Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
zaterdag 19 december 2015 om 10:40
6 jaar geleden om deze tijd op deze dag, 19-12 waren wij als een wilde vluchten aan het boeken. Mijn moeder was op vakantie in een ander werelddeel en was daar volkomen onverwacht in een coma geraakt door een hersenbloeding. Dus mijn aanwezigheid daar was gewenst. Mijn stiefvader was daar wel maar die was volkomen de kluts kwijt en spreekt de taal niet. Op dat moment beseften wij de ernst van de situatie nog niet, dus ik zei tegen de familie alhier: ik ga wel alleen, het zal allemaal wel meevallen. Mijn man zei: nee, ik ga mee (godzijdank)
Omdat het kerstttijd was, was het vreselijk moeilijk om vluchten te krijgen. Uiteindelijk hebben wij de reisverzekering van mijn moeder dit laten opknappen, zelf was het onmogelijk.
Op een gegeven moment lukte het, maar we konden pas 24 uur later mee. En toen we eenmaal op Schiphol waren, hadden we 8 uur vertraging door de sneeuw (2009, een boel sneeuw) En toen nog 10 uur vliegen.
Dus dat duurde en duurde.
Na aankomst direct naar het ziekenhuis in Mombasa. Mijn stiefvader had een kamertje daar, die had helemaal niet geslapen. Hotel geboekt (door een vriend van mij daar ter plaatse) en die hebben we daar in bed gestopt. Toen kon ie eindelijk slapen want ik nam de boel over.
Na zo'n 2,5 dag tussen hoop en vrees, op en neer van hotel naar ziekenhuis, kwam de arts ons vertellen dat ze 100% hersendood was. Ja en dan moet je de beslissing maken dat de stekker eruit moet. En dat geeft in dat land een hoop gedoe want daar beslist God, niet de mens.
Maar mijn moeder had me altijd op het hart gedrukt dat in een geval als dit de stekker eruit moest.
Dus dat had ik in mijn achterhoofd. Na veel gedoe en formulieren was het dan zover. Ze stierf op 23-12 2009, nog maar 67 jaar.
En toen moesten wij natuurlijk ook weer terug. En mijn moeder moest terug maar ze mocht niet met dezelfde vlucht mee als wij, dat is protocol. De reisverzekering boekte de terugvluchten voor ons.
Ook op de terugweg weer 8 uur vertraging want de achterstand door de sneeuw was nog niet ingelopen. Als je dan gaat boarden en je moeder blijft achter in het lijkenhuis is dat ronduit traumatisch.
Wij kwamen kerstavond rond 1800 uur bij mijn broer thuis waar de hele familie zat.
1e kerstdag in de middag kwam mijn moeder aan op Spl. Ze werd opgehaald en naar hier gebracht door de begrafenisonderneming.
Dus bizarre kerstdagen. En dan begint de dag na kerst het geregel.
Ik schiet er weer helemaal van vol.
Omdat het kerstttijd was, was het vreselijk moeilijk om vluchten te krijgen. Uiteindelijk hebben wij de reisverzekering van mijn moeder dit laten opknappen, zelf was het onmogelijk.
Op een gegeven moment lukte het, maar we konden pas 24 uur later mee. En toen we eenmaal op Schiphol waren, hadden we 8 uur vertraging door de sneeuw (2009, een boel sneeuw) En toen nog 10 uur vliegen.
Dus dat duurde en duurde.
Na aankomst direct naar het ziekenhuis in Mombasa. Mijn stiefvader had een kamertje daar, die had helemaal niet geslapen. Hotel geboekt (door een vriend van mij daar ter plaatse) en die hebben we daar in bed gestopt. Toen kon ie eindelijk slapen want ik nam de boel over.
Na zo'n 2,5 dag tussen hoop en vrees, op en neer van hotel naar ziekenhuis, kwam de arts ons vertellen dat ze 100% hersendood was. Ja en dan moet je de beslissing maken dat de stekker eruit moet. En dat geeft in dat land een hoop gedoe want daar beslist God, niet de mens.
Maar mijn moeder had me altijd op het hart gedrukt dat in een geval als dit de stekker eruit moest.
Dus dat had ik in mijn achterhoofd. Na veel gedoe en formulieren was het dan zover. Ze stierf op 23-12 2009, nog maar 67 jaar.
En toen moesten wij natuurlijk ook weer terug. En mijn moeder moest terug maar ze mocht niet met dezelfde vlucht mee als wij, dat is protocol. De reisverzekering boekte de terugvluchten voor ons.
