Overig
alle pijlers
Kerstverdriet
woensdag 16 december 2015 om 15:25
Zijn er meer mensen met pijn in hun hart in deze dagen?
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
Ik ben bijna twee jaar gescheiden en dit is mijn tweede kerst als gescheidene.
Op zich gaat het prima, ik heb nieuwe verkering, dat is heel gezellig en dit jaar is mijn dochter bij mij met kerst.
Toch heeft kerst voor mij aan glans verloren.
Natuurlijk staat er een kerstboom en is het huis versierd.
Tijdens het versieren stond de kerst CD op die ik al jaaaaaren draai bij het optuigen van de boom, want mijn dochter hangt erg aan alles blijven doen zoals het was maar ik voel er helemaal niks meer bij. Ja, een soort verdrietje.
Mijn dochter is helemaal blij en daar gaat het om maar mijn strot zit af en toe dicht, ik mis het 'gezin', word flauw van de kerstliedjes in de supermarkt, de kerstcommercials en ik kan eerlijk gezegd niet wáchten tot het voorbij is.
Geen ramp, de wereld staat in brand en Mark Rutte heeft het ook niet makkelijk, ik weet het maar ik wil even lekker mijn kerstverdietigheid delen.
Klagen mag ook.
Niet ruziën please maar gewoon even lekker vertellen waarom het alleen nu of altijd al niet leuk was of is, kerst.
Wie was ooit ook erg fan en kan de christmas spirit om welke reden dan ook momenteel niet vinden?
Kom maar, kom maar, kom maar.....
zondag 27 december 2015 om 16:55
Ik ken die eenzame momenten dus zeker ook.
Sommige dingen kún je niet delen, hoe empathisch anderen ook kunnen reageren, meedenken, meeleven, sommige dingen moet je zelf doen en spelen zich af binnen jezelf, die probeer ik niet te ontlopen, maar die momenten te erkennen en er te laten zijn, te mogen laten zijn van mezelf, daar geef ik dan aan toe.
Juist zodat er weer ruimte komt om daarnaast ook weer andere en fijne, welkome emoties te kunnen voelen en oud/recent zeer niet de kans krijgt te gaan woekeren (en zo ongemerkt een veel prominentere plaats inneemt van binnen dan hoéft).
Ik mis mijn eigen kinderen (dagelijks) om me heen te hebben, bepaalde periodes uit mijn leven, het ooit toch óók saamhorige (ondanks allerlei problemen en disfunctionele ervaringen) en warme gezin waar ik zelf uitkom, specifieke mensen uit mijn leven, warmte/ voorbeeld/ meedenken/onvoorwaardelijke steun/liefde van/aan familieleden die overleden zijn, maar ook mensen die mijn liefde niet langer op prijs stelden, (of zelfs haat koesteren en proberen zichzelf en anderen te verbieden om van mij te "mogen" houden of ik van hun).
En veel mensen uit het verleden met wie contact verwaterd is, bewaar ik met liefde, dat is niet weg omdat ik ze niet langer zie of geen contact meer mee heb, omdat het een soort "weten" is geworden, dat het goed is zoals het is.
Dat we om elkaar geven, van betekenis zijn geweest ooit, wederzijds, gewaardeerd is en wordt, met een goed gevoel op terug kunnen kijken zonder behoefte om dat in het nu of toekomst voort te zetten.
Eea blijft vernieuwen en veranderen en dat bestaat voor mij náást alle anderen die nog een kleinere of grotere plaats innemen ergens binnenin mij.
Er komen nog steeds nieuwe mensen bij, als je ruimte houdt daarvoor, zoals dat gebeurt als je een kind erbij krijgt, dat gaat niet af van de liefde voor de bestaande andere mensen en kinderen van wie je al houdt: die komt erbij, je hart verruimt en groeit gewoon mee!
Een bezwaard hart heeft die ruimte misschien langere tijd niet echt helemaal 100%, overheerst liefde-met-pijn voor sommigen nu extra uitvergroot, maar nog altijd blijft een zekere liefde daarnaast voor alles en iedereen die daar al plaats in heeft genomen.
Sunemom: jouw liefde voor ál jouw kinderen houdt jou overeind, dat je treurt doet daar niks aan af, en "geluk bij een ongeluk" is dat er meer geliefdez zijn (man en kinderen) die jouw liefde en zorgzaamheid nodig hebben en jij van hun.
