Psyche
alle pijlers
Ik mis cultuur
dinsdag 1 december 2015 om 22:08
Sinds mijn moeder is overleden mis ik de surinaamse cultuur. Ik heb mijn oma die is surinaams maar die is oud ik mis het eten ik mis de gezelligheid ik mis de overvolle huis. ik was 11 toen mijn moeder overleed. En ik heb voor de rest niks meer mee gekregen. Ik ben een beetje emo en ik schrijf dit van me af.
dinsdag 1 december 2015 om 23:04
quote:Chiefseattle schreef op 01 december 2015 @ 22:32:
Ik snap het wel. Mijn ouders hadden vrienden, een stel waarvan de man Surinaams was en de feestjes daar waren altijd mega-gezellig. Ook gewoon als we bij hun kinderen gingen spelen, was het gezellig. Ze deden andere dingen dan mijn Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes, en bij ons thuis. Bv zingen en dansen, de hele dag door eten werd je steeds aangeboden. De Surinaamse cultuur heeft gewoon veel gezelligheid en warmte. De mensen zijn wat extraverter in het uiten van hun emoties, vind ik zelf. Pakken je gewoon vast en knuffelen je plat. Doen Nederlanders ook wel maar over het algemeen vinden we drie zoenen al een beetje vervelend. Dus ik snap wat je bedoelt als je zegt dat je de Surinaamse cultuur mist.
Maar daar kun je wat aan doen, of niet? Je zou bv vrienden kunnen proberen te maken binnen de Surinaamse gemeenschap, door bv te kijken of ze in buurthuizen ed culturele bijeenkomsten organiseren. Of facebookgroepen opzoeken en volgen. Als dat je trekt, why not?
Alleen, ik snap ook wel wat de rest zegt, dat je gewoon een moeder mist en dan vooral de gezelligheid en warmte die een moeder kan bieden. Kan he. Mijn moeder kan dat bv niet, helaas. Ze leeft nog maar ik heb al jaren geen contact meer met haar. Kun jij je misschien moeilijk voorstellen maar er zijn moeders die eigenlijk meer een kind willen zijn in de relatie. Ik was meer mijn moeders moeders dan andersom, en ik besloot dat ik mijn energie wilde bewaren om mijn eigen leven te leiden en niet om haar steeds te verzorgen. Ze is ook nog steeds getrouwd, volgens mijn laatste bronnen, met de man die mij cptss bezorgde. Moeders kunnen ook enorm teleurstellen, 'voordeel' van jouw moeder is dat ze dat niet meer kan, omdat ze niet meer leeft.
Maar ik stond ook jong op eigen benen, dat kun jij ook. Nu lijkt het misschien alsof dat niet gaat lukken maar dat lijkt maar zo. Je bent erg emotioneel de laatste tijd. Praat je nog met een therapeut, ik meen me te herinneren van wel. Bespreek het daarmee, want je moeder is gewoon belangrijk voor je, voor bijna alle mensen geldt dat eigenlijk. Kan me voorstellen dat dat nu weer omhoog komt borrelen omdat je de warmte graag zou hebben van een moeder maar ja, je zult het zonder moeten doen. Schrijf haar anders een brief, je moeder,en vertel daarin wat je kwijt wilt aan haar. Dat kan opluchten. Sterkte iig.
Wat ben jij toch een supermens chief je woorden komen bij mij binnen. Je kent me wel de tas die overal tegen aan trapte de tas die negatieve aandacht zocht de tas die uit was op ruzie.
Ik weet zelf op
Dit moment niet meer wie ik ben chief ik heb zoveel litekens ik hou me groot maar van binnen ga ik kapot. Alles zit mij tegen. Slapen wil niet ik ben altijd klaarwakker. Mij vriend hou ik me te groot voor ook al is hij een supermens maar toch het is een man. Ik heb een ding van de surinaamse cultuur meegekregen en dat is schaamte schaamte moet je hebben en je moet je eigen shit oplossen toon de zwakte van jezelf nooit aan een man.
Ik snap het wel. Mijn ouders hadden vrienden, een stel waarvan de man Surinaams was en de feestjes daar waren altijd mega-gezellig. Ook gewoon als we bij hun kinderen gingen spelen, was het gezellig. Ze deden andere dingen dan mijn Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes, en bij ons thuis. Bv zingen en dansen, de hele dag door eten werd je steeds aangeboden. De Surinaamse cultuur heeft gewoon veel gezelligheid en warmte. De mensen zijn wat extraverter in het uiten van hun emoties, vind ik zelf. Pakken je gewoon vast en knuffelen je plat. Doen Nederlanders ook wel maar over het algemeen vinden we drie zoenen al een beetje vervelend. Dus ik snap wat je bedoelt als je zegt dat je de Surinaamse cultuur mist.
