Mislukt

Beste lezeressen,



Ik voel me zo ongelukkig.

Ik loop continu met een steen in m'n maag en een brok in m'n keel.

Vreselijk last van angsten, hyperventilatie, loodzware benen. Ik ben zo moe.

Soms denk ik echt, ik spoor niet. Want ik ben zo onzeker en heb zulke nare gedachten over mezelf.

Ik vind mezelf best een mislukking.

Eigenlijk huil ik vaak van binnen. Voel me zo eenzaam. En ik weet gewoon niet hoe ik hier uit kom. Soms lig ik een hele dag op bed te huilen en word ik compleet gek. Een andere dag zie ik er weer tiptop uit en lijkt er aan de buitenkant niks aan de hand, maarja. Ik weet wel beter.



Als ik ook maar eventjes niks te doen heb grijp ik direct mijn tekefoon. Het lijkt soms een verslaving of uitvlucht. Vind ik niet gezond.



Rationeel gezien heb ik veel vrienden, lieve familie, werk ik, heb ik een huis, ben ik sportief, etc.

Maar waarom dan toch die leegte?



Geen idee wat ik met dit bericht wil. Ik kan weer eens niet slapen en voelde de drang dit van me af te schrijven.



Wordt dit ooit anders??



Ik heb een aantal maanden bij een psycholoog gelopen. Ik voelde alleen geen klik en toen ik bij hem aangaf andere hulp te willen zoeken was het direct mijn laatste gesprek. Dit voelt zo naar en heeft mij best geraakt. Dat voor mijn gevoel zelfs de psycholoog niet meer weet wat hij met me aan moet en voor mijn gevoel opgelucht is en er dan maar meteen het laatste gesprek van maakt. Ik voel me daardoor nu helemaal wat verloren.

Gelukkig heb ik nu nog mijn huisarts. Zij zegt overigens: burn out.



Is er misschien iemand zie zich enigzins herkent in dit verhaal?

Het lijkt namelijk net alsof ik in m'n eentje op somber eilandje zit en iedereen gewoon doorgaat...