Psyche
alle pijlers
Quarterlife crisis?
dinsdag 20 oktober 2015 om 18:44
Beste lezeressen,
ik ben niet heel erg actief op het forum, maar heb wel behoefte aan wat meningen of tips voor mijn 'probleem'. Een trap onder m'n reet is ook goed. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens omdat het eigenlijke een luxeprobleem is. Ik zit me namelijk af te vragen of ik in een quarterlife crisis zit?
Ik ben net 26 en heb een vaste baan bij een goed bedrijf. Het is precies waar ik voor gestudeerd heb, maar ik vraag me regelmatig af 'of dit het nou zal zijn voor de rest van m'n leven?'. Ik heb er al anderhalf jaar lang in meer of mindere mate last van, en ik blijf rondtollen in een ontevreden gevoel.
Ik ben op mijn werkplek terecht gekomen direct nadat ik afstudeerde. In het begin was het natuurlijk spannend en leuk, maar nu, 3 jaar later, vraag ik me steeds meer af of dit wel het juiste werk voor mij is. Ik heb me er heel lang erg onzeker door gevoeld; ik heb een baan waarbij je secuur en geordend moet zijn. Ik ben van mezelf nogal chaotisch en word snel ongeduldig. Op zich doe ik het prima, maar ik heb zelf continu het gevoel dat ik niet eigenlijk ongeschikt ben ervoor. Het werk bevat veel herhaling en daardoor verlies ik makkelijk mijn interesse voor wat ik op dat moment aan het doen ben. Dat heeft als gevolg dat ik slordig werk (vind ik zelf) en mijn administratie minder goed op orde heb. Omdat ik zelf vind dat ik het niet goed doe, ga ik me af zitten vragen wat ik daar in godsnaam aan het doen ben. Op dat soort momenten dwaal ik af naar dingen die ik veel liever zou doen, van die onvervulde dromen waarvan ik bang ben dat het er nooit meer van zal komen.
Ik vind het heel moeilijk om toe te geven aangezien ik wel 4 jaar heb gestudeerd voor dit beroep. Toch twijfel ik steeds meer of dit werk wel echt bij me past. Ik heb mijn studie gekozen omdat ik het erg interessant vind, maar ik ben mijn interesse een beetje kwijtgeraakt. Ik vind het heel gek dat dat heeft kunnen gebeuren. Echter neemt mijn ontevreden gevoel niet af. Ik heb geprobeerd om nieuwe doelen voor mezelf te stellen en zelf uitdagingen te zoeken, maar het gaat me slecht af. Op dagen dat ik me echt vervelend voel op het werk, kan ik me slecht concentreren, komt er nauwelijks iets klaar en heb ik het gevoel dat ik demotivatie uit walm. Dat vind ik erg vervelend want zo wil ik helemaal niet overkomen bij mijn collega's.
Je zou zeggen: ga dan een andere baan zoeken, maar dat durf ik niet. Ik ben heel erg bang dat ik een verkeerde beslissing maak of in ga op gevoelens die eigenlijk voort komen uit aanstellerij of iets dergelijks. Dat ik ontslag neem, iets anders ga doen en er dan net zo bij zal zitten. Omdat ik zo worstel met het idee dat ik dit werk voor de rest van mijn leven zal doen (of überhaupt de gedachte ' ... voor de rest van mijn leven') en ik niet eeuwig de tijd heb om een keuze te maken (in het kader van, het gras is altijd groener ...), voel ik stress en onzekerheid. Mij is wel eens gevraagd; wat zou je dan het allerliefste doen? Het antwoord is: geen idee! Ik weet niets eens wat ik het liefste zou doen! Ik zou graag een boek willen schrijven, willen reizen, iets met tekenen gaan doen en nog veel meer, maar ja, dat zijn niet bepaald dingen die je een baan garanderen. Ik heb geprobeerd om het als hobby te doen, maar ik heb dan gewoon te weinig tijd en rust ervoor. Dan zou ik mijn baan moeten opzeggen, met alle gevolgen van dien.
Tegelijkertijd vind ik eigenlijk dat ik loop te zeuren en blij mag zijn dat ik een baan heb. Dat ik vast wel wat tijd vrij moet kunnen maken voor mijn hobby's, als ik echt zou willen. Toch lukt het me niet en het frustreert me enorm. Het gevoel dat het hebben van een full-time baan me geeft, maar het gebrek aan een antwoord op "wat wil je dan doen?" laat me soms radeloos en paniekerig achter. Ik kan het maar niet van me af zetten of er een soort actieplan voor bedenken, dus ik blijf er in rond dwalen. Ik heb totaal geen doel meer voor ogen.