Maar daar kun je wat aan doen, of niet? Je zou bv vrienden kunnen proberen te maken binnen de Surinaamse gemeenschap, door bv te kijken of ze in buurthuizen ed culturele bijeenkomsten organiseren. Of facebookgroepen opzoeken en volgen. Als dat je trekt, why not?
Alleen, ik snap ook wel wat de rest zegt, dat je gewoon een moeder mist en dan vooral de gezelligheid en warmte die een moeder kan bieden. Kan he. Mijn moeder kan dat bv niet, helaas. Ze leeft nog maar ik heb al jaren geen contact meer met haar. Kun jij je misschien moeilijk voorstellen maar er zijn moeders die eigenlijk meer een kind willen zijn in de relatie. Ik was meer mijn moeders moeders dan andersom, en ik besloot dat ik mijn energie wilde bewaren om mijn eigen leven te leiden en niet om haar steeds te verzorgen. Ze is ook nog steeds getrouwd, volgens mijn laatste bronnen, met de man die mij cptss bezorgde. Moeders kunnen ook enorm teleurstellen, 'voordeel' van jouw moeder is dat ze dat niet meer kan, omdat ze niet meer leeft.
Maar ik stond ook jong op eigen benen, dat kun jij ook. Nu lijkt het misschien alsof dat niet gaat lukken maar dat lijkt maar zo. Je bent erg emotioneel de laatste tijd. Praat je nog met een therapeut, ik meen me te herinneren van wel. Bespreek het daarmee, want je moeder is gewoon belangrijk voor je, voor bijna alle mensen geldt dat eigenlijk. Kan me voorstellen dat dat nu weer omhoog komt borrelen omdat je de warmte graag zou hebben van een moeder maar ja, je zult het zonder moeten doen. Schrijf haar anders een brief, je moeder,en vertel daarin wat je kwijt wilt aan haar. Dat kan opluchten. Sterkte iig.
Wat ben jij toch een supermens chief je woorden komen bij mij binnen. Je kent me wel de tas die overal tegen aan trapte de tas die negatieve aandacht zocht de tas die uit was op ruzie.
Ik weet zelf op
Dit moment niet meer wie ik ben chief ik heb zoveel litekens ik hou me groot maar van binnen ga ik kapot. Alles zit mij tegen. Slapen wil niet ik ben altijd klaarwakker. Mij vriend hou ik me te groot voor ook al is hij een supermens maar toch het is een man. Ik heb een ding van de surinaamse cultuur meegekregen en dat is schaamte schaamte moet je hebben en je moet je eigen shit oplossen toon de zwakte van jezelf nooit aan een man.
dinsdag 1 december 2015 om 23:09
quote:Ttass28 schreef op 01 december 2015 @ 22:58:
[...]
Nee niet echt. ik waardeer het heel erg dat je je zo opstelt dankjewel Misschien zit daar wel het begin voor je, echt rouwen om wat er niet meer is. Het lijkt me heel moeilijk om je moeder al zo jong te verliezen, net voor je de puberteit in gaat. En zeker als je daarna niet liefdevol wordt opgevangen door je vader en de rest van de familie.
Is dit een onderdeel binnen je therapie?
[...]
Nee niet echt. ik waardeer het heel erg dat je je zo opstelt dankjewel Misschien zit daar wel het begin voor je, echt rouwen om wat er niet meer is. Het lijkt me heel moeilijk om je moeder al zo jong te verliezen, net voor je de puberteit in gaat. En zeker als je daarna niet liefdevol wordt opgevangen door je vader en de rest van de familie.
Is dit een onderdeel binnen je therapie?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
dinsdag 1 december 2015 om 23:14
quote:rosanna08 schreef op 01 december 2015 @ 23:09:
[...]
Misschien zit daar wel het begin voor je, echt rouwen om wat er niet meer is. Het lijkt me heel moeilijk om je moeder al zo jong te verliezen, net voor je de puberteit in gaat. En zeker als je daarna niet liefdevol wordt opgevangen door je vader en de rest van de familie.
Is dit een onderdeel binnen je therapie? Ik heb emdr gister een sessie gehad maar ik ben er nog lang niet.
[...]
