Zwanger
alle pijlers
Bevalling blunders
woensdag 7 oktober 2015 om 10:54
Hallo allemaal,
Misschien bestaat een topic als dit al, maar ik kan hem niet vinden. Ik ben inmiddels zwanger van mijn tweede kindje en nou lijkt het me heel leuk om goede bevallingsverhalen te lezen. Geen horror verhalen maar juist van die mooie anekdotes die op het moment zelf misschien niet leuk zijn, maar achteraf best wel grappig blijken!
Om de spits af te bijten, ik heb er al een aantal verzameld van vriendinnen:
Vriendin A wist het geslacht van hun kindje niet. Na 8 cm ontsluiting was er een wisseling van de wacht in het ziekenhuis. En de nieuwe verloskundige zei bij binnenkomst: zooo, jullie dochter is al een aardig eind op weg zie ik!
Vriendin B wilde graag thuis bevallen, maar na uren weeen bleef ze maar op 2 cm zitten. Toch maar naar het ziekenhuis. Vriendlief was zo zenuwachtig dat hij te hard wegreed en veel te hard over de hobbel aan het einde van de straat scheurde (AU!) eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek ze volledige ontsluiting te hebben! Lang leven de hobbel!
En de laatste die ik weet..
Na een tijdlang weeen werd vriendlief van mijn mede zwangerschapscursusist er niet relaxter op. Omdat ze zo gek werd van zijn (natuurlijk goedbedoelde) hulp vroeg ze hem ananas te maken voor haar. Niet dat ze ook maar iets wilde eten, maar met een verse ananas snijden was hij tenminste even een kwartiertje bezig zonder dat hij zenuwachtig om haar heen dartelde.
Ik word er vrolijk van ben benieuwd of jullie ook goede anekdotes hebben!
Misschien bestaat een topic als dit al, maar ik kan hem niet vinden. Ik ben inmiddels zwanger van mijn tweede kindje en nou lijkt het me heel leuk om goede bevallingsverhalen te lezen. Geen horror verhalen maar juist van die mooie anekdotes die op het moment zelf misschien niet leuk zijn, maar achteraf best wel grappig blijken!
Om de spits af te bijten, ik heb er al een aantal verzameld van vriendinnen:
Vriendin A wist het geslacht van hun kindje niet. Na 8 cm ontsluiting was er een wisseling van de wacht in het ziekenhuis. En de nieuwe verloskundige zei bij binnenkomst: zooo, jullie dochter is al een aardig eind op weg zie ik!
Vriendin B wilde graag thuis bevallen, maar na uren weeen bleef ze maar op 2 cm zitten. Toch maar naar het ziekenhuis. Vriendlief was zo zenuwachtig dat hij te hard wegreed en veel te hard over de hobbel aan het einde van de straat scheurde (AU!) eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek ze volledige ontsluiting te hebben! Lang leven de hobbel!
En de laatste die ik weet..
Na een tijdlang weeen werd vriendlief van mijn mede zwangerschapscursusist er niet relaxter op. Omdat ze zo gek werd van zijn (natuurlijk goedbedoelde) hulp vroeg ze hem ananas te maken voor haar. Niet dat ze ook maar iets wilde eten, maar met een verse ananas snijden was hij tenminste even een kwartiertje bezig zonder dat hij zenuwachtig om haar heen dartelde.
Ik word er vrolijk van ben benieuwd of jullie ook goede anekdotes hebben!
donderdag 19 november 2015 om 12:03
Wat n leuk topic!
Ik zal mijn blunder(s) en verhaal ook even delen.
Ik werd ingeleid door het welbekend ballonnetje, van dat ballonnetje schrok de baby waardoor ik schrok en we alletwee de hik kregen! Zegt de gyn nou laat de baby zich maar er uit hikken!
Volgende dag 3cm ontsluiting, dus hup infuus erin en vliezen breken, blijkt dat de baby zo geschrokken was dat hij gepoept had in t vruchtwater. Niks aan de hand, zegt de gyn, baby's moeten toch gewassen worden na de bevalling! Haha tuurlijk!
