Psyche
alle pijlers
Student met heimwee...
zondag 18 oktober 2015 om 00:59
Hallo allemaal,
Vroeger, toen ik klein was, had ik veel last van heimwee. Logeren bij vriendjes, dat vond ik dood eng!
Pas aan het einde van de basisschool kon ik een nachtje overleven, maar het heimwee naar thuis is altijd bijhebleven. Ik vind het niet fijn om lang weg te zijn van thuis, van mijn familie en het bekende...
Nu ben ik een tweedejaars student, en moet ik 3 uur reizen om bij mijn universiteit in Wageningen te komen. Echter elk weekend is het weer hetzelfde: zondagavond dat ik in de trein moet. En dit vind ik verschrikkelijk! Ik wil namelijk helemaal niet weg. Ik wil thuis blijven.
Kortom, ik zit er bijna elke keer weer (dit al een jaar lang) tegen op om naar mijn kamer te gaan bij de universiteit.
Ik red mezelf daar prima en ga met veel mensen om, maar toch elke zondag voel ik me gewoon kut. Dan denk ik bij mezelf, waarom heb ik voor die studie gekozen, terwijl in mijn mooie thuis stad 100x meer te beleven is. Ik voel totaal geen verbinding met Wageningen.
Dolgraag zie ik mezelf er minder om geven en gewoon vrolijk die treinen te nemen. Heeft iemand ideeën hoe ik mezelf hiermee kan helpen? Stoppen met de studie is ook zonde
Vroeger, toen ik klein was, had ik veel last van heimwee. Logeren bij vriendjes, dat vond ik dood eng!
Pas aan het einde van de basisschool kon ik een nachtje overleven, maar het heimwee naar thuis is altijd bijhebleven. Ik vind het niet fijn om lang weg te zijn van thuis, van mijn familie en het bekende...
Nu ben ik een tweedejaars student, en moet ik 3 uur reizen om bij mijn universiteit in Wageningen te komen. Echter elk weekend is het weer hetzelfde: zondagavond dat ik in de trein moet. En dit vind ik verschrikkelijk! Ik wil namelijk helemaal niet weg. Ik wil thuis blijven.
Kortom, ik zit er bijna elke keer weer (dit al een jaar lang) tegen op om naar mijn kamer te gaan bij de universiteit.
Ik red mezelf daar prima en ga met veel mensen om, maar toch elke zondag voel ik me gewoon kut. Dan denk ik bij mezelf, waarom heb ik voor die studie gekozen, terwijl in mijn mooie thuis stad 100x meer te beleven is. Ik voel totaal geen verbinding met Wageningen.
Dolgraag zie ik mezelf er minder om geven en gewoon vrolijk die treinen te nemen. Heeft iemand ideeën hoe ik mezelf hiermee kan helpen? Stoppen met de studie is ook zonde
anoniem_240947 wijzigde dit bericht op 18-10-2015 01:01
Reden: error
Reden: error
% gewijzigd
zondag 18 oktober 2015 om 09:54
quote:violetskies schreef op 18 oktober 2015 @ 02:04:
Mocht het je extreem zwaar liggen, wordt jouw studie ook niet in een stad dichterbij de plaats aangeboden waar je je het meest thuisvoelt? Zou je kunnen overstappen zonder 49944 maanden studievertraging ?
Nee, is onmogelijk.
Veel studies in Wageningen kan je alleen daar volgen, en nergens anders in NL.
Mocht het je extreem zwaar liggen, wordt jouw studie ook niet in een stad dichterbij de plaats aangeboden waar je je het meest thuisvoelt? Zou je kunnen overstappen zonder 49944 maanden studievertraging ?
Nee, is onmogelijk.
Veel studies in Wageningen kan je alleen daar volgen, en nergens anders in NL.
zondag 18 oktober 2015 om 10:45
quote:julienclerc schreef op 18 oktober 2015 @ 09:34:
[...]
Grappig, in mijn tijd bleef iedereen juist in de weekenden en zijn ze na hun studie in die regio blijven hangen. Ik ken vrijwel niemand die terug in de regio van de ouders is gaan wonen. In de stad waar ik nu woon heb ik heel veel vrienden die hier ooit zijn komen wonen om te studeren en nu 10 jaar later wonen ze er nog.
