Kinderen
alle pijlers
Ervaringen na scheiding
woensdag 16 september 2015 om 13:04
Vorig jaar eindelijk de knoop doorgehakt en uit een giftige relatie gestapt. Daar was ik in mijn hoofd al jaren mee bezig en het heeft ontzettend veel kracht en moeite gekost om eruit te komen. Maar ik had 1 ding voor ogen; ons kind. Die verdiende een beter leven.
Inmiddels uit elkaar, huis verkocht, beiden een nieuwe partner en beide nieuwe partners accepteren kind en zijn lief. Omgeving voor kind is veel beter nu en ik weet dat ik alles heb gedaan omdat ons kind in de relatie niet was opgegroeid als gelukkig kind.
En nu, nu we gesetteld zijn, kind naar nieuwe school is ( moest via de rechter besloten worden want vader was tegen) en de omgangsregeling min of meer goed verloopt, vraag ik me ineens af; doe ik het wel goed?
Kind zei vanochtend dat hij buitengesloten wordt op nieuwe school. Het ene moment zegt hij het daar heel leuk te vinden, het andere moment wil hij terug. Hij heeft veel meegemaakt dankzij de scheiding. Nieuwe buurt, nieuw huis, nieuwe school, nieuwe partners.
Het is nu allemaal in kannen en kruiken, kind is er niet op achteruitgegaan economisch en er is rust in huis. Dit vind ik en ik denk aan zijn toekomst. Maar is dat ook in zijn hoofd zo?
Zijn er ervaringsdeskundigen die wat tips kunnen geven? Moet ik hier veel aandacht aan besteden of het juist niet teveel benoemen? Waar moet ik op letten?
Inmiddels uit elkaar, huis verkocht, beiden een nieuwe partner en beide nieuwe partners accepteren kind en zijn lief. Omgeving voor kind is veel beter nu en ik weet dat ik alles heb gedaan omdat ons kind in de relatie niet was opgegroeid als gelukkig kind.
En nu, nu we gesetteld zijn, kind naar nieuwe school is ( moest via de rechter besloten worden want vader was tegen) en de omgangsregeling min of meer goed verloopt, vraag ik me ineens af; doe ik het wel goed?
Kind zei vanochtend dat hij buitengesloten wordt op nieuwe school. Het ene moment zegt hij het daar heel leuk te vinden, het andere moment wil hij terug. Hij heeft veel meegemaakt dankzij de scheiding. Nieuwe buurt, nieuw huis, nieuwe school, nieuwe partners.
Het is nu allemaal in kannen en kruiken, kind is er niet op achteruitgegaan economisch en er is rust in huis. Dit vind ik en ik denk aan zijn toekomst. Maar is dat ook in zijn hoofd zo?
Zijn er ervaringsdeskundigen die wat tips kunnen geven? Moet ik hier veel aandacht aan besteden of het juist niet teveel benoemen? Waar moet ik op letten?
woensdag 16 september 2015 om 13:09
Even kort:
Ik zou het niet teveel benoemen uit jezelf, je kan het er natuurlijk wel over hebben als her vanuit het kind komt.
Toon begrip en troost waar nodig, maar sta er wel 'boven'. Ga dus niet mee huilen, dit heeft geen zin en kan valse hoop geven!
Verdriet zien bij je kind is verschrikkelijk maar ga er op een volwassen manier mee om, afhankelijk van hoe oud je kind is.
En helaas, het kost heel veel tijd. sterkte!!
Ik zou het niet teveel benoemen uit jezelf, je kan het er natuurlijk wel over hebben als her vanuit het kind komt.
Toon begrip en troost waar nodig, maar sta er wel 'boven'. Ga dus niet mee huilen, dit heeft geen zin en kan valse hoop geven!
Verdriet zien bij je kind is verschrikkelijk maar ga er op een volwassen manier mee om, afhankelijk van hoe oud je kind is.
En helaas, het kost heel veel tijd. sterkte!!
woensdag 16 september 2015 om 13:14
Je zegt het zelf al, veel meegemaakt de laatste tijd dus logisch dat dat er op een of andere manier uit komt lijkt mij.
Ik heb geen ervaring maar zou vooral proberen zoveel mogelijk regelmaat te houden in dit nieuwe leven en goed naar je kind te kijken en luisteren.