De reden dat ik ingeleid werd, was misschien wat weinig vruchtwater rondom de baby, na 8u wee opwekkend infuus en 3 weeenstormen had ik nog maar 4 cm en was de ruggenprik ineens een heel goed idee geworden voor mij! Dus hopla zuchtend en puffend over de gang naar een gezellige anesthesist en eentje in opleiding (kwam ik naderhand pas achter), voor een ruggeprik moet je gaan zitten en je ruggenwervel buigen, handig met z'n dikke buik. Dus ik deed heel goed m'n best om stil te zitten en ineens plonst er een hele sloot vruchtwater onder mij vandaan! Ik krijg de slappe lach en zeg; jahoor geef die vrouw met zonder vruchtwater maar een ruggenprik en laat de schoonmaker even dweilen hier! Anesthesist kijkt mij aan en zegt dat hij er geen humor van inziet.
Ruggenprik zorgde niet voor meer ontspanning cq ontsluiting dus s nachts om 2u besloten om de baby met een keizersnede te halen, toen de baby omhoog gehouden werd (we wisten niet wat het geslacht zou zijn) riep ik alleen maar; hij heeft een piemel, het is een ..(naam)... Iedereen in de ok moest er hartelijk om lachen.
Daarna bleef de gynaecoloog in z'n vrolijke bui, ik lag behoorlijk te shaken van alle adrenaline en dus ook te zuchten en puffen, zegt hij: de bevalling is voorbij hoor, de baby is er uit, je kunt wel stoppen met puffen!
Haha als ik t zo terug lees is wel echt bijzonder allemaal!
Kortom achteraf flink wat kunnen lachen om m'n bevalling!
Ik zal mijn blunder(s) en verhaal ook even delen.
Ik werd ingeleid door het welbekend ballonnetje, van dat ballonnetje schrok de baby waardoor ik schrok en we alletwee de hik kregen! Zegt de gyn nou laat de baby zich maar er uit hikken!
Volgende dag 3cm ontsluiting, dus hup infuus erin en vliezen breken, blijkt dat de baby zo geschrokken was dat hij gepoept had in t vruchtwater. Niks aan de hand, zegt de gyn, baby's moeten toch gewassen worden na de bevalling! Haha tuurlijk!
De reden dat ik ingeleid werd, was misschien wat weinig vruchtwater rondom de baby, na 8u wee opwekkend infuus en 3 weeenstormen had ik nog maar 4 cm en was de ruggenprik ineens een heel goed idee geworden voor mij! Dus hopla zuchtend en puffend over de gang naar een gezellige anesthesist en eentje in opleiding (kwam ik naderhand pas achter), voor een ruggeprik moet je gaan zitten en je ruggenwervel buigen, handig met z'n dikke buik. Dus ik deed heel goed m'n best om stil te zitten en ineens plonst er een hele sloot vruchtwater onder mij vandaan! Ik krijg de slappe lach en zeg; jahoor geef die vrouw met zonder vruchtwater maar een ruggenprik en laat de schoonmaker even dweilen hier! Anesthesist kijkt mij aan en zegt dat hij er geen humor van inziet.
Ruggenprik zorgde niet voor meer ontspanning cq ontsluiting dus s nachts om 2u besloten om de baby met een keizersnede te halen, toen de baby omhoog gehouden werd (we wisten niet wat het geslacht zou zijn) riep ik alleen maar; hij heeft een piemel, het is een ..(naam)... Iedereen in de ok moest er hartelijk om lachen.
Daarna bleef de gynaecoloog in z'n vrolijke bui, ik lag behoorlijk te shaken van alle adrenaline en dus ook te zuchten en puffen, zegt hij: de bevalling is voorbij hoor, de baby is er uit, je kunt wel stoppen met puffen!
Haha als ik t zo terug lees is wel echt bijzonder allemaal!
Kortom achteraf flink wat kunnen lachen om m'n bevalling!
Be kind!
donderdag 26 november 2015 om 12:19
Ik ben ingeleid toen ik 38 weken zwanger was ivm hoge bloeddruk. Ik kreeg s.avonds een ballon ingebracht en die had zijn werk gedaan de volgende ochtend..4 cm dus op naar de ok voor een ruggeprik en daarna aan het infuus met weeenopwekkers. Ik voelde helemaal niks van de weeen en zat dan ook rustig een broodje te eten, terwijl mijn moeder om mij heen stond...komt weer een wee hoor zei ze. Best een rare gewaarwording hoor dat je bezig bent om te bevallen en ondertussen een broodje aan het eten bent.