Als je je echte leven bij je ouders houdt, is het logisch dat je je nooit thuis zult voelen in je studentenstad en zal het altijd moeilijk blijven. Om die reden ben ik na het eerste jaar de werkenden gebleven. Vond het gelijk een stuk leuker: want ik kreeg er meer vrienden en meer binding met de stad.Ik denk dat mensen die in hun hart dorpsmens zijn, zich nooit in 'n stad gaan thuis voelen ook al zijn ze tijdelijk gebonden aan 'n stad voor 'n studie.
[...]
Grappig, in mijn tijd bleef iedereen juist in de weekenden en zijn ze na hun studie in die regio blijven hangen. Ik ken vrijwel niemand die terug in de regio van de ouders is gaan wonen. In de stad waar ik nu woon heb ik heel veel vrienden die hier ooit zijn komen wonen om te studeren en nu 10 jaar later wonen ze er nog.
Als je je echte leven bij je ouders houdt, is het logisch dat je je nooit thuis zult voelen in je studentenstad en zal het altijd moeilijk blijven. Om die reden ben ik na het eerste jaar de werkenden gebleven. Vond het gelijk een stuk leuker: want ik kreeg er meer vrienden en meer binding met de stad.Ik denk dat mensen die in hun hart dorpsmens zijn, zich nooit in 'n stad gaan thuis voelen ook al zijn ze tijdelijk gebonden aan 'n stad voor 'n studie.
Shoot first, ask questions later!
zondag 18 oktober 2015 om 10:56
quote:TheFuffyRat schreef op 18 oktober 2015 @ 01:08:
[...]
Een bachelor duurt normaal 3 jaar. Dit is mijn tweede jaar dus nog een kleine 2 jaar. Als ik mijn minor niet ergens anders kan doen.
Ik heb er vaak over nagedacht om gewoon te stoppen en een andere studie te doen, alleen zou ik hier een heel studie jaar mee weg gooien. En geen idee wat ik anders moet doen voor studie.
je overweegt nu toch niet serieus om je studie stop te zetten daarvoor?!
't is vooral op zondagavond dat het je tegensteekt, verder redt je je er prima, zeg je.
relativeren is de oplossing, denk ik.
[...]
Een bachelor duurt normaal 3 jaar. Dit is mijn tweede jaar dus nog een kleine 2 jaar. Als ik mijn minor niet ergens anders kan doen.
Ik heb er vaak over nagedacht om gewoon te stoppen en een andere studie te doen, alleen zou ik hier een heel studie jaar mee weg gooien. En geen idee wat ik anders moet doen voor studie.
je overweegt nu toch niet serieus om je studie stop te zetten daarvoor?!
't is vooral op zondagavond dat het je tegensteekt, verder redt je je er prima, zeg je.
relativeren is de oplossing, denk ik.
zondag 18 oktober 2015 om 11:10
quote:redbuIIetje schreef op 18 oktober 2015 @ 10:45:
[...]
Ik denk dat mensen die in hun hart dorpsmens zijn, zich nooit in 'n stad gaan thuis voelen ook al zijn ze tijdelijk gebonden aan 'n stad voor 'n studie.Wageningen kan je zelfs met alle goede bedoelingen geen stad noemen. Het is echt een dorp waar per ongeluk een universiteit is terecht gekomen. Er is zelfs geen NS-station.
[...]
Ik denk dat mensen die in hun hart dorpsmens zijn, zich nooit in 'n stad gaan thuis voelen ook al zijn ze tijdelijk gebonden aan 'n stad voor 'n studie.Wageningen kan je zelfs met alle goede bedoelingen geen stad noemen. Het is echt een dorp waar per ongeluk een universiteit is terecht gekomen. Er is zelfs geen NS-station.
zondag 18 oktober 2015 om 11:22
Waarom open je eenzelfde topic als een tijdje terug? Waarom doe je niets met alle tips die toen zijn gegeven? Ik vind je meer overkomen als een kleuter ipv een student die zin heeft in de weg naar zelfstandigheid.
