dat dingen bij mij altijd zoveel moeizamer gaan dan bij een ander, en ik ben dat echt zat.
Ik klikte trouwens min of meer gedachteloos op dit topic, maar ik lees nu al veel herkenning dus ik zou graag meeschrijven. Ik ga zometeen de rest van het topic lezen.
zondag 17 mei 2015 om 14:31
Ik werk 32 uur en dat gaat wel goed. Ik ben heel blij dat ik geen 40 werk, daar zou ik ook benauwd van worden. Te weinig tijd voor mezelf en om mijn dingen te doen. Dus Krullevaer, wat mij betreft helemaal niet stom, ik snap je heel goed!
@ cataleya: Ik kon niet voltijds studeren; dat bood te weinig structuur in mijn leven die ik zelf niet kon aanbrengen. Ik verzandde compleet. Toen heb ik op mijn 21e het roer omgegooid. Ben gestopt met mijn studie en gaan werken (toen ook al die 32 uur), nog vrij jong. Toen ik dat op de rit had ben ik op mijn 23e naast mijn werk gaan studeren in deeltijd en dat ging wel goed. 1 vak tegelijk, dus 1 focus en ik werkte maandag t/m donderdag, had donderdagavond college en daarna dus vrij. Dit bleek de manier
Hierdoor alsnog op mijn 28e een bachelor gehaald Helaas worden masters niet zo aangeboden in mijn richting (avondonderwijs) dus hier blijft het bij, maar ben er toch erg blij mee dat het somehow gelukt is.
@ cataleya: Ik kon niet voltijds studeren; dat bood te weinig structuur in mijn leven die ik zelf niet kon aanbrengen. Ik verzandde compleet. Toen heb ik op mijn 21e het roer omgegooid. Ben gestopt met mijn studie en gaan werken (toen ook al die 32 uur), nog vrij jong. Toen ik dat op de rit had ben ik op mijn 23e naast mijn werk gaan studeren in deeltijd en dat ging wel goed. 1 vak tegelijk, dus 1 focus en ik werkte maandag t/m donderdag, had donderdagavond college en daarna dus vrij. Dit bleek de manier
Hierdoor alsnog op mijn 28e een bachelor gehaald Helaas worden masters niet zo aangeboden in mijn richting (avondonderwijs) dus hier blijft het bij, maar ben er toch erg blij mee dat het somehow gelukt is.
zondag 17 mei 2015 om 15:03
Wat een herkenning! De chaos, niet tegen prikkels kunnen, niks afmaken, niet kunnen "schakelen" en lang moeten opladen. Maar ook heel grappige associaties maken, elke situatie van tien kanten kunnen bekijken en creatieve buien hebben. En wat ook een ADD-ding schijnt te zijn: bij extreme situaties gaat er een knop om, maakt de chaos plaats voor hyperfocus en wordt mijn denken helder en doelgericht. Daar zou ik in het dagelijks leven wel wat meer van willen hebben
Helaas heb ik de diagnose pas op m'n 27ste gekregen, dus heb ik genoeg tijd gehad om volledig vast te lopen in mijn leven. Ben van het WO, via het HBO bij het MBO terechtgekomen, en uiteindelijk met veel moeite en hulp van anderen een deeltijd MBO 3 opleiding afgemaakt. Gelukkig was ik zo slim om een superleuke opleiding te kiezen waar helemaal geen werk in te vinden is, dus werk ik nu in de schoonmaak. En dat bevalt voorlopig prima. Het is overzichtelijk, voorspelbaar en ik werk vaak alleen, daardoor heb ik niet zo veel last van m'n chaotische hoofd. Ik werk 24 uur per week, zodat ik genoeg tijd heb om op te laden en toch genoeg verdien om (sober) van te leven.
Ik weet wel dat ik niet mijn hele leven zo door wil gaan. Uiteindelijk zou ik heel graag weer willen gaan studeren en voor mezelf willen beginnen, maar de angst dat ik er dan weer een potje van maak is groot. Ik durf het nu nog niet aan, heb nog niet genoeg trucjes achter de hand om de ADD in toom te houden. Maar ik weet dat ik veel meer kan dan plees poetsen, dus het gaat er wel ooit van komen!
Helaas heb ik de diagnose pas op m'n 27ste gekregen, dus heb ik genoeg tijd gehad om volledig vast te lopen in mijn leven. Ben van het WO, via het HBO bij het MBO terechtgekomen, en uiteindelijk met veel moeite en hulp van anderen een deeltijd MBO 3 opleiding afgemaakt. Gelukkig was ik zo slim om een superleuke opleiding te kiezen waar helemaal geen werk in te vinden is, dus werk ik nu in de schoonmaak. En dat bevalt voorlopig prima. Het is overzichtelijk, voorspelbaar en ik werk vaak alleen, daardoor heb ik niet zo veel last van m'n chaotische hoofd. Ik werk 24 uur per week, zodat ik genoeg tijd heb om op te laden en toch genoeg verdien om (sober) van te leven.