donderdag 26 november 2015 om 12:28
quote:kleinbreedduimpje schreef op 26 november 2015 @ 12:19:
Ik ben ingeleid toen ik 38 weken zwanger was ivm hoge bloeddruk. Ik kreeg s.avonds een ballon ingebracht en die had zijn werk gedaan de volgende ochtend..4 cm dus op naar de ok voor een ruggeprik en daarna aan het infuus met weeenopwekkers. Ik voelde helemaal niks van de weeen en zat dan ook rustig een broodje te eten, terwijl mijn moeder om mij heen stond...komt weer een wee hoor zei ze. Best een rare gewaarwording hoor dat je bezig bent om te bevallen en ondertussen een broodje aan het eten bent.Hier hetzelfde, maar dan zonder pijnstilling, dus voelde de weeën wel. Ik zei nog wel tijdens het eten: deze lunch ga ik terug zien. En idd, die zat een uur later over de vpk heen
Ik ben ingeleid toen ik 38 weken zwanger was ivm hoge bloeddruk. Ik kreeg s.avonds een ballon ingebracht en die had zijn werk gedaan de volgende ochtend..4 cm dus op naar de ok voor een ruggeprik en daarna aan het infuus met weeenopwekkers. Ik voelde helemaal niks van de weeen en zat dan ook rustig een broodje te eten, terwijl mijn moeder om mij heen stond...komt weer een wee hoor zei ze. Best een rare gewaarwording hoor dat je bezig bent om te bevallen en ondertussen een broodje aan het eten bent.Hier hetzelfde, maar dan zonder pijnstilling, dus voelde de weeën wel. Ik zei nog wel tijdens het eten: deze lunch ga ik terug zien. En idd, die zat een uur later over de vpk heen
donderdag 26 november 2015 om 17:28
donderdag 17 december 2015 om 15:39
Oké, tijdens mijn traumatische bevalling toch nog een blunder gemaakt...
Na een tijd mocht ik met mijn benen in die beugels om te gaan persen. Maar door de morfine was ik zo stoned dat ik (vrij hard) de volgende opmerking maakte:
Jeetje *naam man*, ik moet ECHT mijn teennagels knippen!!
Na een tijd mocht ik met mijn benen in die beugels om te gaan persen. Maar door de morfine was ik zo stoned dat ik (vrij hard) de volgende opmerking maakte:
Jeetje *naam man*, ik moet ECHT mijn teennagels knippen!!
er komt een moment waarop je beseft dat je voor sommige mensen nooit genoeg bent... de vraag is: is dat jouw, of hun probleem?
zaterdag 19 december 2015 om 09:20
Mijn eerste bevalling ging ineens razend snel, bij de 'laatste' controle (vliezen waren al in de ochtend gebroken maar nergens last van verder) zei de verloskundige dit kan nog wel 72 uur duren dus bel maar als je regelmatige weeën krijgt. Nou nog geen uur later kreeg ik een heuse weeënstorm maar ja het is je eerste hoe voelen 'echte' weeën dus ik durfde niet zo goed haar weer terug te laten komen. Mijn partner dacht er gelukkig anders over en heeft haar gebeld. Zat ik op de 3 cm en was de bevalling volop in gang.
Ik wilde erg graag in het ziekenhuis bevallen dus het was een erg spannend autoritje waarbij er flink wat werd gevloekt door mij, ieder bobbeltje in de weg voelde ik namelijk en dat in combinatie met een flinke snelheid waarin er werd gereden. Ik was dan ook erg blij dat we bij het ziekenhuis aankwamen maar door de heftige rug, buik- en benenweeën kon ik niet lopen. Dus partner kwam aanzetten met een rolstoel en wat bleek zat er een flinke knik in het wiel dus weer extra pijn down there en hij de hele tijd sorry, sorry. Maar ik had zoiets van rijd nu maar door naar de afdeling, ik wilde namelijk zoooo graag een ruggeprik, komen we de bevalkamer in, ik zag m' al klaar liggen en dacht echt YESSS zetten dat ding. Kreeg ik natuurlijk te horen dat ze eerst even moesten onderzoeken, maar ik was zo gebrand op die ruggeprik dat ik heel vastberaden bleef volhouden "nee eerst prikken dan onderzoeken, ik moet dat ding hebben". Nou uiteindelijk en begrijpelijk toch eerst laten onderzoeken, bleek de ruggeprik niet meer te kunnen had al volledige ontsluiting. Ik weet het zelf niet meer maar volgens partner en m'n moeder heb ik me daarna boos omgedraaid en gezegd "nou als het zo moet laat dan maar, dan ga ik wel naar huis"