Allebei een nieuwe partner, binnen een jaar, waar kind mee geconfronteerd wordt vind ik geen goed idee, dat hadden jullie beter een tijdje voor jezelf kunnen houden.
Ik heb geen ervaring maar zou vooral proberen zoveel mogelijk regelmaat te houden in dit nieuwe leven en goed naar je kind te kijken en luisteren.
Allebei een nieuwe partner, binnen een jaar, waar kind mee geconfronteerd wordt vind ik geen goed idee, dat hadden jullie beter een tijdje voor jezelf kunnen houden.
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
woensdag 16 september 2015 om 13:15
Nee dat is in zijn hoofd niet zo, vorig jaar pas uit een giftige relatie gestapt, en moest ie papa gedag zeggen, toen zijn huis, toen zijn school en binnen een jaar een nieuwe stiefvader en moeder.
Ik denk dat hij nu pas aan zijn verwerking begint dus zet je maar schrap, veel veranderingen in korte tijd zeg arm kind..
Ook nog buitengesloten op school tja als je in een dip zit dan trekken je oude vriendjes waar je mee opgegroeid bent en al jaren bij op school zit je wel mee maar om op zo'n moment in een nieuwe groep gegooid te worden en je plekje moet veroveren is een heel ander verhaal.
Ik denk dat hij nu pas aan zijn verwerking begint dus zet je maar schrap, veel veranderingen in korte tijd zeg arm kind..
Ook nog buitengesloten op school tja als je in een dip zit dan trekken je oude vriendjes waar je mee opgegroeid bent en al jaren bij op school zit je wel mee maar om op zo'n moment in een nieuwe groep gegooid te worden en je plekje moet veroveren is een heel ander verhaal.
woensdag 16 september 2015 om 13:16
Alles wat je aandacht geeft, groeit.
Daarmee bedoel ik niet dat je over verdriet heen moet walsen. Maar laat het geen overhand krijgen. Benoem leuke dingen, focus daar op.
Praat met je kind als het verdrietig is, maar hou daarbij wel helder dat jullie in het NU staan. Terug is geen optie. Kijk samen hoe het leuker/makkelijker zou kunnen worden. Wie vindt hij leuk in de klas? Kun je die laten komen spelen bijvoorbeeld? Of eens die moeder aanspreken en kijken of jullie samen eens iets kunnen ondernemen, bv naar een speeltuin oid? Heb jij er meteen een koffiemomentje bij, en je kind een speeldate. Door zulke simpele dingen kun je je kind denk ik al heel goed helpen om weer een nieuw sociaal netwerk op te bouwen.
Is er een sport- of hobbyclub in de buurt waar hij lid van wil/kan/mag worden?
Daarmee bedoel ik niet dat je over verdriet heen moet walsen. Maar laat het geen overhand krijgen. Benoem leuke dingen, focus daar op.
Praat met je kind als het verdrietig is, maar hou daarbij wel helder dat jullie in het NU staan. Terug is geen optie. Kijk samen hoe het leuker/makkelijker zou kunnen worden. Wie vindt hij leuk in de klas? Kun je die laten komen spelen bijvoorbeeld? Of eens die moeder aanspreken en kijken of jullie samen eens iets kunnen ondernemen, bv naar een speeltuin oid? Heb jij er meteen een koffiemomentje bij, en je kind een speeldate. Door zulke simpele dingen kun je je kind denk ik al heel goed helpen om weer een nieuw sociaal netwerk op te bouwen.
Is er een sport- of hobbyclub in de buurt waar hij lid van wil/kan/mag worden?
woensdag 16 september 2015 om 13:22
woensdag 16 september 2015 om 13:22
quote:vandale schreef op 16 september 2015 @ 13:14:
Allebei een nieuwe partner, binnen een jaar, waar kind mee geconfronteerd wordt vind ik geen goed idee, dat hadden jullie beter een tijdje voor jezelf kunnen houden.
+1
To, hoe zou je jezelf voelen als al die veranderingen je in een jaar opgedrongen worden?
Als je ouders blijkbaar helemaal niet zo goed overweg kunnen want anders had de schoolkeuze niet in de rechtbank uitgevochten hoeven worden.
