Psyche
alle pijlers
Mislukt
woensdag 27 mei 2015 om 01:26
Beste lezeressen,
Ik voel me zo ongelukkig.
Ik loop continu met een steen in m'n maag en een brok in m'n keel.
Vreselijk last van angsten, hyperventilatie, loodzware benen. Ik ben zo moe.
Soms denk ik echt, ik spoor niet. Want ik ben zo onzeker en heb zulke nare gedachten over mezelf.
Ik vind mezelf best een mislukking.
Eigenlijk huil ik vaak van binnen. Voel me zo eenzaam. En ik weet gewoon niet hoe ik hier uit kom. Soms lig ik een hele dag op bed te huilen en word ik compleet gek. Een andere dag zie ik er weer tiptop uit en lijkt er aan de buitenkant niks aan de hand, maarja. Ik weet wel beter.
Als ik ook maar eventjes niks te doen heb grijp ik direct mijn tekefoon. Het lijkt soms een verslaving of uitvlucht. Vind ik niet gezond.
Rationeel gezien heb ik veel vrienden, lieve familie, werk ik, heb ik een huis, ben ik sportief, etc.
Maar waarom dan toch die leegte?
Geen idee wat ik met dit bericht wil. Ik kan weer eens niet slapen en voelde de drang dit van me af te schrijven.
Wordt dit ooit anders??
Ik heb een aantal maanden bij een psycholoog gelopen. Ik voelde alleen geen klik en toen ik bij hem aangaf andere hulp te willen zoeken was het direct mijn laatste gesprek. Dit voelt zo naar en heeft mij best geraakt. Dat voor mijn gevoel zelfs de psycholoog niet meer weet wat hij met me aan moet en voor mijn gevoel opgelucht is en er dan maar meteen het laatste gesprek van maakt. Ik voel me daardoor nu helemaal wat verloren.
Gelukkig heb ik nu nog mijn huisarts. Zij zegt overigens: burn out.
Is er misschien iemand zie zich enigzins herkent in dit verhaal?
Het lijkt namelijk net alsof ik in m'n eentje op somber eilandje zit en iedereen gewoon doorgaat...
Ik voel me zo ongelukkig.
Ik loop continu met een steen in m'n maag en een brok in m'n keel.
Vreselijk last van angsten, hyperventilatie, loodzware benen. Ik ben zo moe.
Soms denk ik echt, ik spoor niet. Want ik ben zo onzeker en heb zulke nare gedachten over mezelf.
Ik vind mezelf best een mislukking.
Eigenlijk huil ik vaak van binnen. Voel me zo eenzaam. En ik weet gewoon niet hoe ik hier uit kom. Soms lig ik een hele dag op bed te huilen en word ik compleet gek. Een andere dag zie ik er weer tiptop uit en lijkt er aan de buitenkant niks aan de hand, maarja. Ik weet wel beter.
Als ik ook maar eventjes niks te doen heb grijp ik direct mijn tekefoon. Het lijkt soms een verslaving of uitvlucht. Vind ik niet gezond.
Rationeel gezien heb ik veel vrienden, lieve familie, werk ik, heb ik een huis, ben ik sportief, etc.
Maar waarom dan toch die leegte?
Geen idee wat ik met dit bericht wil. Ik kan weer eens niet slapen en voelde de drang dit van me af te schrijven.
Wordt dit ooit anders??
Ik heb een aantal maanden bij een psycholoog gelopen. Ik voelde alleen geen klik en toen ik bij hem aangaf andere hulp te willen zoeken was het direct mijn laatste gesprek. Dit voelt zo naar en heeft mij best geraakt. Dat voor mijn gevoel zelfs de psycholoog niet meer weet wat hij met me aan moet en voor mijn gevoel opgelucht is en er dan maar meteen het laatste gesprek van maakt. Ik voel me daardoor nu helemaal wat verloren.
Gelukkig heb ik nu nog mijn huisarts. Zij zegt overigens: burn out.
Is er misschien iemand zie zich enigzins herkent in dit verhaal?