Heeft iemand hier ervaring mee, kan me tips geven of desnoods een trap onder m'n reet?
ik ben niet heel erg actief op het forum, maar heb wel behoefte aan wat meningen of tips voor mijn 'probleem'. Een trap onder m'n reet is ook goed. Ik schrijf het tussen aanhalingstekens omdat het eigenlijke een luxeprobleem is. Ik zit me namelijk af te vragen of ik in een quarterlife crisis zit?
Ik ben net 26 en heb een vaste baan bij een goed bedrijf. Het is precies waar ik voor gestudeerd heb, maar ik vraag me regelmatig af 'of dit het nou zal zijn voor de rest van m'n leven?'. Ik heb er al anderhalf jaar lang in meer of mindere mate last van, en ik blijf rondtollen in een ontevreden gevoel.
Ik ben op mijn werkplek terecht gekomen direct nadat ik afstudeerde. In het begin was het natuurlijk spannend en leuk, maar nu, 3 jaar later, vraag ik me steeds meer af of dit wel het juiste werk voor mij is. Ik heb me er heel lang erg onzeker door gevoeld; ik heb een baan waarbij je secuur en geordend moet zijn. Ik ben van mezelf nogal chaotisch en word snel ongeduldig. Op zich doe ik het prima, maar ik heb zelf continu het gevoel dat ik niet eigenlijk ongeschikt ben ervoor. Het werk bevat veel herhaling en daardoor verlies ik makkelijk mijn interesse voor wat ik op dat moment aan het doen ben. Dat heeft als gevolg dat ik slordig werk (vind ik zelf) en mijn administratie minder goed op orde heb. Omdat ik zelf vind dat ik het niet goed doe, ga ik me af zitten vragen wat ik daar in godsnaam aan het doen ben. Op dat soort momenten dwaal ik af naar dingen die ik veel liever zou doen, van die onvervulde dromen waarvan ik bang ben dat het er nooit meer van zal komen.
Ik vind het heel moeilijk om toe te geven aangezien ik wel 4 jaar heb gestudeerd voor dit beroep. Toch twijfel ik steeds meer of dit werk wel echt bij me past. Ik heb mijn studie gekozen omdat ik het erg interessant vind, maar ik ben mijn interesse een beetje kwijtgeraakt. Ik vind het heel gek dat dat heeft kunnen gebeuren. Echter neemt mijn ontevreden gevoel niet af. Ik heb geprobeerd om nieuwe doelen voor mezelf te stellen en zelf uitdagingen te zoeken, maar het gaat me slecht af. Op dagen dat ik me echt vervelend voel op het werk, kan ik me slecht concentreren, komt er nauwelijks iets klaar en heb ik het gevoel dat ik demotivatie uit walm. Dat vind ik erg vervelend want zo wil ik helemaal niet overkomen bij mijn collega's.
Je zou zeggen: ga dan een andere baan zoeken, maar dat durf ik niet. Ik ben heel erg bang dat ik een verkeerde beslissing maak of in ga op gevoelens die eigenlijk voort komen uit aanstellerij of iets dergelijks. Dat ik ontslag neem, iets anders ga doen en er dan net zo bij zal zitten. Omdat ik zo worstel met het idee dat ik dit werk voor de rest van mijn leven zal doen (of überhaupt de gedachte ' ... voor de rest van mijn leven') en ik niet eeuwig de tijd heb om een keuze te maken (in het kader van, het gras is altijd groener ...), voel ik stress en onzekerheid. Mij is wel eens gevraagd; wat zou je dan het allerliefste doen? Het antwoord is: geen idee! Ik weet niets eens wat ik het liefste zou doen! Ik zou graag een boek willen schrijven, willen reizen, iets met tekenen gaan doen en nog veel meer, maar ja, dat zijn niet bepaald dingen die je een baan garanderen. Ik heb geprobeerd om het als hobby te doen, maar ik heb dan gewoon te weinig tijd en rust ervoor. Dan zou ik mijn baan moeten opzeggen, met alle gevolgen van dien.