Misschien zit daar wel het begin voor je, echt rouwen om wat er niet meer is. Het lijkt me heel moeilijk om je moeder al zo jong te verliezen, net voor je de puberteit in gaat. En zeker als je daarna niet liefdevol wordt opgevangen door je vader en de rest van de familie.
Is dit een onderdeel binnen je therapie? Ik heb emdr gister een sessie gehad maar ik ben er nog lang niet.
dinsdag 1 december 2015 om 23:15
dinsdag 1 december 2015 om 23:19
quote:*petitpois* schreef op 01 december 2015 @ 23:15:
Mijn ex-schoonfamilie is ook Surinaams. Dat vond ik een van de ergste dingen van mijn scheiding: dat deze mensen voor een groot deel uit mijn leven verdwenen. Na jaren mis ik nog steeds de cultuur, de warmte van dat gezin, het eten, de feestjes, de verhalen.... Ik snap wat je bedoelt.Ik ook super mijn moeder maakte altijd pom met zoutvlees en kip niemand kan het haar nabootsen ik had beter moeten opletten als ze ging koken denk ik nu
Mijn ex-schoonfamilie is ook Surinaams. Dat vond ik een van de ergste dingen van mijn scheiding: dat deze mensen voor een groot deel uit mijn leven verdwenen. Na jaren mis ik nog steeds de cultuur, de warmte van dat gezin, het eten, de feestjes, de verhalen.... Ik snap wat je bedoelt.Ik ook super mijn moeder maakte altijd pom met zoutvlees en kip niemand kan het haar nabootsen ik had beter moeten opletten als ze ging koken denk ik nu
dinsdag 1 december 2015 om 23:25
Met surinamcooking.com kom je een heel eind hoor
Ik kan veel Surinaamse gerechten maken, maar bij pom lette ik ook nooit op. Teveel werk. Maar dmv wat tips op internet draaide ik een tijdje terug best een aardige pom in elkaar.
Heb je wel eens overwogen om een keer naar Suriname te gaan? Dat gaat je goed doen.
Ik kan veel Surinaamse gerechten maken, maar bij pom lette ik ook nooit op. Teveel werk. Maar dmv wat tips op internet draaide ik een tijdje terug best een aardige pom in elkaar.
Heb je wel eens overwogen om een keer naar Suriname te gaan? Dat gaat je goed doen.
dinsdag 1 december 2015 om 23:32
Maar ga je nog naar een therapeut? Ik snap je gevoel van schaamte hoor, dat is iets wat bij de meeste mensen speelt als niet alles naar verwachting gaat. Maar begrijp ik het goed dat je er niet over praat met je vriend, dat het niet goed met je gaat? Je partner is wel je eerste vertrouweling, niet iedereen kan met hun partner goed praten hoor, maar iets verbergen is nooit goed natuurlijk.
Maar elke cultuur heeft zijn minnen en plussen, als het onderdeel is van de Surinaamse om je mond te houden over emotionele problemen, daar zou ik niet in meegaan. Het voordeel wat je hebt, als je geen onderdeel bent van die cultuur, is dat je kunt kiezen waar je je wel en niet aan wilt houden. Gezelligheid: ja. Schamen en niet praten: nee. Ja toch?
Ik ben dol op Surinaamse mensen, sorry als dat dom klinkt, ik ben zelf een uit de klei getrokken kaaskop. Hun eten is om te zoenen, ga anders eens wat recepten opzoeken en uitproberen. Als je iets goed wilt leren koken, zul je het heel vaak moeten doen. Weet je hoe ze dat doen in wedstrijden om bv de lekkerste aspergesoep oid, dan koken die koks dat recept tientallen keren, zodat ze het in de wedstrijd perfect kunnen doen. Practice makes perfect. Ook al had je nu alle recepten liggen van je moeder en oma, dan nog zou het niet hetzelfde smaken. Want koken leer je door ervaringsleren, niet door een recept te lezen.
Zo zou ik het proberen te doen, wat van de cultuur meepikken waar je wat aan hebt, en de rest gewoon niet overnemen. Niemand wordt beter van de mond dichthouden. Het moet er toch uit, een keer. Ik snap dat je veel op dit forum zit want zo kun je ook je ei kwijt maar in therapie ontwikkel je jezelf ook, dat kan hier niet. Je kunt hier alleen maar praten en je uiten, maar iets ermee doen, daarvoor heb je een therapeut nodig. Ik ook hoor. De meeste mensen hebben daar therapie voor nodig. Dan ga je de hele janboel een keer goed uitzoeken, samen met iemand die daarvoor geleerd heeft. Dat helpt hoor, echt.