Zoals Dr Phil wel eens zegt; "Ik vraag me niet af waarom (het kind misschien ongelukkig is) maar ik vraag me af waarom niet?"
Zelfs een volwassenen zou in de situatie van je kind de weg kwijtraken.
Laat staan wat het met een klein kind doet.
Allebei een nieuwe partner, binnen een jaar, waar kind mee geconfronteerd wordt vind ik geen goed idee, dat hadden jullie beter een tijdje voor jezelf kunnen houden.
+1
To, hoe zou je jezelf voelen als al die veranderingen je in een jaar opgedrongen worden?
Als je ouders blijkbaar helemaal niet zo goed overweg kunnen want anders had de schoolkeuze niet in de rechtbank uitgevochten hoeven worden.
Zoals Dr Phil wel eens zegt; "Ik vraag me niet af waarom (het kind misschien ongelukkig is) maar ik vraag me af waarom niet?"
Zelfs een volwassenen zou in de situatie van je kind de weg kwijtraken.
Laat staan wat het met een klein kind doet.
woensdag 16 september 2015 om 13:27
Milena; ja, dat gebeurd al hoor. Er is een kindje komen spelen en hij heeft een buurmeisje dat hartstikke gek op hem is en bijna elke dag wel even komt spelen.
Ik vraag hem elke dag natuurlijk hoe het op school was en zijn gedrag laat nog niet te wensen over. Hij is nog steeds heel sociaal en thuis is het ook altijd gezellig met eten en daarna tijd doorbrengen met elkaar.
Hij is overigens 8.
En ja, je kunt inderdaad stellen dat twee nieuwe partners heel snel is. Ik had dat ook niet in het vooruitzicht en wilde minstens nog 10 jaar alleen blijven. Maar voelt zo ontzettend goed en mijn partner is verbazingwekkend goed met mijn kind. Ik sta er regelmatig versteld van. Het is inmiddels zelfs zo dat mijn kind even 'mannenpraat' wil met mijn partner. En ze doen dingen samen.
Ik zorg er ook voor dat we veel tijd met z'n tweeen hebben en samen dingen doen als moeder en zoon.
Het is zo gelopen en we zijn in een warm bad terecht gekomen met partner en zijn familie. Of het te snel is, of het goed is; het voelt nu goed. Beter dan ik me had kunnen voorstellen. Maar ja, ik heb het regeltjesboek des levens denk ik niet gelezen en volg mijn gevoel hierin.
Het is inderdaad veel en het werd net al geopperd, maar ik lees net ook dat ik erboven moet proberen te staan. DAt gevoel heb ik ook heel sterk omdat ik anders twijfel laat merken aan kind en ik weet ook niet of dat bevorderend is.
Ik vraag hem elke dag natuurlijk hoe het op school was en zijn gedrag laat nog niet te wensen over. Hij is nog steeds heel sociaal en thuis is het ook altijd gezellig met eten en daarna tijd doorbrengen met elkaar.
Hij is overigens 8.
En ja, je kunt inderdaad stellen dat twee nieuwe partners heel snel is. Ik had dat ook niet in het vooruitzicht en wilde minstens nog 10 jaar alleen blijven. Maar voelt zo ontzettend goed en mijn partner is verbazingwekkend goed met mijn kind. Ik sta er regelmatig versteld van. Het is inmiddels zelfs zo dat mijn kind even 'mannenpraat' wil met mijn partner. En ze doen dingen samen.
Ik zorg er ook voor dat we veel tijd met z'n tweeen hebben en samen dingen doen als moeder en zoon.
Het is zo gelopen en we zijn in een warm bad terecht gekomen met partner en zijn familie. Of het te snel is, of het goed is; het voelt nu goed. Beter dan ik me had kunnen voorstellen. Maar ja, ik heb het regeltjesboek des levens denk ik niet gelezen en volg mijn gevoel hierin.
Het is inderdaad veel en het werd net al geopperd, maar ik lees net ook dat ik erboven moet proberen te staan. DAt gevoel heb ik ook heel sterk omdat ik anders twijfel laat merken aan kind en ik weet ook niet of dat bevorderend is.
woensdag 16 september 2015 om 13:31
Ik snap je zoon wel. Alles is nieuw... Waarom ook de school? Je kind komt in een klas waar de dynamiek jaren geleden is vastgelegd en je zoon moet dus zijn uiterste best doen om vrienden te maken. Weet je wel hoeveel energie dat kost. Ik begrijp wel dat hij dat moeilijk vindt.