Ik wilde erg graag in het ziekenhuis bevallen dus het was een erg spannend autoritje waarbij er flink wat werd gevloekt door mij, ieder bobbeltje in de weg voelde ik namelijk en dat in combinatie met een flinke snelheid waarin er werd gereden. Ik was dan ook erg blij dat we bij het ziekenhuis aankwamen maar door de heftige rug, buik- en benenweeën kon ik niet lopen. Dus partner kwam aanzetten met een rolstoel en wat bleek zat er een flinke knik in het wiel dus weer extra pijn down there en hij de hele tijd sorry, sorry. Maar ik had zoiets van rijd nu maar door naar de afdeling, ik wilde namelijk zoooo graag een ruggeprik, komen we de bevalkamer in, ik zag m' al klaar liggen en dacht echt YESSS zetten dat ding. Kreeg ik natuurlijk te horen dat ze eerst even moesten onderzoeken, maar ik was zo gebrand op die ruggeprik dat ik heel vastberaden bleef volhouden "nee eerst prikken dan onderzoeken, ik moet dat ding hebben". Nou uiteindelijk en begrijpelijk toch eerst laten onderzoeken, bleek de ruggeprik niet meer te kunnen had al volledige ontsluiting. Ik weet het zelf niet meer maar volgens partner en m'n moeder heb ik me daarna boos omgedraaid en gezegd "nou als het zo moet laat dan maar, dan ga ik wel naar huis"
zaterdag 19 december 2015 om 12:30
6 weken geleden: ik werd ingeleid en toen we begonnen had ik 2 cm. Gel 'à ochtends ingebracht voor de laatste cm. Na 2,5 uur mocht ik aan de CTG en kreeg ik regelmatige harde buiken. Ik tegen de verloskundige: kijk, ik heb bergjes!! Zij: dat moeten wel echt bergen gaan worden anders wordt het niks. Hopelijk heb je vandaag je baby (het was toen 11.45).
Een 0,5 uur later netjes 3 cm en daardoor konden ze m'n vliezen breken. Uur later trok ik de rug en beenweeën niet meer, dus een ruggenprik gevraagd. Kon makkelijk bij 4 cm. Half uur later werd ie gezet. De dames van de anesthesie hadden nog nooit een bevalling gezien en vroegen of ze misschien mochten kijken als het zover was. Ik: ja hoor, geen probleem, iedereen hier heeft toch alles al gezien. Hun teamleider: ja dames, helaas, maar jullie dienst is over 1,5 uur afgelopen en dan heeft deze mevrouw nog geen baby.
Ik: leuk die prik, maar het doet nog steeds pijn, ik moet plassen en ik wil een spuugbakje want ik ben misselijk.
Teamleider: voel je nog meer drang?
Ik: ja daaaag, wat voor drang heb je in gedachten? Voor persdrang lijkt het me een beetje vroeg...
Zij: ik bel nu de gynaecoloog.
Ik: want? Die zie ik over een kwartiertje boven weer
Zij: jaja...
Gyn kwam binnen lopen, inwendig onderzoek: nu naar boven, anders krijg je hier je baby!
Nu een ritje in bed met allemaal rennende mensen om m'n bed en een lift en zo was ik terug op de verloskamer. Met de meisjes van anesthesie erbij.
Na de eerste perswee die ik voor spek en bonen mee had geperst (want was nogal overdonderd) zei gyn: nog 1 keer en je hebt een baby!
Ik weer: ja daaaaaaaaag.
Aan de herten-in-koplamp blik van de anesthesie dames zag ik dat het menens was. En idd: na de volgende keer persen hield ik dochter vast.
Konden de anesthesie assistenten toch mooi het resterende uur en een kwartier van hun dienst uitwerken, na het maken van onze foto's!
En heb om 15.30u de vk gebeld dat ik een uur geleden was bevallen, dus dat vandaag nog was gelukt
Een 0,5 uur later netjes 3 cm en daardoor konden ze m'n vliezen breken. Uur later trok ik de rug en beenweeën niet meer, dus een ruggenprik gevraagd. Kon makkelijk bij 4 cm. Half uur later werd ie gezet. De dames van de anesthesie hadden nog nooit een bevalling gezien en vroegen of ze misschien mochten kijken als het zover was. Ik: ja hoor, geen probleem, iedereen hier heeft toch alles al gezien. Hun teamleider: ja dames, helaas, maar jullie dienst is over 1,5 uur afgelopen en dan heeft deze mevrouw nog geen baby.