En als je nu al therapie krijgt en het werkt nog niet, dat duurt even. Om de puzzelstukjes om zijn plek te krijgen, sommige mensen doen daar jaren over. Maar ik denk dat jij je weg nog wel gaat vinden hoor. De brutalen hebben de halve wereld, zeggen ze en je bent niet verlegen. Je moet roeien met de riemen die je hebt he, en je hebt iig lef. Kan ook niet iedereen zeggen.
Maar elke cultuur heeft zijn minnen en plussen, als het onderdeel is van de Surinaamse om je mond te houden over emotionele problemen, daar zou ik niet in meegaan. Het voordeel wat je hebt, als je geen onderdeel bent van die cultuur, is dat je kunt kiezen waar je je wel en niet aan wilt houden. Gezelligheid: ja. Schamen en niet praten: nee. Ja toch?
Ik ben dol op Surinaamse mensen, sorry als dat dom klinkt, ik ben zelf een uit de klei getrokken kaaskop. Hun eten is om te zoenen, ga anders eens wat recepten opzoeken en uitproberen. Als je iets goed wilt leren koken, zul je het heel vaak moeten doen. Weet je hoe ze dat doen in wedstrijden om bv de lekkerste aspergesoep oid, dan koken die koks dat recept tientallen keren, zodat ze het in de wedstrijd perfect kunnen doen. Practice makes perfect. Ook al had je nu alle recepten liggen van je moeder en oma, dan nog zou het niet hetzelfde smaken. Want koken leer je door ervaringsleren, niet door een recept te lezen.
Zo zou ik het proberen te doen, wat van de cultuur meepikken waar je wat aan hebt, en de rest gewoon niet overnemen. Niemand wordt beter van de mond dichthouden. Het moet er toch uit, een keer. Ik snap dat je veel op dit forum zit want zo kun je ook je ei kwijt maar in therapie ontwikkel je jezelf ook, dat kan hier niet. Je kunt hier alleen maar praten en je uiten, maar iets ermee doen, daarvoor heb je een therapeut nodig. Ik ook hoor. De meeste mensen hebben daar therapie voor nodig. Dan ga je de hele janboel een keer goed uitzoeken, samen met iemand die daarvoor geleerd heeft. Dat helpt hoor, echt.
En als je nu al therapie krijgt en het werkt nog niet, dat duurt even. Om de puzzelstukjes om zijn plek te krijgen, sommige mensen doen daar jaren over. Maar ik denk dat jij je weg nog wel gaat vinden hoor. De brutalen hebben de halve wereld, zeggen ze en je bent niet verlegen. Je moet roeien met de riemen die je hebt he, en je hebt iig lef. Kan ook niet iedereen zeggen.
dinsdag 1 december 2015 om 23:34
dinsdag 1 december 2015 om 23:36
quote:Chiefseattle schreef op 01 december 2015 @ 23:32:
Maar ga je nog naar een therapeut? Ik snap je gevoel van schaamte hoor, dat is iets wat bij de meeste mensen speelt als niet alles naar verwachting gaat. Maar begrijp ik het goed dat je er niet over praat met je vriend, dat het niet goed met je gaat? Je partner is wel je eerste vertrouweling, niet iedereen kan met hun partner goed praten hoor, maar iets verbergen is nooit goed natuurlijk.
Maar elke cultuur heeft zijn minnen en plussen, als het onderdeel is van de Surinaamse om je mond te houden over emotionele problemen, daar zou ik niet in meegaan. Het voordeel wat je hebt, als je geen onderdeel bent van die cultuur, is dat je kunt kiezen waar je je wel en niet aan wilt houden. Gezelligheid: ja. Schamen en niet praten: nee. Ja toch?
Ik ben dol op Surinaamse mensen, sorry als dat dom klinkt, ik ben zelf een uit de klei getrokken kaaskop. Hun eten is om te zoenen, ga anders eens wat recepten opzoeken en uitproberen. Als je iets goed wilt leren koken, zul je het heel vaak moeten doen. Weet je hoe ze dat doen in wedstrijden om bv de lekkerste aspergesoep oid, dan koken die koks dat recept tientallen keren, zodat ze het in de wedstrijd perfect kunnen doen. Practice makes perfect. Ook al had je nu alle recepten liggen van je moeder en oma, dan nog zou het niet hetzelfde smaken. Want koken leer je door ervaringsleren, niet door een recept te lezen.