Ik weet wel dat ik niet mijn hele leven zo door wil gaan. Uiteindelijk zou ik heel graag weer willen gaan studeren en voor mezelf willen beginnen, maar de angst dat ik er dan weer een potje van maak is groot. Ik durf het nu nog niet aan, heb nog niet genoeg trucjes achter de hand om de ADD in toom te houden. Maar ik weet dat ik veel meer kan dan plees poetsen, dus het gaat er wel ooit van komen!
zondag 17 mei 2015 om 18:54
quote:Morrowind schreef op 17 mei 2015 @ 15:03:
Wat een herkenning! De chaos, niet tegen prikkels kunnen, niks afmaken, niet kunnen "schakelen" en lang moeten opladen. Maar ook heel grappige associaties maken, elke situatie van tien kanten kunnen bekijken en creatieve buien hebben. En wat ook een ADD-ding schijnt te zijn: bij extreme situaties gaat er een knop om, maakt de chaos plaats voor hyperfocus en wordt mijn denken helder en doelgericht. Daar zou ik in het dagelijks leven wel wat meer van willen hebben
Helaas heb ik de diagnose pas op m'n 27ste gekregen, dus heb ik genoeg tijd gehad om volledig vast te lopen in mijn leven. Ben van het WO, via het HBO bij het MBO terechtgekomen, en uiteindelijk met veel moeite en hulp van anderen een deeltijd MBO 3 opleiding afgemaakt. Gelukkig was ik zo slim om een superleuke opleiding te kiezen waar helemaal geen werk in te vinden is, dus werk ik nu in de schoonmaak. En dat bevalt voorlopig prima. Het is overzichtelijk, voorspelbaar en ik werk vaak alleen, daardoor heb ik niet zo veel last van m'n chaotische hoofd. Ik werk 24 uur per week, zodat ik genoeg tijd heb om op te laden en toch genoeg verdien om (sober) van te leven.
Ik weet wel dat ik niet mijn hele leven zo door wil gaan. Uiteindelijk zou ik heel graag weer willen gaan studeren en voor mezelf willen beginnen, maar de angst dat ik er dan weer een potje van maak is groot. Ik durf het nu nog niet aan, heb nog niet genoeg trucjes achter de hand om de ADD in toom te houden. Maar ik weet dat ik veel meer kan dan plees poetsen, dus het gaat er wel ooit van komen!
Aaaaaah wederom héél véél herkenning, eigenlijk wel in alle posts.
Qua opleidingen: ik ben ooit begonnen op het VWO, in de brugklas haalde ik louter en alleen hoge cijfers. Maar vanaf de 3e klas ging het ineens bergafwaarts. Ik kon me totáál niet concentreren, ik kon echt letterlijk nog geen bladzijde lezen. Toen naar de Havo, waarv ik me nog steeds niet kon concentreren.
Zo had ik voor mijn mijn boekenlijst, en ik had naast Nederlands nog 3 vreemde talen in het pakket, geen enkel boek gelezen. Vanwege concentratie 0. Ik ben een dag vóór het mondeling examen naar de bibliotheek gefietst en heb toen van alle boeken een uittreksel gekopieerd. Die heb ik (1x) doorgelezen en ben met een gemiddelde van een 8 geslaagd. Met dank aan de hyperfocus, hahaha, al had ik daar toen nog nooit van gehoord (en ook niet van ADD).
Na de Havo heb ik diverse opleidingen geprobeerd, maar niet afgemaakt. Redenen: nog steeds concentratieniveau 0, geen idee wat ik eigenlijk wilde, oftewel veel opleidingen waanzinnig interessant vinden maar er toch snel op uitgekeken raken. En ook had ik erg veel last van faalangst.
Uiteindelijk heb ik toch een MBO opleiding afgemaakt.
Daarna ben ik direct aan het werk gegaan, gewoon 40 uur per week, want dat deed iedereen. Ik had een hele drukke hectische baan waarin ik veel moest plannen en organiseren en er ook altijd van alles tussendoor kwam. Ik zat letterlijk constant aan de telefoon en ondertussen stonden er ook altijd mensen aan mijn bureau met allerlei klussen die altijd spoed hadden.
Af en toe vond ik het heerlijk hoor, die hectiek, ik heb daar ook echt wel van kunnen genieten. Probleem was alleen dat de klussen die, in die hectische omgeving, ook moesten gebeuren en wat meer concentratie van mij vroegen, bleven liggen. Ik stelde die uit en later vergat ik ze en in een nog later stadium durfde ik er niet meer aan te beginnen. (Schaamte: blokkade).
