Psyche
alle pijlers
Haat mijn moeder me??
dinsdag 17 november 2015 om 14:57
Hallo,
Bij voorbaat excuus, mijn verhaal zal niet heel chronologisch zijn denk ik… Ik zit er namelijk helemaal doorheen op het moment en ik wil dit kwijt…
Ik ben 22 jaar en woon nog thuis. Ik heb twee jongere broers en een jonger zusje.
Ik heb altijd al problemen gehad thuis. Ik ben vroeger altijd gepest omdat ik wat steviger ben. Hierdoor is mijn zelfvertrouwen zo goed als afwezig. Wanneer ik dan na een zware dag thuis kwam, kon ik mijn moeder hier niks over vertellen. Het enige wat ze zei was: stel je niet aan, negeer het maar gewoon. Dit hielp niet en ik was dan ook vaak verdrietig, wat weer voor spanningen zorgde. Vervolgens had ik dan vaak ruzie met mijn moeder, eigenlijk over niks.
Mijn broertjes, zusje en vader kunnen wel gewoon met elkaar praten. Mijn moeder doet heel aardig en neemt ze vaak mee om te winkelen. Ik mag nooit mee, ze vraagt me nooit mee. De laatste keer dat ik mee ben geweest winkelen, is alweer jaren geleden.
Door dit alles krijg ik steeds het gevoel dat mijn moeder me niet aardig vindt, eigenlijk dat ze mij gewoon haat. Ze maakt ook vaak nare opmerkingen: ‘snap je het nou nog niet?’, ‘je kunt ook helemaal niks goed doen hè?!’
Je begrijpt het al, ook dat is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.
Ook gaat/ging mijn moeder wel altijd kijken naar het sporten van mijn broertjes en zusje. Ze gaat bij school langs, mailt docenten wanneer er iets is (mijn zusje wordt ook wel eens gepest). Mijn moeder komt voor haar op. Dat heeft ze nooit voor mij gedaan en dat doet mij ook pijn.
Ik kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst een knuffel van mijn ouders heb gehad…
Belangrijk om te melden, ik ben twee jaar uit huis geweest, in de weekenden kwam ik dan wel thuis. Ik studeerde verder weg dus zat ik op kamers. Dit hielp niet, al die ellende kwam dan gewoon over me heen in de twee dagen dat ik thuis was. Door de week had ik ook geen enkel contact met het thuisfront en als ik dan thuis was, dan was ik veel te druk.
Die twee jaar op kamers is ook niet goed gegaan. Ik heb me daar totaal afgesloten van de buitenwereld en ben ook niet meer naar de lessen gegaan. Dit heb ik wel eens tegen mijn moeder gezegd. Maar ze vond het onzin.
Ik heb wel een paar vrienden, maar buiten school, sport en werk ben ik eigenlijk altijd thuis. Ik heb het wel naar mijn zin tijdens school, sport en werk, ik lijk dan net een ander persoon te zijn, mezelf?
Ik voel me vaak ontzettend alleen en verdrietig. Ik voel nu ook aankomen dat ik binnenkort wel weer een ruzie zal krijgen met mijn moeder waarin ze mij weer zwart gaat maken. Dit wil ik voorkomen, maar ik weet absoluut niet hoe.
Afgelopen jaar zijn mijn twee vertrouwenspersonen, opa en oma, overleden. Het waren de ouders van mijn moeder. Van hen ontving ik wel veel steun. Maar helaas kan ik daar nu niet meer heen.
Ik heb het moeilijk en ik weet het gewoon niet meer. Ik ben zo verdrietig, voel me al een aantal weken rot en ellendig.
Ik probeer het er met vriendinnen over te hebben, maar zij hebben alles nu al zo vaak gehoord dat ze ook niet meer weten hoe ze me kunnen helpen. Ik heb al wel wekelijks contact met een psycholoog, dus ook die kant hoef ik niet op qua hulp.
Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en me kunnen helpen, bedankt.
Bij voorbaat excuus, mijn verhaal zal niet heel chronologisch zijn denk ik… Ik zit er namelijk helemaal doorheen op het moment en ik wil dit kwijt…
Ik ben 22 jaar en woon nog thuis. Ik heb twee jongere broers en een jonger zusje.