Zo zou ik het proberen te doen, wat van de cultuur meepikken waar je wat aan hebt, en de rest gewoon niet overnemen. Niemand wordt beter van de mond dichthouden. Het moet er toch uit, een keer. Ik snap dat je veel op dit forum zit want zo kun je ook je ei kwijt maar in therapie ontwikkel je jezelf ook, dat kan hier niet. Je kunt hier alleen maar praten en je uiten, maar iets ermee doen, daarvoor heb je een therapeut nodig. Ik ook hoor. De meeste mensen hebben daar therapie voor nodig. Dan ga je de hele janboel een keer goed uitzoeken, samen met iemand die daarvoor geleerd heeft. Dat helpt hoor, echt.
En als je nu al therapie krijgt en het werkt nog niet, dat duurt even. Om de puzzelstukjes om zijn plek te krijgen, sommige mensen doen daar jaren over. Maar ik denk dat jij je weg nog wel gaat vinden hoor. De brutalen hebben de halve wereld, zeggen ze en je bent niet verlegen. Je moet roeien met de riemen die je hebt he, en je hebt iig lef. Kan ook niet iedereen zeggen.Zeker weten chief je bent een topper!!
Maar ga je nog naar een therapeut? Ik snap je gevoel van schaamte hoor, dat is iets wat bij de meeste mensen speelt als niet alles naar verwachting gaat. Maar begrijp ik het goed dat je er niet over praat met je vriend, dat het niet goed met je gaat? Je partner is wel je eerste vertrouweling, niet iedereen kan met hun partner goed praten hoor, maar iets verbergen is nooit goed natuurlijk.
Maar elke cultuur heeft zijn minnen en plussen, als het onderdeel is van de Surinaamse om je mond te houden over emotionele problemen, daar zou ik niet in meegaan. Het voordeel wat je hebt, als je geen onderdeel bent van die cultuur, is dat je kunt kiezen waar je je wel en niet aan wilt houden. Gezelligheid: ja. Schamen en niet praten: nee. Ja toch?
Ik ben dol op Surinaamse mensen, sorry als dat dom klinkt, ik ben zelf een uit de klei getrokken kaaskop. Hun eten is om te zoenen, ga anders eens wat recepten opzoeken en uitproberen. Als je iets goed wilt leren koken, zul je het heel vaak moeten doen. Weet je hoe ze dat doen in wedstrijden om bv de lekkerste aspergesoep oid, dan koken die koks dat recept tientallen keren, zodat ze het in de wedstrijd perfect kunnen doen. Practice makes perfect. Ook al had je nu alle recepten liggen van je moeder en oma, dan nog zou het niet hetzelfde smaken. Want koken leer je door ervaringsleren, niet door een recept te lezen.
Zo zou ik het proberen te doen, wat van de cultuur meepikken waar je wat aan hebt, en de rest gewoon niet overnemen. Niemand wordt beter van de mond dichthouden. Het moet er toch uit, een keer. Ik snap dat je veel op dit forum zit want zo kun je ook je ei kwijt maar in therapie ontwikkel je jezelf ook, dat kan hier niet. Je kunt hier alleen maar praten en je uiten, maar iets ermee doen, daarvoor heb je een therapeut nodig. Ik ook hoor. De meeste mensen hebben daar therapie voor nodig. Dan ga je de hele janboel een keer goed uitzoeken, samen met iemand die daarvoor geleerd heeft. Dat helpt hoor, echt.
En als je nu al therapie krijgt en het werkt nog niet, dat duurt even. Om de puzzelstukjes om zijn plek te krijgen, sommige mensen doen daar jaren over. Maar ik denk dat jij je weg nog wel gaat vinden hoor. De brutalen hebben de halve wereld, zeggen ze en je bent niet verlegen. Je moet roeien met de riemen die je hebt he, en je hebt iig lef. Kan ook niet iedereen zeggen.Zeker weten chief je bent een topper!!
dinsdag 1 december 2015 om 23:36
dinsdag 1 december 2015 om 23:36
quote:Semafoor schreef op 01 december 2015 @ 23:34:
Hoe oud ben je nu?
Soms kan je terugdenken aan vroeger en lijkt het allemaal zo mooi. Nu ben je misschien in een dipje, maar op een dag kan je er weer met een warme gevoelens op terugkijken.
Op een dag mag je ook genieten en heb je een eigen huis waar je jouw gezelligheid creert 28
Hoe oud ben je nu?
Soms kan je terugdenken aan vroeger en lijkt het allemaal zo mooi. Nu ben je misschien in een dipje, maar op een dag kan je er weer met een warme gevoelens op terugkijken.
