Seks
alle pijlers
Hormonen...
donderdag 29 oktober 2015 om 12:00
VERVOLG DEEL 2
Dit topic is inmiddels immens gezakt, maar een half jaar later blijf ik met dit probleem rondlopen. De opwinding blijft, maar niet meer zozeer richting mijn man. We kunnen best lol hebben in bed, totdat hij in beweging moet komen... het geklaag en het niet kunnen geeft me zo een ontzettende domper. Vooral als ik vriendinnen hoor die orgasmes ervaren etc. Ik merk dat ik smacht naar contact met andere mannen. Via whatts app, op het werk etc. Ik lijk er hele dagen mee bezig te zijn, terwijl mijn partner klaagt dat zijn leve stil staat en het om mij draait. Toch wil hij geen hulp aanvaarden, wat ik totaal niet vreemd zou vinden na jaren thuis en beperkte sociale contacten. Het ene moment vind ik mijn leven prima en ben ik bang voor veranderingen, maar het verlangen naar 1 keer iets anders ervaren lijkt zo groot. Ineens denk ik helemaal niet meer aan investeren in de toekomst, maar vraag ik me af of ik iets “mis”. Wie weet licht het allemaal aan een winterdepressie en de grote werkdruk met daarbij het resultaat dat mijn partner zieker is in de winter en dus niet liefdevol op me wacht, maar in bed ligt. Ik weet ook niet goed wat ik met deze reactie wil, geruststelling? Tips die buiten de lijntjes gaan? Ervaringen? Of even van me afschrijven? Hulp zoeken wil ik best, maar wil ik dat wel, als mijn partner niet aanzich zelf werkt? Het lijkt ontzettend lastig, hij vindt alles wel prima en zegt gelukkig te zijn met hoe het gaat...
DEEL 1
Waar moeten we beginnen... Dat is de vraag die ik mezelf stel, moet ik wel beginnen, ligt het aan mij?
Al 9 jaar heb ik een relatie. Nu midden 20 en mijn liefde is dus echt mijn jeugdliefde. Partner is 8 jaar ouder, maar dat was voor ons nooit een probleem. Ik kreeg in groep 8 een een grote dosis hormonen (wegens medische redenen) en kwam in een sleur van emoties omtrent lichamelijke veranderingen en gevechten thuis door mijn versnelde en heftige pubertijd. tot mijn 15de best wat uitersten opgezocht en gevechten met mezelf gehad. Toen ontmoete ik mijn vriend. Dit gaf me ontzettend veel stabiliteit (Wat ik thuis miste en vriendinnen waren ook ingewikkeld, want sociaal emotioneel liep ik duidelijk voor). Ik ging direct aan de pil het eerste jaar was ik seksueel best actief, maar dit werd minder en minder. We hadden wel intimiteit en onze relatie is en was ontzettend leuk, maar ik werd niet opgewonden. mastrubberen deed ik ook niet en die enkele keer dat dit wel gebeurde deed ik dat alleen. Mijn vriend werd erg ziek en kreeg een intensieve ziekenhuisbehandeling het ging zoals het ging, deden tussen door leuke dingen, hij deed thuis een en ander en ik was bezig met mijn studie. Inmiddels hadden we een eigen woning, en redden we ons prima. Mijn vriend blijft ziek en kan niet alles, maar het is prima zo. Ik heb ook mijn beperkingen en we vullen elkaar goed aan.