Het lijkt namelijk net alsof ik in m'n eentje op somber eilandje zit en iedereen gewoon doorgaat...
woensdag 27 mei 2015 om 02:35
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.
woensdag 27 mei 2015 om 02:41
quote:yellowdress schreef op 27 mei 2015 @ 02:35:
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.Ja dat is behandelbaar. Kost tijd en energie en vooral van jou kant. Een psycholoog kan je daarbij wel goed ondersteunen. Misschien is groepstherapie een betere optie dan zie je dat je niet alleen bent, kun je ervaringen en adviezen / oplossingen delen en krijg je feedback van meerder personen.
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.Ja dat is behandelbaar. Kost tijd en energie en vooral van jou kant. Een psycholoog kan je daarbij wel goed ondersteunen. Misschien is groepstherapie een betere optie dan zie je dat je niet alleen bent, kun je ervaringen en adviezen / oplossingen delen en krijg je feedback van meerder personen.
woensdag 27 mei 2015 om 02:42
quote:yellowdress schreef op 27 mei 2015 @ 02:35:
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.
Ja. Dat is het zeker. En dat zeg ik met een pestverleden van dik 10 jaar en het idee dat ik het lelijkste, raarste, domste mens op de wereld was.
Ben ik niet. Stiekem ben ik best wel de moeite waard. (Dit bedoel ik niet arrogant. Ik vind mezelf niet geweldig, ik vind mezelf goed genoeg.)
Therapie kan daar heel goed mee helpen. Vooral groepstherapie. 9 maanden groepstherapie en ik had geen hekel meer aan mezelf!
En er zijn dingetjes die je zelf kunt doen. Ik ga dutten. Welterusten.
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.
Ja. Dat is het zeker. En dat zeg ik met een pestverleden van dik 10 jaar en het idee dat ik het lelijkste, raarste, domste mens op de wereld was.
Ben ik niet. Stiekem ben ik best wel de moeite waard. (Dit bedoel ik niet arrogant. Ik vind mezelf niet geweldig, ik vind mezelf goed genoeg.)
Therapie kan daar heel goed mee helpen. Vooral groepstherapie. 9 maanden groepstherapie en ik had geen hekel meer aan mezelf!
En er zijn dingetjes die je zelf kunt doen. Ik ga dutten. Welterusten.
woensdag 27 mei 2015 om 02:50
Waar wordt je wel vrolijk van? Wat vind je mooi aan jezelf? Wat zijn je goede kwaliteiten? Reflecteer eens op jezelf, stel jezelf vragen als "hoe komt het dat ik mij zo voel", "hoe kan ik dit terugleiden naar mijn verleden", "wat deed ik toen om mij weer beter te voelen"? Misschien ook een gekke tip maar sta eens stil bij alle emoties die je op een dag hebt. Vraag je dan af hoe het komt dat je de emotie angst/boos/verdriet hebt maar kijk ook naar de positieve emoties als trots/blij/geliefd.
Sterkte
Sterkte
woensdag 27 mei 2015 om 06:13
Als ik jou was to zou ik voorlopig even geen energie steken in mensen waar ik geen klik mee heb en een psycholoog zoeken waar ik wel een goed gevoel bij heb. Je hebt je klachten en gedachten denk ik niet voor niks. De leegte die je ervaart kan ook niet denkbeeldig maar echt zijn. Misschien schieten mensen in je omgeving (en op het forum) vaak tekort, misschien communiceren ze niet geweldloos, misschien zijn ze niet oprecht in jou geïnteresseerd, misschien zijn zij wel de mislukkelingen, misschien sporen zij wel niet, misschien ben je ze beter kwijt dan rijk. Denk dat je er meer aan hebt om voorlopig maar eens even niet aan jezelf te twijfelen.
