Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
zondag 30 augustus 2015 om 10:38
Hallo Curlynan, ik herken heel veel wat je schrijft. Een half jaar geleden heb ik mijn broer verloren aan kanker. Ook zo hard gevochten (en wij met hem), het heeft niet mogen zijn....
Een leven zonder haar is nog niet voor te stellen, dat begrijp ik heel goed. Echt weg zal ze echter nooit zijn. Op een bepaalde andere manier zal ze altijd een deel bij je zijn, door herinneringen, en gewoon omdat ze je zusje was.
Een leven zonder haar is nog niet voor te stellen, dat begrijp ik heel goed. Echt weg zal ze echter nooit zijn. Op een bepaalde andere manier zal ze altijd een deel bij je zijn, door herinneringen, en gewoon omdat ze je zusje was.
zondag 30 augustus 2015 om 10:40
Och lieverd wat verschrikkelijk. Natuurlijk kun je niet zonder je zusje en had ze dit niet verdiend.
En nu is er het verdriet en de wanhoop en meer is er even niet en dat is ook goed. Tranen voor je zusje, dat verdient ze zeker.
Heel veel sterkte komende tijd en schrijf lekker hier van je af als je wil daar heb ik veel aan gehad toen ik mijn vader verloor.
En nu is er het verdriet en de wanhoop en meer is er even niet en dat is ook goed. Tranen voor je zusje, dat verdient ze zeker.
Heel veel sterkte komende tijd en schrijf lekker hier van je af als je wil daar heb ik veel aan gehad toen ik mijn vader verloor.
zondag 30 augustus 2015 om 10:40
quote:paperlantern schreef op 30 augustus 2015 @ 10:38:
Hallo Curlynan, ik herken heel veel wat je schrijft. Een half jaar geleden heb ik mijn broer verloren aan kanker. Ook zo hard gevochten (en wij met hem), het heeft niet mogen zijn....
Een leven zonder haar is nog niet voor te stellen, dat begrijp ik heel goed. Echt weg zal ze echter nooit zijn. Op een bepaalde andere manier zal ze altijd een deel bij je zijn, door herinneringen, en gewoon omdat ze je zusje was.
Dat is mooi geschreven paperlantern.
Hallo Curlynan, ik herken heel veel wat je schrijft. Een half jaar geleden heb ik mijn broer verloren aan kanker. Ook zo hard gevochten (en wij met hem), het heeft niet mogen zijn....
Een leven zonder haar is nog niet voor te stellen, dat begrijp ik heel goed. Echt weg zal ze echter nooit zijn. Op een bepaalde andere manier zal ze altijd een deel bij je zijn, door herinneringen, en gewoon omdat ze je zusje was.
Dat is mooi geschreven paperlantern.
zondag 30 augustus 2015 om 10:42
Mijn oudste zus is 2 jaar geleden aan leukemie overleden. En mijn jongere zusje, met wie ik heel hecht was, ben ik kwijtgeraakt aan een verslaving. Ik ken je pijn en het is inderdaad heel oneerlijk.
Neem de tijd om te rouwen, zoiets ingrijpends gaat diep. Hou je lieve zusje in jullie herinneringen levend. Ze blijft altijd deel van jullie gezin.
Neem de tijd om te rouwen, zoiets ingrijpends gaat diep. Hou je lieve zusje in jullie herinneringen levend. Ze blijft altijd deel van jullie gezin.
zondag 30 augustus 2015 om 10:54
Wat een enorm groot verlies, verschrikkelijk.
Ik wens je geen sterkte toe, want je bent al lang genoeg sterk geweest, voor haar en voor jezelf natuurlijk. Het rouwproces gaat niet om het hebben van kracht, maar om het te leren te laten gaan. Het is een zwaar loslatingsproces en ik hoop voor je dat het je niet te zwaar valt.
Gecondoleerd.
Ik wens je geen sterkte toe, want je bent al lang genoeg sterk geweest, voor haar en voor jezelf natuurlijk. Het rouwproces gaat niet om het hebben van kracht, maar om het te leren te laten gaan. Het is een zwaar loslatingsproces en ik hoop voor je dat het je niet te zwaar valt.
Gecondoleerd.