Echter nu 8 jaar later ben ik weer wegens medische redenen gestopt met de pil en dus de hormonen. Ik merk dat ik anders tegen mijn lichaam aan kijk, ik krijg behoefte aan intimiteit, droom over andere mannen en voel me dan in de ochtend schuldig. Als ik van huis ben voel ik een bepaalde aantrekkingskracht tot mannen en vind bepaalde mannen erg leuk. Ik lijk ook meer aandacht te krijgen van mannen en voel me daar prettig bij. Ik heb duidelijke behoefte aan seks, maar mijn partner kan dit niet altijd, hij probeert zich aan te passen, maar is lichamelijk zwak. En wat voel ik mezelf dan schuldig! Ik merk dat ik dit bepaalde periodes in de maand heb, iedere keer opnieuw... Een bepaald deel van de maand heb ik verlangens en behoeftes, en het volgende moment voel ik me schuldig en praten we over kinderen krijgen en heb ik deze behoefte ook heel sterk. Ik wil ook absoluut niks met een andere man aangaan, want we hebben het samen ontzettend goed. Mijn vriend vraagt me waarom ik nooit masturbeer om aan mijn behoeften te voldoen, ik doe dit tegenwoordig best wel eens, maar nooit naast mijn vriend, ik voel dan een bepaalde schaamte of innerlijke onrust.
Ik heb met mijn huisarts besproken of het normaal is dat je ineens na het stoppen met de pil zoveel behoefte hebt aan intimiteit. Hier kreeg ik geen bekennend of ontkennend antwoord op.
Wat ik met dit topic wil weet ik niet zo goed, misschien herkenning? tips? Het probleem ligt bij mij, maar wat kan ik er mee? Moet ik er wat mee?
Het ene moment geniet ik van de aandacht en het andere moment zeg ik tegen mezelf, doe eens normaal...
Lastig....
Dit topic is inmiddels immens gezakt, maar een half jaar later blijf ik met dit probleem rondlopen. De opwinding blijft, maar niet meer zozeer richting mijn man. We kunnen best lol hebben in bed, totdat hij in beweging moet komen... het geklaag en het niet kunnen geeft me zo een ontzettende domper. Vooral als ik vriendinnen hoor die orgasmes ervaren etc. Ik merk dat ik smacht naar contact met andere mannen. Via whatts app, op het werk etc. Ik lijk er hele dagen mee bezig te zijn, terwijl mijn partner klaagt dat zijn leve stil staat en het om mij draait. Toch wil hij geen hulp aanvaarden, wat ik totaal niet vreemd zou vinden na jaren thuis en beperkte sociale contacten. Het ene moment vind ik mijn leven prima en ben ik bang voor veranderingen, maar het verlangen naar 1 keer iets anders ervaren lijkt zo groot. Ineens denk ik helemaal niet meer aan investeren in de toekomst, maar vraag ik me af of ik iets “mis”. Wie weet licht het allemaal aan een winterdepressie en de grote werkdruk met daarbij het resultaat dat mijn partner zieker is in de winter en dus niet liefdevol op me wacht, maar in bed ligt. Ik weet ook niet goed wat ik met deze reactie wil, geruststelling? Tips die buiten de lijntjes gaan? Ervaringen? Of even van me afschrijven? Hulp zoeken wil ik best, maar wil ik dat wel, als mijn partner niet aanzich zelf werkt? Het lijkt ontzettend lastig, hij vindt alles wel prima en zegt gelukkig te zijn met hoe het gaat...
DEEL 1
Waar moeten we beginnen... Dat is de vraag die ik mezelf stel, moet ik wel beginnen, ligt het aan mij?
Al 9 jaar heb ik een relatie. Nu midden 20 en mijn liefde is dus echt mijn jeugdliefde. Partner is 8 jaar ouder, maar dat was voor ons nooit een probleem. Ik kreeg in groep 8 een een grote dosis hormonen (wegens medische redenen) en kwam in een sleur van emoties omtrent lichamelijke veranderingen en gevechten thuis door mijn versnelde en heftige pubertijd. tot mijn 15de best wat uitersten opgezocht en gevechten met mezelf gehad. Toen ontmoete ik mijn vriend. Dit gaf me ontzettend veel stabiliteit (Wat ik thuis miste en vriendinnen waren ook ingewikkeld, want sociaal emotioneel liep ik duidelijk voor). Ik ging direct aan de pil het eerste jaar was ik seksueel best actief, maar dit werd minder en minder. We hadden wel intimiteit en onze relatie is en was ontzettend leuk, maar ik werd niet opgewonden. mastrubberen deed ik ook niet en die enkele keer dat dit wel gebeurde deed ik dat alleen. Mijn vriend werd erg ziek en kreeg een intensieve ziekenhuisbehandeling het ging zoals het ging, deden tussen door leuke dingen, hij deed thuis een en ander en ik was bezig met mijn studie. Inmiddels hadden we een eigen woning, en redden we ons prima. Mijn vriend blijft ziek en kan niet alles, maar het is prima zo. Ik heb ook mijn beperkingen en we vullen elkaar goed aan.
