Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
woensdag 16 december 2015 om 19:47
Ach Leo... Ik snap het wel. Het is een beeld die je moet loslaten en met de Kerst komt dat nog zoveel harder aan. Wel vind ik het fijn om te lezen dat je weer gelukkig bent in de liefde.
Ik kon normaal mij ook zo verheugen op de Kerst, ook de muziek luisteren en van die plakkerige commercials op TV werd ik zo blij. Hielp allemaal mee met die warme sfeer die je dan ervaart. Fijn naar de Intratuin, hier en daar een Kerstmarkt, het lekkere eten wéken van tevoren...
Maar dit jaar word ik echt misselijk en ziek tot op het bot van al die blije reclames die me eerder zo goed deden voelen en het eten valt me absoluut niet lekker. Een doosje chocolade meenemen voor mijn man kost me veel moeite, eveneens als ontbijten en het daardoor blijven zorgen voor de baby in mijn buik. Zo verdomde oneerlijk dat mijn moeder, zo'n grootste liefhebber van Kerstmis, haar laatste weken moet meemaken in deze tijd. Waarom niet in een tijd dat het allemaal wat minder uitmaakt, zoals een verzopen, regenachtige zomerdag. Ik kijk echt met heel veel moeite uit naar Kerstmis dit jaar, geen idee of mijn moeder deze dagen meemaakt, laat staan doorkomt, of met veel pijn en moeite. Mij mogen ze Kerstmis wel een jaartje over laten slaan zodat het niet zo betekenisvol is.
Ik kon normaal mij ook zo verheugen op de Kerst, ook de muziek luisteren en van die plakkerige commercials op TV werd ik zo blij. Hielp allemaal mee met die warme sfeer die je dan ervaart. Fijn naar de Intratuin, hier en daar een Kerstmarkt, het lekkere eten wéken van tevoren...
Maar dit jaar word ik echt misselijk en ziek tot op het bot van al die blije reclames die me eerder zo goed deden voelen en het eten valt me absoluut niet lekker. Een doosje chocolade meenemen voor mijn man kost me veel moeite, eveneens als ontbijten en het daardoor blijven zorgen voor de baby in mijn buik. Zo verdomde oneerlijk dat mijn moeder, zo'n grootste liefhebber van Kerstmis, haar laatste weken moet meemaken in deze tijd. Waarom niet in een tijd dat het allemaal wat minder uitmaakt, zoals een verzopen, regenachtige zomerdag. Ik kijk echt met heel veel moeite uit naar Kerstmis dit jaar, geen idee of mijn moeder deze dagen meemaakt, laat staan doorkomt, of met veel pijn en moeite. Mij mogen ze Kerstmis wel een jaartje over laten slaan zodat het niet zo betekenisvol is.
woensdag 16 december 2015 om 19:48
quote:Sunemom schreef op 16 december 2015 @ 18:16:
Hier ook een boom midden in de kamer, in elkaar gezet door mijn prachtige oudste dochter, versierd door haar samen met haar kanjer van een broertje. Op het dressoir allerlei kerstversieringen en kaartjes. En midden tussen die zee van kerstdingetjes staat de urn van onze jongste dochter.
Ik had leren leven met het gemis van mijn oudste zoon, maar nu.. Deze kerst had er een pasgeboren meisje in ons gezin moeten zijn. Een pasgeboren meisje dat bijna meteen jaar eerste kerst had kunnen vieren. Het had de meest bijzondere kerst ooit in ons gezin moeten zijn. Maar het mocht niet zo zijn, haar urntje staat in een zee van 'vreugde' op de kast en ik voel alleen maar angst, paniek, pijn en verdriet als ik aan de komende 'feestdagen' denk. Niks geen feestvreugde, alles heeft een inktzwarte rand. En alles wat ik wel doe is alleen maar voor die twee lieve kinderen die er wel zijn, maar mijn hart ligt in scherven.Sunemom, vreselijk...
Hier ook een boom midden in de kamer, in elkaar gezet door mijn prachtige oudste dochter, versierd door haar samen met haar kanjer van een broertje. Op het dressoir allerlei kerstversieringen en kaartjes. En midden tussen die zee van kerstdingetjes staat de urn van onze jongste dochter.