Keep Calm and Love Your Sjoe
woensdag 16 september 2015 om 13:39
Ik snap dat ook Sjoebaloo, daarom wil ik er ook niet aan voorbij gaan.
Allereerst zat hij op een school waar beide ouders niet meer woonden.
Hij is 8 en ik ga ervanuit dat hij op bepaalde leeftijd zelfstandig met vriendjes naar school zal willen. Die zelfstandigheid zou hem ontnomen worden want de school is simpelweg te ver om alleen naar huis te gaan.
Die zelfstandigheid lijkt mij belangrijk in de ontwikkeling van een kind.
Daarbij wil hij straks op een sport of andere bezigheden na school. Dat zal ook in de buurt van zijn woonomgeving zijn en zal dan als hij op de oude school zou blijven, ver van school zijn.
En de reistijd die we hadden was gewoon niet te doen. Ik heb hem tot de zomervakantie op zijn oude school laten zitten. Alles uitgeprobeerd qua vervoer om te kijken of het praktisch haalbaar is. Hij moest vroeger opstaan, kwam later dan nodig thuis waardoor de vrije tijd werd beperkt.
En straks wordt het rotweer en kom je in files terecht, openbaar vervoer is te lang reizen.
Al met al, waren dat voor mij redenen om hem op een nieuwe school te plaatsen. Daarbij, hoe langer ik zou wachten, hoe heftiger de overgang voor hem.
Allereerst zat hij op een school waar beide ouders niet meer woonden.
Hij is 8 en ik ga ervanuit dat hij op bepaalde leeftijd zelfstandig met vriendjes naar school zal willen. Die zelfstandigheid zou hem ontnomen worden want de school is simpelweg te ver om alleen naar huis te gaan.
Die zelfstandigheid lijkt mij belangrijk in de ontwikkeling van een kind.
Daarbij wil hij straks op een sport of andere bezigheden na school. Dat zal ook in de buurt van zijn woonomgeving zijn en zal dan als hij op de oude school zou blijven, ver van school zijn.
En de reistijd die we hadden was gewoon niet te doen. Ik heb hem tot de zomervakantie op zijn oude school laten zitten. Alles uitgeprobeerd qua vervoer om te kijken of het praktisch haalbaar is. Hij moest vroeger opstaan, kwam later dan nodig thuis waardoor de vrije tijd werd beperkt.
En straks wordt het rotweer en kom je in files terecht, openbaar vervoer is te lang reizen.
Al met al, waren dat voor mij redenen om hem op een nieuwe school te plaatsen. Daarbij, hoe langer ik zou wachten, hoe heftiger de overgang voor hem.
woensdag 16 september 2015 om 13:43
Je hebt wel goed dat je nu geen twijfel moet tonen daar zou hij onzeker van kunnen worden en hij moet het gevoel hebben dat hij veilig is en dat jij weet wat je doet.
Je zegt zelf wel ik heb geluk gehad nieuwe vent en warm bad leuke schoonfamilie maar wat nou als dat niet zo was?
Je hebt wel die stap snel genomen en geluk gehad, ik snap dat meteen nieuwe relaties aangaan niet, kinderen hebben na een scheiding ook rust en liefde van de ouder nodig, is voor een kind heel heftig om die liefde weer te delen op zo'n zwaar moment, en ja NU is je nieuwe vlam nog leuk, meestal hè de eerste paar jaar, dat vond je waarschijnlijk van je ex ook in het begin.
Voor je kind is er wel erg veel verandert hoor.
Wel erg fijn voor hem dat de nieuwe partners leuk met hem zijn.
Je zegt zelf wel ik heb geluk gehad nieuwe vent en warm bad leuke schoonfamilie maar wat nou als dat niet zo was?
Je hebt wel die stap snel genomen en geluk gehad, ik snap dat meteen nieuwe relaties aangaan niet, kinderen hebben na een scheiding ook rust en liefde van de ouder nodig, is voor een kind heel heftig om die liefde weer te delen op zo'n zwaar moment, en ja NU is je nieuwe vlam nog leuk, meestal hè de eerste paar jaar, dat vond je waarschijnlijk van je ex ook in het begin.