Echter nu 8 jaar later ben ik weer wegens medische redenen gestopt met de pil en dus de hormonen. Ik merk dat ik anders tegen mijn lichaam aan kijk, ik krijg behoefte aan intimiteit, droom over andere mannen en voel me dan in de ochtend schuldig. Als ik van huis ben voel ik een bepaalde aantrekkingskracht tot mannen en vind bepaalde mannen erg leuk. Ik lijk ook meer aandacht te krijgen van mannen en voel me daar prettig bij. Ik heb duidelijke behoefte aan seks, maar mijn partner kan dit niet altijd, hij probeert zich aan te passen, maar is lichamelijk zwak. En wat voel ik mezelf dan schuldig! Ik merk dat ik dit bepaalde periodes in de maand heb, iedere keer opnieuw... Een bepaald deel van de maand heb ik verlangens en behoeftes, en het volgende moment voel ik me schuldig en praten we over kinderen krijgen en heb ik deze behoefte ook heel sterk. Ik wil ook absoluut niks met een andere man aangaan, want we hebben het samen ontzettend goed. Mijn vriend vraagt me waarom ik nooit masturbeer om aan mijn behoeften te voldoen, ik doe dit tegenwoordig best wel eens, maar nooit naast mijn vriend, ik voel dan een bepaalde schaamte of innerlijke onrust.
Ik heb met mijn huisarts besproken of het normaal is dat je ineens na het stoppen met de pil zoveel behoefte hebt aan intimiteit. Hier kreeg ik geen bekennend of ontkennend antwoord op.
Wat ik met dit topic wil weet ik niet zo goed, misschien herkenning? tips? Het probleem ligt bij mij, maar wat kan ik er mee? Moet ik er wat mee?
Het ene moment geniet ik van de aandacht en het andere moment zeg ik tegen mezelf, doe eens normaal...
Lastig....
donderdag 29 oktober 2015 om 12:13
quote:zuipschuit schreef op 29 oktober 2015 @ 12:07:
Sex met hem is helemaal onmogelijk geworden ofzo?Het is niet onmogelijk, echter wel moeilijk en niet snel spontaan, ook zijn er weinig standjes mogelijk en enkel en alleen in een warme kamer in bed. Het duurt ook niet lang en soms lukt het ook gewoon niet. Hij vraagt vaak of ik hem wil bevredigen dit gaat wel goed, maar voor mij is die vraag niet heel opwindend, heb dit met hem besproken, maar ik weet dat dit ook aan mij ligt, ik heb ook moeite met initiatief nemen...
Sex met hem is helemaal onmogelijk geworden ofzo?Het is niet onmogelijk, echter wel moeilijk en niet snel spontaan, ook zijn er weinig standjes mogelijk en enkel en alleen in een warme kamer in bed. Het duurt ook niet lang en soms lukt het ook gewoon niet. Hij vraagt vaak of ik hem wil bevredigen dit gaat wel goed, maar voor mij is die vraag niet heel opwindend, heb dit met hem besproken, maar ik weet dat dit ook aan mij ligt, ik heb ook moeite met initiatief nemen...