Ik had leren leven met het gemis van mijn oudste zoon, maar nu.. Deze kerst had er een pasgeboren meisje in ons gezin moeten zijn. Een pasgeboren meisje dat bijna meteen jaar eerste kerst had kunnen vieren. Het had de meest bijzondere kerst ooit in ons gezin moeten zijn. Maar het mocht niet zo zijn, haar urntje staat in een zee van 'vreugde' op de kast en ik voel alleen maar angst, paniek, pijn en verdriet als ik aan de komende 'feestdagen' denk. Niks geen feestvreugde, alles heeft een inktzwarte rand. En alles wat ik wel doe is alleen maar voor die twee lieve kinderen die er wel zijn, maar mijn hart ligt in scherven.Sunemom, vreselijk...
woensdag 16 december 2015 om 20:19
De eerste keer dat ik voelde dat de glans eraf was met kerst, was toen ik op mijn 18e na een jaar in het buitenland weer thuis kwam wonen, voordat ik voorgoed uit huis zou gaan om te studeren. Ik had mijn familie enorm gemist en keek hartstochtelijk uit naar de kerstdagen. De laatste keer in het warme nestje van mijn ouderlijk huis. Mijn vader kreeg echter griep en lag precies met kerst een paar dagen op bed. Wat was ik teleurgesteld en verongelijkt!
Inmiddels ben ik 35 en is mijn vader al een paar jaar overleden. Met mijn moeder en mijn man probeer ik er een mooie tijd van te maken, ook dit jaar hebben we iets bijzonders gepland, maar er zit altijd een randje verdriet aan. Ik denk wel eens terug aan die ene kerst en denk dan, vrouw, je wist toen niet hoe onbezorgd je het toen nog had!
Is dat ook niet een beetje de pijn van het ouder worden? Je zou zo graag weer onbekommerd in het leven willen staan, maar ben je dat ooit echt geweest? Je verzamelt steeds meer verlies. Ik had graag kinderen willen hebben en heb er stiekem zo'n beeld van dat je dan door hun ogen die bijzondere dagen kunt beleven. Met alle glans alsof je zelf weer jong bent. Als ik jullie verhalen zo lees, weet ik dat ik daar naïef in ben. En natuurlijk kan ik het relativeren: iedereen draagt verlies met zich mee. En natuurlijk ben ik dankbaar voor wat ik wel heb. Maar toch, dat verlangen naar iets wat misschien wel nooit geweest is of zal zijn, dat kan zich zo nadrukkelijk aan me opdringen, juist in deze tijd van het jaar.
Veel warmte gewenst allemaal
Inmiddels ben ik 35 en is mijn vader al een paar jaar overleden. Met mijn moeder en mijn man probeer ik er een mooie tijd van te maken, ook dit jaar hebben we iets bijzonders gepland, maar er zit altijd een randje verdriet aan. Ik denk wel eens terug aan die ene kerst en denk dan, vrouw, je wist toen niet hoe onbezorgd je het toen nog had!
Is dat ook niet een beetje de pijn van het ouder worden? Je zou zo graag weer onbekommerd in het leven willen staan, maar ben je dat ooit echt geweest? Je verzamelt steeds meer verlies. Ik had graag kinderen willen hebben en heb er stiekem zo'n beeld van dat je dan door hun ogen die bijzondere dagen kunt beleven. Met alle glans alsof je zelf weer jong bent. Als ik jullie verhalen zo lees, weet ik dat ik daar naïef in ben. En natuurlijk kan ik het relativeren: iedereen draagt verlies met zich mee. En natuurlijk ben ik dankbaar voor wat ik wel heb. Maar toch, dat verlangen naar iets wat misschien wel nooit geweest is of zal zijn, dat kan zich zo nadrukkelijk aan me opdringen, juist in deze tijd van het jaar.
Veel warmte gewenst allemaal
woensdag 16 december 2015 om 21:02
Veel sterkte lieve dames, met al jullie redenen om niet uit te kijken naar een kerstfeest.
Zelf heb ik net een miskraam achter de rug en terwijl ik het typ, denk ik: het dekt de lading niet. Ik weet dat het veel voorkomt, maar ik vind het zo heftig en zo verdrietig. Ik was zo blij dat ik na ruim een jaar proberen zwanger was, de eerste echo met kloppend hartje was zo bijzonder. Intimi wisten het al, de rest zou het rond Kerstmis horen. En toen liep het anders.