Ik hoop dat je de "harteloosheid" die je man nu tentoonspreidt kunt beschouwen als zíjn onmacht en instorten nu hij zijn werk niet heeft om zich in te begraven en hij misschien juist rondom deze niet alleen vrije, maar ook voor hém donkere kerstdagen zich geen raad weet met zijn gevoelens die hem nu overvallen en rauw/rouw op zijn bord komen.
Wees daar niet boos om, dat hij niet kan dealen en niet kan "faken" en niet kan opbrengen om gezellig te doen, zich er niet overheen kan zetten of parkeren tot een moment dat de familie weg is en de kinderen slapen.
Niet iedereen kan dat, zoals jij dat doet (en toch je verdriet toelaat, hier op het topic, en je daar alleen in voelt staan, eenzaam en onbegrepen, bij niemand kwijt kunt).
Hij voelt zich hoogstwaarschijnlijk net zo en jij veroordeelt hem daarom, óók hij mag niet voelen zoals hij zich voelt (depressief in bed en niet in staat om zichzelf daarbovenuit te tillen) of dat iig niet tonen/uiten.
Bij dreigend verlies of daadwerkelijk verlies heeft iedereen verschillende overlevingsmechanismen: vechten, vluchten, bevriezen.
En zo ook verschillende mechanismen om daarmee te dealen.
Ook 2 geliefden verschillen daarin: verwacht niet van elkaar dat je -omdat je van elkaar houdt en elkaar goed kent en samenleeft en samen hetzelfde verlies meemaakt, hetzelfde gezin hebt, dezelfde omstandigheden- op eenzelfde manier reageert op dezelfde gebeurtenissen of ervaringen.
Ga het svp elkaar niet kwalijk nemen of van elkaar precies de steun verwachten die je (zelf) zou kunnen gebruiken!
Blijf contact maken met elkaar ipv boos en teleurgesteld op elkaar te reageren en allebei in eigen eenzaamheid mee te dealen.
Ik vind het heel wat dat jullie zijn familie bij jullie thuis hebben uitgenodigd om kerst te vieren als dat betekent dat dat een gezellig samenzijn moet worden, en jullie allebei jezelf over eigen gevoelens heen moesten tillen (doen alsof iig) waar geen plaats voor is.
Ik geloof niet dat ik dat had kunnen opbrengen onder jullie omstandigheden, waarom heb je dat van jezelf (en hem) gevergd?
En ik heb destijds ook mijn verdriet niet aan mijn kinderen willen laten merken, het huilen was voor 's nachts als zij sliepen, tot mijn zus zei: waarom mogen zij dat niet zien van jou? Want daardoor is er voor hun ook geen ruimte voor hun verdriet, moeten zij een voorbeeld nemen aan hun "stoere" moeder, en leren dat er niks aan de hand is, terwijl er van alles aan de hand is?
Dan ontken je hun gevoelens en behoeften ook, + de mogelijkheid ontneem je ze dan om te laten zien dat verdriet er óók bij hoort, neem je dat van hun ook serieus, (ipv alleen de voordelen van ouders die apart wonen te benadrukken en te doen alsof het helemaal niet erg is, om ze dat te willen besparen) + de mogelijkheid om ze te leren dat je kunt vallen én (sterk) weer opstaan.
Ipv te doen alsof je als ouders gewoon niet valt.
Ze mogen best zien dat jij verdriet hebt én toch tegelijkertijd door tranen heen ook vrolijk kunt zijn, dat dat naast elkaar bestaat, dat jullie van slag raken en tegenslag kennen én jullie je erdoorheen slaan.
Dat je ook met kerst niet alleen maar van de vrolijke en gezellige kant hoeft te laten zien, dat je best een moment aandacht had mogen vragen voor de kinderen die er helaas niét bij mochten zijn (en er naar mijn stellige overtuiging wél bij waren, trouwens ).
Waarom buiten een familie moeten houden op zo'n moment omdat die dat niet zouden aankunnen?
Leer je kinderen maar dat dat er ook bij hoort, dat jij die andere kinderen óók liefhebt en er ook bij horen, er ook een moment van verdriet kan zijn zonder dat dat de hele avond en sfeer hoeft te overschaduwen, als je er wél even aandacht aan kunt besteden en elkaar kunt troosten en bijstaan, ff een arm om elkaar heen en daarna misschien juist luchtiger de rest van de avond kunt zijn (als die brok in je keel en dat wat als een blok op je maag ligt, niet stiekem in de keuken in je eentje eruit hoeft, laat staan als iedereen slaapt pas).
Geef ze maar mee dat oprecht nooit verkeerd is, verdriet en gemis niet alleen maar negatief is, maar ook "mooi" kan zijn, kan verbinden.