Ik heb altijd al problemen gehad thuis. Ik ben vroeger altijd gepest omdat ik wat steviger ben. Hierdoor is mijn zelfvertrouwen zo goed als afwezig. Wanneer ik dan na een zware dag thuis kwam, kon ik mijn moeder hier niks over vertellen. Het enige wat ze zei was: stel je niet aan, negeer het maar gewoon. Dit hielp niet en ik was dan ook vaak verdrietig, wat weer voor spanningen zorgde. Vervolgens had ik dan vaak ruzie met mijn moeder, eigenlijk over niks.
Mijn broertjes, zusje en vader kunnen wel gewoon met elkaar praten. Mijn moeder doet heel aardig en neemt ze vaak mee om te winkelen. Ik mag nooit mee, ze vraagt me nooit mee. De laatste keer dat ik mee ben geweest winkelen, is alweer jaren geleden.
Door dit alles krijg ik steeds het gevoel dat mijn moeder me niet aardig vindt, eigenlijk dat ze mij gewoon haat. Ze maakt ook vaak nare opmerkingen: ‘snap je het nou nog niet?’, ‘je kunt ook helemaal niks goed doen hè?!’
Je begrijpt het al, ook dat is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.
Ook gaat/ging mijn moeder wel altijd kijken naar het sporten van mijn broertjes en zusje. Ze gaat bij school langs, mailt docenten wanneer er iets is (mijn zusje wordt ook wel eens gepest). Mijn moeder komt voor haar op. Dat heeft ze nooit voor mij gedaan en dat doet mij ook pijn.
Ik kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst een knuffel van mijn ouders heb gehad…
Belangrijk om te melden, ik ben twee jaar uit huis geweest, in de weekenden kwam ik dan wel thuis. Ik studeerde verder weg dus zat ik op kamers. Dit hielp niet, al die ellende kwam dan gewoon over me heen in de twee dagen dat ik thuis was. Door de week had ik ook geen enkel contact met het thuisfront en als ik dan thuis was, dan was ik veel te druk.
Die twee jaar op kamers is ook niet goed gegaan. Ik heb me daar totaal afgesloten van de buitenwereld en ben ook niet meer naar de lessen gegaan. Dit heb ik wel eens tegen mijn moeder gezegd. Maar ze vond het onzin.
Ik heb wel een paar vrienden, maar buiten school, sport en werk ben ik eigenlijk altijd thuis. Ik heb het wel naar mijn zin tijdens school, sport en werk, ik lijk dan net een ander persoon te zijn, mezelf?
Ik voel me vaak ontzettend alleen en verdrietig. Ik voel nu ook aankomen dat ik binnenkort wel weer een ruzie zal krijgen met mijn moeder waarin ze mij weer zwart gaat maken. Dit wil ik voorkomen, maar ik weet absoluut niet hoe.
Afgelopen jaar zijn mijn twee vertrouwenspersonen, opa en oma, overleden. Het waren de ouders van mijn moeder. Van hen ontving ik wel veel steun. Maar helaas kan ik daar nu niet meer heen.
Ik heb het moeilijk en ik weet het gewoon niet meer. Ik ben zo verdrietig, voel me al een aantal weken rot en ellendig.
Ik probeer het er met vriendinnen over te hebben, maar zij hebben alles nu al zo vaak gehoord dat ze ook niet meer weten hoe ze me kunnen helpen. Ik heb al wel wekelijks contact met een psycholoog, dus ook die kant hoef ik niet op qua hulp.
Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en me kunnen helpen, bedankt.
dinsdag 17 november 2015 om 16:57
Ach meis.
Denk dat je een hele goede stap maakt door met een psycholoog te praten. En het lijkt mij heel goed om weer op jezelf te gaan wonen. Want heel eerlijk: je bent 22. De liefde en aandacht die jij gemist hebt, dat ga je nooit meer inhalen. Het is uberhaupt nog maar de vraag of je moeder ooit zal veranderen. Maar, goed nieuws: je bent intussen volwassen geworden. Dat betekent dat je veel mogelijkheden hebt om je eigen leven vorm te geven. Je kunt het gedrag van je moeder niet veranderen, maar je kunt wel zelf bepalen hoe je daar mee omgaat. Denk je niet dat het veel prettiger zou zijn om niet steeds met je moeder en haar gebrek aan aandacht geconfronteerd te worden? Zodat je niet steeds hoeft te zien hoe je zusje wel die aandacht krijgt.