woensdag 27 mei 2015 om 06:41
Hi! Ik herken je gevoel, angst en onzekerheid. En ook het heftiger reageren op mensen en andere zaken. Sinds april zit ik thuis met een burn-out. Ik heb al ruim 1,5 jaar klachten maar bleef werken (contract, schuldgevoel). Toen barstte de bom. Ik loop nu bij een psycholoog en een Haptotherapeut (de Hapto krijg ik helaas niet vergoed). De haptotherapie werkt bij mij erg goed. Zo weet ik waar mijn angst en onzekerheid vandaan komen. En kan ik het herkennen. En vooral: ik leer weer te voelen ipv het weg te duwen en afleiding te zoeken in bijv telefoon en tv. Doen alsof er niks is. Maar dat gevoel laten zijn, is helemaal niet lekker op dat moment. Maar door het er te laten zijn en het te erkennen, kan ik beter op mezelf vertrouwen en kan ik een lastige of juist fijne situatie beter aan. Je zou eens kunnen kijken of dit bij je past. Dat is het meest belangrijkst.
De hulp die je krijgt moet bij je passen en jou verder helpen.
De hulp die je krijgt moet bij je passen en jou verder helpen.
woensdag 27 mei 2015 om 06:56
Ik raad je aan om met je huisarts te praten en om gericht onderzoek te doen naar de oorzaak. Een chemische onbalans tussen de oren of een persoonlijkheidsstoornis los je niet op met een forum of een paar gesprekjes met een psycholoog.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 27 mei 2015 om 07:42
Ik snap niet waarom je zo heftig reageert op die psych. Je hebt een zakelijke overeenkomst met die man. Die zeg jij op, en vervolgens ben je verbaasd dat de overeenkomst niet meer bestaat?
Het komt op mij over als dat je heel onduidelijk communiceert. Als je wilt aangeven dat de gesprekken niet lopen moet je dát zeggen. Niet: "ik ga naar een andere psycholoog" en dan maar hopen dat die ander uit je gaat trekken wat er nu werkelijk aan de hand is. Als je in het dagelijks leven ook zo functioneert dan begrijp ik dat je teleurgesteld raakt in mensen. Je verwacht dingen van ze die onmogelijk zijn.
Het komt op mij over als dat je heel onduidelijk communiceert. Als je wilt aangeven dat de gesprekken niet lopen moet je dát zeggen. Niet: "ik ga naar een andere psycholoog" en dan maar hopen dat die ander uit je gaat trekken wat er nu werkelijk aan de hand is. Als je in het dagelijks leven ook zo functioneert dan begrijp ik dat je teleurgesteld raakt in mensen. Je verwacht dingen van ze die onmogelijk zijn.
woensdag 27 mei 2015 om 07:57
quote:schattigheid schreef op 27 mei 2015 @ 06:13:
Als ik jou was to zou ik voorlopig even geen energie steken in mensen waar ik geen klik mee heb en een psycholoog zoeken waar ik wel een goed gevoel bij heb. Je hebt je klachten en gedachten denk ik niet voor niks. De leegte die je ervaart kan ook niet denkbeeldig maar echt zijn. Misschien schieten mensen in je omgeving (en op het forum) vaak tekort, misschien communiceren ze niet geweldloos, misschien zijn ze niet oprecht in jou geïnteresseerd, misschien zijn zij wel de mislukkelingen, misschien sporen zij wel niet, misschien ben je ze beter kwijt dan rijk. Denk dat je er meer aan hebt om voorlopig maar eens even niet aan jezelf te twijfelen.Ik denk dat to moet stoppen het buiten zichzelf te zoeken. Ik denk dat het vooral van belang is dat zij haar eigen gevoel eerst eens goed onderzoekt. Waarom krijgt zij dit gevoel bij mensen? Het lijkt me niet verstandig om in deze toestand relaties te gaan afkappen.
