Kinderen
alle pijlers
Verborgen camera?
vrijdag 31 juli 2015 om 04:57
De sociale druk in mijn omgeving is groot.
Binnenkort verwachten ze dat mijn kind naar de peuterspeelzaal gaat. Kind is net over de 2.5 jaar oud nu.
Door omstandigheden heb ik het hier heel erg zwaar mee. Angst beheerst mijn leven op het moment en een beetje stress erbij kan nare gevolgen hebben voor mij en mijn omgeving.
Ik weet dat ik het belang van mijn kind voor moet laten gaan op dat van mij, maar ik heb er zo ontzettend veel moeite mee... Ik slaap niet meer en eten is bijna niet meer te doen door alle spanningen die dit bij mij teweeg brengt.
Tegen het einde van dit jaar wordt mijn kind 3 en de klok is behoorlijk aan het tikken tot het moment dat ik alle controle aan anderen moet overlaten. Mensen die ik niet ken... Vertrouwen in andere mensen is een enorm struikelblok en dit los je niet zo 1 2 3 op... nu zat ik te denken aan een verborgen camera... al is het maar in het begin, zodat ik wat meer rust voor mezelf heb. Maar het voelt alsof ik hierin een stap te ver naar iets neem... maar wat?
Heel veel ouders vinden het eng om hun kind los te laten... daar ben ik me van bewust. Alleen bij mij is het veel meer dan het 'eng' vinden. Dus als ik er mensen over praat krijg ik al gauw te horen dat ik me niet moet aanstellen, dat het allemaal wel meevalt etc. etc.
Ik kan niks met deze woorden...
Is er hier iemand die hetzelfde heeft meegemaakt? Of in hetzelfde schuitje zit?
Binnenkort verwachten ze dat mijn kind naar de peuterspeelzaal gaat. Kind is net over de 2.5 jaar oud nu.
Door omstandigheden heb ik het hier heel erg zwaar mee. Angst beheerst mijn leven op het moment en een beetje stress erbij kan nare gevolgen hebben voor mij en mijn omgeving.
Ik weet dat ik het belang van mijn kind voor moet laten gaan op dat van mij, maar ik heb er zo ontzettend veel moeite mee... Ik slaap niet meer en eten is bijna niet meer te doen door alle spanningen die dit bij mij teweeg brengt.
Tegen het einde van dit jaar wordt mijn kind 3 en de klok is behoorlijk aan het tikken tot het moment dat ik alle controle aan anderen moet overlaten. Mensen die ik niet ken... Vertrouwen in andere mensen is een enorm struikelblok en dit los je niet zo 1 2 3 op... nu zat ik te denken aan een verborgen camera... al is het maar in het begin, zodat ik wat meer rust voor mezelf heb. Maar het voelt alsof ik hierin een stap te ver naar iets neem... maar wat?
Heel veel ouders vinden het eng om hun kind los te laten... daar ben ik me van bewust. Alleen bij mij is het veel meer dan het 'eng' vinden. Dus als ik er mensen over praat krijg ik al gauw te horen dat ik me niet moet aanstellen, dat het allemaal wel meevalt etc. etc.
Ik kan niks met deze woorden...
Is er hier iemand die hetzelfde heeft meegemaakt? Of in hetzelfde schuitje zit?
vrijdag 31 juli 2015 om 05:07
Heb je het al eens overwogen om te gaan spreken met een professional hierover? Want het lijkt mij heel naar als je zo moet denken en in angst zit.
Ik denk dat het je angsten niet gaat wegnemen als je een cameraatje gaat plaatsen. Dat is een pleister op een slagaderlijke bloeding plakken.
Ik vind niet dat jij je aanstelt want ik lees de angst in je OP en natuurlijk het is ook eng om de zorg van je kind aan een ander over te laten. Zeker als je zelf nare ervaringen ermee hebt. Maar probeer aan jezelf te gaan werken, vraag om hulp bij de huisarts en maak het bespreekbaar. Het is niet iets wat niet te verhelpen is en "makkelijker" kan worden.
Ik denk dat het je angsten niet gaat wegnemen als je een cameraatje gaat plaatsen. Dat is een pleister op een slagaderlijke bloeding plakken.
Ik vind niet dat jij je aanstelt want ik lees de angst in je OP en natuurlijk het is ook eng om de zorg van je kind aan een ander over te laten. Zeker als je zelf nare ervaringen ermee hebt. Maar probeer aan jezelf te gaan werken, vraag om hulp bij de huisarts en maak het bespreekbaar. Het is niet iets wat niet te verhelpen is en "makkelijker" kan worden.
vrijdag 31 juli 2015 om 05:08
quote:DorothyParker schreef op 31 juli 2015 @ 05:04:
Hoelang heb je al last van deze gevoelens?Sinds de geboorte van mijn kind. Heb ook gelijk hulp gezocht en ben in therapie, maar om eerlijk te zijn heb ik niet het gevoel dat het helpt. Ik kan mijn gedachtengang niet doorbreken en de dwanggedachtes over enge dingen en mensen blijven komen. Tenzij ik veel kalmeringsmiddelen slik, maar om stoned door het leven te gaan en met de zorg voor een kleine is dit gewoon niet de goede oplossing...