Ik weet dat je eerder op jezelf gewoond hebt en dat dit niet goed ging. Dat moet een moeilijke ervaring geweest zijn. Maar daar heb je van geleerd: je weet nu dat je je niet af moet sluiten van de buitenwereld. Sterker nog: ik denk dat het tijd is om je eigen 'familie' te creëren. Spreek af met je vrienden, mensen van school en sport, en zoek zo mensen om je heen die jou wel de steun en aandacht willen geven die je thuis zo mist. Want die mensen zijn er echt. En geloof me, uit ervaring weet ik dat het gedrag van je familie dan een stuk makkelijker te dragen wordt. Dan hoef je ook niet in het weekend naar huis, want dan heb je genoeg te doen!
Sterkte!
Denk dat je een hele goede stap maakt door met een psycholoog te praten. En het lijkt mij heel goed om weer op jezelf te gaan wonen. Want heel eerlijk: je bent 22. De liefde en aandacht die jij gemist hebt, dat ga je nooit meer inhalen. Het is uberhaupt nog maar de vraag of je moeder ooit zal veranderen. Maar, goed nieuws: je bent intussen volwassen geworden. Dat betekent dat je veel mogelijkheden hebt om je eigen leven vorm te geven. Je kunt het gedrag van je moeder niet veranderen, maar je kunt wel zelf bepalen hoe je daar mee omgaat. Denk je niet dat het veel prettiger zou zijn om niet steeds met je moeder en haar gebrek aan aandacht geconfronteerd te worden? Zodat je niet steeds hoeft te zien hoe je zusje wel die aandacht krijgt.
Ik weet dat je eerder op jezelf gewoond hebt en dat dit niet goed ging. Dat moet een moeilijke ervaring geweest zijn. Maar daar heb je van geleerd: je weet nu dat je je niet af moet sluiten van de buitenwereld. Sterker nog: ik denk dat het tijd is om je eigen 'familie' te creëren. Spreek af met je vrienden, mensen van school en sport, en zoek zo mensen om je heen die jou wel de steun en aandacht willen geven die je thuis zo mist. Want die mensen zijn er echt. En geloof me, uit ervaring weet ik dat het gedrag van je familie dan een stuk makkelijker te dragen wordt. Dan hoef je ook niet in het weekend naar huis, want dan heb je genoeg te doen!
Sterkte!
dinsdag 17 november 2015 om 16:58
ik denk niet dat je moeder je haat. Ik denk dat er maar weinig moeders zijn die hun zelfgebaarde kinderen haten. Maar er zijn wel moeders die gewoon niet in staat zijn om goed met kinderen om te gaan. En soms kan het ook een kwestie van karakter zijn. Met het ene mens gaat het makkelijker dan met het andere mens. Maar dat betekent niet dat ze niet van je houdt
dinsdag 17 november 2015 om 17:02
quote:Girl-1993 schreef op 17 november 2015 @ 16:22:
[...]
Ik had me voorgenomen haar te vragen samen eens wat leuks te gaan doen samen. Maar ik durf het niet eens te vragen. Want als ik vraag te gaan winkelen, dan neemt ze vast die anderen ook mee.
Dan zeg je dat toch!
"Mam, het lijkt me leuk om eens een keer samen te gaan winkelen/thee drinken/film. Alleen wij tweetjes dus".
Als jij niks durft, verandert er ook niets.
[...]
Ik had me voorgenomen haar te vragen samen eens wat leuks te gaan doen samen. Maar ik durf het niet eens te vragen. Want als ik vraag te gaan winkelen, dan neemt ze vast die anderen ook mee.
Dan zeg je dat toch!
"Mam, het lijkt me leuk om eens een keer samen te gaan winkelen/thee drinken/film. Alleen wij tweetjes dus".
Als jij niks durft, verandert er ook niets.
dinsdag 17 november 2015 om 17:23
quote:sabbaticalmeds schreef op 17 november 2015 @ 16:58:
ik denk niet dat je moeder je haat. Ik denk dat er maar weinig moeders zijn die hun zelfgebaarde kinderen haten. Maar er zijn wel moeders die gewoon niet in staat zijn om goed met kinderen om te gaan. En soms kan het ook een kwestie van karakter zijn. Met het ene mens gaat het makkelijker dan met het andere mens. Maar dat betekent niet dat ze niet van je houdtPrecies dit! Herkenbaar bij mijn moeder..
ik denk niet dat je moeder je haat. Ik denk dat er maar weinig moeders zijn die hun zelfgebaarde kinderen haten. Maar er zijn wel moeders die gewoon niet in staat zijn om goed met kinderen om te gaan. En soms kan het ook een kwestie van karakter zijn. Met het ene mens gaat het makkelijker dan met het andere mens. Maar dat betekent niet dat ze niet van je houdtPrecies dit! Herkenbaar bij mijn moeder..
dinsdag 17 november 2015 om 18:29
quote:dubbeltje4 schreef op 17 november 2015 @ 15:50:
[...]