Tegelijkertijd vind ik eigenlijk dat ik loop te zeuren en blij mag zijn dat ik een baan heb. Dat ik vast wel wat tijd vrij moet kunnen maken voor mijn hobby's, als ik echt zou willen. Toch lukt het me niet en het frustreert me enorm. Het gevoel dat het hebben van een full-time baan me geeft, maar het gebrek aan een antwoord op "wat wil je dan doen?" laat me soms radeloos en paniekerig achter. Ik kan het maar niet van me af zetten of er een soort actieplan voor bedenken, dus ik blijf er in rond dwalen. Ik heb totaal geen doel meer voor ogen.
Heeft iemand hier ervaring mee, kan me tips geven of desnoods een trap onder m'n reet?
dinsdag 20 oktober 2015 om 18:56
Waarom wilde je ooit die studie doen? Wat was toen je motivatie? Misschien kun je die terugkrijgen.
Is je studie alleen te gebruiken voor een functie als die je nu hebt of kun je er meerdere kanten mee op?
Kun je (flink) sparen van je salaris? Dan zou je een periode kunnen gaan backpacken. Ik heb een aantal vrienden die ook niet wisten wat ze in het leven wilden, en door een paar maanden te gaan backpacken zijn ze daar achter gekomen.
Is je studie alleen te gebruiken voor een functie als die je nu hebt of kun je er meerdere kanten mee op?
Kun je (flink) sparen van je salaris? Dan zou je een periode kunnen gaan backpacken. Ik heb een aantal vrienden die ook niet wisten wat ze in het leven wilden, en door een paar maanden te gaan backpacken zijn ze daar achter gekomen.
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:02
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:03
Je zegt het zelf al en je hele OP straalt het ook uit, je verveelt je. Het is niet spannend genoeg, geeft je geen nieuwe uitdagingen. Voor sommige mensen is dat heerlijk makkelijk (ik ken een meisje die het liefst eentonig fabriekswerk zou doen ), maar ik kan me voorstellen dat dat enorm saai is. Het is wel een beetje lastig dat je niet weet wat je dan wel zou willen doen, anders kon je bijvoorbeeld omscholen.
De enige tip die ik je dus kan geven is om nog even te wachten met je baan opzeggen en even na gaan denken wat je precies allemaal leuk vindt. Zijn er geen doorgroeimogelijkheden bij het bedrijf waar je nu werkt, bijvoorbeeld manager of iets van leidinggevende? Dat lijkt me best uitdagend, maar dat moet je wel liggen natuurlijk.
De enige tip die ik je dus kan geven is om nog even te wachten met je baan opzeggen en even na gaan denken wat je precies allemaal leuk vindt. Zijn er geen doorgroeimogelijkheden bij het bedrijf waar je nu werkt, bijvoorbeeld manager of iets van leidinggevende? Dat lijkt me best uitdagend, maar dat moet je wel liggen natuurlijk.
dinsdag 20 oktober 2015 om 19:07
Ik weet niet wat je precies doet, maar binnen elk vakgebied zijn spannende en minder spannende banen. Ik noem maar wat: als journalist / redacteur kun je verslag doen van moorden, maar ook de website van een zorgorganisatie bij houden. Wat kun je wel binnen jouw vakgebied / beroep dat je meer uitdaging en spanning gaat opleveren? Overigens is dit vrij normaal hoor, lijkt me.
woensdag 21 oktober 2015 om 08:33
Ha, wat een reacties, heel fijn!
Ik heb Biochemie gestudeerd, aan de HLO. Ik ben aan mijn studie begonnen omdat ik het ontzettend interessante materie vond en de praktijklessen erg leuk. Ik had de ambitie om door te studeren, een PhD te gaan halen en uiteindelijk zelfs professor te worden. Toen ik echter wat beter door kreeg wat dat precies inhield, werd dat wat minder aantrekkelijk en kwam ik tot de conclusie dat mijn enorme carrièreplannen meer waren om een soort punt aan mezelf te bewijzen (ik heb heel lang last gehad van een minderwaardigheidscomplex). Mensen veranderen en ambities veranderen, en nu ik werk en een vast inkomen heb is de stap erg groot om weer te gaan studeren. Daarnaast betekend een Mastergraad halen ook dat ik waarschijnlijk daarna een PhD traject in zal moeten gaan, en ik weet niet of dat wel aan mij besteed is. Een tweede HBO studie doen is vreselijk duur.. Ik kan wel wat sparen met mijn salaris, dat scheelt gelukkig, maar het is geen vetpot. De perfecte baan bestaat ook niet, dat klopt. Elke baan heeft wel minder leuke kanten.