Ik: leuk die prik, maar het doet nog steeds pijn, ik moet plassen en ik wil een spuugbakje want ik ben misselijk.
Teamleider: voel je nog meer drang?
Ik: ja daaaag, wat voor drang heb je in gedachten? Voor persdrang lijkt het me een beetje vroeg...
Zij: ik bel nu de gynaecoloog.
Ik: want? Die zie ik over een kwartiertje boven weer
Zij: jaja...
Gyn kwam binnen lopen, inwendig onderzoek: nu naar boven, anders krijg je hier je baby!
Nu een ritje in bed met allemaal rennende mensen om m'n bed en een lift en zo was ik terug op de verloskamer. Met de meisjes van anesthesie erbij.
Na de eerste perswee die ik voor spek en bonen mee had geperst (want was nogal overdonderd) zei gyn: nog 1 keer en je hebt een baby!
Ik weer: ja daaaaaaaaag.
Aan de herten-in-koplamp blik van de anesthesie dames zag ik dat het menens was. En idd: na de volgende keer persen hield ik dochter vast.
Konden de anesthesie assistenten toch mooi het resterende uur en een kwartier van hun dienst uitwerken, na het maken van onze foto's!
En heb om 15.30u de vk gebeld dat ik een uur geleden was bevallen, dus dat vandaag nog was gelukt
Only dead fish go with the flow.
dinsdag 22 december 2015 om 05:29
Niet echt een blunder, wel leuk. Ik werd ingeleid dmv een ballonnetje, die zou er bij 2 cm ontsluiting uitvallen. Fijn dat ik ingeleid werd want mijn man is chauffeur en zo wisten we zeker dat hij in de buurt was. Mijn vorige bevalling ging namelijk van 4 cm ontsluiting naar baby in 40 min Ballonnetje om 9.00 gezet en s middags wel wat buikpijn maar niet heftig. Manlief om 18.30 naar huis gestuurd er zou toch niks gebeuren. Op het moment dat ik weer boven op mijn kamer kom breken mijn vliezen dus man maar weer gebeld maar hij kon rustig aan doen, ballonnetje zat er namelijk nog. Toch wel aardig weeën dus maar even naar de verloskamer. Ballonetje zat klem en ik had al 5 cm ontsluiting! Wederom man maar even gebeld dat hij toch op moest schieten. Gelukkig wonen we dichtbij het ziekenhuis. Hij heeft nog net het laatste half uurtje meegemaakt. Zou hij het bijna gemist hebben terwijl hij gewoon bij huis was en niet voor zijn werk weg...
zaterdag 26 december 2015 om 21:22
Ik vond het fijn om tijdens de weeënstorm de pijn op te vangen door voorover tegen iets aan te leunen. Tussen de weeen door ijsbeerde ik door de verloskamer dus de ene wee ving ik op al leunend tegen het bed, dan weer een deur of het aanrecht. Bij een wee leunde ik al puffend tegen een kastje aan dat blijkbaar wielen had en niet op de rem stond.. Dus voordat ik het wist reed ik dat ding weg en lag ik op de grond haha.. Manlief heeft daarna maar gauw het kastje op de rem gezet en andere onveilige objecten weg gezet 
Ohja en in diezelfde weeën storm kwam de catering doodleuk vragen wat ik die avond zou willen eten.. Ik heb geschreeuwd: Het zal me een worst wezen!! Hihi..
Ohja en in diezelfde weeën storm kwam de catering doodleuk vragen wat ik die avond zou willen eten.. Ik heb geschreeuwd: Het zal me een worst wezen!! Hihi..
zaterdag 26 december 2015 om 23:03
zondag 27 december 2015 om 00:00
Toen ik zwanger was van mijn zoon, is bijna de gehele zwangerschap vermeld door de vk dan het hoogstwaarschijnlijk een groot kind zou worden. Ik ben sowieso niet de grootste, en ik had mijn buik ook zo staan dat je van de achterkant niet eens kon zien dat ik zwanger was. Dus toen na een redelijke 'korte' bevalling van 11 uurtjes en aardig wat werk, bleek mijn ventje 'slechts' 48 cm en 2825 gr. Ook al was ik heel blij met hem, mijn eerste woorden: is dar alles?!?! 