Als ik jou was to zou ik voorlopig even geen energie steken in mensen waar ik geen klik mee heb en een psycholoog zoeken waar ik wel een goed gevoel bij heb. Je hebt je klachten en gedachten denk ik niet voor niks. De leegte die je ervaart kan ook niet denkbeeldig maar echt zijn. Misschien schieten mensen in je omgeving (en op het forum) vaak tekort, misschien communiceren ze niet geweldloos, misschien zijn ze niet oprecht in jou geïnteresseerd, misschien zijn zij wel de mislukkelingen, misschien sporen zij wel niet, misschien ben je ze beter kwijt dan rijk. Denk dat je er meer aan hebt om voorlopig maar eens even niet aan jezelf te twijfelen.Ik denk dat to moet stoppen het buiten zichzelf te zoeken. Ik denk dat het vooral van belang is dat zij haar eigen gevoel eerst eens goed onderzoekt. Waarom krijgt zij dit gevoel bij mensen? Het lijkt me niet verstandig om in deze toestand relaties te gaan afkappen.
woensdag 27 mei 2015 om 08:02
To, goed dat je aan jezelf gaat werken. Zoals zeeuwsmeisje al schrijft, misschien kun je het in de communicatie zoeken. Iets met 'willen wat je zegt en zeggen wat je wil'. Kijk eens bij bol.com. Misschien is het fijn om alvast wat boeken hierover te lezen. (Je kunt ze ook altijd bij de bieb lenen, maar ik vind bol wel handig om een keuze te maken).
Fred Sterk schrijft goede boeken.
Fred Sterk schrijft goede boeken.
woensdag 27 mei 2015 om 08:34
Ik ben lang overspannen geweest. Een gedachte die mij altijd heeft geholpen is "als het in mijn hoofd zit, kan ik het zélf veranderen". Dit i.t.t. bijvoorbeeld een gebroken been, waar je voor in het gips moet en afhankelijk bent van doktoren. Nu moet je welliswaar keihard werken en hulp inroepen van bijv. groepstherapie, maar er is wel een knop die jíj kan omzetten. Jij kan ook kiezen voor therapie en actief gaan werken aan je herstel. Je hebt dus zelf een aandeel in je herstel.
woensdag 27 mei 2015 om 08:41
quote:KiaOraHoi schreef op 27 mei 2015 @ 02:21:
Ik vind dat je erg geprikkeld reageert op meds zij probeert je te helpen hoor. Ik heb het terug gelezen maar in mijn ogen zegt ze niets aanvallends. Ik denk dat je het met een ietwat gekleurde bril leest.
Inderdaad. Is ook niet zo handig dat je meteen in een slachtofferrol schiet, getuige je reacties op Meds. Dat is waarschijnlijk ook onderdeel van jouw probleem. Dat zal je moeten onderkennen, anders zul je dit patroon nooit doorbreken. Lees maar eens goed wat je zelf schrijft.
Succes!
Ik vind dat je erg geprikkeld reageert op meds zij probeert je te helpen hoor. Ik heb het terug gelezen maar in mijn ogen zegt ze niets aanvallends. Ik denk dat je het met een ietwat gekleurde bril leest.
Inderdaad. Is ook niet zo handig dat je meteen in een slachtofferrol schiet, getuige je reacties op Meds. Dat is waarschijnlijk ook onderdeel van jouw probleem. Dat zal je moeten onderkennen, anders zul je dit patroon nooit doorbreken. Lees maar eens goed wat je zelf schrijft.
Succes!
woensdag 27 mei 2015 om 09:22
quote:viva-amber schreef op 27 mei 2015 @ 08:46:
Sommige knoppen kun je niet zelf omzetten daar heb je gerichte hulp bij nodig en soms medicijnen.Eens, maar bij veel kan je het wel of heb je minimaal zelf invloed op je herstel (ook hulp zoeken is een keuze die je zelf maakt, en in therapie is het gewoon keihard werken.)
Sommige knoppen kun je niet zelf omzetten daar heb je gerichte hulp bij nodig en soms medicijnen.Eens, maar bij veel kan je het wel of heb je minimaal zelf invloed op je herstel (ook hulp zoeken is een keuze die je zelf maakt, en in therapie is het gewoon keihard werken.)
woensdag 27 mei 2015 om 09:48
Heb je werk of hobby's? Of iets waar je je mee bezig houdt? Ik voelde me ook zo namelijk, toen ik werkloos thuis zat, vandaar mijn vraag. De psycholoog gaf me de tip om gewoon een baan aan te nemen ook al was het iets anders dan wat ik werkelijk zocht. Dit heb ik toen gedaan en door het ritme en de mensen om me heen en het überhaupt hebben van een baan en daarmee deelnemen aan de maatschappij ging ik me weer wat beter voelen.