En dan verwacht jij van je moeder dat ze je begrijpt?
Niet iedere moeder is de begripvolle moeder met wie je een warme band hebt, die je emotioneel steunt en met wie je alles kan bespreken. Soms klikt het gewoon niet tussen ouder en kind en dat is echt heel erg vervelend (zacht uitgedrukt). De band tussen ouder en kind ontwikkelt zich vanaf baby en die oppervlakkige relatie is daarom vaak een patroon van jaren.
Ik heb ook een oppervlakkige band met mijn moeder (en vader) en ik heb het gevoel dat mijn ouders me daardoor ook niet echt kennen. Mijn moeder heeft oprecht haar best gedaan, maar ik heb nooit echte emotionele steun van haar ervaren en nooit met haar kunnen praten over belangrijke dingen. Mijn inziens komt dit deels door haar gebrek aan zelfvertrouwen, geen kritiek kunnen verdragen (meteen slachtofferrol) en het niet kunnen uiten van/praten over emoties. Ze heeft dus niet echt iets fout gedaan, maar deze dingen heeft ze wel onbewust meegegeven in de opvoeding en zijn mede bepalend voor de oppervlakkige relatie die ik nu met haar heb.
Wellicht zou ik de relatie met mijn ouders minder oppervlakkig kunnen maken als ik er super veel energie in zou steken, maar op dit moment steek ik die energie liever in mezelf zodat ik mezelf kan aanpakken op de punten waar ik me zo aan erger bij mijn moeder. Ofwel, eerst aan mezelf werken en pas daarna aan de oppervlakkige relatie met mijn ouders. Dit is tevens mijn advies aan TO.
[...]
En dan verwacht jij van je moeder dat ze je begrijpt?
Niet iedere moeder is de begripvolle moeder met wie je een warme band hebt, die je emotioneel steunt en met wie je alles kan bespreken. Soms klikt het gewoon niet tussen ouder en kind en dat is echt heel erg vervelend (zacht uitgedrukt). De band tussen ouder en kind ontwikkelt zich vanaf baby en die oppervlakkige relatie is daarom vaak een patroon van jaren.
Ik heb ook een oppervlakkige band met mijn moeder (en vader) en ik heb het gevoel dat mijn ouders me daardoor ook niet echt kennen. Mijn moeder heeft oprecht haar best gedaan, maar ik heb nooit echte emotionele steun van haar ervaren en nooit met haar kunnen praten over belangrijke dingen. Mijn inziens komt dit deels door haar gebrek aan zelfvertrouwen, geen kritiek kunnen verdragen (meteen slachtofferrol) en het niet kunnen uiten van/praten over emoties. Ze heeft dus niet echt iets fout gedaan, maar deze dingen heeft ze wel onbewust meegegeven in de opvoeding en zijn mede bepalend voor de oppervlakkige relatie die ik nu met haar heb.
Wellicht zou ik de relatie met mijn ouders minder oppervlakkig kunnen maken als ik er super veel energie in zou steken, maar op dit moment steek ik die energie liever in mezelf zodat ik mezelf kan aanpakken op de punten waar ik me zo aan erger bij mijn moeder. Ofwel, eerst aan mezelf werken en pas daarna aan de oppervlakkige relatie met mijn ouders. Dit is tevens mijn advies aan TO.
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
dinsdag 17 november 2015 om 18:37
quote:plumplum schreef op 17 november 2015 @ 18:29:
[...]
Niet iedere moeder is de begripvolle moeder met wie je een warme band hebt, die je emotioneel steunt en met wie je alles kan bespreken. Soms klikt het gewoon niet tussen ouder en kind en dat is echt heel erg vervelend (zacht uitgedrukt). De band tussen ouder en kind ontwikkelt zich vanaf baby en die oppervlakkige relatie is daarom vaak een patroon van jaren.