Ik zou heel graag willen gaan reizen voor een langere tijd (liefst een half jaar), maar ik vrees dat ook dat vereist dat ik mijn baan op moet zeggen. We hebben hier geen speciale regels voor het opnemen van een sabbatical, ik geloof dat als ik zoiets voor elkaar wil krijgen ik wel met een héél goed verhaal aan moet komen.
Als ik het zelf zo lees komt het steeds terug bij een angst om een beslissing te nemen die mijn huidige situatie drastisch gaat veranderen (hetzij mijn baan opzeggen dan wel intern van functie veranderen of iets dergelijks). Dat is ook wel een beetje mezelf saboteren ..
Ik heb Biochemie gestudeerd, aan de HLO. Ik ben aan mijn studie begonnen omdat ik het ontzettend interessante materie vond en de praktijklessen erg leuk. Ik had de ambitie om door te studeren, een PhD te gaan halen en uiteindelijk zelfs professor te worden. Toen ik echter wat beter door kreeg wat dat precies inhield, werd dat wat minder aantrekkelijk en kwam ik tot de conclusie dat mijn enorme carrièreplannen meer waren om een soort punt aan mezelf te bewijzen (ik heb heel lang last gehad van een minderwaardigheidscomplex). Mensen veranderen en ambities veranderen, en nu ik werk en een vast inkomen heb is de stap erg groot om weer te gaan studeren. Daarnaast betekend een Mastergraad halen ook dat ik waarschijnlijk daarna een PhD traject in zal moeten gaan, en ik weet niet of dat wel aan mij besteed is. Een tweede HBO studie doen is vreselijk duur.. Ik kan wel wat sparen met mijn salaris, dat scheelt gelukkig, maar het is geen vetpot. De perfecte baan bestaat ook niet, dat klopt. Elke baan heeft wel minder leuke kanten.
Ik zou heel graag willen gaan reizen voor een langere tijd (liefst een half jaar), maar ik vrees dat ook dat vereist dat ik mijn baan op moet zeggen. We hebben hier geen speciale regels voor het opnemen van een sabbatical, ik geloof dat als ik zoiets voor elkaar wil krijgen ik wel met een héél goed verhaal aan moet komen.
Als ik het zelf zo lees komt het steeds terug bij een angst om een beslissing te nemen die mijn huidige situatie drastisch gaat veranderen (hetzij mijn baan opzeggen dan wel intern van functie veranderen of iets dergelijks). Dat is ook wel een beetje mezelf saboteren ..
woensdag 21 oktober 2015 om 08:41
Biochemie is wel een mooi vakgebied! Lijkt me dat hier best werk in te vinden is op verschillend niveau's. Ik weet niet wat je nu precies doet maar misschien is het interessant voor je om de kant van octrooigemachtigde (patenten) op te gaan. Over het algemeen is een master wel vereist, een PhD een dikke plus. lijkt je dat wat?
woensdag 21 oktober 2015 om 08:50
Het is helemaal niet raar om er tijdens je studie of als je pas een paar jaar werkt achter te komen dat het toch niets voor jou is. Ik zou het daardoor ook geen quarterlife crisis noemen, maar gewoon een verkeerde keuze. Ik ben zelf ook ooit in een verkeerd werkgebied blijven hangen en heb pas toen ik halverwege de 30 was de guts gekregen om iets anders te gaan doen. Ik baal nu echt dat ik er niet 10 jaar eerder aan begonnen ben.
Een sabbatical lijkt me voor jou niet de oplossing, dan zit je daarna weer precies op dezelfde manier in je werk. Je zult dan toch moeten kijken naar een andere baan (zonder je huidige drastisch op te zeggen), evt. samen met een jobcoach uitvogelen wat er bij je past en wat je echt graag zou willen. En als je echt wilt, kun je je bij- of omscholen naast je werk, je zou ook iets minder kunnen gaan werken als je dat echt niet trekt. En als je echt dat boek wilt schrijven, dan hoef je daar niet je baan voor op te zeggen. Dan zul je daarvoor tijd moeten maken. Ik ken iemand die naast haar werkweek van 60 uur nog 2 HBO-studies heeft afgerond. Natuurlijk is dat heel erg druk, maar als je echt wil, dan kan het.
Wat vind je binnen je huidige baan/organisatie/werkveld wél leuk om te doen? Dan kun je daar misschien in verder?