Allemaal smoesjes dat alle studenten ieder weekend allemaal naar hun ouders gaan. Wat een gelul. Probeer eens wat meer open minded de wereld in te kijken ipv zo aan je ouders te hangen.
zondag 18 oktober 2015 om 11:34
Volgens mij is TO een onzekere, onzichtbare jongen die zich niet zo goed houding weet te geven in het leven. In de woonplaats van zijn ouders is alles bekend en vertrouwd en voelt hij zich prettig. In zijn studiestad is hij op zichzelf aangewezen, waardoor de onzekerheid weer de hoofdrol krijgt.
Ik denk dat het probleem niet zozeer over heimwee gaat maar meer over uit je comfortzone stappen.
Ik denk dat het probleem niet zozeer over heimwee gaat maar meer over uit je comfortzone stappen.
zondag 18 oktober 2015 om 11:40
quote:vivapimpelmees schreef op 18 oktober 2015 @ 11:10:
Iets met de tips uit je vorige topic gedaan?
Geloof het niet hè...
Niet thuisvoelen op studie en in de stad
Wat aardig dat je dat topic hebt aangehaald...
Het topic was wat verkeerd geformuleerd waardoor er toch haast alleen maar haat reacties kwamen.
Iets met de tips uit je vorige topic gedaan?
Geloof het niet hè...
Niet thuisvoelen op studie en in de stad
Wat aardig dat je dat topic hebt aangehaald...
Het topic was wat verkeerd geformuleerd waardoor er toch haast alleen maar haat reacties kwamen.
zondag 18 oktober 2015 om 11:44
Als de wereld voor hem eng is, betekent dit dat hij met zichzelf aan de slag moet. Een psycholoog kan met hem een plan van aanpak maken over het op kamers wonen en met hem onderzoeken welke angst in het leven gegrond of ongegrond is. Hoe hij steviger in het leven kan komen te staan. Dat het leuk is om te merken dat je meer kunt en durft dan dat je in eerste instantie denkt. Kleine stapjes kunnen al een verschil maken in het zelfvertrouwen.
Is er een psycholoog aan je universiteit verbonden met wie je kunt praten, TO?
Is er een psycholoog aan je universiteit verbonden met wie je kunt praten, TO?
zondag 18 oktober 2015 om 11:45
quote:Haley schreef op 18 oktober 2015 @ 11:34:
Volgens mij is TO een onzekere, onzichtbare jongen die zich niet zo goed houding weet te geven in het leven. In de woonplaats van zijn ouders is alles bekend en vertrouwd en voelt hij zich prettig. In zijn studiestad is hij op zichzelf aangewezen, waardoor de onzekerheid weer de hoofdrol krijgt.
Ik denk dat het probleem niet zozeer over heimwee gaat maar meer over uit je comfortzone stappen.
Dat zou best kunnen. Ik ben niet de meest zekere jongeman, en dat is ook vervelend inderdaad.
Maar hey het is nu al meer dan een jaar zo. Wanneer veranderd mijn "comfortzone"?
Er is ook weinig om echt naar uit te kijken: je gaat van een huis naar een kamertje, vrienden heb ik in beide steden, het uitgaansleven is veel minder interessant (want Wageningen is gewoon een stuk kleinschaliger).
Klinkt misschien heel pessimistisch, maar het zijn wel feiten toch?
Volgens mij is TO een onzekere, onzichtbare jongen die zich niet zo goed houding weet te geven in het leven. In de woonplaats van zijn ouders is alles bekend en vertrouwd en voelt hij zich prettig. In zijn studiestad is hij op zichzelf aangewezen, waardoor de onzekerheid weer de hoofdrol krijgt.
Ik denk dat het probleem niet zozeer over heimwee gaat maar meer over uit je comfortzone stappen.
Dat zou best kunnen. Ik ben niet de meest zekere jongeman, en dat is ook vervelend inderdaad.
Maar hey het is nu al meer dan een jaar zo. Wanneer veranderd mijn "comfortzone"?
Er is ook weinig om echt naar uit te kijken: je gaat van een huis naar een kamertje, vrienden heb ik in beide steden, het uitgaansleven is veel minder interessant (want Wageningen is gewoon een stuk kleinschaliger).