Ik heb ongelooflijk mijn best gedaan om wél in mijn werk te slagen, maar het is me niet gelukt, ik ben helaas regelmatig volledig vastgelopen.
Ik begreep het niet. Waarom was Ik zoals ik was? Ik wist dat er een soort kortsluiting plaatsvond in mijn hersenen, maar ik kon dat aan niemand uitleggen. En nog steeds had ik nog nooit van ADD gehoord.
Uiteindelijk volledig afgekeurd. Ik was inmiddels ook depressief en een soort van "overspannen/burn-out" .
Ben daarna aan de slag gegaan in een functie die zo mogelijk nog hectischer was maar met toch wel wat andere werkzaamheden. Met minder klussen die uitgesteld konden worden. Heb in deze functie ook erg op mijn tenen moeten lopen en echt keihard gewerkt (ben dus wel behoorlijk over mijn grenzen gegaan). Ik heb in deze functie ook wel regelmatig kunnen genieten van de hectiek (ook weer door de hyperfocus?). Maar ben uiteindelijk toch weer opgebrand.
Een paar jaar geleden heb ik dus de ADD diagnose gekregen. (Op mijn 40ste).
Ik denk dat het mij wel veel ellende zou hebben bespaard als ik het zo'n 30 jaar eerder zou hebben geweten.
Wellicht zou ik meer begrip van ouders hebben gehad. Ik heb vooral in mijn puberteit onvoorstelbaar veel ruzie gehad thuis omdat ik ineens zo slecht presteerde op school en me niet kon concentreren. Ook was mijn moeder altijd erg boos op mij omdat ik mijn kamer nooit langer dan 1 dag op orde kon houden. Ik begreep destijds ook niet waarom ik dat niet kon. Ik wist alleen dát ik het niet kon. Tot mijn grote frustratie.
Ook zou ik hoogstwaarschijnlijk heel andere keuzes hebben gemaakt qua opleidingen en werk.
En zou mijn zelfbeeld wellicht ook beter zijn geweest. Nu vond ik mezelf (in mijn jeugd en ook daarna, voornamelijk lui en dom. Omdat het allemaal niet wilde lukken.
Okay ik ga nu toch maar eens op zoek naar de hilarische ADD anekdotes die ik ooit ergens had verzameld... Als ik klaar ben met uitstellen!
Wat een herkenning! De chaos, niet tegen prikkels kunnen, niks afmaken, niet kunnen "schakelen" en lang moeten opladen. Maar ook heel grappige associaties maken, elke situatie van tien kanten kunnen bekijken en creatieve buien hebben. En wat ook een ADD-ding schijnt te zijn: bij extreme situaties gaat er een knop om, maakt de chaos plaats voor hyperfocus en wordt mijn denken helder en doelgericht. Daar zou ik in het dagelijks leven wel wat meer van willen hebben
Helaas heb ik de diagnose pas op m'n 27ste gekregen, dus heb ik genoeg tijd gehad om volledig vast te lopen in mijn leven. Ben van het WO, via het HBO bij het MBO terechtgekomen, en uiteindelijk met veel moeite en hulp van anderen een deeltijd MBO 3 opleiding afgemaakt. Gelukkig was ik zo slim om een superleuke opleiding te kiezen waar helemaal geen werk in te vinden is, dus werk ik nu in de schoonmaak. En dat bevalt voorlopig prima. Het is overzichtelijk, voorspelbaar en ik werk vaak alleen, daardoor heb ik niet zo veel last van m'n chaotische hoofd. Ik werk 24 uur per week, zodat ik genoeg tijd heb om op te laden en toch genoeg verdien om (sober) van te leven.
Ik weet wel dat ik niet mijn hele leven zo door wil gaan. Uiteindelijk zou ik heel graag weer willen gaan studeren en voor mezelf willen beginnen, maar de angst dat ik er dan weer een potje van maak is groot. Ik durf het nu nog niet aan, heb nog niet genoeg trucjes achter de hand om de ADD in toom te houden. Maar ik weet dat ik veel meer kan dan plees poetsen, dus het gaat er wel ooit van komen!
Aaaaaah wederom héél véél herkenning, eigenlijk wel in alle posts.
Qua opleidingen: ik ben ooit begonnen op het VWO, in de brugklas haalde ik louter en alleen hoge cijfers. Maar vanaf de 3e klas ging het ineens bergafwaarts. Ik kon me totáál niet concentreren, ik kon echt letterlijk nog geen bladzijde lezen. Toen naar de Havo, waarv ik me nog steeds niet kon concentreren.
