het houdt nooit op....

Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...



En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..



nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..



Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...



De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..



En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...



Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...



Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...

B12 was volgens mij wel goed... Daar heeft ze niks over gezegd... ze zei wel iets van dat de helft van de uitslag binnen was ofzo.. maar ben in ieder geval dat het nu een hoop verklaart..

ja ze waren al binnen 1 dag binnen... ik had ook verwacht dat het nog wel even zou duren maar de assistente zij dat ik een te groot tekort had en dat ik er op tijd bij was

gaat nu opzich wel goed, komt misschien ook doordat ik ben overgestapt naar de medicatie die ik eerst had.... voel me wat energieker, maar soms nog wel erg moe... heb weer zin om dingen te doen...



Maar ondanks dat ik van de week hoorde dat mijn contract niet meer wordt verlengd, omdat er 900 man uit gaat ivm bezuinigen zit ik per 1 oktober zonder werk, en ik was zo blij dat ik werk had...

Ik voel me nog steeds extreem moe.. heb de assistente gebeld en met 4 maanden zou ik mij beter moeten voelen mijn b12 waarde was 272 en dat was goed volgens de assistente en mij vitamine D was 28 en hoort tussen de 80 en de 100 te zijn.



Het drankje is inmiddels op en heb nu tabletten waar ik volgende week mee mag beginnen. Zegt de apotheek ook nog dat ik het levenslang moet slikken, wat mij onwaarschijnlijk lijkt dus toch maar aan de huisarts vragen



iemand hier ervaring mee?

soms denk ik dat het goed gaat, maar voel nog steeds mezelf niet. Ben soms gewoon doodop en geen energie meer, ben gewoon niet wakker te worden. Ga nog steeds naar de psycholoog, soms lijkt het wel te werken, maar soms ook niet.. merk nog steeds geen verbetering, slik nog steeds anti depressiva, waarvoor ik het doe weet ik niet... lijkt gewoon niet te helpen.. Of het door de vitamine d te kort komt weet ik niet....



Maar ja over een paar weken heb ik vakantie, en daarna moet ik op het werk taken overnemen van collega's die dan op vakantie gaan en kan dan moeilijk vrij krijgen om naar de psycholoog te gaan, omdat ik we dan met z'n tweeen zijn en anders zou die andere collega alleen er voor staan wat niet mag, daar zit ik ook een beetje over in...



Maar ik weet nu niet wat ik moet... Morgen weer naar de psycholoog.. of toch gewoon afwachten dat de vitamine d tabletten aanslaan en kijken hoe ik me dan voel en of weer een afspraak met de huisarts maken

Ik weet niet of het goed is maar ben wel dood en doodop. Ben al een tijd uit de ziektewet maar merk dat het soms slechter gaat. Die anti depressiva schijnt ook niet te werken en merk dat ik weer emotioneler ben. En me slechter voel. Het is soms zo erf dat ik vaak dingen laat vallen zonder dat ik het Door heb. Gisteren zelfs op het werk bekertje met koffie laten vallen over mij heen. Hoe het gebeurde weet ik niet meer. Heb soms geen kracht meer in mijn handen. Kan De hele dag Wel Slapen. Voel me soms echt grieperig als ik weer teveel heb gedaan en constant last van de spieren.



Vanmiddag weer naar de psycholoog en denk dat ik nu echt eerlijk moet zijn want meestal zeg ik ach ja gaat opzich wel goed kan soms beter maar ga daar nooit echt inhoudelijk op in. Nooit hoe ik me echt voel.

eindelijk gaat de psycholoog contact opnemen met mijn huisarts. heb verteld dat het soms alleen maar erger wordt.. De psycholoog zag ook dat we hier niet mee opschieten. Ik viel zelfs bijna steeds in slaap daar en ook dat zag ze.



Mijn psycholoog neemt contact op met de huisarts over de gang van zaken, en misschien evt een second opinium.

en daarna zou ze mij terug bellen

psycholoog heeft contact gehad met de huisarts en die denkt/vermoed dat het gerelateerd is aan de medicatie. Ik moet hem bellen voor een afspraak om het in beeld te krijgen etc. Maar ik denk onwaarschijnlijk dat het daar aan ligt, want voor die medicatie had ik het ook al.... en wordt soms erger... Ik ben gewoon bekaf... terwijl ik soms niet eens meer weet wat ik doe en voel me vaak niet fit en geregeld last van de keel, en soms gaat het lopen zwaar... constant spierspijn



Ik geloof zelf niet dat het aan de medicatie ligt, maar ben bang om niet serieus te worden genomen... De sessies bij de psycholoog zijn tijdelijk stop gezet omdat ik eerst met de huisarts praten... ik zie alles somber in dat het altijd zo blijft...

Ik heb soms een vermoeden dat er iets anders aan de hand is. Ik heb een tijd in de ziektewet gezeten maar mijn werkgever wou dat ik zo snel mogelijk weer aan de slag ging...elke dag verloopt moeizaam...



Mijn psycholoog wil eerst dat ik met de huisarts praat om het 1 en ander uit te sluiten.

Inmiddels bij de huisarts geweest en toch maar stoppen met de medicatie omdat het kan zijn dat de moeheid daar Door komt maandag neemt hij contact op om te kijken hoe het gaat. En wat betreft psycholoog, heb dar ook aangegeven en de huisarts zei dat ik juist Door moet gaan en maar gauw een afspraak moet maken

Nu al 1,5 week gestopt met de medicatie en ik moet eerlijk zeggen voel me nu echt een stukken beter toen ik daar nog aan zat. Op het werk zei de leidinggevende ook al tegen mij, jij bent een stuk helder en ziet er goed uit. Voel me nu gewoon happy en op het werk merken ze dat ook. Ik merk dat ik nu meer mezelf ben en kan zijn. Ben lang niet meer zo moe en heb redelijk veel energie. weet het gemakkelijk uit te houden en daardoor ben ik ook meer gebekt geworden. door de medicatie voelde ik me zo suf en moe dat ik niks meer kon..



Alleen de psycholoog heeft gezegd dat ze binnenkort telefonische contact met mij opneemt om te kijken hoe ik mij voel, en ze wil nog geen afspraak inplannen, alleen als het dringend is... want ze wil kijken hoe ik me voel maar ik zit zelf er aan te denken om er wel een paar extra te nemen alleen om de puntjes op de i te zetten