Ook op de terugweg weer 8 uur vertraging want de achterstand door de sneeuw was nog niet ingelopen. Als je dan gaat boarden en je moeder blijft achter in het lijkenhuis is dat ronduit traumatisch.
Wij kwamen kerstavond rond 1800 uur bij mijn broer thuis waar de hele familie zat.
1e kerstdag in de middag kwam mijn moeder aan op Spl. Ze werd opgehaald en naar hier gebracht door de begrafenisonderneming.
Dus bizarre kerstdagen. En dan begint de dag na kerst het geregel.
Ik schiet er weer helemaal van vol.
zaterdag 19 december 2015 om 10:51
quote:Eleonora-1 schreef op 19 december 2015 @ 09:38:
Is er iets aan de spelfout te doen?
Wat ontzettend stom zeg, een spelfout. Dat steekt, dat snap ik.De nieuwe letters zijn al besteld, dus ergens in januari wordt het gelukkig hersteld
Is er iets aan de spelfout te doen?
Wat ontzettend stom zeg, een spelfout. Dat steekt, dat snap ik.De nieuwe letters zijn al besteld, dus ergens in januari wordt het gelukkig hersteld
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 19 december 2015 om 10:53
quote:felice71 schreef op 19 december 2015 @ 10:48:
Yasmijn
Dank.
Ik heb heel koelbloedig die handtekening gezet. Pas toen we weer thuis waren begon ik te shaken.
Wat ook zo klote was, je moet dan de vakantiekoffer van je moeder daar inpakken, alles moest mee terug .Badpakken, Ipod, allemaal fijne zomerjurkjes, dat soort dingen.
Dan breek je ook wel even alhoewel je het nog niet echt beseft.
Yasmijn
Dank.
Ik heb heel koelbloedig die handtekening gezet. Pas toen we weer thuis waren begon ik te shaken.
Wat ook zo klote was, je moet dan de vakantiekoffer van je moeder daar inpakken, alles moest mee terug .Badpakken, Ipod, allemaal fijne zomerjurkjes, dat soort dingen.
Dan breek je ook wel even alhoewel je het nog niet echt beseft.
zaterdag 19 december 2015 om 10:57
Verschrikkelijk lijkt me dat, ik had het al toen ik haar paar spulletjes uit het ziekenhuis weer in haar koffertje deed.
Nog erger vond ik vorige week, had haar doos met kerstboomspulletjes meegenomen uit haar huis en wilde er dingen uit in mijn boom hangen. Toen ik 'm open maakte en alles zorgvuldig ingepakt aantrof, voelde ik even haar angst, haar zorg en haar pijn, die laatste kerst.
en nu moet ik toch huilen
Nog erger vond ik vorige week, had haar doos met kerstboomspulletjes meegenomen uit haar huis en wilde er dingen uit in mijn boom hangen. Toen ik 'm open maakte en alles zorgvuldig ingepakt aantrof, voelde ik even haar angst, haar zorg en haar pijn, die laatste kerst.
en nu moet ik toch huilen
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 19 december 2015 om 11:00
Felice, ik snap je
Mijn moeder pakte altijd groots uit met kerst. De terugkeerdatum zou op de 19e zijn dus in de tuin lag de boom klaar in een net en alle kerstspullen waren al van zolder zodat ze direct na thuiskomst aan de slag kon gaan.
Dat moest ook opgeruimd worden. De ballen en dergelijke hangen nu bij mij in de boom.
Mijn moeder pakte altijd groots uit met kerst. De terugkeerdatum zou op de 19e zijn dus in de tuin lag de boom klaar in een net en alle kerstspullen waren al van zolder zodat ze direct na thuiskomst aan de slag kon gaan.
Dat moest ook opgeruimd worden. De ballen en dergelijke hangen nu bij mij in de boom.
zaterdag 19 december 2015 om 11:08
quote:Sunemom schreef op 16 december 2015 @ 18:16:
Hier ook een boom midden in de kamer, in elkaar gezet door mijn prachtige oudste dochter, versierd door haar samen met haar kanjer van een broertje. Op het dressoir allerlei kerstversieringen en kaartjes. En midden tussen die zee van kerstdingetjes staat de urn van onze jongste dochter.