Hoelang heb je al last van deze gevoelens?Sinds de geboorte van mijn kind. Heb ook gelijk hulp gezocht en ben in therapie, maar om eerlijk te zijn heb ik niet het gevoel dat het helpt. Ik kan mijn gedachtengang niet doorbreken en de dwanggedachtes over enge dingen en mensen blijven komen. Tenzij ik veel kalmeringsmiddelen slik, maar om stoned door het leven te gaan en met de zorg voor een kleine is dit gewoon niet de goede oplossing...
vrijdag 31 juli 2015 om 05:16
quote:KiaOraHoi schreef op 31 juli 2015 @ 05:07:
Heb je het al eens overwogen om te gaan spreken met een professional hierover? Want het lijkt mij heel naar als je zo moet denken en in angst zit.
Ik denk dat het je angsten niet gaat wegnemen als je een cameraatje gaat plaatsen. Dat is een pleister op een slagaderlijke bloeding plakken.
Ik vind niet dat jij je aanstelt want ik lees de angst in je OP en natuurlijk het is ook eng om de zorg van je kind aan een ander over te laten. Zeker als je zelf nare ervaringen ermee hebt. Maar probeer aan jezelf te gaan werken, vraag om hulp bij de huisarts en maak het bespreekbaar. Het is niet iets wat niet te verhelpen is en "makkelijker" kan worden.
Jah, dat heb ik. En het is idd heel naar... elk uur van elke dag bang zijn en dat 3 jaar lang begint me behoorlijk op te breken. Ik had nooit gedacht dat het moederschap zo'n impact op mij en mijn leven zou hebben.
Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht voor we voor een kindje gingen en zo, maar de ziekte die ik er gratis bij heb gekregen had ik nooit kunnen overzien. Ik zou gewoon zo graag ook eens met iemand praten die hetzelfde heeft meegemaakt... die mij kan vertellen hoe die persoon ermee is omgegaan. Want ik krijg zoveel advies, ook van mijn behandelaar, maar het werkt gewoon niet
ik ben echt zo wanhopig op zoek naar een oplossing, om hier voor eeuwig en voor altijd vanaf te komen.
Heb je het al eens overwogen om te gaan spreken met een professional hierover? Want het lijkt mij heel naar als je zo moet denken en in angst zit.
Ik denk dat het je angsten niet gaat wegnemen als je een cameraatje gaat plaatsen. Dat is een pleister op een slagaderlijke bloeding plakken.
Ik vind niet dat jij je aanstelt want ik lees de angst in je OP en natuurlijk het is ook eng om de zorg van je kind aan een ander over te laten. Zeker als je zelf nare ervaringen ermee hebt. Maar probeer aan jezelf te gaan werken, vraag om hulp bij de huisarts en maak het bespreekbaar. Het is niet iets wat niet te verhelpen is en "makkelijker" kan worden.
Jah, dat heb ik. En het is idd heel naar... elk uur van elke dag bang zijn en dat 3 jaar lang begint me behoorlijk op te breken. Ik had nooit gedacht dat het moederschap zo'n impact op mij en mijn leven zou hebben.
Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht voor we voor een kindje gingen en zo, maar de ziekte die ik er gratis bij heb gekregen had ik nooit kunnen overzien. Ik zou gewoon zo graag ook eens met iemand praten die hetzelfde heeft meegemaakt... die mij kan vertellen hoe die persoon ermee is omgegaan. Want ik krijg zoveel advies, ook van mijn behandelaar, maar het werkt gewoon niet
ik ben echt zo wanhopig op zoek naar een oplossing, om hier voor eeuwig en voor altijd vanaf te komen.
vrijdag 31 juli 2015 om 05:23
quote:pipvanwoezel schreef op 31 juli 2015 @ 05:16:
[...]
Jah, dat heb ik. En het is idd heel naar... elk uur van elke dag bang zijn en dat 3 jaar lang begint me behoorlijk op te breken. Ik had nooit gedacht dat het moederschap zo'n impact op mij en mijn leven zou hebben.
Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht voor we voor een kindje gingen en zo, maar de ziekte die ik er gratis bij heb gekregen had ik nooit kunnen overzien. Ik zou gewoon zo graag ook eens met iemand praten die hetzelfde heeft meegemaakt... die mij kan vertellen hoe die persoon ermee is omgegaan. Want ik krijg zoveel advies, ook van mijn behandelaar, maar het werkt gewoon niet ik ben echt zo wanhopig op zoek naar een oplossing, om hier voor eeuwig en voor altijd vanaf te komen.
Is je behandelaar Psychiater of is het een psycholoog?
Je kunt je behandelaar vragen om een lotgenotengroep. Er zijn meer vrouwen die dit ervaren en als jij er behoefte aan hebt dan moet je dit zeker bespreken. Geef ook aan dat de therapie niet voldoende voor je doet. Het is mogelijk dat je een andere vorm van therapie nodig hebt of een betere combinatie van medicatie en therapie. Het ene werkt wel en het andere werkt niet, soms moet je wat anders gaan doen om andere resultaten te krijgen.
[...]
Jah, dat heb ik. En het is idd heel naar... elk uur van elke dag bang zijn en dat 3 jaar lang begint me behoorlijk op te breken. Ik had nooit gedacht dat het moederschap zo'n impact op mij en mijn leven zou hebben.