Uit je berichten maak ik op dat de gesprekken (en dan vooral het laatste gesprek) met de psycholoog niet zijn gelopen zoals je gehoopt/verwacht had. Daar voel je je rot over. Probeer je er niet te druk over te maken, die psycholoog heeft echt wel wat eelt op z'n ziel. Leer er voor jezelf van dat je het de volgende keer anders moet aanpakken. Voor nu zou ik wel een andere psycholoog zoeken, waarbij je wel het gevoel hebt dat deze je kan helpen. "Een klik" vind ik altijd een beetje vaag; de psycholoog hoeft tenslotte niet je vriend/vriendin te worden. Het is een hulpverlener en deze zal je gaan confronteren en dat kan pijn doen. Misschien moet je zelf ook wat eelt op je ziel gaan krijgen
Uit je berichten maak ik op dat de gesprekken (en dan vooral het laatste gesprek) met de psycholoog niet zijn gelopen zoals je gehoopt/verwacht had. Daar voel je je rot over. Probeer je er niet te druk over te maken, die psycholoog heeft echt wel wat eelt op z'n ziel. Leer er voor jezelf van dat je het de volgende keer anders moet aanpakken. Voor nu zou ik wel een andere psycholoog zoeken, waarbij je wel het gevoel hebt dat deze je kan helpen. "Een klik" vind ik altijd een beetje vaag; de psycholoog hoeft tenslotte niet je vriend/vriendin te worden. Het is een hulpverlener en deze zal je gaan confronteren en dat kan pijn doen. Misschien moet je zelf ook wat eelt op je ziel gaan krijgen
woensdag 27 mei 2015 om 10:05
Meestal ben je daar te druk voor bezig. Je leven moet gewoon doorgaan. Er moet brood op de plank. Anderen rekenen op je. Of dat van wereldbelang is? Welnee, de wereld draait ook wel zonder jou. Maar zolang je er wel bent moet je verder. Help je jezelf als je gaat zeuren? Nee, want dan praat je jezelf de put in. Dus vertel je jezelf optimistische dingen. En af en toe ben je best gelukkig.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 27 mei 2015 om 10:10
Je klinkt gewoon heel depressief en of dat komt door een burn out of een chemische disbalans is wel belangrijk om te onderzoeken. Met AD kom je al een heel eind en je kan je arts vragen om dit voor te schrijven. Niet leuk en je symptomen worden in het begin erger maar na een week of 6 komt er vaak verbetering. Je bent geprikkeld omdat je er niet veel meer bij kan hebben en alles voelt dan als een aanval. Ik snap he heel goed hoor, ik heb het ook gehad en ik begreep niet dat je op papier het gelukkigste mens ter wereld zou moeten zijn maar je ondertussen de ongelukkigste voelt.
Dus pak die telefoon en bel je arts voor een afspraak.
Dus pak die telefoon en bel je arts voor een afspraak.
woensdag 27 mei 2015 om 10:21
Ik herken wat je beschrijft. Zal geen advies (proberen) te geven, alleen mijn ervaring te delen.
Achteraf gezien had ik in de periode met deze gevoelens een depressie: negatieve gedachten over mezelf, denken te weten dat iedereen over mij praat, piekeren, geen licht aan het einde van de tunnel zien.
Ik vind het knap dat je hulp hebt gezocht én dat je hebt kunnen aangeven dat er geen klik is met je hulpverlener.
Eerder is al geschreven/geadviseerd om je gedachten te onderzoeken. Zo haal je die negativiteit onderuit: ga de discussie aan met deze negatieve stem waar je niets aan hebt.
Hoe je dat doet, tijdelijk zonder hulp?
Zoek op Google naar RET-therapie.