donderdag 29 oktober 2015 om 12:23
Het frustrerende is gewoon dat ik voornamelijk last heb van mijn libido bij grote sterke mannen en dat totaal niet heb bij mijn partner. In het begin was dit wel zo, wat vond ik hem aantrekkelijk! echter is zijn lichaam ontzettend veranderd, en dit maakt ook meteen dat ik mezelf ontzettend schuldig voel, want hij kan er niks aan doen... Hij doet overigens wel zijn best, besteld speeltjes, verschillende soorten condooms en dat is dan ook erg leuk, maar het is anders, wat voor hulp zou je hiervoor kunnen krijgen? Ik denk dat er misschien een hoop verandert als ik opener ben en geen schaamte voel..
donderdag 29 oktober 2015 om 12:32
Overigens kijk ik nu ook anders naar mijn eigen lichaam. Ik vind het weer leuk om leuk ondergoed te dragen, mezelf op te maken en er goed verzorgt bij te lopen, ik ben gemotiveerd om af te vallen en ben druk bezig met sporten. Kreeg al een achterdochtige opmerking van mijn vriend, terwijl dit zeker niet mijn insteek is..
donderdag 29 oktober 2015 om 12:51
Ik weet niet of het dat direct is, want sinds dat ik een hoger libido heb, hebben we ook vaker seks, en wordt ik ook opgewonden van hem, (mits er wederzijdse aandacht is en voorspel) het is meer de aanpassingen die er bij komen kijken en daardoor het "verlangen" naar een keer wat spannender denk ik. Ik kan denk ik mijn eigen gevoel niet goed omschrijven. Hij blijft een knappe man, alleen nu met hulpmiddelen/ veranderingen, wat de gevoelens beïnvloeden. Het blijft ook bij verlangens, want ik ben ontzettend gek op mijn vriend en wordt op de normale momenten naar van het idee dat ik deze gevoelens heb. Het lijkt tussen mijn oren te zitten, iets wat je overkomt, maar wat je niet wilt.
donderdag 29 oktober 2015 om 13:41
Ik denk dat je een schuldgevoel krijgt over verder hele normale menselijke gevoelens omdat je vriend blijkbaar gehandicapt is. Er zijn genoeg mannen en vrouwen die het heerlijk vinden om buiten de deur honger te krijgen en dan uitgebreid (en zonder schuldgevoel) met hun partner te souperen. Maar voor jou is dat dus een stuk meer beladen en dat kan ik me ook wel voorstellen. Het zou alleen jammer zijn als je daardoor een verder hele fijne relatie weg zou gooien.
woensdag 4 november 2015 om 10:53
Torenhoge libido vooral op bepaald moment in de cyclus heel herkenbaar. Mijn libido stond met de pil in de vrieskast en nu zonder pil man o man ik weet niet wat me overkomt.
Ja je verlangens worden dan heel anders. Vervelend dat je het niet allemaal bij met je partner kwijt kunt.
Tips vind ik moeilijk. Je zult zelf moeten beslissen of je zo verder wilt. En of er nog veranderingen kunnen zijn binnen jullie relatie. Wil je met hem verder, zul je je daar bij neer moeten leggen. En ik vind wel kijken mag aankomen niet.
Ja je verlangens worden dan heel anders. Vervelend dat je het niet allemaal bij met je partner kwijt kunt.
Tips vind ik moeilijk. Je zult zelf moeten beslissen of je zo verder wilt. En of er nog veranderingen kunnen zijn binnen jullie relatie. Wil je met hem verder, zul je je daar bij neer moeten leggen. En ik vind wel kijken mag aankomen niet.
vrijdag 6 november 2015 om 12:05
Zit in hetzelfde schuitje nieuweling.. ik ben aan het overwegen om over een tijdje over te stappen naar de nuvaring, niet zoveel hormonen als de pil dus hopelijk krijg ik dan een "normaal" libido..
Voel me op sommige momenten van de maand echt een verslaafde..
Iemand ervaring met de nuvaring en verandering in libido?
Voel me op sommige momenten van de maand echt een verslaafde..
Iemand ervaring met de nuvaring en verandering in libido?
vrijdag 6 november 2015 om 12:22
quote:MiAnoo schreef op 06 november 2015 @ 12:05:
Zit in hetzelfde schuitje nieuweling.. ik ben aan het overwegen om over een tijdje over te stappen naar de nuvaring, niet zoveel hormonen als de pil dus hopelijk krijg ik dan een "normaal" libido..