Live your dreams!
zondag 27 december 2015 om 09:35
Dat inschatten moet je sowieso met een grote korrel zout nemen als je het mij vraagt. Ik was maar 6 kilo aangekomen en de gyn had ook steeds gezegd dat het een kleintje zou worden. De gyn die dienst had toen ik kwam bevallen kwam had niet gezien dat ik zwanger was toen ik binnen kwam en er waren al kleertjes van de prematuurafdeling gehaald.. zoonlief was echter 4200 gram en 57 cm bij geboorte dus dat werd rennen naar de kinderafdeling voor een pakje in maat 62 ipv de klaargelegde 44
zondag 27 december 2015 om 16:26
Vorige week woensdag bevallen van een zoon dmv een geplande keizersnede. Nadat hij was geboren waren ze bezig met het afsluiten waarbij de gyno de baarmoeder masseert en ik zie dat hij dat aan het doen is dus ik joh je mag straks ook wel mijn voeten even masseren als je toch bezig bent
Hij reageerde wel heel droog: met alle liefde maar je voelt er toch niets van
Hij reageerde wel heel droog: met alle liefde maar je voelt er toch niets van
zondag 27 december 2015 om 16:51
Na 34 weken zwangerschap moest onze dochter gehaald worden omdat het erg slecht ging met mijn gezondheid (hartziekte) Er was besloten dat het een keizersnede ging worden op de hartbewaking. Ik baalde daar enorm van. Had het me allemaal zo anders voorgesteld. Want nu zou dochter direct na de ks weggehaald worden en naar het kinderziekenhuis gaan en ik terug naar de CCU. Voorafgaand aan de ks moest er nog een soort catheter in mijn hart geplaatst worden. Door omstandigheden duurde dat veel langer dan gepland. Na een half uur begon ik al flink wat pijn in mijn rug te krijgen en nog weer een tijd later melde ik dat. Er werd eigenlijk niet op in gegaan... Toen ik na die ingreep weggereden werd naar mijn kamer om daar verder klaargemaakt te worden voor de ks zei ik tegen één van de verpleegsters "Joh, ik heb toch een pijn in mijn rug! Het komt steeds met vlagen en gaat dan ook weer weg......" (ik had echt geen flauw idee!!) Zegt ze "nou, dan weet je iig, ondanks alles tóch hoe weeën voelen......" Door al het gelazer aan mijn lichaam én de stress bleek mijn lichaam klaar te zijn met de zwangerschap en waren de (rug-)weeën begonnen. Het werd uiteraard toch de geplande ks.
Achteraf voelde ik me best wel dom omdat ik nooit de link had gelegd met rugweeën....
Achteraf voelde ik me best wel dom omdat ik nooit de link had gelegd met rugweeën....
zondag 27 december 2015 om 23:43
Gisterenavond bevallen van een mooie zoon. Niet echt een blunder misschien maar toch...
Ik had al de hele arbeid veel last van maagzuur. Toen ik mocht persen werd ik echt misselijk. Dit gaf ik aan en de verloskundige raadde me aan om slokjes water te nemen. Ik mocht telkens drie keer persen en moest dan een slokje nemen om het draaglijk te houden. Op een bepaal moment werd ik weer misselijk en toen ik dat zei, merkte partner dat het serieus was. Hij greep zo'n bakje en hield het onder mijn neus. Jammer genoeg was het letterlijk projectielbraken wat ik deed. Partner en verloskundige konden nog net wegduiken, de gyn zat vlak in de vuurlinie. Hij bleef er stoïcijns onder, wat ik dan wel weer sympathiek vond van hem
Ik had al de hele arbeid veel last van maagzuur. Toen ik mocht persen werd ik echt misselijk. Dit gaf ik aan en de verloskundige raadde me aan om slokjes water te nemen. Ik mocht telkens drie keer persen en moest dan een slokje nemen om het draaglijk te houden. Op een bepaal moment werd ik weer misselijk en toen ik dat zei, merkte partner dat het serieus was. Hij greep zo'n bakje en hield het onder mijn neus. Jammer genoeg was het letterlijk projectielbraken wat ik deed. Partner en verloskundige konden nog net wegduiken, de gyn zat vlak in de vuurlinie. Hij bleef er stoïcijns onder, wat ik dan wel weer sympathiek vond van hem
maandag 28 december 2015 om 08:11
Bij mn derde zei ik toen ik bijna mocht persen: oh ja dit stukje vond ik niet zo leuk de vorige keer . Na een weeën storm nog net 2 persweeën tegen houden omdat je nog geen volledige ontsluiting hebt.... Ze was er in 2 uurtjes en 1 perswee . De rest van de bevalling was ik in mezelf gekeerd en heb ik ook niet zo veel gezegd.