Kern van RET:
Is mijn gedachte een feit of gevoel?
Heb ik objectief bewijs voor mijn gedachte (n)?
Helpt deze gedachte mij?
RET gaat alleen in op de gedachten /gevoelens. Niet op de diepe oorzaken van het ontstaan van deze denkwijze.
Je kunt niet weten wat anderen denken of voelen. Je weet alleen wat jij denkt en voelt. Dit is ook hetgeen waar je invloed op hebt. Je hebt geen invloed op anderen.
Misschien is schematherapie ook een optie.
En mindfulness is altijd goed.
Schematherapie is een langlopende therapie waarin onderzocht wordt hoe de patronen zijn ontstaan en in welke situaties deze (onbewust) de kop opsteken.
Ik heb al het bovenstaande geprobeerd.
Uiteraard ben en blijf ik mens en val ik nog steeds terug in oude patronen.
Maar, bewustwording en handreikingen om je gedachten te onderzoeken en om te draaien, helpen mij om mijn negativiteit de kop in te drukken.
En, het klinkt heel makkelijk, ga op zoek naar afleiding. Al ga je alleen maar naar buiten. Maak een wandeling. Doe iets waar je plezier uit haalt. Het liefst een fysieke activiteit: dat zet je gedachten in een andere modus.
Nogmaals, ik heb makkelijk praten omdat ik momenteel niet in de negatieve spiraal zit.
Maar, ik ben geweest waar jij nu bent.
naast therapie is lief zijn voor jezelf (ook in je gedachten) het beste wat je kunt doen.
Lief zijn door jezelf niet naar beneden te halen: als het niet lukt om de afwas te doen, omdat je de hele dag op bed ligt te huilen : dat is ok. Probeer je het morgen, over een uur of wanneer dan ook.
Juist het "moeten" zorgt ervoor dat je jezelf verlamt: ik moet de afwas doen, helpt niet.
ik doe de afwas wanneer ik daaraan toe ben, en wanneer ik wil, zorgt voor een positieve (re) lading.
Veel sterkte!
Achteraf gezien had ik in de periode met deze gevoelens een depressie: negatieve gedachten over mezelf, denken te weten dat iedereen over mij praat, piekeren, geen licht aan het einde van de tunnel zien.
Ik vind het knap dat je hulp hebt gezocht én dat je hebt kunnen aangeven dat er geen klik is met je hulpverlener.
Eerder is al geschreven/geadviseerd om je gedachten te onderzoeken. Zo haal je die negativiteit onderuit: ga de discussie aan met deze negatieve stem waar je niets aan hebt.
Hoe je dat doet, tijdelijk zonder hulp?
Zoek op Google naar RET-therapie.
Kern van RET:
Is mijn gedachte een feit of gevoel?
Heb ik objectief bewijs voor mijn gedachte (n)?
Helpt deze gedachte mij?
RET gaat alleen in op de gedachten /gevoelens. Niet op de diepe oorzaken van het ontstaan van deze denkwijze.
Je kunt niet weten wat anderen denken of voelen. Je weet alleen wat jij denkt en voelt. Dit is ook hetgeen waar je invloed op hebt. Je hebt geen invloed op anderen.
Misschien is schematherapie ook een optie.
En mindfulness is altijd goed.
Schematherapie is een langlopende therapie waarin onderzocht wordt hoe de patronen zijn ontstaan en in welke situaties deze (onbewust) de kop opsteken.
Ik heb al het bovenstaande geprobeerd.
Uiteraard ben en blijf ik mens en val ik nog steeds terug in oude patronen.
Maar, bewustwording en handreikingen om je gedachten te onderzoeken en om te draaien, helpen mij om mijn negativiteit de kop in te drukken.
En, het klinkt heel makkelijk, ga op zoek naar afleiding. Al ga je alleen maar naar buiten. Maak een wandeling. Doe iets waar je plezier uit haalt. Het liefst een fysieke activiteit: dat zet je gedachten in een andere modus.
Nogmaals, ik heb makkelijk praten omdat ik momenteel niet in de negatieve spiraal zit.
