Psyche
alle pijlers
in de ziektewet?
zondag 5 juli 2015 om 12:03
Hallo allemaal,
Ik zit met een probleem en ik zou graag jullie mening en advies willen.
Mijn huisarts en psycholoog hebben me aangeraden om de ziektewet in te gaan. Ik werk momenteel fulltime en dat wordt voor mij nu steeds lastiger. Ik heb nog geen vast contract en ben erg bang om mijn baan kwijt te raken, het is erg moeilijk om in mijn branche weer nieuw werk te zoeken. En helaas verdient mijn vriend niet zoveel dat we het alleen van zijn salaris kunnen doen.
Ook zijn mijn klachten nogal 'vaag' al zeg ik het zelf, en vind ik het heel erg moeilijk om dit bespreekbaar te maken op het werk.
het zit zo: twee jaar geleden ben ik aan de antidepressiva gegaan, en ben daarmee in november gestopt. Sindsdien kreeg ik last van slapeloze nachten. Ik ben altijd al een moeilijke slaper geweest, en door het stoppen van de medicatie kwam dit even keihard terug. Ik kreeg mirtazipine en cesar therapie om mij beter te leren ontspannen. Dat ging een half jaartje goed.
In april werd het erg druk op het werk waardoor ik ineens goed in elkaar stortte. Ik begon te huilen en kon niet meer stoppen. Ik meldde me ziek en ben een week later weer terug aan het werk gegaan. Ik voelde me toen al schuldig om me ziek te melden, vooral omdat mijn klachten niet echt tastbaar waren. Vanaf dat moment zijn de slapeloze nachten nog erger geworden. Ik kon niet meer inslapen en raakte daardoor ook volkomen in paniek. Gelukkig hadden we een vakantie geboekt en gingen we een mooie reis maken. Ik had echt verwacht dat ik mijzelf daar weer kon herpakken, maar dat liep anders. Ik sliep complete nachten niet. Had mijzelf inmiddels een patroon aangeleerd. Een nacht niet slapen en dan weer 12 uur lang. Ik voelde me zo ellendig, en vooral geestelijk verward. Ik was blij dat ik weer thuis was. De huisarts heeft inmiddels de mirtazipine verhoogt en mij doorwezen naar een psycholoog. Bij haar heb ik inmiddels twee gesprekken gehad. De verhoging van de medicatie moet nog aan slaan, en ik geloof ook dat de gesprekken bij de psycholoog ook werken.. maar dat is natuurlijk niet van de een op de andere dag gebeurd.
Ik slaap inmiddels nog steeds slecht. Ik haal zelden nog een nacht door, maar het naar bed gaan is een ramp. Ik heb er een soort angst voor ontwikkeld. Iedere ochtend gooi ik een sloot koffie naar binnen, voel me nog duf door de medicatie, maar lap mezelf op en ga naar het werk. Afgelopen weken huilend thuis gekomen, zo ellendig voel ik me. Op het werk kan ik me niet concentreren maar zet wel een masker op en ga door (omdat ik zelf denk dat, dat het beste is). Ook ben ik de grappenmaker van de afdeling en lach ik nog steeds veel. Maar niemand weet wat er achter mij schuilt.
Het advies om mij ziek te melden en het rustiger aan te doen kwam daarom hard aan. Misschien zie ik het als een soort van falen, misschien komt het ook omdat ik me niet 'ziek' voel (je kan beter je arm gebroken hebben, dan heb je iets tastbaars). Is doorgaan niet de beste optie? En hoe moet ik dat in godsnaam gaan vertellen op mijn werk? De angst om zonder werk te zitten is ook groot.
Hoop dat jullie mij advies kunnen geven.
Wel heerlijk om alles er even uit te kunnen gooien zeg..
Ik zit met een probleem en ik zou graag jullie mening en advies willen.
Mijn huisarts en psycholoog hebben me aangeraden om de ziektewet in te gaan. Ik werk momenteel fulltime en dat wordt voor mij nu steeds lastiger. Ik heb nog geen vast contract en ben erg bang om mijn baan kwijt te raken, het is erg moeilijk om in mijn branche weer nieuw werk te zoeken. En helaas verdient mijn vriend niet zoveel dat we het alleen van zijn salaris kunnen doen.