Een sabbatical lijkt me voor jou niet de oplossing, dan zit je daarna weer precies op dezelfde manier in je werk. Je zult dan toch moeten kijken naar een andere baan (zonder je huidige drastisch op te zeggen), evt. samen met een jobcoach uitvogelen wat er bij je past en wat je echt graag zou willen. En als je echt wilt, kun je je bij- of omscholen naast je werk, je zou ook iets minder kunnen gaan werken als je dat echt niet trekt. En als je echt dat boek wilt schrijven, dan hoef je daar niet je baan voor op te zeggen. Dan zul je daarvoor tijd moeten maken. Ik ken iemand die naast haar werkweek van 60 uur nog 2 HBO-studies heeft afgerond. Natuurlijk is dat heel erg druk, maar als je echt wil, dan kan het.
Wat vind je binnen je huidige baan/organisatie/werkveld wél leuk om te doen? Dan kun je daar misschien in verder?
woensdag 21 oktober 2015 om 09:49
Je kunt nog zoveel reizen, je neemt altijd jezelf mee!
Leef je in een omgeving waar heel veel waarde wordt gehecht aan stabiliteit en veiligheid m.b.t. werk/ relatie/ wonen? Of ben je juist opgeroeid in een wat minder stabiele omgeving en hecht je daarom veel waarde aan rust en stabiliteit. Het is soms handig om te weten waar dit vandaan komt.
Ik heb een aantal jaren geleden het roer volledig omgegooid, was niet tegen te houden door allerlei " mitsen en maren" en heb uiteindelijk mijn doel bereikt. Het kost heel veel doorzettingsvermogen maar het was het beste wat ik ooit heb gedaan.
Toch heb ik niet het gevoel dat jij al zo ver bent en ik betwijfel of je ooit zover zult komen.
En misschien hoef je dat ook helemaal niet als je meer uitdaging gaat vinden in je huidige werk, zoals anderen al aangeven
Leef je in een omgeving waar heel veel waarde wordt gehecht aan stabiliteit en veiligheid m.b.t. werk/ relatie/ wonen? Of ben je juist opgeroeid in een wat minder stabiele omgeving en hecht je daarom veel waarde aan rust en stabiliteit. Het is soms handig om te weten waar dit vandaan komt.
Ik heb een aantal jaren geleden het roer volledig omgegooid, was niet tegen te houden door allerlei " mitsen en maren" en heb uiteindelijk mijn doel bereikt. Het kost heel veel doorzettingsvermogen maar het was het beste wat ik ooit heb gedaan.
Toch heb ik niet het gevoel dat jij al zo ver bent en ik betwijfel of je ooit zover zult komen.
En misschien hoef je dat ook helemaal niet als je meer uitdaging gaat vinden in je huidige werk, zoals anderen al aangeven
woensdag 21 oktober 2015 om 10:01
woensdag 21 oktober 2015 om 10:02
Nogmaals dank voor de tips!
Ik heb voor de afgelopen schoolvakantie een vacature op mijn oude HBO school zien staan als praktijkbegeleider aan eerste- en tweedejaars studenten. Ik zag de vacature op de dag dat ie zou aflopen, en heb toen heel erg getwijfeld of ik er op zou reageren. Uiteindelijk wilde ik niet impulsief zijn, en heb het aan me voorbij laten gaan. Achteraf spijt van als haren op m'n hoofd, want het leek me heel erg leuk. Misschien moet ik daar eens meer aandacht aan schenken, lesgeven/begeleiden ...
Ik loop steeds vast op een aantal punten: het risico van geen vast inkomen hebben en geen drastische stappen ondernemen uit angst dat wat ik wil proberen niet zal lukken. Ik heb een persoonlijke geschiedenis van faalangstig zijn, misschien vandaar dat ik geen beslissing durf te nemen. Ik kruip weg achter de gedachte; dat kan ik vast niet, of het zal me toch niet lukken. De angst van geen vast inkomen hebben kan komen doordat mijn ouders vroeger ook altijd enorm krap bij kas zaten en ik heb gezien en ervaren wat geldzorgen met een mens kan doen. Dat wil ik koste wat het kost proberen te voorkomen bij mezelf.
@pamelacourson; dat is pittig, 60 uur werken en ook nog studeren! Maar je hebt wel gelijk; als je iets echt wilt, dan is er wel een manier te vinden om het te laten lukken.