Natuurlijk heb ik er goed over nagedacht voor we voor een kindje gingen en zo, maar de ziekte die ik er gratis bij heb gekregen had ik nooit kunnen overzien. Ik zou gewoon zo graag ook eens met iemand praten die hetzelfde heeft meegemaakt... die mij kan vertellen hoe die persoon ermee is omgegaan. Want ik krijg zoveel advies, ook van mijn behandelaar, maar het werkt gewoon niet
ik ben echt zo wanhopig op zoek naar een oplossing, om hier voor eeuwig en voor altijd vanaf te komen.Is je behandelaar Psychiater of is het een psycholoog?
Je kunt je behandelaar vragen om een lotgenotengroep. Er zijn meer vrouwen die dit ervaren en als jij er behoefte aan hebt dan moet je dit zeker bespreken. Geef ook aan dat de therapie niet voldoende voor je doet. Het is mogelijk dat je een andere vorm van therapie nodig hebt of een betere combinatie van medicatie en therapie. Het ene werkt wel en het andere werkt niet, soms moet je wat anders gaan doen om andere resultaten te krijgen.
vrijdag 31 juli 2015 om 06:16
Ik zou ook wisselen van behandelaar/behandeling. Je lijdt zo te zien al erg lang, je zou nu wel meer mogen verwachten van je therapie en medicijnen. Goed dat je zelf aanvoelt dat het plaatsen van een verborgen camera te ver gaat. Geef daar inderdaad niet aan toe, want daar gaan je angsten niet van over. Heel veel sterkte!
vrijdag 31 juli 2015 om 06:32
Ik ben nog geen moeder, maar toch denk ik zeker te weten dat naar de peuterspeelzaal gaan niet verplicht is?
Dus gewoon niet doen als je het niet wil. Misschien koopt dat nog even tijd zodat je kan werken aan je therapie en je angsten. Laat je niet te veel onder druk zetten door je omgeving, doe wat voor jou en je kind het beste is.
Of zou je je anders voelen als je de leidsters persoonlijk zou kennen, of als een vriendin of bekende die je wel vertrouwd tegen je zegt dat die en die peuterspeelzaal goed is?
Verder snap ik wel waarom je zo'n verborgen camera zou willen. Zodat je toch voor je gevoel controle kan houden, of in elk geval zeker kan weten wat er gebeurt in de dag van je kind.
Maar verder snap ik ook wat je bedoelt met dat het in stap te ver is...Voor mij zou het namelijk in stap te ver zijn in de privacy van een kind (okee die hebben ze nog niet echt met 3, maar later als ze ouder worden wel). En wat nou als de verborgen camera zo veel rust geeft dat je er zelfs niet vanaf wil als je kind een puber is? Dat is iets om over na te denken...Want dat zou wel echt erg zijn voor het kind in kwestie.
Misschien voelt het ook een beetje oneerlijk?
Ik vind mensen vertrouwen ook best moeilijk en eng (al gaat het de laatste maanden steeds beter), dus ik kan me voorstellen dat ik later net als jij ook bang zou zijn.
Als je vertrouwen ZO moeilijk vind zit daar toch vaak iets achter...Een of meerdere gebeurtenissen die je je kind nooit zou toewensen.
Dus ik snap het wel.
Toch zou ik je aanraden hulp te zoeken, want leven met al deze angst is echt niet fijn, en je moet het jezelf (en daarmee je kind) gunnen om angstvrij of in elk geval relaxter te kunnen leven.
Edit: Mag ik vragen waar je precies zo bang voor bent? Want als het een heel exact scenario is helpt het misschien om te bedenken hoe vaak/weinig dat voor komt..Of misschien is er wel iets om het te voorkomen?
Een van mijn grote angsten voor mijn toekomstige kind is dat het zich net zo verveeld op school als ik. Maar daar kan je bijvoorbeeld wat aan doen, door het kind op een andere school te plaatsen. Dit is specifiek.
Maar misschien is jouw angst niet zo specifiek of makkelijk te verhelpen en gaat daarom therapie zo moeilijk?
Dus gewoon niet doen als je het niet wil. Misschien koopt dat nog even tijd zodat je kan werken aan je therapie en je angsten. Laat je niet te veel onder druk zetten door je omgeving, doe wat voor jou en je kind het beste is.
Of zou je je anders voelen als je de leidsters persoonlijk zou kennen, of als een vriendin of bekende die je wel vertrouwd tegen je zegt dat die en die peuterspeelzaal goed is?
Verder snap ik wel waarom je zo'n verborgen camera zou willen. Zodat je toch voor je gevoel controle kan houden, of in elk geval zeker kan weten wat er gebeurt in de dag van je kind.
Maar verder snap ik ook wat je bedoelt met dat het in stap te ver is...Voor mij zou het namelijk in stap te ver zijn in de privacy van een kind (okee die hebben ze nog niet echt met 3, maar later als ze ouder worden wel). En wat nou als de verborgen camera zo veel rust geeft dat je er zelfs niet vanaf wil als je kind een puber is? Dat is iets om over na te denken...Want dat zou wel echt erg zijn voor het kind in kwestie.
Misschien voelt het ook een beetje oneerlijk?
Ik vind mensen vertrouwen ook best moeilijk en eng (al gaat het de laatste maanden steeds beter), dus ik kan me voorstellen dat ik later net als jij ook bang zou zijn.
