Seks
alle pijlers
Hormonen...
donderdag 29 oktober 2015 om 12:00
VERVOLG DEEL 2
Dit topic is inmiddels immens gezakt, maar een half jaar later blijf ik met dit probleem rondlopen. De opwinding blijft, maar niet meer zozeer richting mijn man. We kunnen best lol hebben in bed, totdat hij in beweging moet komen... het geklaag en het niet kunnen geeft me zo een ontzettende domper. Vooral als ik vriendinnen hoor die orgasmes ervaren etc. Ik merk dat ik smacht naar contact met andere mannen. Via whatts app, op het werk etc. Ik lijk er hele dagen mee bezig te zijn, terwijl mijn partner klaagt dat zijn leve stil staat en het om mij draait. Toch wil hij geen hulp aanvaarden, wat ik totaal niet vreemd zou vinden na jaren thuis en beperkte sociale contacten. Het ene moment vind ik mijn leven prima en ben ik bang voor veranderingen, maar het verlangen naar 1 keer iets anders ervaren lijkt zo groot. Ineens denk ik helemaal niet meer aan investeren in de toekomst, maar vraag ik me af of ik iets “mis”. Wie weet licht het allemaal aan een winterdepressie en de grote werkdruk met daarbij het resultaat dat mijn partner zieker is in de winter en dus niet liefdevol op me wacht, maar in bed ligt. Ik weet ook niet goed wat ik met deze reactie wil, geruststelling? Tips die buiten de lijntjes gaan? Ervaringen? Of even van me afschrijven? Hulp zoeken wil ik best, maar wil ik dat wel, als mijn partner niet aanzich zelf werkt? Het lijkt ontzettend lastig, hij vindt alles wel prima en zegt gelukkig te zijn met hoe het gaat...
DEEL 1
Waar moeten we beginnen... Dat is de vraag die ik mezelf stel, moet ik wel beginnen, ligt het aan mij?
Al 9 jaar heb ik een relatie. Nu midden 20 en mijn liefde is dus echt mijn jeugdliefde. Partner is 8 jaar ouder, maar dat was voor ons nooit een probleem. Ik kreeg in groep 8 een een grote dosis hormonen (wegens medische redenen) en kwam in een sleur van emoties omtrent lichamelijke veranderingen en gevechten thuis door mijn versnelde en heftige pubertijd. tot mijn 15de best wat uitersten opgezocht en gevechten met mezelf gehad. Toen ontmoete ik mijn vriend. Dit gaf me ontzettend veel stabiliteit (Wat ik thuis miste en vriendinnen waren ook ingewikkeld, want sociaal emotioneel liep ik duidelijk voor). Ik ging direct aan de pil het eerste jaar was ik seksueel best actief, maar dit werd minder en minder. We hadden wel intimiteit en onze relatie is en was ontzettend leuk, maar ik werd niet opgewonden. mastrubberen deed ik ook niet en die enkele keer dat dit wel gebeurde deed ik dat alleen. Mijn vriend werd erg ziek en kreeg een intensieve ziekenhuisbehandeling het ging zoals het ging, deden tussen door leuke dingen, hij deed thuis een en ander en ik was bezig met mijn studie. Inmiddels hadden we een eigen woning, en redden we ons prima. Mijn vriend blijft ziek en kan niet alles, maar het is prima zo. Ik heb ook mijn beperkingen en we vullen elkaar goed aan.