Je onderschat midden in je eigen verdriet misschien de veerkracht van familie en van je eigen kinderen, zoiets hoeft de avond niet te "verpesten" of de gezelligheid teniet te doen.
Je hoeft jezelf niet te verloochenen om eoa ideaalbeeld van kerst of van "familie" in stand te houden.
Je kinderen mogen best zien dat als je (even) huilt, dat niet onoverkomelijk erg is, dat je daarna ook weer lekker met hun kan knuffelen en iets leuks met ze kan doen.
Het is niet óf jezelf helemaal verliezen op zo'n moment dat je dat toelaat en deelt, óf maar helemaal onderdrukken/wegdrukken.
Een beladen manier van vrolijk fáken is misschien wel veel erger, terwijl je ogen en wat je uitstraalt niet aan die vrolijkheid meedoen.
Geef ze svp mee dat je verdrietig kunt zijn én tegelijkertijd blij met hun bent, van ze houdt, dat zij er nog wel zijn en zij nog even belangrijk zijn.
Ik denk dat het belangrijker is voor kinderen om te weten dat ouders het ook niet altijd precies weten hoe te reageren op nare en verdrietige gebeurtenissen, mét het vertrouwen erbij daar van slag van te kunnen zijn én ook wel weer uit te komen en te blijven functioneren, dan doen alsof die dingen er niet toe doen en alles "gewoon, vanzelf" weer verder gaat alsof er niks gebeurd is.
Probeer svp je man te "bereiken" en betrokken te blijven in elkaars manier van dealen, ipv jouw verdriet in te proberen te slikken en van hem hetzelfde te vragen of toe over te halen om "gezellig" mee te doen.
Je hoeft niet mee te gaan in zijn "lethargie" van dat moment, maar persoonlijk denk ik dat erkenning daarvan hem eerder daaruit haalt dan een beroep te doen op "wees een flinke jongen en grow some balls, jij moet sterk blijven voor mij, de kinderen en de familie en ik vind dit maar zwak" -of erger, dat ie zich moet schamen voor deze vertoning en zich niet ff daarover heen kan tillen.
Tot op zekere hoogte ben ik het eens met probéren even tijdelijk aan de kant te schuiven/parkeren tot een moment dat het "gepaster" is om daar volop aan toe te geven, aan de andere kant is dat preciés wat hij al die tijd blijkbaar al doet: uitstellen door zichzelf bezig te houden en af te leiden/ onderdrukken, juist met dit als gevolg nu hij die afleiding niet langer had op zijn vrije dagen.
Ik hoop echt dat jullie elkaar weer kunnen vastpakken alleen al, vasthouden, en met de kinderen samen vast kunnen houden, ook al hebben jullie verschillende manieren van hiermee omgaan.
Rouwverwerking doet ieder op eigen manier, vraag en geef daar begrip voor, vraag zijn betrokkenheid te behouden en zich niet af te sluiten, maar dit zoveel mogelijk sámen te doen, met respect voor elkaars verschillen hierin.
Sta niet toe dat jullie je voor elkaar gaan afsluiten, zoek desnoods eoa vorm van rouwbegeleiding (ieder los van elkaar), want teveel stellen lopen hierop kapot.
Herken dat zo vroeg mogelijk, ga elkaar daar svp niet om veroordelen en niet denken in termen van wat "sterk" is en wat "zwak".
Ik heb heel goed (te goed) geleerd om me eroverheen te zetten, wat er ook gebeurde: ik bleef de opgewekte, optimistische, begripvolle, anderen steunende persoon, de "sterke" die alle anderen erbij ook nog kon steunen enz.
Dat is niet wat je je kinderen wil meegeven als mechanisme, dan leer je ze net zo goed weer dat "doen alsof" en een pracht van een masker opzetten beter is dan wat je van binnen voelt gewoon te mogen voelen en daardoor juist in een gezonde mate kunt toelaten, dat het okay is om te voelen, ook als dat "vervelende"/lastige gevoelens zijn, dat je daar niet bang voor hoeft te zijn, niet hoeft te behoeden, vermijden en ontlopen, maar niet alleen fijne gevoelens wenselijk zijn, ook de nare erbij horen en dat je die kunt delen en een plek vinden.
En dat dát veel sterker is: vallen in het vertrouwen dat je weer opstaat, er nog bent, nog steeds functioneert, al is het tijdelijk wat minder vrolijk en dat dat komt doordat je je kracht nodig hebt om te mógen herstellen en het leven te hervatten zoals voorheen.
