het houdt nooit op....

Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...



En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..



nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..



Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...



De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..



En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...



Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...



Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...

Het is alweer een tijd geleden maar gaat best goed. Ik leer steeds meer naar mijn lichaam luisteren. Gisteren huisarts gebeld omdat ik iets niet vertrouwde. Dacht aan blaasontsteking. Vanochtend urine gebracht en ze hebben het gelijk getest en ja idd blaasontsteking.. krijg een kuur.. wou tot maandag wachten met bellen maar dacht hup gelijk bellen beter het zekere dan voor het onzekere nemen en toch blij dat het zo mooi voor het weekend is.. altijd op jezelf vertrouwen; )

Ja ik ga nog steeds naar de psycholoog

ik dacht eerst dat het beter met me ging....Maar ben weer gewoon een ander mens geworden... Vitamine D tabletten van de huisarts slik ik niet meer. Maar de laatste tijd weer extreem moe en geen energie. Alles kost weer zoveel moeite.Afgelopen maandag weer naar de psycholoog geweest. Maar zie het gewoon soms niet meer zitten. Vooral rond mijn menstruatie is het wel 10 keer zo erg, huilbuien. chagrijnig, nergens zin in hebben. Op dit moment ben ik ongesteld, maar nu voel ik me gewoon anders, geen zin in eten, misselijk en merk dat ik erg gespannen ben in mijn buik. Net alsof ik soms moet overgeven omdat ik daar denk teveel mee bezig ben en daar teveel op focus. Merk dat ik zo onrustig ben in mijn lichaam en daardoor nog angstiger ben. En gewoon bekaf. Ik werk momenteel 36 per week, en moet op dit moment met de bus waardoor ik steeds een uur eerder er af moet later thuis ben.Mijn contract is voor een jaar verlengd, maar per 1 oktober 24 uur, waardoor ik 2 dagen vrij ben.



Ik voel me nu zo anders en ben op internet weer van alles aan het opzoeken. Merk wel hoe meer ik er op let, hoe meer ik het voel. Daarbij zie ik ook weer tegen van alles op. Vorige weekend voelde ik me goed en afgelopen week fitness gedaan waar ik sinds kort op zit op aanraden van de psycholoog. Maar mijn spierpijn blijft regelmatig terugkomen en vaak krampen in de kuiten. Soms heb ik het gevoel dat ik nog andere vitaminen tekorten heb, of zou het kunnen zijn dat ik soms wat teveel hooi op mijn vork neem? Ik voel me nu weer emotioneel zwak en heb morgen ook nog een familiefeest waar ik totaal geen zin in heb.. Kan me op dit moment helemaal niet ontspannen... zou het ook kunnen komen door mijn menstruatie? Want de ene maand heb ik bijna nergens last van en de andere maand voel ik mij tijdens mijn menstruatie anders meer emotioneel moe hoofdpijn geen eetlust misselijk nergens zin in en gewoon niet mezelf... terwijl afgelopen week me iets beter voelde en hoe meer ik er dus mee bezig ben Hoe erger t lijkt te worden terwijl het vanochtend wel ging. Ben trouwens afgelopen donderdag ongesteld geworden en soms heb ik mijn hele menstruatie last van dit soort iets en ene maand weer niet



Dacht dat het over was maar mag hopen dat dit iets tijdelijks is... Maandag ga ik sowieso weer de dokter bellen voor de zekerheid

Eindelijk de dokter maar weer eens gebeld en kan daar morgenochtend om 8 uur terecht. Dit voelt echt anders, geloof zelf ook niet dat ik een depressie heb, maar momenteel wel depressieve gevoelens en huilbuien. Constant misselijk en last van mijn maag-darmen. Ik voel me zwak en weinig energie. Voor vandaag ook maar ziek gemeld op het werk. Een hele dag schoonmaken dat zou ik niet trekken.

Ik merk dat mijn spierkrachten minder worden en constant spierpijn heb wat eigenlijks nooit echt over gaat en regelmatig kramp in de vingers... Er komen steeds meer klachten bij.. Gisteren met iemand gesproken en die zei je bent nog zo jong, dit hoor je niet te hebben..