Klinkt misschien heel pessimistisch, maar het zijn wel feiten toch?
zondag 18 oktober 2015 om 11:47
quote:aliva schreef op 18 oktober 2015 @ 10:56:
[...]
je overweegt nu toch niet serieus om je studie stop te zetten daarvoor?!
't is vooral op zondagavond dat het je tegensteekt, verder redt je je er prima, zeg je.
relativeren is de oplossing, denk ik.
Nee nee, dat ga ik vast ook niet doen.
Heb er wel eens over nagedacht, dat wel. Echter dan kan je alles overnieuw doen, ben je weer "nieuw" zeg maar
[...]
je overweegt nu toch niet serieus om je studie stop te zetten daarvoor?!
't is vooral op zondagavond dat het je tegensteekt, verder redt je je er prima, zeg je.
relativeren is de oplossing, denk ik.
Nee nee, dat ga ik vast ook niet doen.
Heb er wel eens over nagedacht, dat wel. Echter dan kan je alles overnieuw doen, ben je weer "nieuw" zeg maar
zondag 18 oktober 2015 om 11:47
zondag 18 oktober 2015 om 11:48
zondag 18 oktober 2015 om 11:56
quote:[message=20299211,noline]TheFuffyRat schreef op 18 oktober 2015 @ 11:45[
Er is ook weinig om echt naar uit te kijken: je gaat van een huis naar een kamertje, vrienden heb ik in beide steden, het uitgaansleven is veel minder interessant (want Wageningen is gewoon een stuk kleinschaliger).
Klinkt misschien heel pessimistisch, maar het zijn wel feiten toch? Het ligt meer aan jouw mind set, en je weigert om positiever en anders tegen dingen aan te gaan kijken. Ik vind je erg star, bang en dat zal jou alleen maar blijven belemmeren in het leven. Jij bent niet gelukkig, je bent erg onzeker zeg je in andere topics dus zul je daar zelf mee aan de slag moeten. Een ander kan dat niet voor je oplossen.
Er is ook weinig om echt naar uit te kijken: je gaat van een huis naar een kamertje, vrienden heb ik in beide steden, het uitgaansleven is veel minder interessant (want Wageningen is gewoon een stuk kleinschaliger).
Klinkt misschien heel pessimistisch, maar het zijn wel feiten toch? Het ligt meer aan jouw mind set, en je weigert om positiever en anders tegen dingen aan te gaan kijken. Ik vind je erg star, bang en dat zal jou alleen maar blijven belemmeren in het leven. Jij bent niet gelukkig, je bent erg onzeker zeg je in andere topics dus zul je daar zelf mee aan de slag moeten. Een ander kan dat niet voor je oplossen.
zondag 18 oktober 2015 om 12:01
Ga eens bij jezelf te raden; wat mis je precies?
Je ouders? Want de kans dat je ooit weer volledig bij je ouders kan komen wonen lijkt me vrij klein, dus kan je beter nu doorbijten en je 'losmaken' van dat idee.
Je vrienden? Zoek nieuwe vrienden in Wageningen. Dat kost nu misschien wat moeite, maar je vrienden in je oude stad zullen op enig punt ook allemaal uitwaaieren over Nederland, dus ook daar zal je op den duur minder van gaan zien. Je kan je oude vrienden natuurlijk ook uitnodigen om eens een weekendje bij jou langs te komen, dan verbind je vriendschappen mentaal misschien wat minder aan een specifieke stad.
Activiteiten? Je gaat me niet vertellen dat Wageningen geen hockeyclub/toneelvereniging/leuke kroegjes heeft. Je moet er alleen wat moeite voor doen.
De stad zelf? Wederom; wat nou als jij je droombaan vindt in Rotterdam (en dat klinkt vrij aannemelijk, gezien de meer geringe baankansen in het Noorden)? Vroeg of laat zal je je oude woonplaats moeten loslaten.
De strekking van dit hele verhaal is; bijna iedere reden om te stoppen met je studie (afgezien van; ik vind mijn studie echt niet leuk, dan) en terug te keren naar je oude woonplaats of een nieuwe studentenstad kan makkelijk tegengesproken worden. Ik heb het gevoel dat je mentaal nog een beetje vast zit in de idylle van je vorige woonplaats en je nog niet helemaal realiseert dat 100% terugkomen in de oude situatie gewoon niet meer mogelijk is, nu en in de toekomst niet.