Voel me op sommige momenten van de maand echt een verslaafde..
Iemand ervaring met de nuvaring en verandering in libido?
Ja ik heb voordat wij een kinderwens kregen de nuvaring gebruikt. In gebruik vond ik hem makkelijk en handig in gebruik. En ook mijn man vond hem niet vervelend.
Maar mijn libido stond wel in de vrieskast. Dus voor mij wel een libido killer. Maar goed nu blijk ik extreem op hormonen te reageren. Met pil/nuvaring/myrina spiraal : libido op 0. Zonder hormonen heb ik een torenhoge libido.
Ik zou zeggen probeer het een paar maanden. Je kunt er zo mee stoppen.
Zit in hetzelfde schuitje nieuweling.. ik ben aan het overwegen om over een tijdje over te stappen naar de nuvaring, niet zoveel hormonen als de pil dus hopelijk krijg ik dan een "normaal" libido..
Voel me op sommige momenten van de maand echt een verslaafde..
Iemand ervaring met de nuvaring en verandering in libido?
Ja ik heb voordat wij een kinderwens kregen de nuvaring gebruikt. In gebruik vond ik hem makkelijk en handig in gebruik. En ook mijn man vond hem niet vervelend.
Maar mijn libido stond wel in de vrieskast. Dus voor mij wel een libido killer. Maar goed nu blijk ik extreem op hormonen te reageren. Met pil/nuvaring/myrina spiraal : libido op 0. Zonder hormonen heb ik een torenhoge libido.
Ik zou zeggen probeer het een paar maanden. Je kunt er zo mee stoppen.
vrijdag 27 november 2015 om 13:20
Minthe, ik reageer ook overdreven op hormonen, dat maakt het lastig.
Ik begin de cyclus ook te herkennen en merk wanneer het libido hoor wordt.
Vaak heb ik er last van op het werk, ( lichamelijk nog niet moe misschien, dit gevoel is dan ongepast en vervelend en alleen bij bepaalde collega"s, maar ik merk dat mijn partner het ook doorheeft en extra zijn best doet bijvoorbeeld als ik thuis kom, laat ik het formuleren als dat we het samen doorkrijgen en hierdoor de energie van hem/ tijd etc. Optimaal benutten om samen plezier te hebben:-)
En het klopt kijken mag, meer niet
Ik begin de cyclus ook te herkennen en merk wanneer het libido hoor wordt.
Vaak heb ik er last van op het werk, ( lichamelijk nog niet moe misschien, dit gevoel is dan ongepast en vervelend en alleen bij bepaalde collega"s, maar ik merk dat mijn partner het ook doorheeft en extra zijn best doet bijvoorbeeld als ik thuis kom, laat ik het formuleren als dat we het samen doorkrijgen en hierdoor de energie van hem/ tijd etc. Optimaal benutten om samen plezier te hebben:-)
En het klopt kijken mag, meer niet
vrijdag 27 november 2015 om 18:04
In het begin van onze relatie was mijn partner nog gezond. Voor dat we wat kregen was hij geliefd onder de dames en daar maakte hij gebruik van ( voordat we wat kregen). Hierdoor ben ik wat jaloers/ bezitterig en soms onzeker. nu jaren later moet ik er niet aan denken dat mijn partner op ontdekking gaat met andere vrouwen. Ik zal dit dan ook niet bij hem doen.
Onze afspraak is: alleen kijken, en wat ik hem niet aan wil doen doet hij ook met mij niet.
Hij heeft me vaker gezegd, heb plezier met anderen, omdat ik het niet kan, maar hij wil niet verliezen wat we nu hebben.
Op dat soort opmerkingen ga ik niet eens in, want dat lijkt me niet de basis van een relatie.
En zo af en toe hebben we samen ook plezier, en de relatie is verder goed, dus dat voelt oneerlijk.