Op een dag mag je ook genieten en heb je een eigen huis waar je jouw gezelligheid creert 28
dinsdag 1 december 2015 om 23:37
O ja, je deed emdr, vergeten. Het is wel zo dat niet iedereen wat aan emdr heeft maar ik denk dat het voor jou nog te vroeg is om dat te zeggen. Je wordt er wel moe van, ik denk wel dat dat een teken is dat het iets met je doet. Heb je veel dromen? Ik heb zelf geen ervaring met emdr, wel van mensen erover gehoord die het hebben gehad, die zijn tussen wisselend laaiend enthousiast en dat het niks voor ze deed. Misschien moet je nog iets meer geduld hebben?
dinsdag 1 december 2015 om 23:57
Een hele hele dikke knuffel tas
En wat redbulletje zegt vind ik niet eens zo'n heel slecht idee, boek een reisje naar suriname als dat financieel haalbaar is. En dan echt in een cultureel stadje, niet in de luxe oorden etc. Daar krijg je meestal toch net wat minder mee van de cultuur. En is het misschien ook een idee om zelf surinaams te leren koken, of kan je dat al?
En wat redbulletje zegt vind ik niet eens zo'n heel slecht idee, boek een reisje naar suriname als dat financieel haalbaar is. En dan echt in een cultureel stadje, niet in de luxe oorden etc. Daar krijg je meestal toch net wat minder mee van de cultuur. En is het misschien ook een idee om zelf surinaams te leren koken, of kan je dat al?
woensdag 2 december 2015 om 00:28
Ttas, wat vervelend voor je dat je je moeder al op zo jonge leeftijd moest missen. Natuurlijk mis je haar en alle dingen die bij haar hoorden. Maar je moet jezelf geen verwijten maken, dat je niet hebt leren koken enzo. Je was pas elf, dan ben je met heel andere dingen bezig. Misschien is het leuk om een kookcursus te doen? Of misschien kun je het van je oma leren, je moeder heeft het koken waarschijnlijk ook van haar geleerd? Ik wens je in ieder geval veel sterkte met het oplossen van je problemen. Het zal niet van de ene op de andere dag gaan, maar hou vol, langzaam maar zeker zal het vast beter met je gaan.
woensdag 2 december 2015 om 00:28
Ik herken het heel erg, Ttas. Sinds mijn moeder dood is is mijn leven ook steeds witter geworden. Het helpt ook niet dat ik na haar dood ook nog eens naar een hele uberNederlandse omgeving ben verhuisd. Ik mis ook mijn moeder zelf uiteraard, maar ik mis ook heel erg al die - zo blijkt steeds meer - typisch Surinaamse dingen die je als normaal beschouwt.
Am Yisrael Chai!
woensdag 2 december 2015 om 00:34
quote:Ttass28 schreef op 01 december 2015 @ 23:19:
[...]
Ik ook super mijn moeder maakte altijd pom met zoutvlees en kip niemand kan het haar nabootsen ik had beter moeten opletten als ze ging koken denk ik nu
Ik kan ook hele simpele Surinaamse gerechten niet koken, want die at ik altijd bij mijn moeder. Ik had nooit reden om ze zelf te moeten maken. Zeker bij iets als pom geldt ook nog eens dat vrijwel alle andere Surinamers het nooit net zo maken als je moeder, zelfs mijn moeders zussen maken niet dezelfde pom als zij deed. Ik vind het ook heel erg dat ik haar nooit gevraagd heb me die dingen te leren, of om recepten voor me op te schrijven.
Wat ik vooral erg vind is dat mijn zoon zo weinig meekrijgt van zijn roots en mijn roots. Wat ik bijvoorbeeld heel jammer vind is dat bepaalde uitdrukkingen en grapjes en gezegdes enzo die in mijn eigen gezin normaal waren, voor mijn zoon net zo buitenlands klinken als Chinees of Afghaans. Ik wil soms dingen eruit flappen, van die grappige opmerkingen zeg maar, maar dan realiseer ik me dat niemand in mijn gezin me dan snapt. Dat vind ik erg jammer, er gaat daarmee toch ook een deel van mijn eigen identiteit verloren.
[...]