Zo had ik voor mijn mijn boekenlijst, en ik had naast Nederlands nog 3 vreemde talen in het pakket, geen enkel boek gelezen. Vanwege concentratie 0. Ik ben een dag vóór het mondeling examen naar de bibliotheek gefietst en heb toen van alle boeken een uittreksel gekopieerd. Die heb ik (1x) doorgelezen en ben met een gemiddelde van een 8 geslaagd. Met dank aan de hyperfocus, hahaha, al had ik daar toen nog nooit van gehoord (en ook niet van ADD).
Na de Havo heb ik diverse opleidingen geprobeerd, maar niet afgemaakt. Redenen: nog steeds concentratieniveau 0, geen idee wat ik eigenlijk wilde, oftewel veel opleidingen waanzinnig interessant vinden maar er toch snel op uitgekeken raken. En ook had ik erg veel last van faalangst.
Uiteindelijk heb ik toch een MBO opleiding afgemaakt.
Daarna ben ik direct aan het werk gegaan, gewoon 40 uur per week, want dat deed iedereen. Ik had een hele drukke hectische baan waarin ik veel moest plannen en organiseren en er ook altijd van alles tussendoor kwam. Ik zat letterlijk constant aan de telefoon en ondertussen stonden er ook altijd mensen aan mijn bureau met allerlei klussen die altijd spoed hadden.
Af en toe vond ik het heerlijk hoor, die hectiek, ik heb daar ook echt wel van kunnen genieten. Probleem was alleen dat de klussen die, in die hectische omgeving, ook moesten gebeuren en wat meer concentratie van mij vroegen, bleven liggen. Ik stelde die uit en later vergat ik ze en in een nog later stadium durfde ik er niet meer aan te beginnen. (Schaamte: blokkade).
Ik heb ongelooflijk mijn best gedaan om wél in mijn werk te slagen, maar het is me niet gelukt, ik ben helaas regelmatig volledig vastgelopen.
Ik begreep het niet. Waarom was Ik zoals ik was? Ik wist dat er een soort kortsluiting plaatsvond in mijn hersenen, maar ik kon dat aan niemand uitleggen. En nog steeds had ik nog nooit van ADD gehoord.
Uiteindelijk volledig afgekeurd. Ik was inmiddels ook depressief en een soort van "overspannen/burn-out" .
Ben daarna aan de slag gegaan in een functie die zo mogelijk nog hectischer was maar met toch wel wat andere werkzaamheden. Met minder klussen die uitgesteld konden worden. Heb in deze functie ook erg op mijn tenen moeten lopen en echt keihard gewerkt (ben dus wel behoorlijk over mijn grenzen gegaan). Ik heb in deze functie ook wel regelmatig kunnen genieten van de hectiek (ook weer door de hyperfocus?). Maar ben uiteindelijk toch weer opgebrand.
Een paar jaar geleden heb ik dus de ADD diagnose gekregen. (Op mijn 40ste).
Ik denk dat het mij wel veel ellende zou hebben bespaard als ik het zo'n 30 jaar eerder zou hebben geweten.
Wellicht zou ik meer begrip van ouders hebben gehad. Ik heb vooral in mijn puberteit onvoorstelbaar veel ruzie gehad thuis omdat ik ineens zo slecht presteerde op school en me niet kon concentreren. Ook was mijn moeder altijd erg boos op mij omdat ik mijn kamer nooit langer dan 1 dag op orde kon houden. Ik begreep destijds ook niet waarom ik dat niet kon. Ik wist alleen dát ik het niet kon. Tot mijn grote frustratie.
Ook zou ik hoogstwaarschijnlijk heel andere keuzes hebben gemaakt qua opleidingen en werk.
En zou mijn zelfbeeld wellicht ook beter zijn geweest. Nu vond ik mezelf (in mijn jeugd en ook daarna, voornamelijk lui en dom. Omdat het allemaal niet wilde lukken.
Okay ik ga nu toch maar eens op zoek naar de hilarische ADD anekdotes die ik ooit ergens had verzameld... Als ik klaar ben met uitstellen!
zondag 17 mei 2015 om 19:08
quote:labellei schreef op 17 mei 2015 @ 18:54:
[...]
Een paar jaar geleden heb ik dus de ADD diagnose gekregen. (Op mijn 40ste).
Ik denk dat het mij wel veel ellende zou hebben bespaard als ik het zo'n 30 jaar eerder zou hebben geweten.
Wellicht zou ik meer begrip van ouders hebben gehad. Ik heb vooral in mijn puberteit onvoorstelbaar veel ruzie gehad thuis omdat ik ineens zo slecht presteerde op school en me niet kon concentreren. Ook was mijn moeder altijd erg boos op mij omdat ik mijn kamer nooit langer dan 1 dag op orde kon houden. Ik begreep destijds ook niet waarom ik dat niet kon. Ik wist alleen dát ik het niet kon. Tot mijn grote frustratie.