Ik heb in ieder geval genoeg stof tot nadenken
Ik heb voor de afgelopen schoolvakantie een vacature op mijn oude HBO school zien staan als praktijkbegeleider aan eerste- en tweedejaars studenten. Ik zag de vacature op de dag dat ie zou aflopen, en heb toen heel erg getwijfeld of ik er op zou reageren. Uiteindelijk wilde ik niet impulsief zijn, en heb het aan me voorbij laten gaan. Achteraf spijt van als haren op m'n hoofd, want het leek me heel erg leuk. Misschien moet ik daar eens meer aandacht aan schenken, lesgeven/begeleiden ...
Ik loop steeds vast op een aantal punten: het risico van geen vast inkomen hebben en geen drastische stappen ondernemen uit angst dat wat ik wil proberen niet zal lukken. Ik heb een persoonlijke geschiedenis van faalangstig zijn, misschien vandaar dat ik geen beslissing durf te nemen. Ik kruip weg achter de gedachte; dat kan ik vast niet, of het zal me toch niet lukken. De angst van geen vast inkomen hebben kan komen doordat mijn ouders vroeger ook altijd enorm krap bij kas zaten en ik heb gezien en ervaren wat geldzorgen met een mens kan doen. Dat wil ik koste wat het kost proberen te voorkomen bij mezelf.
@pamelacourson; dat is pittig, 60 uur werken en ook nog studeren! Maar je hebt wel gelijk; als je iets echt wilt, dan is er wel een manier te vinden om het te laten lukken.
Ik heb in ieder geval genoeg stof tot nadenken
woensdag 21 oktober 2015 om 10:48
quote:Suusje666 schreef op 21 oktober 2015 @ 10:02:
Nogmaals dank voor de tips!
Ik heb voor de afgelopen schoolvakantie een vacature op mijn oude HBO school zien staan als praktijkbegeleider aan eerste- en tweedejaars studenten. Ik zag de vacature op de dag dat ie zou aflopen, en heb toen heel erg getwijfeld of ik er op zou reageren. Uiteindelijk wilde ik niet impulsief zijn, en heb het aan me voorbij laten gaan. Achteraf spijt van als haren op m'n hoofd, want het leek me heel erg leuk. Misschien moet ik daar eens meer aandacht aan schenken, lesgeven/begeleiden ...
Ik loop steeds vast op een aantal punten: het risico van geen vast inkomen hebben en geen drastische stappen ondernemen uit angst dat wat ik wil proberen niet zal lukken. Ik heb een persoonlijke geschiedenis van faalangstig zijn, misschien vandaar dat ik geen beslissing durf te nemen. Ik kruip weg achter de gedachte; dat kan ik vast niet, of het zal me toch niet lukken. De angst van geen vast inkomen hebben kan komen doordat mijn ouders vroeger ook altijd enorm krap bij kas zaten en ik heb gezien en ervaren wat geldzorgen met een mens kan doen. Dat wil ik koste wat het kost proberen te voorkomen bij mezelf.
@pamelacourson; dat is pittig, 60 uur werken en ook nog studeren! Maar je hebt wel gelijk; als je iets echt wilt, dan is er wel een manier te vinden om het te laten lukken.
Ik heb in ieder geval genoeg stof tot nadenken Maar is het niet krap bij kas zitten het waard om je stierlijk voor te vervelen en wel dusdanig dat je er een topic over opent? Het verschil met je ouders is natuurlijk ook dat jij (nog) geen kinderen hebt om voor te zorgen. Geen wonder dat ze zich zorgen maakten over het gebrek aan geld, zij hadden kinderen te onderhouden. Als er ooit een tijd is om vaak van baan te wisselen, stappen te nemen waarvan je niet weet hoe ze uitpakken is het wel nu. Je verantwoordelijkheden zijn nog niet zo groot.
Nogmaals dank voor de tips!
Ik heb voor de afgelopen schoolvakantie een vacature op mijn oude HBO school zien staan als praktijkbegeleider aan eerste- en tweedejaars studenten. Ik zag de vacature op de dag dat ie zou aflopen, en heb toen heel erg getwijfeld of ik er op zou reageren. Uiteindelijk wilde ik niet impulsief zijn, en heb het aan me voorbij laten gaan. Achteraf spijt van als haren op m'n hoofd, want het leek me heel erg leuk. Misschien moet ik daar eens meer aandacht aan schenken, lesgeven/begeleiden ...