Jij kunt die familie en anderen daarin "opvoeden" door dat plekje op te eisen voor jouw andere kinderen, dat die er óók bijhoren en terecht ook! Door ze wel te (blijven) benoemen, de eer te geven die hun toekomt, een plekje te geven in jullie huis en jullie harten, en daar ook hardop voor uit te (durven) komen, dat dat iets normaals is.
En die familie went daaraan, neemt dat misschien van jou mee, gaat dat ook normaler vinden, veranderen misschien wel mee met jou, door jouw voorbeeld, doordat ze door jouw ogen misschien anders naar dit soort gebeurtenissen gaan kijken en hoe het óók kan (of zelfs gezonder kan dan hoe zij ermee omgaan).
Neem dus niet hún normen en waarden (van wat zij kénnen) als leidraad, en jezelf in allerlei bochten wringen om je je daaraan aan te proberen te passen en hún idee van "gezellig samenzijn met kerst" in te vullen.
Vráág ruimte voor jóuw beleving, voor jouw manier (en die van je man en kinderen) om daar onder jullie omstandigheden zélf invulling aan geven.
Vráág aan anderen om jezelf te mogen zijn, kwetsbaar te mogen zijn, door jezelf te zijn en jezelf te laten zien in allerlei facetten.
Dat betekent niet iedereen op elk moment "op te zadelen" met jouw gevoelens die op dat moment de overhand hebben, maar wel dat die er óók zijn en je niet de hele tijd maar vrolijk en gezellig hoeft te spelen en helemáál geen aandacht voor vraagt.
Er is zoiets als gedoseerd toelaten: het mag er zijn en hoeft niet al het andere te overschaduwen.
Ik heb afgelopen tijd véél meer/diepere verbondenheid met anderen gekregen juist omdat ze mijn kwetsbaarheden tegenwoordig ook meekrijgen én mijn positieve kanten erbij.
Vroeger alleen het positieve (masker) en dachten dat alles mij maar kwam aanwaaien of zo, dat ik nergens moeite mee had, alles zelf wel kon oplossen, nu eenmaal een optimistische inslag had oid, waardoor het mij maar makkelijk afging.
Dat ik evenveel meemaak en te verwerken heb en desondanks mij staande (en optimistisch) weet te houden oogst veel meer begrip dan dat ze eerst dachten ("jij hebt makkelijk praten maar jij kent mijn omstandigheden niet, jij kent blijkbaar geen tegenslag, bij jou gaat altijd alles maar goed blijkbaar"), want dat creeer je zelf, dat ze dat denken, als je dat verborgen houdt en allemaal zelf maar binnenhoudt om zelf in je eentje op te lossen en te verwerken.
Ik ken het verschil ook héél goed tussen "nep-vrolijk" doén en je oprecht vrolijk voelen, ondanks verdriet en gemis, als die lading nog zo hevig is en je krampachtig maar doet alsof er niks aan de hand is en de sfeer voor anderen maar fijn te houden.
Contacten (met familie, vrienden, gezinsleden en kennissen) is er veel oprechter door geworden, en het nodigt (in mijn ervaring) mensen juist uit om ook hun zgn "lastige" emoties te bespreken en te laten zien.
Want hun masker mag dan ook af, en dat is ook veel relaxter voor anderen, het wekt vertrouwen en vertrouwelijkheid als je jezelf durft te zijn en durft te delen met anderen wat er werkelijk in je omgaat (zonder dat je terplekke hoeft in te storten of je te verliezen in de lading van die gevoelens: die lading voélen moet je grotendeels toch zelf, dat kun je niet delen).
Ik heb geloof ik nog nooit zoveel armen om me heen gehad als dit jaar, allerlei blijken van warme affectie, terwijl ik helemaal niet zo geweldig in mijn vel zit. Juist als mensen kunnen zien dat je oprecht kunt lachen en huilen (of boos zijn of whatever aan emoties) word je authentieker, niemand verwacht van een ander dat het altijd maar goed met je gaat en je zo'n geweldig leven leidt, elke dag weer, zonder mindere periodes.
Het geeft het soort menselijkheid aan relaties, waardoor zij net zo menselijk mogen zijn (bij jou).
Sommige dingen kún je niet delen, hoe empathisch anderen ook kunnen reageren, meedenken, meeleven, sommige dingen moet je zelf doen en spelen zich af binnen jezelf, die probeer ik niet te ontlopen, maar die momenten te erkennen en er te laten zijn, te mogen laten zijn van mezelf, daar geef ik dan aan toe.