Ik heb ook een oppervlakkige band met mijn moeder (en vader) en ik heb het gevoel dat mijn ouders me daardoor ook niet echt kennen. Mijn moeder heeft oprecht haar best gedaan, maar ik heb nooit echte emotionele steun van haar ervaren en nooit met haar kunnen praten over belangrijke dingen. Mijn inziens komt dit deels door haar gebrek aan zelfvertrouwen, geen kritiek kunnen verdragen (meteen slachtofferrol) en het niet kunnen uiten van/praten over emoties. Ze heeft dus niet echt iets fout gedaan, maar deze dingen heeft ze wel onbewust meegegeven in de opvoeding en zijn mede bepalend voor de oppervlakkige relatie die ik nu met haar heb.
Wellicht zou ik de relatie met mijn ouders minder oppervlakkig kunnen maken als ik er super veel energie in zou steken, maar op dit moment steek ik die energie liever in mezelf zodat ik mezelf kan aanpakken op de punten waar ik me zo aan erger bij mijn moeder. Ofwel, eerst aan mezelf werken en pas daarna aan de oppervlakkige relatie met mijn ouders. Dit is tevens mijn advies aan TO.als het gaat om de kindertijd kan je inderdaad wijzen naar je moeder. Maar als je volwassen bent ben je minstens voor de helft zelf verantwoordelijk voor de kwaliteit van de relatie
[...]
Niet iedere moeder is de begripvolle moeder met wie je een warme band hebt, die je emotioneel steunt en met wie je alles kan bespreken. Soms klikt het gewoon niet tussen ouder en kind en dat is echt heel erg vervelend (zacht uitgedrukt). De band tussen ouder en kind ontwikkelt zich vanaf baby en die oppervlakkige relatie is daarom vaak een patroon van jaren.
Ik heb ook een oppervlakkige band met mijn moeder (en vader) en ik heb het gevoel dat mijn ouders me daardoor ook niet echt kennen. Mijn moeder heeft oprecht haar best gedaan, maar ik heb nooit echte emotionele steun van haar ervaren en nooit met haar kunnen praten over belangrijke dingen. Mijn inziens komt dit deels door haar gebrek aan zelfvertrouwen, geen kritiek kunnen verdragen (meteen slachtofferrol) en het niet kunnen uiten van/praten over emoties. Ze heeft dus niet echt iets fout gedaan, maar deze dingen heeft ze wel onbewust meegegeven in de opvoeding en zijn mede bepalend voor de oppervlakkige relatie die ik nu met haar heb.
Wellicht zou ik de relatie met mijn ouders minder oppervlakkig kunnen maken als ik er super veel energie in zou steken, maar op dit moment steek ik die energie liever in mezelf zodat ik mezelf kan aanpakken op de punten waar ik me zo aan erger bij mijn moeder. Ofwel, eerst aan mezelf werken en pas daarna aan de oppervlakkige relatie met mijn ouders. Dit is tevens mijn advies aan TO.als het gaat om de kindertijd kan je inderdaad wijzen naar je moeder. Maar als je volwassen bent ben je minstens voor de helft zelf verantwoordelijk voor de kwaliteit van de relatie
dinsdag 17 november 2015 om 23:54
Sommige moeders kunnen slecht omgaan met verdriet en pijn van hun kinderen. Kan voelen als falen bijvoorbeeld en maken zichzelf wijs dat haar kind sterk genoeg is om tegengas te geven aan pesters.
Je bent nu ouder maar voelt nog de pijn van het gebrek aan emotionele steun toen je gepest werd. Probeer bij je moeder te achterhalen waarom ze zo 'hard' op jouw gevoel reageert. Praat daarover zonder haar verwijten te maken. Je hebt haar niet meer nodig om je staande te houden. Dat kun je nu zelf. Je kunt wel proberen om jullie relatie te verbeteren door over je gevoel te praten met haar. Confronteer haar met haar manier van reageren. Kijk of je nader tot elkaar kunt komen maar onthoudt dat je het leven nu zelf aankunt.
Je bent nu ouder maar voelt nog de pijn van het gebrek aan emotionele steun toen je gepest werd. Probeer bij je moeder te achterhalen waarom ze zo 'hard' op jouw gevoel reageert. Praat daarover zonder haar verwijten te maken. Je hebt haar niet meer nodig om je staande te houden. Dat kun je nu zelf. Je kunt wel proberen om jullie relatie te verbeteren door over je gevoel te praten met haar. Confronteer haar met haar manier van reageren. Kijk of je nader tot elkaar kunt komen maar onthoudt dat je het leven nu zelf aankunt.