Ook zou ik hoogstwaarschijnlijk heel andere keuzes hebben gemaakt qua opleidingen en werk.
En zou mijn zelfbeeld wellicht ook beter zijn geweest. Nu vond ik mezelf (in mijn jeugd en ook daarna, voornamelijk lui en dom. Omdat het allemaal niet wilde lukken.
+100000
Wat zou het toch een hoop frustratie en onbegrip hebben gescheeld! Zo vaak ruzie gehad vanwege huiswerk dat niet af was en mijn ontplofte kamer. Zo vaak te horen gekregen: "Je bent zo slim, waarom doe je daar niks mee?" En ik vond mezelf ook verschrikkelijk lui en dom. Mensen die van de havo kwamen, zeilden zo door die HBO-opleiding, terwijl ik verschrikkelijk vastliep.
Ook ik zou heel andere keuzes gemaakt hebben en veel minder energie verspild hebben aan net zo willen zijn als de rest.
[...]
Een paar jaar geleden heb ik dus de ADD diagnose gekregen. (Op mijn 40ste).
Ik denk dat het mij wel veel ellende zou hebben bespaard als ik het zo'n 30 jaar eerder zou hebben geweten.
Wellicht zou ik meer begrip van ouders hebben gehad. Ik heb vooral in mijn puberteit onvoorstelbaar veel ruzie gehad thuis omdat ik ineens zo slecht presteerde op school en me niet kon concentreren. Ook was mijn moeder altijd erg boos op mij omdat ik mijn kamer nooit langer dan 1 dag op orde kon houden. Ik begreep destijds ook niet waarom ik dat niet kon. Ik wist alleen dát ik het niet kon. Tot mijn grote frustratie.
Ook zou ik hoogstwaarschijnlijk heel andere keuzes hebben gemaakt qua opleidingen en werk.
En zou mijn zelfbeeld wellicht ook beter zijn geweest. Nu vond ik mezelf (in mijn jeugd en ook daarna, voornamelijk lui en dom. Omdat het allemaal niet wilde lukken.
+100000
Wat zou het toch een hoop frustratie en onbegrip hebben gescheeld! Zo vaak ruzie gehad vanwege huiswerk dat niet af was en mijn ontplofte kamer. Zo vaak te horen gekregen: "Je bent zo slim, waarom doe je daar niks mee?" En ik vond mezelf ook verschrikkelijk lui en dom. Mensen die van de havo kwamen, zeilden zo door die HBO-opleiding, terwijl ik verschrikkelijk vastliep.
Ook ik zou heel andere keuzes gemaakt hebben en veel minder energie verspild hebben aan net zo willen zijn als de rest.
zondag 17 mei 2015 om 19:26
ik ben nu bezig met een testtraject maar er is een wachtlijst. Ik weet niet of ik ADD heb maar het lijkt er wel erg op. Ik loop al tegen de 50 en had het niet bedacht bij mezelf maar op de school van mijn zoontje klaagden ze over zijn concentratie en toen ik op internet ging zoeken bij ADD vond ik mezelf.
ik ben hoogintelligent dus daarmee heb ik altijd een hoop kunnen compenseren denk ik. Ik heb wel VWO en HBO maar eindeloos lopen worstelen met concentratie.
veel van wat jullie schrijven herken ik ook, ik kan ook echt niet tegen onverwacht bezoek en moet mezelf serieus in acht nemen bij wat ik allemaal plan. Ik moet ook eigenlijk niet meer dan 4 dagen werken en dan bij voorkeur op woensdag vrij ivm energiespreiding. Dat ben ik zelf gaan doen toen ik eind 20 was en een burnout had.
ik ben ook zeer prikkelgevoelig. Kan slecht tegen extra geluiden ook.
maar wat ik het ergste vind: ik kan mijn huishouding eigenlijk niet op orde krijgen of houden. Het is hier altijd rommelig. Altijd. ik loop ook altijd achter de feiten aan. Als je hier een kast open doet valt er iets uit. Ik heb eens in een onverzekerde auto gereden omdat ik een brief had gemist datde automatische betaling er niet af kon. Apotheek: dat vergeet ik gegarandeerd 3 dagen. Kaartje sturen voor iemands verjaardag: Als ik er al eentje koop zit die een week in mijn tas. Terwijl ik een geheugen heb als een ijzeren pot, vreoger althans, ik vergeet nooit verjaardagen, maar wel kaarten in d brievenbus te stoppen. enzovoort.