Maar, ik ben geweest waar jij nu bent.
naast therapie is lief zijn voor jezelf (ook in je gedachten) het beste wat je kunt doen.
Lief zijn door jezelf niet naar beneden te halen: als het niet lukt om de afwas te doen, omdat je de hele dag op bed ligt te huilen : dat is ok. Probeer je het morgen, over een uur of wanneer dan ook.
Juist het "moeten" zorgt ervoor dat je jezelf verlamt: ik moet de afwas doen, helpt niet.
ik doe de afwas wanneer ik daaraan toe ben, en wanneer ik wil, zorgt voor een positieve (re) lading.
Veel sterkte!
woensdag 27 mei 2015 om 10:26
quote:yellowdress schreef op 27 mei 2015 @ 02:35:
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.
Heel vervelend is dat. Je loopt echt tegen de muren omhoog en je weet je met jezelf geen raad. Maar het zit echt in jezelf en de enige die het echt kan behandelen ben jezelf. Een coach of psycholoog kan je wel begeleiden, maar zolang jij diep van binnen nog niet echt de stap hebt gezet om het proces te starten, dan gaat het ook echt niet gebeuren. Geen psycholoog of wat dan ook kan je dan helpen, maar ik merkte dat toen ik dat proces startte, het eigenlijk een beetje vanzelf ging, zonder hulp.
heel veel sterkte!
Toch nog even nagedacht en gekeken.
En ja, het is de spijker op z'n kop.
Want ik zie/voel/ervaar eigenlijk alles en iedereen als aanvallend de laatste tijd.
Misschien is dit een gekke vraag, maar is deze vorm van onzekerheid en zo weinig zelfvertrouwen dat ik heb eigenlijk wel 'behandelbaar'?
Iedereen bedankt voor de lieve (en confronterende) reacties.
Heel vervelend is dat. Je loopt echt tegen de muren omhoog en je weet je met jezelf geen raad. Maar het zit echt in jezelf en de enige die het echt kan behandelen ben jezelf. Een coach of psycholoog kan je wel begeleiden, maar zolang jij diep van binnen nog niet echt de stap hebt gezet om het proces te starten, dan gaat het ook echt niet gebeuren. Geen psycholoog of wat dan ook kan je dan helpen, maar ik merkte dat toen ik dat proces startte, het eigenlijk een beetje vanzelf ging, zonder hulp.
heel veel sterkte!
woensdag 27 mei 2015 om 10:26
quote:Ik heb een aantal maanden bij een psycholoog gelopen. Ik voelde alleen geen klik en toen ik bij hem aangaf andere hulp te willen zoeken was het direct mijn laatste gesprek. Dit voelt zo naar en heeft mij best geraakt. Dat voor mijn gevoel zelfs de psycholoog niet meer weet wat hij met me aan moet en voor mijn gevoel opgelucht is en er dan maar meteen het laatste gesprek van maakt. Ik voel me daardoor nu helemaal wat verloren.
Ik kan me de reactie van de psycholoog best voorstellen. Als een cliënt mij zou vertellen andere hulp te willen dan zou het voor mij ook klaar zijn. Ze heeft kennelijk niks aan mij en ze weet wat ze wil. Wie ben ik om haar tegen te willen houden.
Het zou wat anders zijn als de cliënt me vertelde in een impasse te zitten. Dat de hulp die ik bied nog steeds niet wil aanslaan. En daar dan over wil praten. Dan zou ik als therapeut ook te weten komen waar het probleem zit.
Ik kan me de reactie van de psycholoog best voorstellen. Als een cliënt mij zou vertellen andere hulp te willen dan zou het voor mij ook klaar zijn. Ze heeft kennelijk niks aan mij en ze weet wat ze wil. Wie ben ik om haar tegen te willen houden.
Het zou wat anders zijn als de cliënt me vertelde in een impasse te zitten. Dat de hulp die ik bied nog steeds niet wil aanslaan. En daar dan over wil praten. Dan zou ik als therapeut ook te weten komen waar het probleem zit.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