Nee, dit is geen vrolijke december. Maar ergens wel een waar ik nog meer merk hoeveel ik heb aan mijn lieve man, familie en goede vrienden. Dat wel.
Zelf heb ik net een miskraam achter de rug en terwijl ik het typ, denk ik: het dekt de lading niet. Ik weet dat het veel voorkomt, maar ik vind het zo heftig en zo verdrietig. Ik was zo blij dat ik na ruim een jaar proberen zwanger was, de eerste echo met kloppend hartje was zo bijzonder. Intimi wisten het al, de rest zou het rond Kerstmis horen. En toen liep het anders.
Nee, dit is geen vrolijke december. Maar ergens wel een waar ik nog meer merk hoeveel ik heb aan mijn lieve man, familie en goede vrienden. Dat wel.
Je moet niet alles geloven wat je denkt
donderdag 17 december 2015 om 07:29
donderdag 17 december 2015 om 07:44
Wat een verdrietige verhalen allemaal. Ik ben zelf nooit een uitbundige kerstvierder geweest, en ook dit jaar houden we het klein en dat is goed. Maar ik kan me de pijn voorstellen die je voelt als je je deze dagen zo heel anders had voorgesteld. Er wordt zó de nadruk gelegd op het idee van een familiefeest en dat het gezellig móet zijn dat het nu juist extra zwaar is als de omstandigheden niet zijn zoals je had gewild. Een dikke knuffel voor iedereen die 'm kan gebruiken.
En nog maar eentje
En nog maar eentje
donderdag 17 december 2015 om 07:45
Ik heb geen eigen familie meer. Wel schoonfamilie, maar die vinden dat we gezegend zijn met de twee kinderen die we wel hebben. Alleen mijn schoonvader staat er anders in. Dat is geen prater, maar hij doet z'n best er te zijn. En ik heb een hele lieve vriendin en wat mensen van het forum waar ik mezelf kan en mag zijn. Met mijn man staat de relatie behoorlijk onder spanning. We gaan er zo anders mee om en we vinden elkaar niet.
Ik zal gewoon heel blij zijn als het januari is, niet dat ik de illusie heb dat het dan minder erg is, maar de lading van deze dagen ervaar ik wel als extra zwaar. Straks met mijn kinderen naar de kerkdienst van school. Ik ben niet gelovig, maar op één of andere rare manier maakt de kerk me altijd emotioneel.
voor jullie
Ik zal gewoon heel blij zijn als het januari is, niet dat ik de illusie heb dat het dan minder erg is, maar de lading van deze dagen ervaar ik wel als extra zwaar. Straks met mijn kinderen naar de kerkdienst van school. Ik ben niet gelovig, maar op één of andere rare manier maakt de kerk me altijd emotioneel.
voor jullie
donderdag 17 december 2015 om 09:22
quote:Sorende schreef op 16 december 2015 @ 17:02:
(...)
Je kunt verdriet niet met elkaar vergelijken, maar het meeste verdriet slijt gelukkig wel of verandert met je mee. Met Kerst sta je daar vaak bij stil. Je telt je zegeningen en daarmee je zorgen, je staat stil bij wat je hebt en daarmee bij wat je niet meer hebt. Kerst kan echt wel weer een warme deken worden, alleen prikt ie voortaan misschien ook een beetje.
Mee eens, mooi gezegd!
(...)
Je kunt verdriet niet met elkaar vergelijken, maar het meeste verdriet slijt gelukkig wel of verandert met je mee. Met Kerst sta je daar vaak bij stil. Je telt je zegeningen en daarmee je zorgen, je staat stil bij wat je hebt en daarmee bij wat je niet meer hebt. Kerst kan echt wel weer een warme deken worden, alleen prikt ie voortaan misschien ook een beetje.
Mee eens, mooi gezegd!
donderdag 17 december 2015 om 09:36
quote:Sunemom schreef op 17 december 2015 @ 07:45:
Ik heb geen eigen familie meer. Wel schoonfamilie, maar die vinden dat we gezegend zijn met de twee kinderen die we wel hebben. Alleen mijn schoonvader staat er anders in. Dat is geen prater, maar hij doet z'n best er te zijn. En ik heb een hele lieve vriendin en wat mensen van het forum waar ik mezelf kan en mag zijn. Met mijn man staat de relatie behoorlijk onder spanning. We gaan er zo anders mee om en we vinden elkaar niet.