Als je vertrouwen ZO moeilijk vind zit daar toch vaak iets achter...Een of meerdere gebeurtenissen die je je kind nooit zou toewensen.
Dus ik snap het wel.
Toch zou ik je aanraden hulp te zoeken, want leven met al deze angst is echt niet fijn, en je moet het jezelf (en daarmee je kind) gunnen om angstvrij of in elk geval relaxter te kunnen leven.
Edit: Mag ik vragen waar je precies zo bang voor bent? Want als het een heel exact scenario is helpt het misschien om te bedenken hoe vaak/weinig dat voor komt..Of misschien is er wel iets om het te voorkomen?
Een van mijn grote angsten voor mijn toekomstige kind is dat het zich net zo verveeld op school als ik. Maar daar kan je bijvoorbeeld wat aan doen, door het kind op een andere school te plaatsen. Dit is specifiek.
Maar misschien is jouw angst niet zo specifiek of makkelijk te verhelpen en gaat daarom therapie zo moeilijk?
vrijdag 31 juli 2015 om 06:33
vrijdag 31 juli 2015 om 06:46
Zoek een andere professionele hulp!
Wat zegt de vader? Hoe staat deze in dit verhaal?
Het is trouwens strafbaar om een verborgen camera te plaatsen. Niet doen dus.
Je hebt nog een half jaar. Ben je nu wel eens gescheiden van je kind? Misschien kan je gaan oefenen door de zorg van je kind af en toe eens over te dragen aan een ander. Begin met mensen die je heel goed kent en vertrouwd en voor een korte periode. En voer dit langzaam op.
Wat zegt de vader? Hoe staat deze in dit verhaal?
Het is trouwens strafbaar om een verborgen camera te plaatsen. Niet doen dus.
Je hebt nog een half jaar. Ben je nu wel eens gescheiden van je kind? Misschien kan je gaan oefenen door de zorg van je kind af en toe eens over te dragen aan een ander. Begin met mensen die je heel goed kent en vertrouwd en voor een korte periode. En voer dit langzaam op.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 31 juli 2015 om 06:52
vrijdag 31 juli 2015 om 07:06
Die leidsters op het kinderdagverblijf hebben er totaal geen belang bij dat jou kind het daar niet naar zijn zin heeft.
Daarnaast mag je van de voren kijken samen en een ochtend proefdraaien, dan blijf je daar toch gewoon? Kan je het gewoon zelf zien dat je kindje het daar naar zijn zin heeft, misschien lukt het je dan wel?
Camera is echt absurt en moet je niet doen. Spreek gewoon eens hard op je gedachten tegen, dat je die gedachten niet wil en dat je er niet naar luistert en bijvoorbeeld nu gaat stofzuigen, kortom laat je niet meer meevoeren door die absurde gedachten.
Op sommige speelzalen is er een behoorlijke wachttijd dus als je pas eind van het jaar gaat bellen voor een plekje dan heb je kans dat het niet kan.
Mijn kind 2,5 jr zit ook op speelzaal en hij vindt het super leuk, komt met werkjes thuis en is dan helemaal trots.
Daarnaast mag je van de voren kijken samen en een ochtend proefdraaien, dan blijf je daar toch gewoon? Kan je het gewoon zelf zien dat je kindje het daar naar zijn zin heeft, misschien lukt het je dan wel?
Camera is echt absurt en moet je niet doen. Spreek gewoon eens hard op je gedachten tegen, dat je die gedachten niet wil en dat je er niet naar luistert en bijvoorbeeld nu gaat stofzuigen, kortom laat je niet meer meevoeren door die absurde gedachten.
Op sommige speelzalen is er een behoorlijke wachttijd dus als je pas eind van het jaar gaat bellen voor een plekje dan heb je kans dat het niet kan.
Mijn kind 2,5 jr zit ook op speelzaal en hij vindt het super leuk, komt met werkjes thuis en is dan helemaal trots.
vrijdag 31 juli 2015 om 08:12
Neem een andere behandelaar inderdaad. Dat je niet meer kunt slapen en eten en dat angst je leven beheerst, dat is echt niet goed, hoor. Ik hoop dat dat snel minder wordt, want dit breekt je op uiteindelijk. En doordat je daar heel de tijd mee moet leven, wordt het weer alleen maar erger, kun je de dingen niet meer zo helder bekijken.
Een camera is geen oplossing voor je angst. Sterkte!
Een camera is geen oplossing voor je angst. Sterkte!
vrijdag 31 juli 2015 om 08:25
Eind van dit jaar is je kind drie, dat betekent dat eind volgend jaar je kind vier is en naar de basisschool gaat. De peuterspeelzaal is maar een paar uurtjes per week, de basisschool is veel meer uur.
Is het niet juist een mooie manier om het loslaten en andere mensen vertrouwen rustig op te bouwen door juist wel naar de peuterspeelzaal te gaan? Anders krijg je het nog veel moeilijker zodra je kind naar de basisschool gaat.
En in overleg met peuterspeelzalen is er een hoop mogelijk om rustig op te bouwen. Op de groep waar mijn zoontje zit zit bijvoorbeeld een jongetje wat pasgeleden met zijn gezin vanuit het buitenland naar Nederland is verhuist, moeder en kind spreken geen woord nederlands. Om het voor hun beide zo makkelijk mogelijk te maken is de moeder de eerste weken gewoon de hele ochtend gebleven en heeft dat daarna langzaam afgebouwd door iedere keer een half uurtje eerder weg te gaan.