Doubt kills more dreams than failure ever will
woensdag 18 november 2015 om 16:35
quote:dubbeltje4 schreef op 17 november 2015 @ 15:50:
[...]
En dan verwacht jij van je moeder dat ze je begrijpt?
Ik vind toch dat in een ideale situatie de moeder dit soort iniatieven zou moeten nemen.
Helemaal als ze laat zien dat ze het wel met andere familieleden kan.
Maargoed, je moet het doen met wat je krijgt.
Ik kan me heel.in de verte voorstellen dat iemand die al haar hele leven uitstraalt ' niet genoeg te krijgen' in iemands irritatie zit, omdat het steeds voor moeder een gevoel van falen geeft.
Dus wellicht kijken wat realistisch is en wat je wel leuk met haar vindt.
En dat voorstellen.
En zsm uit huis.
Mijn moeder is een hele lieve vrouw maar ik was met 15 al weg.
Mijn schoonmoeder vertoont precies hetzelfde gedrag, heeft duidelijk kinderen die ze leuker vindt dan andere kinderen. Bij mijn schoonmoeder is het gemakzucht en zeer weinig geduld hebben.
ZE kan slecht omgaan met mensen die ze niet begrijpt en ze begrijpt niet veel
Het kan aan van alles liggen buiten jou om en ik denk dat afstand jou kan helpen dit gedrag minder persoonlijk te zien.
[...]
En dan verwacht jij van je moeder dat ze je begrijpt?
Ik vind toch dat in een ideale situatie de moeder dit soort iniatieven zou moeten nemen.
Helemaal als ze laat zien dat ze het wel met andere familieleden kan.
Maargoed, je moet het doen met wat je krijgt.
Ik kan me heel.in de verte voorstellen dat iemand die al haar hele leven uitstraalt ' niet genoeg te krijgen' in iemands irritatie zit, omdat het steeds voor moeder een gevoel van falen geeft.
Dus wellicht kijken wat realistisch is en wat je wel leuk met haar vindt.
En dat voorstellen.
En zsm uit huis.
Mijn moeder is een hele lieve vrouw maar ik was met 15 al weg.
Mijn schoonmoeder vertoont precies hetzelfde gedrag, heeft duidelijk kinderen die ze leuker vindt dan andere kinderen. Bij mijn schoonmoeder is het gemakzucht en zeer weinig geduld hebben.
ZE kan slecht omgaan met mensen die ze niet begrijpt en ze begrijpt niet veel
Het kan aan van alles liggen buiten jou om en ik denk dat afstand jou kan helpen dit gedrag minder persoonlijk te zien.
woensdag 18 november 2015 om 18:21
Ik vind niet dat je als volwassene voor de helft verantwoordelijk bent. Normaal gesproken wel, maar een moeder kind relatie is meestal niet volledig gelijkwaardig, zeker niet als kind nog thuiswoont. Daarnaast is de relatie soms al zo verziekt dat er geen reparatie meer aan is. Veel mensen zeggen: ga praten, maar niet elke moeder wil dat! Mijn moeder heeft het altijd geweigerd, ga ik oude wonden ophalen voor niks, ja dag!
Zij heeft jaren vertikt om een normale moeder voor mij te zijn, ze zoekt het maar uit. Natuurlijk heb ik er inmiddels een aandeel in, maar zij is de oorzaak en ik blijf niet trekken aan een dood paard.
Neemt niet weg dat praten zeker het proberen waard is, want wie weet komt het bij to wel goed! Maar als je merkt dat het niets uithaalt kun je beter afstand nemen, het achter je laten en stoppen met proberen. Want dat vreet energie.
Zij heeft jaren vertikt om een normale moeder voor mij te zijn, ze zoekt het maar uit. Natuurlijk heb ik er inmiddels een aandeel in, maar zij is de oorzaak en ik blijf niet trekken aan een dood paard.
Neemt niet weg dat praten zeker het proberen waard is, want wie weet komt het bij to wel goed! Maar als je merkt dat het niets uithaalt kun je beter afstand nemen, het achter je laten en stoppen met proberen. Want dat vreet energie.