Probeer te investeren in leuke dingen die je aan Wageningen verbinden. Ja, dat is eng en, ja, dat kost misschien veel moeite, maar van die nieuwe zelfredzaamheid pluk je waarschijnlijk de rest van je leven de vruchten.
Je ouders? Want de kans dat je ooit weer volledig bij je ouders kan komen wonen lijkt me vrij klein, dus kan je beter nu doorbijten en je 'losmaken' van dat idee.
Je vrienden? Zoek nieuwe vrienden in Wageningen. Dat kost nu misschien wat moeite, maar je vrienden in je oude stad zullen op enig punt ook allemaal uitwaaieren over Nederland, dus ook daar zal je op den duur minder van gaan zien. Je kan je oude vrienden natuurlijk ook uitnodigen om eens een weekendje bij jou langs te komen, dan verbind je vriendschappen mentaal misschien wat minder aan een specifieke stad.
Activiteiten? Je gaat me niet vertellen dat Wageningen geen hockeyclub/toneelvereniging/leuke kroegjes heeft. Je moet er alleen wat moeite voor doen.
De stad zelf? Wederom; wat nou als jij je droombaan vindt in Rotterdam (en dat klinkt vrij aannemelijk, gezien de meer geringe baankansen in het Noorden)? Vroeg of laat zal je je oude woonplaats moeten loslaten.
De strekking van dit hele verhaal is; bijna iedere reden om te stoppen met je studie (afgezien van; ik vind mijn studie echt niet leuk, dan) en terug te keren naar je oude woonplaats of een nieuwe studentenstad kan makkelijk tegengesproken worden. Ik heb het gevoel dat je mentaal nog een beetje vast zit in de idylle van je vorige woonplaats en je nog niet helemaal realiseert dat 100% terugkomen in de oude situatie gewoon niet meer mogelijk is, nu en in de toekomst niet.
Probeer te investeren in leuke dingen die je aan Wageningen verbinden. Ja, dat is eng en, ja, dat kost misschien veel moeite, maar van die nieuwe zelfredzaamheid pluk je waarschijnlijk de rest van je leven de vruchten.
zondag 18 oktober 2015 om 14:05
zondag 18 oktober 2015 om 14:08
quote:TheFuffyRat schreef op 18 oktober 2015 @ 11:45:
[...]
Dat zou best kunnen. Ik ben niet de meest zekere jongeman, en dat is ook vervelend inderdaad.
Maar hey het is nu al meer dan een jaar zo. Wanneer veranderd mijn "comfortzone"?
Er is ook weinig om echt naar uit te kijken: je gaat van een huis naar een kamertje, vrienden heb ik in beide steden, het uitgaansleven is veel minder interessant (want Wageningen is gewoon een stuk kleinschaliger).
Klinkt misschien heel pessimistisch, maar het zijn wel feiten toch? Dan maar leren accepteren dat dit het gewoon is voor de komende 2 jaar en lekker een master gaan doen aan een andere (wellicht een internationale?) universiteit in een stad waar je meer mee hebt. Of ga lekker in Nijmegen wonen door de week. Grotere stad, meer te beleven.
[...]
Dat zou best kunnen. Ik ben niet de meest zekere jongeman, en dat is ook vervelend inderdaad.
Maar hey het is nu al meer dan een jaar zo. Wanneer veranderd mijn "comfortzone"?
Er is ook weinig om echt naar uit te kijken: je gaat van een huis naar een kamertje, vrienden heb ik in beide steden, het uitgaansleven is veel minder interessant (want Wageningen is gewoon een stuk kleinschaliger).
Klinkt misschien heel pessimistisch, maar het zijn wel feiten toch? Dan maar leren accepteren dat dit het gewoon is voor de komende 2 jaar en lekker een master gaan doen aan een andere (wellicht een internationale?) universiteit in een stad waar je meer mee hebt. Of ga lekker in Nijmegen wonen door de week. Grotere stad, meer te beleven.