De peuterspeelzaal wil het voor jou en jouw kind ook zo prettig mogelijk maken, dus ga gewoon met ze in gesprek (over je angsten) en kijk wat er mogelijk is om rustig op te bouwen, voor jou en je kind is het belangrijk dat hieraan gewerkt kan worden.
Is het niet juist een mooie manier om het loslaten en andere mensen vertrouwen rustig op te bouwen door juist wel naar de peuterspeelzaal te gaan? Anders krijg je het nog veel moeilijker zodra je kind naar de basisschool gaat.
En in overleg met peuterspeelzalen is er een hoop mogelijk om rustig op te bouwen. Op de groep waar mijn zoontje zit zit bijvoorbeeld een jongetje wat pasgeleden met zijn gezin vanuit het buitenland naar Nederland is verhuist, moeder en kind spreken geen woord nederlands. Om het voor hun beide zo makkelijk mogelijk te maken is de moeder de eerste weken gewoon de hele ochtend gebleven en heeft dat daarna langzaam afgebouwd door iedere keer een half uurtje eerder weg te gaan.
De peuterspeelzaal wil het voor jou en jouw kind ook zo prettig mogelijk maken, dus ga gewoon met ze in gesprek (over je angsten) en kijk wat er mogelijk is om rustig op te bouwen, voor jou en je kind is het belangrijk dat hieraan gewerkt kan worden.
vrijdag 31 juli 2015 om 08:46
quote:augustusbloem schreef op 31 juli 2015 @ 06:32:
Ik ben nog geen moeder, maar toch denk ik zeker te weten dat naar de peuterspeelzaal gaan niet verplicht is?
Dus gewoon niet doen als je het niet wil. Misschien koopt dat nog even tijd zodat je kan werken aan je therapie en je angsten. Laat je niet te veel onder druk zetten door je omgeving, doe wat voor jou en je kind het beste is.
Of zou je je anders voelen als je de leidsters persoonlijk zou kennen, of als een vriendin of bekende die je wel vertrouwd tegen je zegt dat die en die peuterspeelzaal goed is?
Verder snap ik wel waarom je zo'n verborgen camera zou willen. Zodat je toch voor je gevoel controle kan houden, of in elk geval zeker kan weten wat er gebeurt in de dag van je kind.
Maar verder snap ik ook wat je bedoelt met dat het in stap te ver is...Voor mij zou het namelijk in stap te ver zijn in de privacy van een kind (okee die hebben ze nog niet echt met 3, maar later als ze ouder worden wel). En wat nou als de verborgen camera zo veel rust geeft dat je er zelfs niet vanaf wil als je kind een puber is? Dat is iets om over na te denken...Want dat zou wel echt erg zijn voor het kind in kwestie.
Misschien voelt het ook een beetje oneerlijk?
Ik vind mensen vertrouwen ook best moeilijk en eng (al gaat het de laatste maanden steeds beter), dus ik kan me voorstellen dat ik later net als jij ook bang zou zijn.
Als je vertrouwen ZO moeilijk vind zit daar toch vaak iets achter...Een of meerdere gebeurtenissen die je je kind nooit zou toewensen.
Dus ik snap het wel.
Toch zou ik je aanraden hulp te zoeken, want leven met al deze angst is echt niet fijn, en je moet het jezelf (en daarmee je kind) gunnen om angstvrij of in elk geval relaxter te kunnen leven.
Edit: Mag ik vragen waar je precies zo bang voor bent? Want als het een heel exact scenario is helpt het misschien om te bedenken hoe vaak/weinig dat voor komt..Of misschien is er wel iets om het te voorkomen?
Een van mijn grote angsten voor mijn toekomstige kind is dat het zich net zo verveeld op school als ik. Maar daar kan je bijvoorbeeld wat aan doen, door het kind op een andere school te plaatsen. Dit is specifiek.
Maar misschien is jouw angst niet zo specifiek of makkelijk te verhelpen en gaat daarom therapie zo moeilijk?
Hoezo is het een 'angst' wanneer je bang bent dat je kind zich verveelt...? Dat is hooguit 'vervelend' (voor kind), maar daar gaat het niet aan dood ofzo.
Bij 'angst' denk ik toch echt aan ergere dingen dan een beetje vervelen.
Dat je bang bent dat je kind iets ergs overkomt en dat je daarin overdreven bent bijv. maar toch niet of je kind wel of niet een prins(ess)enleventje krijgt. Het is natuurlijk een illusie om te denken dat je kind nooit in een vervelende situatie beland, maar als je daar al 'gek' van wordt moet je niet aan kinderen beginnen.
Ik ben nog geen moeder, maar toch denk ik zeker te weten dat naar de peuterspeelzaal gaan niet verplicht is?
Dus gewoon niet doen als je het niet wil. Misschien koopt dat nog even tijd zodat je kan werken aan je therapie en je angsten. Laat je niet te veel onder druk zetten door je omgeving, doe wat voor jou en je kind het beste is.
Of zou je je anders voelen als je de leidsters persoonlijk zou kennen, of als een vriendin of bekende die je wel vertrouwd tegen je zegt dat die en die peuterspeelzaal goed is?