Ik loop steeds vast op een aantal punten: het risico van geen vast inkomen hebben en geen drastische stappen ondernemen uit angst dat wat ik wil proberen niet zal lukken. Ik heb een persoonlijke geschiedenis van faalangstig zijn, misschien vandaar dat ik geen beslissing durf te nemen. Ik kruip weg achter de gedachte; dat kan ik vast niet, of het zal me toch niet lukken. De angst van geen vast inkomen hebben kan komen doordat mijn ouders vroeger ook altijd enorm krap bij kas zaten en ik heb gezien en ervaren wat geldzorgen met een mens kan doen. Dat wil ik koste wat het kost proberen te voorkomen bij mezelf.
@pamelacourson; dat is pittig, 60 uur werken en ook nog studeren! Maar je hebt wel gelijk; als je iets echt wilt, dan is er wel een manier te vinden om het te laten lukken.
Ik heb in ieder geval genoeg stof tot nadenken Maar is het niet krap bij kas zitten het waard om je stierlijk voor te vervelen en wel dusdanig dat je er een topic over opent? Het verschil met je ouders is natuurlijk ook dat jij (nog) geen kinderen hebt om voor te zorgen. Geen wonder dat ze zich zorgen maakten over het gebrek aan geld, zij hadden kinderen te onderhouden. Als er ooit een tijd is om vaak van baan te wisselen, stappen te nemen waarvan je niet weet hoe ze uitpakken is het wel nu. Je verantwoordelijkheden zijn nog niet zo groot.
woensdag 21 oktober 2015 om 11:20
TO, ik begrijp je verhaal heel goed. Ik zit op moment in hetzelfde schuitje; ben net zo oud als jij en verveel me stierlijk op het werk. Er zit gewoon nul uitdaging in.
Ik ben bezig met solliciteren, maar net als jij weet ik niet zo goed welke richting ik uit wil. Heel lastig allemaal en enorm frustrerend!
Als je het goed vindt, lees ik even mee en hoop ik hier ook wat tips uit te kunnen halen. Ik heb zelf helaas niet echt goede tips voor je op moment, want veel verder dan oriënteren en solliciteren kom ik ook niet. Wel heb ik de tip gekregen om een bepaalde periode uit te trekken voor solliciteren, zodat je niet het gevoel krijgt dat alles NU moet gebeuren. Een verandering van werkomgeving is goed, maar het moet niet acuut je huidige werk in de weg gaan zitten zodat je daar niets meer voor wilt doen. Ik heb mezelf tot de zomervakantie (juli) volgend jaar gegeven om een nieuwe baan te vinden en daarmee uit te vogelen wat ik leuk vind.
Heb jij ook een termijn gesteld?
Ik ben bezig met solliciteren, maar net als jij weet ik niet zo goed welke richting ik uit wil. Heel lastig allemaal en enorm frustrerend!
Als je het goed vindt, lees ik even mee en hoop ik hier ook wat tips uit te kunnen halen. Ik heb zelf helaas niet echt goede tips voor je op moment, want veel verder dan oriënteren en solliciteren kom ik ook niet. Wel heb ik de tip gekregen om een bepaalde periode uit te trekken voor solliciteren, zodat je niet het gevoel krijgt dat alles NU moet gebeuren. Een verandering van werkomgeving is goed, maar het moet niet acuut je huidige werk in de weg gaan zitten zodat je daar niets meer voor wilt doen. Ik heb mezelf tot de zomervakantie (juli) volgend jaar gegeven om een nieuwe baan te vinden en daarmee uit te vogelen wat ik leuk vind.
Heb jij ook een termijn gesteld?
Alles komt goed en alles komt goed en alle dingen komen goed.
maandag 2 november 2015 om 20:22
Hi dames (en heren),
Beetje late reactie, ik was een weekje op vakantie Nogmaals dank voor de reacties! Erg fijn om iedereens mening te kunnen lezen. Vakantie heeft me goed gedaan, ik voel me weer opgeladen!