Voor je kind is er wel erg veel verandert hoor.
Wel erg fijn voor hem dat de nieuwe partners leuk met hem zijn.
woensdag 16 september 2015 om 13:45
Niemand zegt hier dat je geen nieuwe relatie mag. Maar gelijk introduceren in leven van kind in hetzelfde jaar waarin alles anders is geworden is wel een hoop in 1 keer he? Logisch dat kind even op adem moet komen.
Overigens dat van die school is niet het ergste, jullie hadden ook niet gescheiden een keer kunnen verhuizen vanwege een baan o.i.d. dan had kind ook moeten wennen. Maar ja dan was de rest wel hetzelfde gebleven dus ik denk dat je het moet zoeken in dat álles ineens anders is zowel thuis als op school. Jij ziet het als een positieve verandering maar het vergt toch een berg aanpassingsvermogen van een 8 jarige.
Overigens dat van die school is niet het ergste, jullie hadden ook niet gescheiden een keer kunnen verhuizen vanwege een baan o.i.d. dan had kind ook moeten wennen. Maar ja dan was de rest wel hetzelfde gebleven dus ik denk dat je het moet zoeken in dat álles ineens anders is zowel thuis als op school. Jij ziet het als een positieve verandering maar het vergt toch een berg aanpassingsvermogen van een 8 jarige.
woensdag 16 september 2015 om 13:45
quote:Rooosjee schreef op 16 september 2015 @ 13:40:
Ik ben vrij sociaal ingesteld, heb inmiddels in verschillende plaatsen gewoond en ben denk ik mede daardoor zelfverzekerder. Ik weet dat ik me in elke situatie staande kan houden.
Fijn maar jij bent je kind niet.
Het kind is 8!!!!
En heeft niets in te brengen gehad.
Ik ben vrij sociaal ingesteld, heb inmiddels in verschillende plaatsen gewoond en ben denk ik mede daardoor zelfverzekerder. Ik weet dat ik me in elke situatie staande kan houden.
Fijn maar jij bent je kind niet.
Het kind is 8!!!!
En heeft niets in te brengen gehad.
woensdag 16 september 2015 om 13:46
quote:Rooosjee schreef op 16 september 2015 @ 13:40:
Ik ben vrij sociaal ingesteld, heb inmiddels in verschillende plaatsen gewoond en ben denk ik mede daardoor zelfverzekerder. Ik weet dat ik me in elke situatie staande kan houden.
Ja logisch jij bent in de 30 en je zoon is 8. Maar je redeneert vanuit praktisch oogpunt. Kinderen van 8 zien het verlies. Het wordt beter straks maar voor nu is het gewoon klote.
Weg uit oude huis, pa en ma gescheiden, nieuwe school, vrienden achtergelaten en nieuwe partners bij beide ouders. Je munt er heel veel redenen voor hebben, maar je zoon betaalt er een hoge prijs voor. En dat zal heus beter worden maar nu nog even niet.
Ik ben vrij sociaal ingesteld, heb inmiddels in verschillende plaatsen gewoond en ben denk ik mede daardoor zelfverzekerder. Ik weet dat ik me in elke situatie staande kan houden.
Ja logisch jij bent in de 30 en je zoon is 8. Maar je redeneert vanuit praktisch oogpunt. Kinderen van 8 zien het verlies. Het wordt beter straks maar voor nu is het gewoon klote.
Weg uit oude huis, pa en ma gescheiden, nieuwe school, vrienden achtergelaten en nieuwe partners bij beide ouders. Je munt er heel veel redenen voor hebben, maar je zoon betaalt er een hoge prijs voor. En dat zal heus beter worden maar nu nog even niet.
Keep Calm and Love Your Sjoe
woensdag 16 september 2015 om 13:47
quote:Rooosjee schreef op 16 september 2015 @ 13:31:
Klopt Sugarmiss...je wilt niet teveel pamperen maar er ook niet teveel aan voorbij gaan en zeggen; deal with it.
Ik heb het gedaan omdat ik echt denk dat dit het allerbeste is voor zijn toekomst.
Maar je zegt wel degelijk deal with it. Neem niet aan dat zoon iets te kiezen heeft gehad.