Verder snap ik wel waarom je zo'n verborgen camera zou willen. Zodat je toch voor je gevoel controle kan houden, of in elk geval zeker kan weten wat er gebeurt in de dag van je kind.
Maar verder snap ik ook wat je bedoelt met dat het in stap te ver is...Voor mij zou het namelijk in stap te ver zijn in de privacy van een kind (okee die hebben ze nog niet echt met 3, maar later als ze ouder worden wel). En wat nou als de verborgen camera zo veel rust geeft dat je er zelfs niet vanaf wil als je kind een puber is? Dat is iets om over na te denken...Want dat zou wel echt erg zijn voor het kind in kwestie.
Misschien voelt het ook een beetje oneerlijk?
Ik vind mensen vertrouwen ook best moeilijk en eng (al gaat het de laatste maanden steeds beter), dus ik kan me voorstellen dat ik later net als jij ook bang zou zijn.
Als je vertrouwen ZO moeilijk vind zit daar toch vaak iets achter...Een of meerdere gebeurtenissen die je je kind nooit zou toewensen.
Dus ik snap het wel.
Toch zou ik je aanraden hulp te zoeken, want leven met al deze angst is echt niet fijn, en je moet het jezelf (en daarmee je kind) gunnen om angstvrij of in elk geval relaxter te kunnen leven.
Edit: Mag ik vragen waar je precies zo bang voor bent? Want als het een heel exact scenario is helpt het misschien om te bedenken hoe vaak/weinig dat voor komt..Of misschien is er wel iets om het te voorkomen?
Een van mijn grote angsten voor mijn toekomstige kind is dat het zich net zo verveeld op school als ik. Maar daar kan je bijvoorbeeld wat aan doen, door het kind op een andere school te plaatsen. Dit is specifiek.
Maar misschien is jouw angst niet zo specifiek of makkelijk te verhelpen en gaat daarom therapie zo moeilijk?
Hoezo is het een 'angst' wanneer je bang bent dat je kind zich verveelt...? Dat is hooguit 'vervelend' (voor kind), maar daar gaat het niet aan dood ofzo.
Bij 'angst' denk ik toch echt aan ergere dingen dan een beetje vervelen.
Dat je bang bent dat je kind iets ergs overkomt en dat je daarin overdreven bent bijv. maar toch niet of je kind wel of niet een prins(ess)enleventje krijgt. Het is natuurlijk een illusie om te denken dat je kind nooit in een vervelende situatie beland, maar als je daar al 'gek' van wordt moet je niet aan kinderen beginnen.
vrijdag 31 juli 2015 om 09:09
quote:iamalady schreef op 31 juli 2015 @ 08:46:
[...]
Hoezo is het een 'angst' wanneer je bang bent dat je kind zich verveelt...? Dat is hooguit 'vervelend' (voor kind), maar daar gaat het niet aan dood ofzo.
Bij 'angst' denk ik toch echt aan ergere dingen dan een beetje vervelen.
Dat je bang bent dat je kind iets ergs overkomt en dat je daarin overdreven bent bijv. maar toch niet of je kind wel of niet een prins(ess)enleventje krijgt. Het is natuurlijk een illusie om te denken dat je kind nooit in een vervelende situatie beland, maar als je daar al 'gek' van wordt moet je niet aan kinderen beginnen.
Als je je dag in dag uit verveeld, van kleuterklas tot aan groep 8 en daarna ook nog, zoals ik dat deed, doet dat toch wel iets met je. Als je daar naast ook nog gepest word en je thuis situatie is niet leuk...Dood ben ik er niet aan gegaan, maar ideaal of leuk of gezond was het verre van.
In mijn studie en nu op mijn werk ken ik wel meer mensen die dit hebben meegemaakt.
Je een middag of bij een vak vervelen is niet erg, maar dag in dag uit van je 5de tot je 18de is echt niet goed.
Hoe moet het bijvoorbeeld met je als je slapend de basisschool hebt gehaald, en je opeens in de 5de klas geen idee meer hebt wat je met de stof moet omdat je gewoon geen werkhouding, discipline of iets in die richting hebt kunnen aanleren...Omdat gewoon nooit iets moeilijk was. Of je een grote sukkel voelen bij je eerste onvoldoende op je 15de en bang worden voor falen omdat falen en hulp vragen nu eenmaal nooit aan de orde van de dag waren, etc.
Mensen die de universiteit hebben afgemaakt en nu onder hun niveau werken vinden dat ook niet leuk. Is met kinderen net zo.
En natuurlijk overkomen kinderen ook nare dingen, nu en in hun latere leven. Maar je wil toch wel dat ze het op zijn minst draaglijk hebben op school, als het kan zelfs leuk&gezellig en dat ze niet depressief van verveling (of juist van overstimulatie en niet mee kunnen komen, of van pesten) thuis komen iedere dag, dat is namelijk voor niemand goed.
[...]
Hoezo is het een 'angst' wanneer je bang bent dat je kind zich verveelt...? Dat is hooguit 'vervelend' (voor kind), maar daar gaat het niet aan dood ofzo.
Bij 'angst' denk ik toch echt aan ergere dingen dan een beetje vervelen.