Onze afspraak is: alleen kijken, en wat ik hem niet aan wil doen doet hij ook met mij niet.
Hij heeft me vaker gezegd, heb plezier met anderen, omdat ik het niet kan, maar hij wil niet verliezen wat we nu hebben.
Op dat soort opmerkingen ga ik niet eens in, want dat lijkt me niet de basis van een relatie.
En zo af en toe hebben we samen ook plezier, en de relatie is verder goed, dus dat voelt oneerlijk.
zaterdag 28 november 2015 om 00:48
Ik herken mezelf in wat jij beschrijft.
25 jaar lang slikte ik de pil, ik was " seksdood", zo noem ik het zelf.
Ik deed aan plichtmatige seks omdat dat zo hoorde volgens mij.
Ik kwam nooit klaar maar vond dat ook onbelangrijk.
Sinds 2,5 jaar ben ik " ontwaakt"...
Ik kreeg een soort " onrustig " gevoel,dat ik pas veel later herkende als geilheid.
Ik begon anders naar mannen te kijken en anders te denken over seks.
Het fijne in onze lange relatie is dat ik alles bespreekbaar kan maken.
Toch vond ik dat over het onderwerp " seks" heel moeilijk. Wij spraken daar nooit over..deels uit schaamte ,maar vooral ook uit desinteresse..(waarom zou ik tijd verspillen om te praten over iets dat me niet boeit?)
Ik wilde het vaker en vooral anders.Ik begon met vreemde mannen te chatten over seks. Niet bewust opgezocht,gewoon via een spelletje Wordfeut.
Dit heeft in het begin geleidt tot onzekerheden en ruzies. Mijn man was bang me kwijt te raken..
Ik had het gevoel mezelf niet meer te ( her) kennen...ik was/ ben bijna continue geil..
Ik wilde me zoveel mogelijk verdiepen in seks...las me in en ging op fora...ik wilde weten hoe anderen het ervaren en hoe mensen op verschillende manieren omgaan met seks..
Ook ik ben naar de arts gegaan omdat ik mijn pil terug wilde...ik mistte mijn oude vertrouwde degelijke ik..
Maar ik mag nooit meer aan de pil.( medische reden)
Dus weer naar huis...en deal with iT!
Feeman had / heeft natuurlijk enorme baat bij mijn nieuwe libido,maar heeft ook erg moeten wennen aan het feit dat ik zó met seks bezig ben.
Doordat wij volkomen eerlijk naar elkaar toe zijn, levert het ons nu een hoop lol en lekkere seks op.
We maken kleine stapjes " buiten de grenzen". Houden wel zeker rekening met elkaar.
Feeman weet bijv. Dat ik best eens seks zou willen met een andere man,iets wat ik nog nooit beleeft heb. We praten open over onze wensen en fantasieën nu,hoe gênant het ook soms was in het begin.
Ik denk dus idd dat het een hele hoop te maken heeft met de hormonen die vroeger door pilgebruik onderdrukt werden.
Ik lees nu dat jij daarom weer hormonen wil gaan nemen,dat is natuurlijk ook een keuze.
Ik wilde je gewoon even laten weten dat wat jij schrijft, ik 100% herken,qua gevoel.
Ik snap ook je schuldgevoel naar je partner toe.
Extra pijnpunt bij jullie is idd de ziekte van je man. Kijk wat je ermee kunt,maar ik zou je zeker adviseren : ga er openlijk over praten...
25 jaar lang slikte ik de pil, ik was " seksdood", zo noem ik het zelf.
Ik deed aan plichtmatige seks omdat dat zo hoorde volgens mij.
Ik kwam nooit klaar maar vond dat ook onbelangrijk.
Sinds 2,5 jaar ben ik " ontwaakt"...
Ik kreeg een soort " onrustig " gevoel,dat ik pas veel later herkende als geilheid.
Ik begon anders naar mannen te kijken en anders te denken over seks.
Het fijne in onze lange relatie is dat ik alles bespreekbaar kan maken.