Als ik zo de berichten teruglees, kom ik veel nuttige tips tegen. Daarentegen betrap ik mezelf erop dat wanneer ik ze lees, ik direct iets bedenk waardoor het opvolgen van een tip als 'too much' wordt bestempeld. Het lijkt dat het erop neer komt dat ik misschien wel gewoon het lef (nog) niet heb om verandering in de situatie te brengen, omdat deze nu te veilig aanvoelt, ook al ben ik er niet echt blij mee. Ik durf niet uit mijn comfort zone te stappen want dat is te drastisch en dan bevind ik me in het onbekende. Dit gebrek aan lef, om het zo maar even te noemen, kan ik wel plaatsen voor mezelf. Ik heb al sinds mijn jeugd last van een slecht zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen. Ik heb hier recentelijk een cursus voor gedaan omdat ik op een gegeven moment de Godganse dag rond liep met gedachten dat ik nergens goed voor was, niets goed kon doen en al het goede in mijn leven niet verdiende. Deze gedachten hebben voor heel veel stres gezorgd voor een hele lange tijd, en de pijp was nogal leeg. Ter illustratie; ik heb een hele aardige manager, maar ik kon niet eens meer een normaal reflectiegesprek met hem hebben zonder in huilen uit te barsten omdat 'ik het allemaal verkeerd deed'.
De cursus heeft me geholpen mezelf meer te waarderen en meer zelfvertrouwen te krijgen, echter merk ik nu dat ik nog wel stappen te maken heb, als ik het zo lees. Als ik iets doe waardoor ik echt uit mijn comfort zone moet stappen, of nieuwe dingen moet ondernemen, ben ik bang dat het zal mislukken (liever gezegd; dat ík zal mislukken).
Ik had geloof ik al een keer eerder gepost dat ik me vaak frustreer over het feit dat fulltime werken zoveel van mijn vrije tijd in beslag neemt, en ik daardoor geen tijd meer voor hobby's overhoud. Misschien is dit wel geen eerlijke beschuldiging, maar ben ik bang dat het niet lukt of tegen gaat vallen, en dek ik mezelf in ...
Een hoop gedachten die voor niemand echt boeiend zijn maar misschien dat ik de bron van mijn ontevredenheid wel in een ander hoekje moet zoeken dan puur mijn baan. Of misschien is het een combinatie van factoren. Hoe dan ook, nog meer food for thought
Beetje late reactie, ik was een weekje op vakantie Nogmaals dank voor de reacties! Erg fijn om iedereens mening te kunnen lezen. Vakantie heeft me goed gedaan, ik voel me weer opgeladen!
Als ik zo de berichten teruglees, kom ik veel nuttige tips tegen. Daarentegen betrap ik mezelf erop dat wanneer ik ze lees, ik direct iets bedenk waardoor het opvolgen van een tip als 'too much' wordt bestempeld. Het lijkt dat het erop neer komt dat ik misschien wel gewoon het lef (nog) niet heb om verandering in de situatie te brengen, omdat deze nu te veilig aanvoelt, ook al ben ik er niet echt blij mee. Ik durf niet uit mijn comfort zone te stappen want dat is te drastisch en dan bevind ik me in het onbekende. Dit gebrek aan lef, om het zo maar even te noemen, kan ik wel plaatsen voor mezelf. Ik heb al sinds mijn jeugd last van een slecht zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen. Ik heb hier recentelijk een cursus voor gedaan omdat ik op een gegeven moment de Godganse dag rond liep met gedachten dat ik nergens goed voor was, niets goed kon doen en al het goede in mijn leven niet verdiende. Deze gedachten hebben voor heel veel stres gezorgd voor een hele lange tijd, en de pijp was nogal leeg. Ter illustratie; ik heb een hele aardige manager, maar ik kon niet eens meer een normaal reflectiegesprek met hem hebben zonder in huilen uit te barsten omdat 'ik het allemaal verkeerd deed'.
De cursus heeft me geholpen mezelf meer te waarderen en meer zelfvertrouwen te krijgen, echter merk ik nu dat ik nog wel stappen te maken heb, als ik het zo lees. Als ik iets doe waardoor ik echt uit mijn comfort zone moet stappen, of nieuwe dingen moet ondernemen, ben ik bang dat het zal mislukken (liever gezegd; dat ík zal mislukken).
Ik had geloof ik al een keer eerder gepost dat ik me vaak frustreer over het feit dat fulltime werken zoveel van mijn vrije tijd in beslag neemt, en ik daardoor geen tijd meer voor hobby's overhoud. Misschien is dit wel geen eerlijke beschuldiging, maar ben ik bang dat het niet lukt of tegen gaat vallen, en dek ik mezelf in ...
Een hoop gedachten die voor niemand echt boeiend zijn maar misschien dat ik de bron van mijn ontevredenheid wel in een ander hoekje moet zoeken dan puur mijn baan. Of misschien is het een combinatie van factoren. Hoe dan ook, nog meer food for thought