Dat je bang bent dat je kind iets ergs overkomt en dat je daarin overdreven bent bijv. maar toch niet of je kind wel of niet een prins(ess)enleventje krijgt. Het is natuurlijk een illusie om te denken dat je kind nooit in een vervelende situatie beland, maar als je daar al 'gek' van wordt moet je niet aan kinderen beginnen.
Als je je dag in dag uit verveeld, van kleuterklas tot aan groep 8 en daarna ook nog, zoals ik dat deed, doet dat toch wel iets met je. Als je daar naast ook nog gepest word en je thuis situatie is niet leuk...Dood ben ik er niet aan gegaan, maar ideaal of leuk of gezond was het verre van.
In mijn studie en nu op mijn werk ken ik wel meer mensen die dit hebben meegemaakt.
Je een middag of bij een vak vervelen is niet erg, maar dag in dag uit van je 5de tot je 18de is echt niet goed.
Hoe moet het bijvoorbeeld met je als je slapend de basisschool hebt gehaald, en je opeens in de 5de klas geen idee meer hebt wat je met de stof moet omdat je gewoon geen werkhouding, discipline of iets in die richting hebt kunnen aanleren...Omdat gewoon nooit iets moeilijk was. Of je een grote sukkel voelen bij je eerste onvoldoende op je 15de en bang worden voor falen omdat falen en hulp vragen nu eenmaal nooit aan de orde van de dag waren, etc.
Mensen die de universiteit hebben afgemaakt en nu onder hun niveau werken vinden dat ook niet leuk. Is met kinderen net zo.
En natuurlijk overkomen kinderen ook nare dingen, nu en in hun latere leven. Maar je wil toch wel dat ze het op zijn minst draaglijk hebben op school, als het kan zelfs leuk&gezellig en dat ze niet depressief van verveling (of juist van overstimulatie en niet mee kunnen komen, of van pesten) thuis komen iedere dag, dat is namelijk voor niemand goed.
vrijdag 31 juli 2015 om 09:14
Wat lijkt me dit erg voor je. Zoveel stress en spanning.
Iedere ouder heeft het beste voor met zijn of haar kind en iedere ouder wil zijn kind beschermen. Maar vroeg of laat moet het kind ook leren om zelfstandig te worden en hoe hard het ook is, maar los laten begint met deze kleine dingen. Peuterschool, basisschool. Ik zou ook een andere therapeut zoeken. En je kan je probleem voor leggen bij de juf van de peuterspeelzaal. Bij de meeste peuterzalen komt de juf eerst op huisbezoek. Bespreek je probleem en misschien kan je kindje het opbouwen of dat jij eerst even blijft.
Sterkte!
Iedere ouder heeft het beste voor met zijn of haar kind en iedere ouder wil zijn kind beschermen. Maar vroeg of laat moet het kind ook leren om zelfstandig te worden en hoe hard het ook is, maar los laten begint met deze kleine dingen. Peuterschool, basisschool. Ik zou ook een andere therapeut zoeken. En je kan je probleem voor leggen bij de juf van de peuterspeelzaal. Bij de meeste peuterzalen komt de juf eerst op huisbezoek. Bespreek je probleem en misschien kan je kindje het opbouwen of dat jij eerst even blijft.
Sterkte!
vrijdag 31 juli 2015 om 09:16
Misschien is dit totaal niet van toepassing maar een pnd kan zich ook uitten in extreme angsten.
Is jou ooit iets overkomen waardoor je nu zo'n sterke beschermingsdrang hebt?
Wat is je behandelplan? 3 jaar met angst leven is behoorlijk pittig lijkt me. Ik kan me heel erg vinden in het advies dat hier gegeven is om andere hulp te zoeken. Want dit kan beter worden, echt.
Een camera en dergelijke oplossingen zullen jou misschien even het gevoel geven dat je controle hebt, ik denk dat je al snel met nieuwe angsten/ ideeën komt en dan begint het weer op nieuw. Volgens mij zijn jouw oplossingen op dit moment ook niet helemaal realistisch.
Ik hoop oprecht dat je hulp zoekt want dit verdien je niet. Angsten horen bij het leven maar dit is te extreem. Juist nu je zo van je dochter zou moeten genieten.
Sterkte!
Is jou ooit iets overkomen waardoor je nu zo'n sterke beschermingsdrang hebt?
Wat is je behandelplan? 3 jaar met angst leven is behoorlijk pittig lijkt me. Ik kan me heel erg vinden in het advies dat hier gegeven is om andere hulp te zoeken. Want dit kan beter worden, echt.
Een camera en dergelijke oplossingen zullen jou misschien even het gevoel geven dat je controle hebt, ik denk dat je al snel met nieuwe angsten/ ideeën komt en dan begint het weer op nieuw. Volgens mij zijn jouw oplossingen op dit moment ook niet helemaal realistisch.
Ik hoop oprecht dat je hulp zoekt want dit verdien je niet. Angsten horen bij het leven maar dit is te extreem. Juist nu je zo van je dochter zou moeten genieten.
Sterkte!
vrijdag 31 juli 2015 om 09:27
Ik zou ook een andere behandelaar zoeken.
En een plan maken voor peuterspeelzaal een basisschool.
Een kind moet niet naar de psz, maar het is wel erg leuk voor het kind. Of kan zijn.
Jouw kind heeft er belang bij dat je je angsten kan managen.