Ook zijn mijn klachten nogal 'vaag' al zeg ik het zelf, en vind ik het heel erg moeilijk om dit bespreekbaar te maken op het werk.
het zit zo: twee jaar geleden ben ik aan de antidepressiva gegaan, en ben daarmee in november gestopt. Sindsdien kreeg ik last van slapeloze nachten. Ik ben altijd al een moeilijke slaper geweest, en door het stoppen van de medicatie kwam dit even keihard terug. Ik kreeg mirtazipine en cesar therapie om mij beter te leren ontspannen. Dat ging een half jaartje goed.
In april werd het erg druk op het werk waardoor ik ineens goed in elkaar stortte. Ik begon te huilen en kon niet meer stoppen. Ik meldde me ziek en ben een week later weer terug aan het werk gegaan. Ik voelde me toen al schuldig om me ziek te melden, vooral omdat mijn klachten niet echt tastbaar waren. Vanaf dat moment zijn de slapeloze nachten nog erger geworden. Ik kon niet meer inslapen en raakte daardoor ook volkomen in paniek. Gelukkig hadden we een vakantie geboekt en gingen we een mooie reis maken. Ik had echt verwacht dat ik mijzelf daar weer kon herpakken, maar dat liep anders. Ik sliep complete nachten niet. Had mijzelf inmiddels een patroon aangeleerd. Een nacht niet slapen en dan weer 12 uur lang. Ik voelde me zo ellendig, en vooral geestelijk verward. Ik was blij dat ik weer thuis was. De huisarts heeft inmiddels de mirtazipine verhoogt en mij doorwezen naar een psycholoog. Bij haar heb ik inmiddels twee gesprekken gehad. De verhoging van de medicatie moet nog aan slaan, en ik geloof ook dat de gesprekken bij de psycholoog ook werken.. maar dat is natuurlijk niet van de een op de andere dag gebeurd.
Ik slaap inmiddels nog steeds slecht. Ik haal zelden nog een nacht door, maar het naar bed gaan is een ramp. Ik heb er een soort angst voor ontwikkeld. Iedere ochtend gooi ik een sloot koffie naar binnen, voel me nog duf door de medicatie, maar lap mezelf op en ga naar het werk. Afgelopen weken huilend thuis gekomen, zo ellendig voel ik me. Op het werk kan ik me niet concentreren maar zet wel een masker op en ga door (omdat ik zelf denk dat, dat het beste is). Ook ben ik de grappenmaker van de afdeling en lach ik nog steeds veel. Maar niemand weet wat er achter mij schuilt.
Het advies om mij ziek te melden en het rustiger aan te doen kwam daarom hard aan. Misschien zie ik het als een soort van falen, misschien komt het ook omdat ik me niet 'ziek' voel (je kan beter je arm gebroken hebben, dan heb je iets tastbaars). Is doorgaan niet de beste optie? En hoe moet ik dat in godsnaam gaan vertellen op mijn werk? De angst om zonder werk te zitten is ook groot.
Hoop dat jullie mij advies kunnen geven.
Wel heerlijk om alles er even uit te kunnen gooien zeg..
zondag 5 juli 2015 om 14:13
Je moet een keuze maken tussen je baan en jezelf. Wil je jezelf over de grens duwen en lange tijd uitgeschakeld zijn? (Volgens mij ben je hard op weg). Of wil je koste wat het kost een mogelijkheid houden op een vast contract (je hebt dat vaste contract ten slotte nog niet in handen).
Ik zou kiezen voor mezelf. Een baan komt er altijd wel weer. Het duurt misschien iets langer dan je wil maar thuis komen te zitten met zware psychische klachten zou ik helemaal niet willen. Daarbij ben je nooit verzekerd van werk, ook al heb je een vast contract. Met jezelf zul je het wel altijd moeten doen.
En waarom trouwens het advies van twee professionals in de wind slaan? De huisarts en psycholoog zeggen het niet voor niets.
Ik zou kiezen voor mezelf. Een baan komt er altijd wel weer. Het duurt misschien iets langer dan je wil maar thuis komen te zitten met zware psychische klachten zou ik helemaal niet willen. Daarbij ben je nooit verzekerd van werk, ook al heb je een vast contract. Met jezelf zul je het wel altijd moeten doen.