Ik wil mij een keer goed voelen, vol energie zitten en alles weer kunnen doen... Terwijl een paar maanden geleden ik nog dacht voel me eindelijk goed... Zou het dan toch nog zo kunnen zijn dat ik weer 1 of andere tekorten heb ontwikkeld... Ik hoop dat ze me laten bloedprikken en dat daar wat uit komt...

Kan een chronische hyperventilatie ook in verband staan met een vitamine b12 tekort?



Vanochtend naar huisarts geweest en die ging van chronische hyperventilatie uit. Maar ik stond erop nogmaals bloedprikken want wou het wel zeker weten. Nu geprikt op vitamine b12 nogmaals vitamine D lever foliumzuur suikerziekte en nog wat...



Hij wou eerst niet bloedprikken..



Hoop echt dat er wat uit komt want ze denken nu al dat ik me aanstel en tussen de oren zit.. ik wil mij niet meer zo ellendig voelen

Het is al een lange tijd geleden, maar ik merk nog niet echt verbetering. Om het even kort te houden; Keer op keer weten mensen mij te kwetsen of misbruik van mij te maken. Achteraf doet dat ontzettend zeer en merk ik dat ik steeds meer in een diep dal terecht komt..

Waarom laat ik mensen steeds meer mij kwetsen? Iedereen, zelfs de psycholoog denk dat het goed met mij gaat... Bij de psycholoog heb ik nog 1 sessie eind november, ze denkt dat het goed met me gaat. Maar elke keer wordt ik weer onzeker, en durf al helemaal niet meer te zeggen hoe ik me voel, kan daar nog steeds moeilijk vooruit komen, omdat ik me voor doe dat het goed met me gaat... maar ondertussen....



Ik wil gewoon weer sterk zijn, maar het lukt me nog steeds niet.Kan zo moeilijk over mijn gevoelens praten, dat ik het opkrop....



Uit mijn bloedonderzoeken kwam niks, volg inmiddels fysiotherapie en nog steeds blijft ik altijd in mijn hoofd zitten met de vraag: Waarom moet het mij gebeuren? Hoe lang zal dit gaan duren? En nog steeds durf ik de psycholoog niet te mailen dat het eigenlijks helemaal niet zo goed gaat met me...Maar ik ben bang dat ze dan zal denken heb je haar weer te zeuren... Wil gewoon weer genieten...



Het ergste is ook nog dat ik weer ben begonnen met roken, dit deed ik vroeger ook, maar ik ervaar zoveel stress dat ik daar even rustig van wordt en weer even goed door voel... terwijl ik dat niet eens meer wil... Wil dat het op houdt.



weet niet wat ik nu moet doen

Soms weet ik het echt niet meer... Nu vooral de dagen korter worden, ik merk dat ik er meer last van heb, het begint sochtends al als ik naar het werk moet, zodra het licht wordt, voel ik me beter, maar zodra het savonds weer sneller donker wordt, voel ik me nog slechter.



Ik weet dan echt niet wat ik uit moet vinden. Ik wordt dan nog emotioneler en zie het dan gewoon niet zitten.Het liefst zou ik gelijk mijn bed in willen duiken, zoals nu... hopend dat het weer sneller morgen is en toch een beetje afleiding kan vinden op werk. Maar als het buiten mooi weer is voel ik me ook weer beter, ben allang blij dat de zon schijnt... Ik weet niet waar ik het moet zoeken, merk wel dat ik meer aandacht bij mannen zoek... Vaak als het mooi weer is, en warmer wordt en langer licht, heb ik weer zin om te daten met mannen, voel ik me goed, maar zodra het weer herfst/winter is, merk ik dat ik er minder zin in heb, en daardoor maak ik weer een eind aan mijn relaties. Gewoonweg omdat ik me dan weer slecht begin te voelen...



Naar mijn psycholoog ga ik niet meer, het ging toen wel goed, maar het is zo afwisselend, ik voel het nu al dat deze week weer in en dip zit, en dat werkt echt niet mee. de ene week heb ik nergens last van en zie ik alles positief, maar dan...



En als ik bijvoorbeeld iets heb om na uit te kijken of mij ergens op verheug, dan voel ik me 100 punten, dan heb ik er zo zin... tot dat het weer geweest is... dan probeer ik weer wat te zoeken..



en het vervelendste is... Ik kan er gewoon met niemand over praten... mijn ouders niet, mijn beste vriendin niet... Vooral omdat ik altijd hetzelfde krijg horen, dat ik me niet moet aanstellen en niet zo moet zeuren..