Ik ook super mijn moeder maakte altijd pom met zoutvlees en kip niemand kan het haar nabootsen ik had beter moeten opletten als ze ging koken denk ik nu
Ik kan ook hele simpele Surinaamse gerechten niet koken, want die at ik altijd bij mijn moeder. Ik had nooit reden om ze zelf te moeten maken. Zeker bij iets als pom geldt ook nog eens dat vrijwel alle andere Surinamers het nooit net zo maken als je moeder, zelfs mijn moeders zussen maken niet dezelfde pom als zij deed. Ik vind het ook heel erg dat ik haar nooit gevraagd heb me die dingen te leren, of om recepten voor me op te schrijven.
Wat ik vooral erg vind is dat mijn zoon zo weinig meekrijgt van zijn roots en mijn roots. Wat ik bijvoorbeeld heel jammer vind is dat bepaalde uitdrukkingen en grapjes en gezegdes enzo die in mijn eigen gezin normaal waren, voor mijn zoon net zo buitenlands klinken als Chinees of Afghaans. Ik wil soms dingen eruit flappen, van die grappige opmerkingen zeg maar, maar dan realiseer ik me dat niemand in mijn gezin me dan snapt. Dat vind ik erg jammer, er gaat daarmee toch ook een deel van mijn eigen identiteit verloren.
Am Yisrael Chai!
woensdag 2 december 2015 om 00:39
quote:fashionvictim schreef op 02 december 2015 @ 00:34:
[...]
Ik kan ook hele simpele Surinaamse gerechten niet koken, want die at ik altijd bij mijn moeder. Ik had nooit reden om ze zelf te moeten maken. Zeker bij iets als pom geldt ook nog eens dat vrijwel alle andere Surinamers het nooit net zo maken als je moeder, zelfs mijn moeders zussen maken niet dezelfde pom als zij deed. Ik vind het ook heel erg dat ik haar nooit gevraagd heb me die dingen te leren, of om recepten voor me op te schrijven.
Wat ik vooral erg vind is dat mijn zoon zo weinig meekrijgt van zijn roots en mijn roots. Wat ik bijvoorbeeld heel jammer vind is dat bepaalde uitdrukkingen en grapjes en gezegdes enzo die in mijn eigen gezin normaal waren, voor mijn zoon net zo buitenlands klinken als Chinees of Afghaans. Ik wil soms dingen eruit flappen, van die grappige opmerkingen zeg maar, maar dan realiseer ik me dat niemand in mijn gezin me dan snapt. Dat vind ik erg jammer, er gaat daarmee toch ook een deel van mijn eigen identiteit verloren.Echt he ik weet niet wat ik mijn toekomstige kinderen mee moet geven de basis dingen die kan ik niet meegeven. Moeders eten was altijd het lekkerst ze bewaarde de madam Jeanet in de vriezer geweldige vrouw was het niemand kan haar ooit vervangen.
[...]
Ik kan ook hele simpele Surinaamse gerechten niet koken, want die at ik altijd bij mijn moeder. Ik had nooit reden om ze zelf te moeten maken. Zeker bij iets als pom geldt ook nog eens dat vrijwel alle andere Surinamers het nooit net zo maken als je moeder, zelfs mijn moeders zussen maken niet dezelfde pom als zij deed. Ik vind het ook heel erg dat ik haar nooit gevraagd heb me die dingen te leren, of om recepten voor me op te schrijven.
Wat ik vooral erg vind is dat mijn zoon zo weinig meekrijgt van zijn roots en mijn roots. Wat ik bijvoorbeeld heel jammer vind is dat bepaalde uitdrukkingen en grapjes en gezegdes enzo die in mijn eigen gezin normaal waren, voor mijn zoon net zo buitenlands klinken als Chinees of Afghaans. Ik wil soms dingen eruit flappen, van die grappige opmerkingen zeg maar, maar dan realiseer ik me dat niemand in mijn gezin me dan snapt. Dat vind ik erg jammer, er gaat daarmee toch ook een deel van mijn eigen identiteit verloren.Echt he ik weet niet wat ik mijn toekomstige kinderen mee moet geven de basis dingen die kan ik niet meegeven. Moeders eten was altijd het lekkerst ze bewaarde de madam Jeanet in de vriezer geweldige vrouw was het niemand kan haar ooit vervangen.
woensdag 2 december 2015 om 00:41
quote:fashionvictim schreef op 02 december 2015 @ 00:34:
[...]
Ik kan ook hele simpele Surinaamse gerechten niet koken, want die at ik altijd bij mijn moeder. Ik had nooit reden om ze zelf te moeten maken. Zeker bij iets als pom geldt ook nog eens dat vrijwel alle andere Surinamers het nooit net zo maken als je moeder, zelfs mijn moeders zussen maken niet dezelfde pom als zij deed. Ik vind het ook heel erg dat ik haar nooit gevraagd heb me die dingen te leren, of om recepten voor me op te schrijven.