En waarom trouwens het advies van twee professionals in de wind slaan? De huisarts en psycholoog zeggen het niet voor niets.
zondag 5 juli 2015 om 14:15
En ik herken je gevoel dat het voelt als falen, maar ik werd hierin erg gerust gesteld door mijn leidinggevende. Sowieso kunnen ze het dus waarderen dat ik bereid ben ook aan mijzelf te werken. En zij willen dat ik liever even een stapje terug doe dan straks helemaal niet meer kan functioneren (al zit ik daar dicht tegenaan). Dus zo doorgaan is denk ik sowieso geen optie. Maak het bespreekbaar en laat je goede wil zien. Hopelijk stuit je dan op begrip net als bij mij.
zondag 5 juli 2015 om 14:16
De banen liggen er niet voor het opscheppen. Als jij je baan op wil geven voor wat angst en nervositeit, dan heb jij je prioriteiten verkeerd. Eerst komt je baan, dan een poos niks, en dan je psychische klachten.
Dat soort dingen komen trouwens ook in je CV.
Dat soort dingen komen trouwens ook in je CV.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 5 juli 2015 om 14:23
En als je even tijdelijk wat minder werkt, heb je waarschijnlijk minder het gevoel dat je dingen moet, waardoor ontspannen makkelijk wordt en dat komt slaap ook ten goede. Het is denk ik de enige manier om even uit die hele negatieve spiraal en vicieuze cirkel te komen, waardoor je daarna misschien wel weer volledig of meer kunt gaan werken.
zondag 5 juli 2015 om 14:26
quote:retrostar schreef op 05 juli 2015 @ 14:16:
Eerst komt je baan, dan een poos niks, en dan je psychische klachten.
Je hebt zeker nooit last van psychische klachten gehad. Of zeg je ook "eerst komt je baan, dan een hele tijd niks en dan je hartklachten?
quote:Dat soort dingen komen trouwens ook in je CV.Hoe dan?
Eerst komt je baan, dan een poos niks, en dan je psychische klachten.
Je hebt zeker nooit last van psychische klachten gehad. Of zeg je ook "eerst komt je baan, dan een hele tijd niks en dan je hartklachten?
quote:Dat soort dingen komen trouwens ook in je CV.Hoe dan?
zondag 5 juli 2015 om 15:08
quote:yasmijn schreef op 05 juli 2015 @ 12:06:
Mijn huisarts en psycholoog hebben me aangeraden om de ziektewet in te gaan.
Dit.
Doe dat dan. En schakel desnoods de bedrijfsarts in.
Als je nu doorgaat, ga je steeds dieper het dal in.
Volledig mee eens.
Er is er maar één van jou en daar moet je zuinig op zijn. Eerst herstellen en het zal je verbazen hoeveel werkgevers met je mee willen denken. Een nieuwe baan komt wel als het nodig zou zijn een nieuwe jij krijg je niet.
Mijn huisarts en psycholoog hebben me aangeraden om de ziektewet in te gaan.
Dit.
Doe dat dan. En schakel desnoods de bedrijfsarts in.
Als je nu doorgaat, ga je steeds dieper het dal in.
Volledig mee eens.
Er is er maar één van jou en daar moet je zuinig op zijn. Eerst herstellen en het zal je verbazen hoeveel werkgevers met je mee willen denken. Een nieuwe baan komt wel als het nodig zou zijn een nieuwe jij krijg je niet.
maandag 6 juli 2015 om 12:06
Ik ben het helemaal met mariekekol eens. Blijven doorgaan is echt geen goede optie, ik heb het 2x gedaan en vroeg of laat stort je in. En dan kan je diep storten, dat is mijn ervaring. Ik denk ook dat je eerlijk moet zijn naar je leidinggevende en kijken of je (tijdelijk) minder kan werken. Dan heb je tijd om uit te rusten en aan jezelf te werken, want enkel medicatie gaat je niet helpen,denk ik. Ik snap heel goed dat je bang bent voor je contract, maar dit houd je niet vol en dan wordt alsnog je contract niet verlengt. Er zijn echt wel bedrijven die hier goed mee omgaan, het overkomt meer mensen dan je denkt. Dus ik zou zeggen, kies voor jezelf, voor de lange termijn en zet je masker af en ga praten op je werk. Succes.