Nu zie je dat zoon het moeiliuk heeft op de nieuwe school en voel je je schuldig.
Als wij nu zeggen dat je de goede beslissing hebt genomen voel jij je beter.
Misschien heb je inderdaad de goede beslissing genomen en is dit op de langere termijn absoluut beter. Misschien heb je een verkeerde beslissing genomen. Wij weten niet hoe je huwelijk was en hoe je kind zich voelt.
Klopt Sugarmiss...je wilt niet teveel pamperen maar er ook niet teveel aan voorbij gaan en zeggen; deal with it.
Ik heb het gedaan omdat ik echt denk dat dit het allerbeste is voor zijn toekomst.
Maar je zegt wel degelijk deal with it. Neem niet aan dat zoon iets te kiezen heeft gehad.
Nu zie je dat zoon het moeiliuk heeft op de nieuwe school en voel je je schuldig.
Als wij nu zeggen dat je de goede beslissing hebt genomen voel jij je beter.
Misschien heb je inderdaad de goede beslissing genomen en is dit op de langere termijn absoluut beter. Misschien heb je een verkeerde beslissing genomen. Wij weten niet hoe je huwelijk was en hoe je kind zich voelt.
woensdag 16 september 2015 om 13:59
quote:Sjoebaloo schreef op 16 september 2015 @ 13:34:
Zie het even vanuit je eigen perspectief. Wat als je naast de scheiding, nieuwe partner zou verhuizen naar een stad 100 km verder op. Dan moet je naar je nieuwe werk en nieuwe vrienden maken.
Dit soort dingen moet je juist niet vanuit eigen perspectief bekijken. Vanuit je eigen perspectief is het natuurlijk fantastisch.
Eindelijk weg bij die partner waar je al lang genoeg van hebt. Geen eenzame single hoeven zijn maar gelijk weer een fantastischd nieuwe lover. Lekker opnieuw beginnen in een nieuwe woonplaats. Eindelijk de stad achter je kunnen laten en naar een dorp verhuizen of andersom. Een reden hebben om die baan die je niet meer leuk vond maar die je oh zo verstandig toch hield op kunnrn zeggen en beginnen aan een nieuwe uitdaging.
Verschil tussen kind en volwassene is dat de volwassene kan kiezen en het kind het overkomt.
Dat is nou net het verschil waardoor het voor een kind vreselijk kan zijn en voor de volwassene leuk.
Zie het even vanuit je eigen perspectief. Wat als je naast de scheiding, nieuwe partner zou verhuizen naar een stad 100 km verder op. Dan moet je naar je nieuwe werk en nieuwe vrienden maken.
Dit soort dingen moet je juist niet vanuit eigen perspectief bekijken. Vanuit je eigen perspectief is het natuurlijk fantastisch.
Eindelijk weg bij die partner waar je al lang genoeg van hebt. Geen eenzame single hoeven zijn maar gelijk weer een fantastischd nieuwe lover. Lekker opnieuw beginnen in een nieuwe woonplaats. Eindelijk de stad achter je kunnen laten en naar een dorp verhuizen of andersom. Een reden hebben om die baan die je niet meer leuk vond maar die je oh zo verstandig toch hield op kunnrn zeggen en beginnen aan een nieuwe uitdaging.
Verschil tussen kind en volwassene is dat de volwassene kan kiezen en het kind het overkomt.
Dat is nou net het verschil waardoor het voor een kind vreselijk kan zijn en voor de volwassene leuk.
woensdag 16 september 2015 om 14:02
Als ik nu terug kijk naar mijn verleden heb ik ook geen rust gehad en tijd gehad om het te verwerken. Ik ben nu inmiddels 28 ik heb er nu nog last van. Ik was 11 jaar dat mijn moeder overleed, en als snel stond er een andere vrouw op de stoep die ook nog een 2 dochters had. Ik wou dat mijn vader tijd en rust creëerde voor ons dat we alles konden verwerken als gezin, zonder egoïstisch te zijn en gelijk in een andere relatie te stappen. Je kind heeft tijd nodig om aan alles te wennen. Rust creëeren. Een nieuwe partner is altijd leuk in het begin veel aandacht roze wolk. Vergeet je kind hierin niet.