Echter nu 8 jaar later ben ik weer wegens medische redenen gestopt met de pil en dus de hormonen. Ik merk dat ik anders tegen mijn lichaam aan kijk, ik krijg behoefte aan intimiteit, droom over andere mannen en voel me dan in de ochtend schuldig. Als ik van huis ben voel ik een bepaalde aantrekkingskracht tot mannen en vind bepaalde mannen erg leuk. Ik lijk ook meer aandacht te krijgen van mannen en voel me daar prettig bij. Ik heb duidelijke behoefte aan seks, maar mijn partner kan dit niet altijd, hij probeert zich aan te passen, maar is lichamelijk zwak. En wat voel ik mezelf dan schuldig! Ik merk dat ik dit bepaalde periodes in de maand heb, iedere keer opnieuw... Een bepaald deel van de maand heb ik verlangens en behoeftes, en het volgende moment voel ik me schuldig en praten we over kinderen krijgen en heb ik deze behoefte ook heel sterk. Ik wil ook absoluut niks met een andere man aangaan, want we hebben het samen ontzettend goed. Mijn vriend vraagt me waarom ik nooit masturbeer om aan mijn behoeften te voldoen, ik doe dit tegenwoordig best wel eens, maar nooit naast mijn vriend, ik voel dan een bepaalde schaamte of innerlijke onrust.
Ik heb met mijn huisarts besproken of het normaal is dat je ineens na het stoppen met de pil zoveel behoefte hebt aan intimiteit. Hier kreeg ik geen bekennend of ontkennend antwoord op.
Wat ik met dit topic wil weet ik niet zo goed, misschien herkenning? tips? Het probleem ligt bij mij, maar wat kan ik er mee? Moet ik er wat mee?
Het ene moment geniet ik van de aandacht en het andere moment zeg ik tegen mezelf, doe eens normaal...
Lastig....
Dit topic is inmiddels immens gezakt, maar een half jaar later blijf ik met dit probleem rondlopen. De opwinding blijft, maar niet meer zozeer richting mijn man. We kunnen best lol hebben in bed, totdat hij in beweging moet komen... het geklaag en het niet kunnen geeft me zo een ontzettende domper. Vooral als ik vriendinnen hoor die orgasmes ervaren etc. Ik merk dat ik smacht naar contact met andere mannen. Via whatts app, op het werk etc. Ik lijk er hele dagen mee bezig te zijn, terwijl mijn partner klaagt dat zijn leve stil staat en het om mij draait. Toch wil hij geen hulp aanvaarden, wat ik totaal niet vreemd zou vinden na jaren thuis en beperkte sociale contacten. Het ene moment vind ik mijn leven prima en ben ik bang voor veranderingen, maar het verlangen naar 1 keer iets anders ervaren lijkt zo groot. Ineens denk ik helemaal niet meer aan investeren in de toekomst, maar vraag ik me af of ik iets “mis”. Wie weet licht het allemaal aan een winterdepressie en de grote werkdruk met daarbij het resultaat dat mijn partner zieker is in de winter en dus niet liefdevol op me wacht, maar in bed ligt. Ik weet ook niet goed wat ik met deze reactie wil, geruststelling? Tips die buiten de lijntjes gaan? Ervaringen? Of even van me afschrijven? Hulp zoeken wil ik best, maar wil ik dat wel, als mijn partner niet aanzich zelf werkt? Het lijkt ontzettend lastig, hij vindt alles wel prima en zegt gelukkig te zijn met hoe het gaat...
DEEL 1
Waar moeten we beginnen... Dat is de vraag die ik mezelf stel, moet ik wel beginnen, ligt het aan mij?