Ik had leren leven met het gemis van mijn oudste zoon, maar nu.. Deze kerst had er een pasgeboren meisje in ons gezin moeten zijn. Een pasgeboren meisje dat bijna meteen jaar eerste kerst had kunnen vieren. Het had de meest bijzondere kerst ooit in ons gezin moeten zijn. Maar het mocht niet zo zijn, haar urntje staat in een zee van 'vreugde' op de kast en ik voel alleen maar angst, paniek, pijn en verdriet als ik aan de komende 'feestdagen' denk. Niks geen feestvreugde, alles heeft een inktzwarte rand. En alles wat ik wel doe is alleen maar voor die twee lieve kinderen die er wel zijn, maar mijn hart ligt in scherven.
Hier ook een boom midden in de kamer, in elkaar gezet door mijn prachtige oudste dochter, versierd door haar samen met haar kanjer van een broertje. Op het dressoir allerlei kerstversieringen en kaartjes. En midden tussen die zee van kerstdingetjes staat de urn van onze jongste dochter.
Ik had leren leven met het gemis van mijn oudste zoon, maar nu.. Deze kerst had er een pasgeboren meisje in ons gezin moeten zijn. Een pasgeboren meisje dat bijna meteen jaar eerste kerst had kunnen vieren. Het had de meest bijzondere kerst ooit in ons gezin moeten zijn. Maar het mocht niet zo zijn, haar urntje staat in een zee van 'vreugde' op de kast en ik voel alleen maar angst, paniek, pijn en verdriet als ik aan de komende 'feestdagen' denk. Niks geen feestvreugde, alles heeft een inktzwarte rand. En alles wat ik wel doe is alleen maar voor die twee lieve kinderen die er wel zijn, maar mijn hart ligt in scherven.
zaterdag 19 december 2015 om 11:10
zaterdag 19 december 2015 om 11:11
Hier ook kerst met een zwarte rand. Kortgeleden plotseling een dierbare verloren (hartstilstand). Van 't ene op andere moment.
We hebben inmiddels al een verjaardag gehad die dubbel voelde. Blij voor de jarige, maar met enorm gemis daarnaast.
En nu dan kerst. De kerstballen die we vorig jaar nog van hem hebben gehad, hangen in de boom. Maar wat een gemis....
We hebben inmiddels al een verjaardag gehad die dubbel voelde. Blij voor de jarige, maar met enorm gemis daarnaast.
En nu dan kerst. De kerstballen die we vorig jaar nog van hem hebben gehad, hangen in de boom. Maar wat een gemis....
zaterdag 19 december 2015 om 11:15
Stom hè? Ik word toch weer emotioneel al heb ik het al lang achter me gelaten. Mijn dochter groeit gelukkig anders op. Voor haar is kerst gezellig bij familie en veel chocola. Lekker onbezorgd (zoals het ook zou moeten!).
Ik weet van mijn siblings dat de kerstdagen nog altijd wat gevoelig liggen. De een gaat altijd op 2e kerstdag naar het strand, weer een ander gaat altijd op vakantie in de eerste week van de kerstvakantie en ik heb een gruwelijke hekel aan kerstversiering en uitsloverij in de keuken tijdens de kerst.
Ik weet van mijn siblings dat de kerstdagen nog altijd wat gevoelig liggen. De een gaat altijd op 2e kerstdag naar het strand, weer een ander gaat altijd op vakantie in de eerste week van de kerstvakantie en ik heb een gruwelijke hekel aan kerstversiering en uitsloverij in de keuken tijdens de kerst.
zaterdag 19 december 2015 om 11:18
zaterdag 19 december 2015 om 11:26
Wat een emotioneel topic, een dikke voor iedereen die het moeilijk heeft met Kerstmis. Ik was dol op de kerst, dit jaar hangt er een schaduw overheen. Kerstmis was altijd heel speciaal voor mijn moeder en mij, alleen voel ik pijn in mijn hart voor mijn man.
Mijn schoonmoeder is momenteel op oorlogspad, man is hun enige kind maar we zijn niet welkom met Kerstmis. De reden? We hebben aangegeven dat we dit jaar geen zin hadden in Sinterklaas, maar veel meer waarde hechten aan Kerstmis. Omdat we schoonmoeder geen Sinterklaas “gunnen”, is geen Kerstmis vieren haar wraak.
We hebben nooit afgesproken om Sinterklaas te vieren, dat heeft ze ons de afgelopen paar jaar opgedrongen door onaangekondigd langs te komen. Schoonouders vierden overigens voor die tijd nooit Sinterklaas en we hebben geen kinderen dus er is ook geen reden voor ons om het te vieren. In mijn familie wordt Sinterklaas al jaren niet gevierd vanwege het overlijden van mijn vader.