Op het werk nu ook, werk in de schoonmaak, we waren met z'n vieren, 2 collega's zitten in de ziektewet, maar nee we krijgen maar geen vervanger omdat we die gewoon niet achter de hand hebben, en ik voor alles moet opdraaien... althans zo gevoel heb ik mijn andere collega doet altijd de wc's, en die kan niet helpen omdat ze een indicatie heeft... en ze wat schuw is... want ik heb de grootste gedeelte van de taken, en aangezien de afdeling best groot is... Mijn andere collega die ziek is, die hielp mij er regelmatig mee, maar ook nu moet ik z'n taken overnemen... en als ik er wat van zeg... dan is het altijd het zelfde verhaald dat het nu zo eenmaal is



Soms komt er zoveel op me af...

Laatste keer dat ik bij de psycholoog kwam ben ik eerlijk geweest en heb toen wijze levenslessen mee gekregen. ik kon altijd contact op nemen mocht het niet gaat. Maar dan denk ik, ze ziet me weer aankomen, omdat het weer raak is. Het is van beide een beetje. Voornamelijk ook dat ik heel erg moe ben en niet echt kan genieten en een andere keer gaat het weer super. Ik denk zelf dat het aan het weer ligt. Maar ik kan daar niet eerder terecht dan in Januari pas. Maar ik heb haar gemaild.

Het is alweer een tijd geleden. Soms weet ik niet wat het is. Het gevoel dat ik er als maar in blijf hangen, nog steeds niet echt kunnen genieten, voel me soms leeg van binnen, gewoon anders. Inmiddels ga ik niet meer naar de psycholoog. Ze heeft natuurlijk wel gezegd mocht het echt niet meer gaan, dat ik wel aan de bel moest trekken. Maar dat wil ik uitstellen omdat ik wil laten zien dat ik sterk ben en het wel alleen aan kan. Soms overheerst mij dat gevoel, soms voel ik me echt super, een ander moment weer super slecht. Net alsof ik niks voel, soms totaal geen emotie of niet weten wat ik voel. Dingen die in het verleden zijn gebeurd, probeer ik een plaats te geven. Soms lukt, soms ook niet. Soms komt het na boven, en soms kan het mij niet veel schelen. Vaak heb ik het gevoel dat ik elk moment in huilen kan uitbarsten. Ik wil daarom vaak alleen zijn, omdat ik mij dan prettiger voel. Maar dat probeer ik niet te doen. Ik sport regelmatig, en doe toch wel dingen die ik leuk vindt. Ik verberg mijn gevoelens en lacht het altijd weg. Op het werk gaat het wel goed. Ik merk natuurlijk wel dat ik vooruitgang heb geboekt. Ik kom voor mezelf op. Maar soms op het werk kan ik fel uitvallen wat ik misschien niet zo bedoel. Ik werk in de schoonmaak. Ik ga er wel tegen in als ik het ergens niet mee eens ben en zeg waar het op staat. Vaak doe ik alsof er niks aan de hand is en daardoor kan ik soms een beetje raar uit de hoek komen. Of probeer ik op 1 of andere manier mensen dicht bij mij te laten komen en dan eventueel weer weg te duwen. En zodra ik merk dat ze te dicht bij komen haak ik af of zeg ik iets wat soms hard kan aankomen. Ik ben de laatste tijd geïrriteerd en dat merken de mensen om mij heen ook wel.



[...]Heel soms zou ik gewoon weg willen van alles, gewoon van alles. Soms gewoon vluchten ergens anders heen. Maar als ik een goede dag heb kan ik weer volop genieten. Maar heb soms het gevoel dat ik nu weer aan het afzakken ben. Ik wil gewoon weer kunnen genieten en mij niet meer druk hoeven te maken.. Vraag mij af hoe lang dit nog gaat duren, want al die tijd weet ik wel dat ik sterk ben en alles heb overwonnen… maar wil weer kunnen genieten. Waar ik vroeger erg na uit keek, dat lukt mij nu gewoon niet meer.



gaat het oooit nog over..

Ik heb mijn psycholoog gemaild en kan daar volgende week terecht. Ze wil bespreken welke andere hulp ik nodig kan hebben. Ze heeft nog wel ideeën er over. En daar wil ze met mij over spreken.