Ik zal gewoon heel blij zijn als het januari is, niet dat ik de illusie heb dat het dan minder erg is, maar de lading van deze dagen ervaar ik wel als extra zwaar. Straks met mijn kosten naar de kerkdienst van school. Ik ben niet gelovig, maar op één of andere rare manier maakt de kerk me altijd emotioneel.
voor jullieAch Sunemom, wat verdrietig allemaal zeg. Ik weet niet zo goed wat ik zeggen moet, maar weet dat ik aan jullie denk.
Ik heb geen eigen familie meer. Wel schoonfamilie, maar die vinden dat we gezegend zijn met de twee kinderen die we wel hebben. Alleen mijn schoonvader staat er anders in. Dat is geen prater, maar hij doet z'n best er te zijn. En ik heb een hele lieve vriendin en wat mensen van het forum waar ik mezelf kan en mag zijn. Met mijn man staat de relatie behoorlijk onder spanning. We gaan er zo anders mee om en we vinden elkaar niet.
Ik zal gewoon heel blij zijn als het januari is, niet dat ik de illusie heb dat het dan minder erg is, maar de lading van deze dagen ervaar ik wel als extra zwaar. Straks met mijn kosten naar de kerkdienst van school. Ik ben niet gelovig, maar op één of andere rare manier maakt de kerk me altijd emotioneel.
voor jullieAch Sunemom, wat verdrietig allemaal zeg. Ik weet niet zo goed wat ik zeggen moet, maar weet dat ik aan jullie denk.
donderdag 17 december 2015 om 10:32
Sunemom, voor jou
Hier is de Kerst dit jaar ook anders dan anders. Er is ruzie in de familie en we zien elkaar nu niet. Ik had nooit gedacht dat het zo ver zou komen. Het is familie met wie ik altijd heel close ben geweest, met wie ik mijn hele leven samen Kerst heb gevierd, altijd de kerstvakantie heb doorgebracht met elkaar gezellig in vakantiehuisjes, samen spelletjes doen, nachtwandelingen maken, lekker eten, stadjes bezoeken. Mijn mooiste, fijnste jeugdherinneringen heb ik aan die dagen. De laatste jaren werd het allemaal al wat minder hecht en waren er meer spanningen, toch genoot ik nog wel altijd van de feestdagen met z'n allen. Nu zijn er dus afgelopen jaar dingen gebeurd, dat is geëscaleerd en er is geen contact. Voor het eerst zullen we helemaal geen Kerst en Oud & Nieuw vieren met z'n allen, ze waarschijnlijk helemaal niet zien in de kerstvakantie, en aan de ene kant weet ik dat het beter is zo, want er is gewoon teveel gebeurd, aan de andere kant voelt het toch ook als een verlies. Alsof die mooie jeugdherinneringen opeens kapot zijn. En ik had gewoon nooit gedacht dat het zo zou gaan, dat het zo ver zou komen.
De rest van de tijd kan ik er beter mee leven, maar nu doet het wel pijn, dus ook echt een kerstverdriet.
Hier is de Kerst dit jaar ook anders dan anders. Er is ruzie in de familie en we zien elkaar nu niet. Ik had nooit gedacht dat het zo ver zou komen. Het is familie met wie ik altijd heel close ben geweest, met wie ik mijn hele leven samen Kerst heb gevierd, altijd de kerstvakantie heb doorgebracht met elkaar gezellig in vakantiehuisjes, samen spelletjes doen, nachtwandelingen maken, lekker eten, stadjes bezoeken. Mijn mooiste, fijnste jeugdherinneringen heb ik aan die dagen. De laatste jaren werd het allemaal al wat minder hecht en waren er meer spanningen, toch genoot ik nog wel altijd van de feestdagen met z'n allen. Nu zijn er dus afgelopen jaar dingen gebeurd, dat is geëscaleerd en er is geen contact. Voor het eerst zullen we helemaal geen Kerst en Oud & Nieuw vieren met z'n allen, ze waarschijnlijk helemaal niet zien in de kerstvakantie, en aan de ene kant weet ik dat het beter is zo, want er is gewoon teveel gebeurd, aan de andere kant voelt het toch ook als een verlies. Alsof die mooie jeugdherinneringen opeens kapot zijn. En ik had gewoon nooit gedacht dat het zo zou gaan, dat het zo ver zou komen.