Sinterklaas is voor mij dus een dag waarop ik langs ga bij het graf van mijn vader, geen dag waarop ik zin heb om een feest te vieren. Dat pakjesavond voor mij een no-go is sinds die ene keer dat ik het heb doorgebracht in een mortuarium, daar wil ze geen enkel begrip voor hebben. Begin december is voor mij na al die jaren nog steeds pijnlijk, maar ik was altijd blij dat het weer Kerstmis was. Dat hebben we ondanks alles altijd gevierd omdat we dankbaar waren dat we elkaar nog hadden, ondanks het sterke gemis van mijn vader.
Nu voelt het alsof Kerstmis me wordt afgenomen als wraak voor het niet willen vieren van een andere feestdag die me al is ontnomen. Al die gezellige reclames met blije families hakken er dan wel in
Mijn schoonmoeder is momenteel op oorlogspad, man is hun enige kind maar we zijn niet welkom met Kerstmis. De reden? We hebben aangegeven dat we dit jaar geen zin hadden in Sinterklaas, maar veel meer waarde hechten aan Kerstmis. Omdat we schoonmoeder geen Sinterklaas “gunnen”, is geen Kerstmis vieren haar wraak.
We hebben nooit afgesproken om Sinterklaas te vieren, dat heeft ze ons de afgelopen paar jaar opgedrongen door onaangekondigd langs te komen. Schoonouders vierden overigens voor die tijd nooit Sinterklaas en we hebben geen kinderen dus er is ook geen reden voor ons om het te vieren. In mijn familie wordt Sinterklaas al jaren niet gevierd vanwege het overlijden van mijn vader.
Sinterklaas is voor mij dus een dag waarop ik langs ga bij het graf van mijn vader, geen dag waarop ik zin heb om een feest te vieren. Dat pakjesavond voor mij een no-go is sinds die ene keer dat ik het heb doorgebracht in een mortuarium, daar wil ze geen enkel begrip voor hebben. Begin december is voor mij na al die jaren nog steeds pijnlijk, maar ik was altijd blij dat het weer Kerstmis was. Dat hebben we ondanks alles altijd gevierd omdat we dankbaar waren dat we elkaar nog hadden, ondanks het sterke gemis van mijn vader.
Nu voelt het alsof Kerstmis me wordt afgenomen als wraak voor het niet willen vieren van een andere feestdag die me al is ontnomen. Al die gezellige reclames met blije families hakken er dan wel in
Just when the caterpillar thought the world was over, it became a butterfly
zaterdag 19 december 2015 om 11:31
Mijn God meiden.... wat een aangrijpende verhalen. Je kind verliezen is het afschuwelijkste wat er is. Wat een horror.
Ik krijg kippenvel van jullie verhalen, de angst voor een nieuw jaar waarin je je kind achterlaat in het vorige jaar.. de tranen schieten in mijn ogen.
Ik wens jullie alle kracht en heel veel sterkte
Ik krijg kippenvel van jullie verhalen, de angst voor een nieuw jaar waarin je je kind achterlaat in het vorige jaar.. de tranen schieten in mijn ogen.
Ik wens jullie alle kracht en heel veel sterkte
zaterdag 19 december 2015 om 11:56
zaterdag 19 december 2015 om 11:58
quote:Kensi schreef op 16 december 2015 @ 16:51:
Ben eve thuis vauit instelling. Ik weet nog niet waar ik be met kerst, alleen thuis of in instelling. Ik hoop het aankomende vrijdag te horen.
Ik vier kerst al jaren nirt meer. In het begin werd ik uitgenodigt door of mijn ouders of mijn oudste zus. Maar oudste zus heeft gezin, dan voel je je in de minderheid en bij mijn ouders ben ik de 5e wiel aan de wagen. Ook niet leuk. Idemdito met oud en nieuw.
Sorry van de spelfouten, tab werkt niet echt mee en moet weer terug naar instelling
Ben eve thuis vauit instelling. Ik weet nog niet waar ik be met kerst, alleen thuis of in instelling. Ik hoop het aankomende vrijdag te horen.
Ik vier kerst al jaren nirt meer. In het begin werd ik uitgenodigt door of mijn ouders of mijn oudste zus. Maar oudste zus heeft gezin, dan voel je je in de minderheid en bij mijn ouders ben ik de 5e wiel aan de wagen. Ook niet leuk. Idemdito met oud en nieuw.
Sorry van de spelfouten, tab werkt niet echt mee en moet weer terug naar instelling