Het Sprookjesbos

Er was eens, in een land hier ver, ver vandaan, een bende ontheemde sprookjesfiguren. Zij kwamen van heinde en verre, op zoek naar, uiteraard, een lang en gelukkig leven. Maar tijdens hun zoektocht, gooiden boze wichten roet in het eten. Giftige appels, spinnewielen, boze wolven (of stiefmoeders), of simpelweg struikelen over te grote laarzen, het zat niet mee. Uiteindelijk belandden zij in het Sprookjesbos, een betoverende omgeving, waar fantasie en werkelijkheid elkaar ontmoeten.

Wees welkom!

Er was eens een kleine prins die Jochem heette. Hij woonde in een prachtig kasteel, midden in een bosrijk gebied. Hoewel er vier lakeien klaarstonden, bracht zijn moeder hem elke avond zelf naar bed. Dan zong ze zachtjes:



Als de maan is opgekomen

Slapen alle kindertjes

En ze worden in hun dromen

Hele mooie vlindertjes...



Op een nacht had zijn moeder de kamer nog niet verlaten of er vloog een enorme uil door het open raam naar binnen. Op zijn rug zat een magere kabouter met een slaapmuts. ‘Dag, prins Jochem,’ zei de kabouter vriendelijk, ‘weet jij wie ik ben?’ ‘Ik denk dat u Klaas Vaak bent.’ ‘Heel goed! Zeg, wat heb jij een prachtige slaapkamer.’ ‘Ja, een beetje té netjes! Omdat ik een prins ben, moet alles er altijd mooi uitzien.’ ‘Het is dus niet gemakkelijk om een prins te zijn… maar misschien kan ik je opvrolijken met een vliegtochtje?’ En daar vlogen ze door de nacht. Nadat ze alle huizen in het bos hadden bestrooid met slaapzand, was de zandloper van Klaas Vaak leeg. De uil vloog nu weer hoger en maakte meer vaart. Even later zweefden ze boven een groot meer. Op een eiland zag Jochem een zandkasteel staan. ‘Daar woon ik’, zei Klaas Vaak. Het kasteel was prachtig verlicht door wel honderd bewegende, kleine sterretjes. Maar toen ze dichterbij kwamen, zag Jochem dat het geen sterretjes waren, maar kleine lantaarns, die vastgehouden werden door een heleboel kaboutertjes.



Ze landden keurig in het zand. ‘Dit is prins Jochem,’ zei Klaas Vaak, ‘hij komt met jullie spelen.’ Jochem speelde uren in het zand met de kabouters. Het kon hem niks schelen dat zijn fluwelen pyjama behoorlijk vies geworden was. Daarna speelden ze verstoppertje. Jochem zocht een kamertje om zich te verstoppen, maar stapte de werkkamer van Klaas Vaak binnen. ‘Eh… wát gebeurt hier allemaal?’, vroeg Jochem, terwijl hij nieuwsgierig rondkeek. ‘Het slaapzand, Jochem! Het toverzand, voor de mooiste dromen!’ zei Klaas Vaak. ‘Ik ben de enige die de formule weet en de zandkabouters helpen mij met het maken ervan.’ ‘Kom!’, zei Klaas Vaak. ‘Ik wil je iets laten zien.’ Samen beklommen ze de hoogste toren. De zachte zomerwind waaide in Jochems gezicht en ze keken uit over het donkere water van het meer. Klaas Vaak zei: ‘Kijk eens hoe mooi de maan schijnt. En zie je hoeveel prachtige sterren er aan de hemel staan? De nacht is onze wereld. De zandkabouters en ik, wij houden van de nacht.’ Het prinsje klom op de muur. ‘En de nachtdieren zijn onze vrienden’, vervolgde Klaas Vaak. ‘De kleine knaagdiertjes, de motten, de uilen...’



Net op dat moment kwam de uil weer voorbij vliegen. Hij zweefde geruisloos over het water van het meer. ‘Ik wou dat ik ook kon vliegen’, zuchtte Jochem en Klaas Vaak zei: ‘Wie zegt dat je dat niet kan? Probeer het maar!’ Jochem keek hem verbaasd aan. ‘Niet bang zijn’, zei de oude kabouter. ‘Vlieg maar, Jochem! Vlieg!’ En daar ging het prinsje. Hij sprong van de toren, spreidde zijn armen en zweefde op de wind naar beneden. ‘Joehoe!’, riep hij luid, en met groot gemak fladderde hij weer een stukje omhoog. Even later vloog hij vlak boven het meer. In het wateroppervlak beneden hem zag hij zijn eigen spiegelbeeld. Maar het was geen vliegend prinsje dat hij daar zag. Nee, hij was veranderd in een prachtige, donkerrode nachtvlinder met fluwelen vleugels. Vrolijk buitelend maakte Jochem de ene salto na de andere en hij bleef zo rondfladderen tot de eerste zonnestralen zich aandienden.



‘Jochem! Jochem! Wakker worden! Wat is er toch?’, klonk de stem van de koningin. Jochem kwam langzaam overeind en probeerde zijn ogen te openen. De ochtendzon scheen naar binnen. ‘Je riep wel drie keer Joehoe!’, zei Jochems moeder. ‘Je zult wel heerlijk gedroomd hebben. En kijk die slaapoogjes eens... Alsof er zand in zit!’ Het prinsje wreef zijn ogen uit en zei: ‘Ja, ik heb heel fijn gedroomd!’ En Klaas Vaak? Die was alweer nieuw slaapzand aan het maken, om nog veel meer kinderen mooie dromen te bezorgen...



Welterusten Sprookjesbosbewoners!