De rest van de tijd kan ik er beter mee leven, maar nu doet het wel pijn, dus ook echt een kerstverdriet.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 17 december 2015 om 10:39
Goedemorgen allemaal,
Ik lees een paar keer dat het zo 'opgelegd' voelt. Kerst.
Dat ervaar ik nu ook.
Tot een paar jaar terug genoot ik daar juist van maar ik merk nu pas hoe vervelend het is als je helemaal geen zij hebt in al die knussigheid zelfs als je alleen maar even gaat tanken.
Ik neem aan dat er ergens, in grote steden of zo, wel supermarkten zijn waar niét doorlopend kerstnummers te horen zijn maar hier is het werkelijk ongelooflijk zo kersterig als alles is.
Nogmaals, fijn als je je lekker voelt en er zin in hebt. Dat gun ik iedereen oprecht.
Maar voor mij is het een beetje deprimerend eigenlijk.
Een dikke kus voor de verdrietigen.
Ik lees een paar keer dat het zo 'opgelegd' voelt. Kerst.
Dat ervaar ik nu ook.
Tot een paar jaar terug genoot ik daar juist van maar ik merk nu pas hoe vervelend het is als je helemaal geen zij hebt in al die knussigheid zelfs als je alleen maar even gaat tanken.
Ik neem aan dat er ergens, in grote steden of zo, wel supermarkten zijn waar niét doorlopend kerstnummers te horen zijn maar hier is het werkelijk ongelooflijk zo kersterig als alles is.
Nogmaals, fijn als je je lekker voelt en er zin in hebt. Dat gun ik iedereen oprecht.
Maar voor mij is het een beetje deprimerend eigenlijk.
Een dikke kus voor de verdrietigen.
donderdag 17 december 2015 om 11:00
Wat een verdrietige verhalen allemaal. Sterkte voor iedereen.
Voor ons wordt het ook een moeilijke kerst. 6 weken terug is mijn vader veel te vroeg overleden, en hij was letterlijk en figuurlijk ons middelpunt met kerst. Wat genoot hij altijd als alle kinderen en kleinkinderen er waren met kerst. En nu staat de boom, maken we plannen voor het familiediner, en zijn we allemaal zo verdrietig.
Voor ons wordt het ook een moeilijke kerst. 6 weken terug is mijn vader veel te vroeg overleden, en hij was letterlijk en figuurlijk ons middelpunt met kerst. Wat genoot hij altijd als alle kinderen en kleinkinderen er waren met kerst. En nu staat de boom, maken we plannen voor het familiediner, en zijn we allemaal zo verdrietig.
donderdag 17 december 2015 om 11:09
ik heb eens een jaar toen ik er echt geen zin in had om alleen te zijn vrijwilligerswerk gedaan met kerst en oud op nieuw (kerstmenu bereiden bij de daklozenopvang) - dat heeft me er toen echt doorheen gesleept ... het besef dat er mensen zijn die het met nog minder aandacht/liefde moeten doen
en ook jullie verhalen zijn een goede relativering - iedereen heeft zijn eigen verdriet en sommige verhalen zijn echt heftig, dus een hele dikke knuffel voor iedereen die dat nu nog extra kan gebruiken
en ook jullie verhalen zijn een goede relativering - iedereen heeft zijn eigen verdriet en sommige verhalen zijn echt heftig, dus een hele dikke knuffel voor iedereen die dat nu nog extra kan gebruiken
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
donderdag 17 december 2015 om 11:10
Ach lieve allemaal, een extra voor jullie.
En eentje voor mezelf. Ik mis vroeger zo, gewoon voor kerst emmeren naar wie we eerste/tweede kerstdag gingen. En dan naar mijn moeder, met haar gezellige huis, haar warmte en gastvrijheid en alle kaarsjes aan.