Wat ik vooral erg vind is dat mijn zoon zo weinig meekrijgt van zijn roots en mijn roots. Wat ik bijvoorbeeld heel jammer vind is dat bepaalde uitdrukkingen en grapjes en gezegdes enzo die in mijn eigen gezin normaal waren, voor mijn zoon net zo buitenlands klinken als Chinees of Afghaans. Ik wil soms dingen eruit flappen, van die grappige opmerkingen zeg maar, maar dan realiseer ik me dat niemand in mijn gezin me dan snapt. Dat vind ik erg jammer, er gaat daarmee toch ook een deel van mijn eigen identiteit verloren.Gewoon doen, hoor! (Die opmerkingen en grapjes maken) Dat went vanzelf... En het hoort bij jou en het gezin waar je uit komt, dat is ook belangrijk, toch?
[...]
Ik kan ook hele simpele Surinaamse gerechten niet koken, want die at ik altijd bij mijn moeder. Ik had nooit reden om ze zelf te moeten maken. Zeker bij iets als pom geldt ook nog eens dat vrijwel alle andere Surinamers het nooit net zo maken als je moeder, zelfs mijn moeders zussen maken niet dezelfde pom als zij deed. Ik vind het ook heel erg dat ik haar nooit gevraagd heb me die dingen te leren, of om recepten voor me op te schrijven.
Wat ik vooral erg vind is dat mijn zoon zo weinig meekrijgt van zijn roots en mijn roots. Wat ik bijvoorbeeld heel jammer vind is dat bepaalde uitdrukkingen en grapjes en gezegdes enzo die in mijn eigen gezin normaal waren, voor mijn zoon net zo buitenlands klinken als Chinees of Afghaans. Ik wil soms dingen eruit flappen, van die grappige opmerkingen zeg maar, maar dan realiseer ik me dat niemand in mijn gezin me dan snapt. Dat vind ik erg jammer, er gaat daarmee toch ook een deel van mijn eigen identiteit verloren.Gewoon doen, hoor! (Die opmerkingen en grapjes maken) Dat went vanzelf... En het hoort bij jou en het gezin waar je uit komt, dat is ook belangrijk, toch?
woensdag 2 december 2015 om 00:43
quote:fashionvictim schreef op 02 december 2015 @ 00:28:
Ik herken het heel erg, Ttas. Sinds mijn moeder dood is is mijn leven ook steeds witter geworden. Het helpt ook niet dat ik na haar dood ook nog eens naar een hele uberNederlandse omgeving ben verhuisd. Ik mis ook mijn moeder zelf uiteraard, maar ik mis ook heel erg al die - zo blijkt steeds meer - typisch Surinaamse dingen die je als normaal beschouwt.Juist jij begrijpt me.
Ik herken het heel erg, Ttas. Sinds mijn moeder dood is is mijn leven ook steeds witter geworden. Het helpt ook niet dat ik na haar dood ook nog eens naar een hele uberNederlandse omgeving ben verhuisd. Ik mis ook mijn moeder zelf uiteraard, maar ik mis ook heel erg al die - zo blijkt steeds meer - typisch Surinaamse dingen die je als normaal beschouwt.Juist jij begrijpt me.
woensdag 2 december 2015 om 00:44
quote:Ttass28 schreef op 02 december 2015 @ 00:39:
[...]
Echt he ik weet niet wat ik mijn toekomstige kinderen mee moet geven de basis dingen die kan ik niet meegeven. Moeders eten was altijd het lekkerst ze bewaarde de madam Jeanet in de vriezer geweldige vrouw was het niemand kan haar ooit vervangen. Tegen die tijd heb jij een heleboel dingen die jij belangrijk vindt om door te geven aan je kinderen. Maak je daar maar niet druk om. Nu mag je gewoon verdrietig zijn dat je moeder er niet meer is.
[...]
Echt he ik weet niet wat ik mijn toekomstige kinderen mee moet geven de basis dingen die kan ik niet meegeven. Moeders eten was altijd het lekkerst ze bewaarde de madam Jeanet in de vriezer geweldige vrouw was het niemand kan haar ooit vervangen. Tegen die tijd heb jij een heleboel dingen die jij belangrijk vindt om door te geven aan je kinderen. Maak je daar maar niet druk om. Nu mag je gewoon verdrietig zijn dat je moeder er niet meer is.