ik wil me wel laten onderzoeken. Misschien ook pillen gaan gebruiken. Het lijkt me zo heerlijk, alles op orde,
ik ben hoogintelligent dus daarmee heb ik altijd een hoop kunnen compenseren denk ik. Ik heb wel VWO en HBO maar eindeloos lopen worstelen met concentratie.
veel van wat jullie schrijven herken ik ook, ik kan ook echt niet tegen onverwacht bezoek en moet mezelf serieus in acht nemen bij wat ik allemaal plan. Ik moet ook eigenlijk niet meer dan 4 dagen werken en dan bij voorkeur op woensdag vrij ivm energiespreiding. Dat ben ik zelf gaan doen toen ik eind 20 was en een burnout had.
ik ben ook zeer prikkelgevoelig. Kan slecht tegen extra geluiden ook.
maar wat ik het ergste vind: ik kan mijn huishouding eigenlijk niet op orde krijgen of houden. Het is hier altijd rommelig. Altijd. ik loop ook altijd achter de feiten aan. Als je hier een kast open doet valt er iets uit. Ik heb eens in een onverzekerde auto gereden omdat ik een brief had gemist datde automatische betaling er niet af kon. Apotheek: dat vergeet ik gegarandeerd 3 dagen. Kaartje sturen voor iemands verjaardag: Als ik er al eentje koop zit die een week in mijn tas. Terwijl ik een geheugen heb als een ijzeren pot, vreoger althans, ik vergeet nooit verjaardagen, maar wel kaarten in d brievenbus te stoppen. enzovoort.
ik wil me wel laten onderzoeken. Misschien ook pillen gaan gebruiken. Het lijkt me zo heerlijk, alles op orde,
zondag 17 mei 2015 om 20:43
quote:rrinkje schreef op 17 mei 2015 @ 19:26:
ik ben nu bezig met een testtraject maar er is een wachtlijst. Ik weet niet of ik ADD heb maar het lijkt er wel erg op. Ik loop al tegen de 50 en had het niet bedacht bij mezelf maar op de school van mijn zoontje klaagden ze over zijn concentratie en toen ik op internet ging zoeken bij ADD vond ik mezelf.
ik ben hoogintelligent dus daarmee heb ik altijd een hoop kunnen compenseren denk ik. Ik heb wel VWO en HBO maar eindeloos lopen worstelen met concentratie.
veel van wat jullie schrijven herken ik ook, ik kan ook echt niet tegen onverwacht bezoek en moet mezelf serieus in acht nemen bij wat ik allemaal plan. Ik moet ook eigenlijk niet meer dan 4 dagen werken en dan bij voorkeur op woensdag vrij ivm energiespreiding. Dat ben ik zelf gaan doen toen ik eind 20 was en een burnout had.
ik ben ook zeer prikkelgevoelig. Kan slecht tegen extra geluiden ook.
maar wat ik het ergste vind: ik kan mijn huishouding eigenlijk niet op orde krijgen of houden. Het is hier altijd rommelig. Altijd. ik loop ook altijd achter de feiten aan. Als je hier een kast open doet valt er iets uit. Ik heb eens in een onverzekerde auto gereden omdat ik een brief had gemist datde automatische betaling er niet af kon. Apotheek: dat vergeet ik gegarandeerd 3 dagen. Kaartje sturen voor iemands verjaardag: Als ik er al eentje koop zit die een week in mijn tas. Terwijl ik een geheugen heb als een ijzeren pot, vreoger althans, ik vergeet nooit verjaardagen, maar wel kaarten in d brievenbus te stoppen. enzovoort.
ik wil me wel laten onderzoeken. Misschien ook pillen gaan gebruiken. Het lijkt me zo heerlijk, alles op orde,
Van die kaarten in de tas herken ik ook.
En mijn huishouden is ook één Grote Frustratie. Het zal nooit op orde zijn. Als ik het aanrecht schoongemaakt heb, dan is de keukenvloer weer vies. Als ik aan het stofzuigen ben, dan stoot ik altijd wel weer iets om zodat ik dát weer op kan ruimen.
Heb ik net gedweild dan loop ik er per ongeluk meteen weer over heen terwijl ik me zó had voorgenomen dat niet te doen.
Etc etc. Als ik mijn huis helemaal schoon en op orde wil houden dan ben ik daar volgens mij fulltime mee bezig.