En nu, vannacht is het al weer vijf maanden geleden dat ze uit mijn armen mijn vaders armen in gleed. En ik mis haar verschrikkelijk. Kan die kutkerstliedjes niet meer horen, ben moe van al het gezeur rondom het leeghalen van haar huis, de erfenis, de verkoop van het huis en alles wat nog geregeld moet worden omdat er niks geregeld was. En zelfs hun grafsteen, die nu eindelijk klaar was en voor kerst geplaatst ging worden is niet goed, spelfoutje. Dus nu staat er de komende maand een steen met een foute naam. En ik kan het gewoon niet meer relativeren, moet nog zo veel doen en regelen. Alles wat mis kon gaan ging mis.
Ik zou het liefste de komende weken onder mijn dekbed verdwijnen, maar ook ik ben moeder en voor mijn dochtertje zal dit ook een hele warme gezellige kerst worden, zodat zij zich dit later herinnert. Maar wat doet mijn hart pijn...
En eentje voor mezelf. Ik mis vroeger zo, gewoon voor kerst emmeren naar wie we eerste/tweede kerstdag gingen. En dan naar mijn moeder, met haar gezellige huis, haar warmte en gastvrijheid en alle kaarsjes aan.
En nu, vannacht is het al weer vijf maanden geleden dat ze uit mijn armen mijn vaders armen in gleed. En ik mis haar verschrikkelijk. Kan die kutkerstliedjes niet meer horen, ben moe van al het gezeur rondom het leeghalen van haar huis, de erfenis, de verkoop van het huis en alles wat nog geregeld moet worden omdat er niks geregeld was. En zelfs hun grafsteen, die nu eindelijk klaar was en voor kerst geplaatst ging worden is niet goed, spelfoutje. Dus nu staat er de komende maand een steen met een foute naam. En ik kan het gewoon niet meer relativeren, moet nog zo veel doen en regelen. Alles wat mis kon gaan ging mis.
Ik zou het liefste de komende weken onder mijn dekbed verdwijnen, maar ook ik ben moeder en voor mijn dochtertje zal dit ook een hele warme gezellige kerst worden, zodat zij zich dit later herinnert. Maar wat doet mijn hart pijn...
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
donderdag 17 december 2015 om 11:21
Ten eerste heel veel sterkte voor iedereen die het zwaar heeft deze dagen.
Ik heb dit jaar mijn moeder plotseling verloren door een onverwachte hartstilstand. Ze was zo gezond als een vis dus niemand zag dit aankomen. Haar verjaardag was op 2e kerstdag. We zijn nog steeds in shock en vol verdriet. Dit jaar vieren we bewust geen kerst, geen boom, geen lichtjes en kaarsjes. Kon ik maar de hele maand december doorslapen en niks voelen.
Ik heb dit jaar mijn moeder plotseling verloren door een onverwachte hartstilstand. Ze was zo gezond als een vis dus niemand zag dit aankomen. Haar verjaardag was op 2e kerstdag. We zijn nog steeds in shock en vol verdriet. Dit jaar vieren we bewust geen kerst, geen boom, geen lichtjes en kaarsjes. Kon ik maar de hele maand december doorslapen en niks voelen.
donderdag 17 december 2015 om 11:52
het is inderdaad ook het er niet aan kunnen ontkomen, hier een grotere stad Leo, maar ook hier overal kerstliedjes en gedoe. Er kwam net iemand van de ouderraad van onze school naar me toe met de mededeling dat we zo in de kerk allemaal een kerstmuts op gaan zetten. Ik kon d'r wel schieten, maarja alles voor de kinderen..
Ik lees heel veel anderen hier die ook hun eerste kerst zonder een geliefde door moeten. Wat een vreselijk gevoel he. Dat er iemand mist die er zo ontzettend bij had moeten zijn. voor iedereen.
Ik ga me even door een ruim uur kerstliedjes zingen heenworstelen en dan heb ik heel even om tot mezelf te komen voordat ik de rest van de middag en avond aan de (voorbereiding van) het schoolkerstdiner moet spenderen. Morgen is het voor de kinderen alvast vakantie. Ik zelf nog tot zaterdagmiddag. Om 14.00 zaterdag heb ook ik vakantie (op een studie-opdracht na die ik voor kerst nog moet inleveren). Niet dat ik er veel zin in heb, maar dan kan ik er wel voor kiezen gewoon binnen te blijven.
Ik lees heel veel anderen hier die ook hun eerste kerst zonder een geliefde door moeten. Wat een vreselijk gevoel he. Dat er iemand mist die er zo ontzettend bij had moeten zijn. voor iedereen.