Al 9 jaar heb ik een relatie. Nu midden 20 en mijn liefde is dus echt mijn jeugdliefde. Partner is 8 jaar ouder, maar dat was voor ons nooit een probleem. Ik kreeg in groep 8 een een grote dosis hormonen (wegens medische redenen) en kwam in een sleur van emoties omtrent lichamelijke veranderingen en gevechten thuis door mijn versnelde en heftige pubertijd. tot mijn 15de best wat uitersten opgezocht en gevechten met mezelf gehad. Toen ontmoete ik mijn vriend. Dit gaf me ontzettend veel stabiliteit (Wat ik thuis miste en vriendinnen waren ook ingewikkeld, want sociaal emotioneel liep ik duidelijk voor). Ik ging direct aan de pil het eerste jaar was ik seksueel best actief, maar dit werd minder en minder. We hadden wel intimiteit en onze relatie is en was ontzettend leuk, maar ik werd niet opgewonden. mastrubberen deed ik ook niet en die enkele keer dat dit wel gebeurde deed ik dat alleen. Mijn vriend werd erg ziek en kreeg een intensieve ziekenhuisbehandeling het ging zoals het ging, deden tussen door leuke dingen, hij deed thuis een en ander en ik was bezig met mijn studie. Inmiddels hadden we een eigen woning, en redden we ons prima. Mijn vriend blijft ziek en kan niet alles, maar het is prima zo. Ik heb ook mijn beperkingen en we vullen elkaar goed aan.
Echter nu 8 jaar later ben ik weer wegens medische redenen gestopt met de pil en dus de hormonen. Ik merk dat ik anders tegen mijn lichaam aan kijk, ik krijg behoefte aan intimiteit, droom over andere mannen en voel me dan in de ochtend schuldig. Als ik van huis ben voel ik een bepaalde aantrekkingskracht tot mannen en vind bepaalde mannen erg leuk. Ik lijk ook meer aandacht te krijgen van mannen en voel me daar prettig bij. Ik heb duidelijke behoefte aan seks, maar mijn partner kan dit niet altijd, hij probeert zich aan te passen, maar is lichamelijk zwak. En wat voel ik mezelf dan schuldig! Ik merk dat ik dit bepaalde periodes in de maand heb, iedere keer opnieuw... Een bepaald deel van de maand heb ik verlangens en behoeftes, en het volgende moment voel ik me schuldig en praten we over kinderen krijgen en heb ik deze behoefte ook heel sterk. Ik wil ook absoluut niks met een andere man aangaan, want we hebben het samen ontzettend goed. Mijn vriend vraagt me waarom ik nooit masturbeer om aan mijn behoeften te voldoen, ik doe dit tegenwoordig best wel eens, maar nooit naast mijn vriend, ik voel dan een bepaalde schaamte of innerlijke onrust.
Ik heb met mijn huisarts besproken of het normaal is dat je ineens na het stoppen met de pil zoveel behoefte hebt aan intimiteit. Hier kreeg ik geen bekennend of ontkennend antwoord op.
Wat ik met dit topic wil weet ik niet zo goed, misschien herkenning? tips? Het probleem ligt bij mij, maar wat kan ik er mee? Moet ik er wat mee?
Het ene moment geniet ik van de aandacht en het andere moment zeg ik tegen mezelf, doe eens normaal...
Lastig....
woensdag 16 maart 2016 om 09:10
Je kunt altijd alleen in therapie gaan en aan jezelf werken. op die manier krijg je helder wat JIJ wilt en hoe jij je grenzen kunt aangeven of je wensen kunt aangeven. Of je man er dan in mee gaat of niet, is afwachten, maar op basis van zijn reacties kun jij ook je conclusies trekken. Ben je bereid de rest van je leven op deze manier te leven?
vrijdag 18 maart 2016 om 08:06
Zou hij openstaan dan jij t met een andere man zou doen? Of misschien als jullie samen eens een filmpje kijken, zodat jullie samen erg opgewonden worden?
Ik vind je verhaal niet vreemd ofzo en snap die behoefte goed. Je hebt helemaal geen problemen in je eigen relatie en wil daar ook niet mee stoppen maar je hebt gewoon intieme behoefte en vreemd is dat helemaal niet. Nu de vraag hoe ga je aan je tekken komen..
Ik vind je verhaal niet vreemd ofzo en snap die behoefte goed. Je hebt helemaal geen problemen in je eigen relatie en wil daar ook niet mee stoppen maar je hebt gewoon intieme behoefte en vreemd is dat helemaal niet. Nu de vraag hoe ga je aan je tekken komen..