Ik heb trouwens wel eens tegen mijn hulpverleners gezegd, okay als grap, dat ik een hulphond wil. Die met een doekje aan komt lopen als ik knoei, mijn sleutels vindt als ik die weer eens kwijt ben, aan mijn broek gaat sjorren als ik weer 2 of meer dingen tegelijk doe (want dat gaat nooit goed bij mij) en gaat blaffen als ik het gas vergeet uit te doen (is ook weleens gebeurd ).
ik ben nu bezig met een testtraject maar er is een wachtlijst. Ik weet niet of ik ADD heb maar het lijkt er wel erg op. Ik loop al tegen de 50 en had het niet bedacht bij mezelf maar op de school van mijn zoontje klaagden ze over zijn concentratie en toen ik op internet ging zoeken bij ADD vond ik mezelf.
ik ben hoogintelligent dus daarmee heb ik altijd een hoop kunnen compenseren denk ik. Ik heb wel VWO en HBO maar eindeloos lopen worstelen met concentratie.
veel van wat jullie schrijven herken ik ook, ik kan ook echt niet tegen onverwacht bezoek en moet mezelf serieus in acht nemen bij wat ik allemaal plan. Ik moet ook eigenlijk niet meer dan 4 dagen werken en dan bij voorkeur op woensdag vrij ivm energiespreiding. Dat ben ik zelf gaan doen toen ik eind 20 was en een burnout had.
ik ben ook zeer prikkelgevoelig. Kan slecht tegen extra geluiden ook.
maar wat ik het ergste vind: ik kan mijn huishouding eigenlijk niet op orde krijgen of houden. Het is hier altijd rommelig. Altijd. ik loop ook altijd achter de feiten aan. Als je hier een kast open doet valt er iets uit. Ik heb eens in een onverzekerde auto gereden omdat ik een brief had gemist datde automatische betaling er niet af kon. Apotheek: dat vergeet ik gegarandeerd 3 dagen. Kaartje sturen voor iemands verjaardag: Als ik er al eentje koop zit die een week in mijn tas. Terwijl ik een geheugen heb als een ijzeren pot, vreoger althans, ik vergeet nooit verjaardagen, maar wel kaarten in d brievenbus te stoppen. enzovoort.
ik wil me wel laten onderzoeken. Misschien ook pillen gaan gebruiken. Het lijkt me zo heerlijk, alles op orde,
Van die kaarten in de tas herken ik ook.
En mijn huishouden is ook één Grote Frustratie. Het zal nooit op orde zijn. Als ik het aanrecht schoongemaakt heb, dan is de keukenvloer weer vies. Als ik aan het stofzuigen ben, dan stoot ik altijd wel weer iets om zodat ik dát weer op kan ruimen.
Heb ik net gedweild dan loop ik er per ongeluk meteen weer over heen terwijl ik me zó had voorgenomen dat niet te doen.
Etc etc. Als ik mijn huis helemaal schoon en op orde wil houden dan ben ik daar volgens mij fulltime mee bezig.
Ik heb trouwens wel eens tegen mijn hulpverleners gezegd, okay als grap, dat ik een hulphond wil. Die met een doekje aan komt lopen als ik knoei, mijn sleutels vindt als ik die weer eens kwijt ben, aan mijn broek gaat sjorren als ik weer 2 of meer dingen tegelijk doe (want dat gaat nooit goed bij mij) en gaat blaffen als ik het gas vergeet uit te doen (is ook weleens gebeurd ).
zondag 17 mei 2015 om 21:16
Veel herkenning hier. We gaan met oudste zoon een traject in (diverse problemen, vermoeden ADD als oorzaak). Maar nu ik er meer over lees herken ik ook veel bij mezelf.
Uitstelgedrag, chaos in huis, dezelfde problemen met sociale contacten als in de OP.
Ik lees mee.
Oh en niet kunnen afsluiten voor prikkels. Ik kan sommige collega's wel schieten
Uitstelgedrag, chaos in huis, dezelfde problemen met sociale contacten als in de OP.
Ik lees mee.
Oh en niet kunnen afsluiten voor prikkels. Ik kan sommige collega's wel schieten
Het is beter om een kaars aan te steken dan de duisternis te vervloeken
In memoriam AnnA_C
In memoriam AnnA_C
maandag 18 mei 2015 om 01:16
Ik lees even mee. (Verkapte TVP...)
Ik heb zelf geen ADD (diagnose) maar ik herken wel veel. Sinds ik ziek geweest ben, heb ik problemen met geheugen, concentratie, multitasken en verwerken van prikkels.
Mijn concentratie is trouwens nooit goed geweest, maar na mijn ziekte helemaal een drama. Boek lezen kan ik nu niet meer. Als iemand een langdradig verhaal vertelt, check ik uit.
Moeite met sociale contacten heb ik ook mijn hele leven al. Ik ben nu eenmaal niet zo sociaal en erg op mezelf.
Ik heb zelf geen ADD (diagnose) maar ik herken wel veel. Sinds ik ziek geweest ben, heb ik problemen met geheugen, concentratie, multitasken en verwerken van prikkels.