Toch vond ik dat over het onderwerp " seks" heel moeilijk. Wij spraken daar nooit over..deels uit schaamte ,maar vooral ook uit desinteresse..(waarom zou ik tijd verspillen om te praten over iets dat me niet boeit?)
Ik wilde het vaker en vooral anders.Ik begon met vreemde mannen te chatten over seks. Niet bewust opgezocht,gewoon via een spelletje Wordfeut.
Dit heeft in het begin geleidt tot onzekerheden en ruzies. Mijn man was bang me kwijt te raken..
Ik had het gevoel mezelf niet meer te ( her) kennen...ik was/ ben bijna continue geil..
Ik wilde me zoveel mogelijk verdiepen in seks...las me in en ging op fora...ik wilde weten hoe anderen het ervaren en hoe mensen op verschillende manieren omgaan met seks..
Ook ik ben naar de arts gegaan omdat ik mijn pil terug wilde...ik mistte mijn oude vertrouwde degelijke ik..
Maar ik mag nooit meer aan de pil.( medische reden)
Dus weer naar huis...en deal with iT!
Feeman had / heeft natuurlijk enorme baat bij mijn nieuwe libido,maar heeft ook erg moeten wennen aan het feit dat ik zó met seks bezig ben.
Doordat wij volkomen eerlijk naar elkaar toe zijn, levert het ons nu een hoop lol en lekkere seks op.
We maken kleine stapjes " buiten de grenzen". Houden wel zeker rekening met elkaar.
Feeman weet bijv. Dat ik best eens seks zou willen met een andere man,iets wat ik nog nooit beleeft heb. We praten open over onze wensen en fantasieën nu,hoe gênant het ook soms was in het begin.
Ik denk dus idd dat het een hele hoop te maken heeft met de hormonen die vroeger door pilgebruik onderdrukt werden.
Ik lees nu dat jij daarom weer hormonen wil gaan nemen,dat is natuurlijk ook een keuze.
Ik wilde je gewoon even laten weten dat wat jij schrijft, ik 100% herken,qua gevoel.
Ik snap ook je schuldgevoel naar je partner toe.
Extra pijnpunt bij jullie is idd de ziekte van je man. Kijk wat je ermee kunt,maar ik zou je zeker adviseren : ga er openlijk over praten...
dinsdag 15 maart 2016 om 21:54
Dit topic is inmiddels immens gezakt, maar een half jaar later blijf ik met dit probleem rondlopen. De opwinding blijft, maar niet meer zozeer richting mijn man. We kunnen best lol hebben in bed, totdat hij in beweging moet komen... het geklaag en het niet kunnen geeft me zo een ontzettende domper. Vooral als ik vriendinnen hoor die orgasmes ervaren etc. Ik merk dat ik smacht naar contact met andere mannen. Via whatts app, op het werk etc. Ik lijk er hele dagen mee bezig te zijn, terwijl mijn partner klaagt dat zijn leve stil staat en het om mij draait. Toch wil hij geen hulp aanvaarden, wat ik totaal niet vreemd zou vinden na jaren thuis en beperkte sociale contacten. Het ene moment vind ik mijn leven prima en ben ik bang voor veranderingen, maar het verlangen naar 1 keer iets anders ervaren lijkt zo groot. Ineens denk ik helemaal niet meer aan investeren in de toekomst, maar vraag ik me af of ik iets “mis”. Wie weet licht het allemaal aan een winterdepressie en de grote werkdruk met daarbij het resultaat dat mijn partner zieker is in de winter en dus niet liefdevol op me wacht, maar in bed ligt. Ik weet ook niet goed wat ik met deze reactie wil, geruststelling? Tips die buiten de lijntjes gaan? Ervaringen? Of even van me afschrijven? Hulp zoeken wil ik best, maar wil ik dat wel, als mijn partner niet aanzich zelf werkt? Het lijkt ontzettend lastig, hij vindt alles wel prima en zegt gelukkig te zijn met hoe het gaat...