Ik ga me even door een ruim uur kerstliedjes zingen heenworstelen en dan heb ik heel even om tot mezelf te komen voordat ik de rest van de middag en avond aan de (voorbereiding van) het schoolkerstdiner moet spenderen. Morgen is het voor de kinderen alvast vakantie. Ik zelf nog tot zaterdagmiddag. Om 14.00 zaterdag heb ook ik vakantie (op een studie-opdracht na die ik voor kerst nog moet inleveren). Niet dat ik er veel zin in heb, maar dan kan ik er wel voor kiezen gewoon binnen te blijven.
donderdag 17 december 2015 om 11:55
quote:Eleonora-1 schreef op 17 december 2015 @ 10:49:
Wat naar Susan.
Wat een rotgevoel.
Je moet dus echt afscheid nemen van een deel van je leven.
Niks aan te doen?
Je hoeft niets te vertellen hoor maar kan het opgelost worden met war afstand, tijd en dan weer eens praten denk je?
Zo voelt het inderdaad. Of er nog iets aan te doen is, weet ik niet, zoals het er nu uitziet, denk ik niet dat het nog goed zal komen, en áls het al goed zal komen, zal het nooit meer worden zoals het was. Ik denk ook niet dat praten zin heeft. Er is al meer voorgevallen, er is al vaker gepraat en na elk gesprek heb ik een rotgevoel, alsof ik telkens weer in een hoek word gepraat en dat wil ik niet meer. Ik heb ook gewoon niet de energie om de strijd aan te gaan die zeker zal komen als er gepraat zou worden. Daarbij zijn er ook gewoon dingen gebeurd die ik echt heel moeilijk naast me neer kan leggen, die mijn beeld van hen echt hebben aangetast, met name dingen naar mijn kinderen toe (heel erg uitvallen tegen mijn dochter die toen net vijf was, mijn zoon niks geven op zijn achtste verjaardag terwijl mijn dochter op haar verjaardag drie weken daarvoor wel een cadeau had gekregen). Maar ook andere dingen die lastig te verteren zijn.
Ik vind het moeilijk om mijn gevoel hierover een plekje te geven, juist dus nu met Kerst, omdat Kerst altijd echt "ons feest" was en ik was altijd zo blij met hoe we dat samen vierden, zo trots dat het bij ons nooit een verplicht nummertje was maar puur gezelligheid, al konden we de rest van het jaar best eens ruzie met elkaar hebben, met Kerst waren we één. En dat is nu dus weg.
Wat naar Susan.
Wat een rotgevoel.
Je moet dus echt afscheid nemen van een deel van je leven.
Niks aan te doen?
Je hoeft niets te vertellen hoor maar kan het opgelost worden met war afstand, tijd en dan weer eens praten denk je?
Zo voelt het inderdaad. Of er nog iets aan te doen is, weet ik niet, zoals het er nu uitziet, denk ik niet dat het nog goed zal komen, en áls het al goed zal komen, zal het nooit meer worden zoals het was. Ik denk ook niet dat praten zin heeft. Er is al meer voorgevallen, er is al vaker gepraat en na elk gesprek heb ik een rotgevoel, alsof ik telkens weer in een hoek word gepraat en dat wil ik niet meer. Ik heb ook gewoon niet de energie om de strijd aan te gaan die zeker zal komen als er gepraat zou worden. Daarbij zijn er ook gewoon dingen gebeurd die ik echt heel moeilijk naast me neer kan leggen, die mijn beeld van hen echt hebben aangetast, met name dingen naar mijn kinderen toe (heel erg uitvallen tegen mijn dochter die toen net vijf was, mijn zoon niks geven op zijn achtste verjaardag terwijl mijn dochter op haar verjaardag drie weken daarvoor wel een cadeau had gekregen). Maar ook andere dingen die lastig te verteren zijn.
Ik vind het moeilijk om mijn gevoel hierover een plekje te geven, juist dus nu met Kerst, omdat Kerst altijd echt "ons feest" was en ik was altijd zo blij met hoe we dat samen vierden, zo trots dat het bij ons nooit een verplicht nummertje was maar puur gezelligheid, al konden we de rest van het jaar best eens ruzie met elkaar hebben, met Kerst waren we één. En dat is nu dus weg.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.