Is er onderzocht of je alle hormonen goed aanmaakt?
Bij de peuterspeelzaal kun je er een paar keer blijven. Ik weet niet of dat zal helpen.
Blijft je kind nu wel eens bij iemand anders?
En een plan maken voor peuterspeelzaal een basisschool.
Een kind moet niet naar de psz, maar het is wel erg leuk voor het kind. Of kan zijn.
Jouw kind heeft er belang bij dat je je angsten kan managen.
Is er onderzocht of je alle hormonen goed aanmaakt?
Bij de peuterspeelzaal kun je er een paar keer blijven. Ik weet niet of dat zal helpen.
Blijft je kind nu wel eens bij iemand anders?
vrijdag 31 juli 2015 om 10:00
Wat vervelend dat je zoveel stress ervaart in het loslaten van je kindje. Mijn idee is dat je deze angsten (op een rustige manier) aan moet gaan om ervan af te komen. Kleine stapjes. Peuterschool is een mooie voorbereiding op de kleuterschool, dat weer een voorbereiding is op de basisschool, etc. Voor het kindje, maar ook voor jou. Je groeit ernaar toe.
Ik heb de indruk dat je jouw angsten als te groot ervaart, waardoor je je terugtrekt. maar dan wordt het gat alleen maar groter. Wat zou voor jou een stap in de goede richting zijn? Misschien eens bij drie verschillende peuterscholen gaan praten? Vertel je verhaal en kijk hoe ze daarop reageren. Vrijblijvend. En vier ieder succes. Wees trots als je een stap in de goede richting hebt gedaan en heb begrip voor jezelf dat je ergens moeite mee hebt. Maar gebruik dat nooit als een excuses om (tegen beter weten in) je kop in het zand te steken.
Ik zou in ieder geval wel iets positiefs gaan doen. Hoe langer je wacht, des te groter zal de stap gaan voelen.
Sterkte!
Ik heb de indruk dat je jouw angsten als te groot ervaart, waardoor je je terugtrekt. maar dan wordt het gat alleen maar groter. Wat zou voor jou een stap in de goede richting zijn? Misschien eens bij drie verschillende peuterscholen gaan praten? Vertel je verhaal en kijk hoe ze daarop reageren. Vrijblijvend. En vier ieder succes. Wees trots als je een stap in de goede richting hebt gedaan en heb begrip voor jezelf dat je ergens moeite mee hebt. Maar gebruik dat nooit als een excuses om (tegen beter weten in) je kop in het zand te steken.
Ik zou in ieder geval wel iets positiefs gaan doen. Hoe langer je wacht, des te groter zal de stap gaan voelen.
Sterkte!
vrijdag 31 juli 2015 om 10:06
Klinkt zorgelijk. Niet alles gelezen, dus misschien ben ik mosterd, maar had je ook al last van angstgevoelens voordat je zwanger werd?
Wat ik me serieus afvraag is of een 'lotgenoot' je verder gaat helpen. Je loopt namelijk ook het risico dat je elkaar verder naar beneden in de neerwaartse spiraal praat. Ik denk dat de irreële angsten hierdoor alleen maar gaan toenemen..
Ik zou iig een afspraak met de huisarts inplannen. En een plan maken voor psychologische begeleiding dan wel fysiologisch onderzoek. Verder zou je, zoals hierboven ook geadviseerd, wel stap voor stap kunnen proberen een beetje afstand van je kind te nemen. Een keer een snelle boodschap halen terwijl iemand die je vertrouwt oppast. Door de weeks naar een (gratis) speelochtend van de speel-o-theek en dan steeds een stapje verder naar achteren doen zodat je kind ruimte krijgt voor interactie met anderen waarbij jij alleen observeert. Dit vaak herhalen en dan proberen een stapje verder te gaan. (Wat langer om boodschappen, etc).
Wat ik me serieus afvraag is of een 'lotgenoot' je verder gaat helpen. Je loopt namelijk ook het risico dat je elkaar verder naar beneden in de neerwaartse spiraal praat. Ik denk dat de irreële angsten hierdoor alleen maar gaan toenemen..
Ik zou iig een afspraak met de huisarts inplannen. En een plan maken voor psychologische begeleiding dan wel fysiologisch onderzoek. Verder zou je, zoals hierboven ook geadviseerd, wel stap voor stap kunnen proberen een beetje afstand van je kind te nemen. Een keer een snelle boodschap halen terwijl iemand die je vertrouwt oppast. Door de weeks naar een (gratis) speelochtend van de speel-o-theek en dan steeds een stapje verder naar achteren doen zodat je kind ruimte krijgt voor interactie met anderen waarbij jij alleen observeert. Dit vaak herhalen en dan proberen een stapje verder te gaan. (Wat langer om boodschappen, etc).
vrijdag 31 juli 2015 om 14:08
Als ik het goed begrijp heeft de therapie weinig effect, ik zou dan serieus overwegen een andere behandelaar of therapeut te zoeken. Wellicht kan het iets helpen om vanuit het perspectief van je kind te kijken (alhoewel dat zeker al bij de therapie ter sprake is gekomen). Het is essentieel voor je kind om hem zelfstandig te laten worden, dat is noodzakelijk voor zijn of haar ontwikkeling. Het is belangrijk dat jij je angsten opzij kunt leren zetten ten behoeve van je kind.