Mijn concentratie is trouwens nooit goed geweest, maar na mijn ziekte helemaal een drama. Boek lezen kan ik nu niet meer. Als iemand een langdradig verhaal vertelt, check ik uit.
Moeite met sociale contacten heb ik ook mijn hele leven al. Ik ben nu eenmaal niet zo sociaal en erg op mezelf.
maandag 18 mei 2015 om 08:47
quote:cataleya00 schreef op 17 mei 2015 @ 13:10:
Ik ben wel benieuwd hoe de rest zijn leven probeert in te vullen met ADD. Zijn studies gelukt? En hoe gaat het in een relatie?
Met de grootste moeite. Eerste examenjaar gezakt. Dus mocht het over doen. Toen wel geslaagd. Toen een vervolgopleiding onder mijn niveau gaan doen. Ik kon HBO gaan doen maar ben MBO gaan doen. Zelfs daar met moeite doorheen gekomen. Terwijl ik echt niet dom ben. Dat durf ik best over mezelf te beweren. Maar die concentratie he...
En het feit dat ik naast ADD nog wel wat andere probleempjes heb. Ben namelijk hoog HSP'er. Maar daar gaat het in dit topic niet om.
Mijn relatie gaat in ieder geval prima. Mijn vriend en ik vullen elkaar prima aan en kunnen er ook echt voor elkaar zijn.
Zijn helemaal happy en als we ergens tegen aanlopen dan helpen we elkaar. Tuurlijk wel eens ruzie omdat ik stronteigenwijs kan zijn en soms slecht reageer op bepaalde situaties en dan echt een kattekop kan worden.
En ik geef hem dan groot gelijk dat hij dat niet accepteert. (Achteraf dan he, op het moment supreme ga ik er tegenin haha).
Maar hej, add of niet...wie heeft dat niet in een relatie? Dat er wel eens onenigheden zijn.
Wat jij schrijft Rrinkje, herken ik ook. Het is hier altijd rommelig. Wel gezellig rommelig, het is geen enorme bende. Maar zoals het bijvoorbeeld bij mijn ouders thuis is, zo krijg ik het niet. Mijn vriend en ik kunnen samen een middagje flink aan de slag en dan is het enigzins netjes en de dag erna vraag ik me werkelijk af wat er in de tussentijd gebeurd is.
Gelukkig lukt het me wel om alles schoon te houden. Vies is het hier niet. Maar die kasten wat overvol zijn en al die prulletjes die overal en nergens rondslingeren...yep. En ik zie het, ik erger me er aan maar op de één of andere manier krijg ik het niet opgeruimd.
Ik ben wel benieuwd hoe de rest zijn leven probeert in te vullen met ADD. Zijn studies gelukt? En hoe gaat het in een relatie?
Met de grootste moeite. Eerste examenjaar gezakt. Dus mocht het over doen. Toen wel geslaagd. Toen een vervolgopleiding onder mijn niveau gaan doen. Ik kon HBO gaan doen maar ben MBO gaan doen. Zelfs daar met moeite doorheen gekomen. Terwijl ik echt niet dom ben. Dat durf ik best over mezelf te beweren. Maar die concentratie he...
En het feit dat ik naast ADD nog wel wat andere probleempjes heb. Ben namelijk hoog HSP'er. Maar daar gaat het in dit topic niet om.
Mijn relatie gaat in ieder geval prima. Mijn vriend en ik vullen elkaar prima aan en kunnen er ook echt voor elkaar zijn.
Zijn helemaal happy en als we ergens tegen aanlopen dan helpen we elkaar. Tuurlijk wel eens ruzie omdat ik stronteigenwijs kan zijn en soms slecht reageer op bepaalde situaties en dan echt een kattekop kan worden.
En ik geef hem dan groot gelijk dat hij dat niet accepteert. (Achteraf dan he, op het moment supreme ga ik er tegenin haha).
Maar hej, add of niet...wie heeft dat niet in een relatie? Dat er wel eens onenigheden zijn.
Wat jij schrijft Rrinkje, herken ik ook. Het is hier altijd rommelig. Wel gezellig rommelig, het is geen enorme bende. Maar zoals het bijvoorbeeld bij mijn ouders thuis is, zo krijg ik het niet. Mijn vriend en ik kunnen samen een middagje flink aan de slag en dan is het enigzins netjes en de dag erna vraag ik me werkelijk af wat er in de tussentijd gebeurd is.
Gelukkig lukt het me wel om alles schoon te houden. Vies is het hier niet. Maar die kasten wat overvol zijn en al die prulletjes die overal en nergens rondslingeren...yep. En ik zie het, ik erger me er aan maar op de één of andere manier krijg ik het niet opgeruimd.