Juist zodat er weer ruimte komt om daarnaast ook weer andere en fijne, welkome emoties te kunnen voelen en oud/recent zeer niet de kans krijgt te gaan woekeren (en zo ongemerkt een veel prominentere plaats inneemt van binnen dan hoéft).
Ik mis mijn eigen kinderen (dagelijks) om me heen te hebben, bepaalde periodes uit mijn leven, het ooit toch óók saamhorige (ondanks allerlei problemen en disfunctionele ervaringen) en warme gezin waar ik zelf uitkom, specifieke mensen uit mijn leven, warmte/ voorbeeld/ meedenken/onvoorwaardelijke steun/liefde van/aan familieleden die overleden zijn, maar ook mensen die mijn liefde niet langer op prijs stelden, (of zelfs haat koesteren en proberen zichzelf en anderen te verbieden om van mij te "mogen" houden of ik van hun).
En veel mensen uit het verleden met wie contact verwaterd is, bewaar ik met liefde, dat is niet weg omdat ik ze niet langer zie of geen contact meer mee heb, omdat het een soort "weten" is geworden, dat het goed is zoals het is.
Dat we om elkaar geven, van betekenis zijn geweest ooit, wederzijds, gewaardeerd is en wordt, met een goed gevoel op terug kunnen kijken zonder behoefte om dat in het nu of toekomst voort te zetten.
Eea blijft vernieuwen en veranderen en dat bestaat voor mij náást alle anderen die nog een kleinere of grotere plaats innemen ergens binnenin mij.
Er komen nog steeds nieuwe mensen bij, als je ruimte houdt daarvoor, zoals dat gebeurt als je een kind erbij krijgt, dat gaat niet af van de liefde voor de bestaande andere mensen en kinderen van wie je al houdt: die komt erbij, je hart verruimt en groeit gewoon mee!
Een bezwaard hart heeft die ruimte misschien langere tijd niet echt helemaal 100%, overheerst liefde-met-pijn voor sommigen nu extra uitvergroot, maar nog altijd blijft een zekere liefde daarnaast voor alles en iedereen die daar al plaats in heeft genomen.
Sunemom: jouw liefde voor ál jouw kinderen houdt jou overeind, dat je treurt doet daar niks aan af, en "geluk bij een ongeluk" is dat er meer geliefdez zijn (man en kinderen) die jouw liefde en zorgzaamheid nodig hebben en jij van hun.
Ik hoop dat je de "harteloosheid" die je man nu tentoonspreidt kunt beschouwen als zíjn onmacht en instorten nu hij zijn werk niet heeft om zich in te begraven en hij misschien juist rondom deze niet alleen vrije, maar ook voor hém donkere kerstdagen zich geen raad weet met zijn gevoelens die hem nu overvallen en rauw/rouw op zijn bord komen.
Wees daar niet boos om, dat hij niet kan dealen en niet kan "faken" en niet kan opbrengen om gezellig te doen, zich er niet overheen kan zetten of parkeren tot een moment dat de familie weg is en de kinderen slapen.
Niet iedereen kan dat, zoals jij dat doet (en toch je verdriet toelaat, hier op het topic, en je daar alleen in voelt staan, eenzaam en onbegrepen, bij niemand kwijt kunt).
Hij voelt zich hoogstwaarschijnlijk net zo en jij veroordeelt hem daarom, óók hij mag niet voelen zoals hij zich voelt (depressief in bed en niet in staat om zichzelf daarbovenuit te tillen) of dat iig niet tonen/uiten.
Bij dreigend verlies of daadwerkelijk verlies heeft iedereen verschillende overlevingsmechanismen: vechten, vluchten, bevriezen.
En zo ook verschillende mechanismen om daarmee te dealen.
Ook 2 geliefden verschillen daarin: verwacht niet van elkaar dat je -omdat je van elkaar houdt en elkaar goed kent en samenleeft en samen hetzelfde verlies meemaakt, hetzelfde gezin hebt, dezelfde omstandigheden- op eenzelfde manier reageert op dezelfde gebeurtenissen of ervaringen.
Ga het svp elkaar niet kwalijk nemen of van elkaar precies de steun verwachten die je (zelf) zou kunnen gebruiken!
Blijf contact maken met elkaar ipv boos en teleurgesteld op elkaar te reageren en allebei in eigen eenzaamheid mee te dealen.
Ik vind het heel wat dat jullie zijn familie bij jullie thuis hebben uitgenodigd om kerst te vieren als dat betekent dat dat een gezellig samenzijn moet worden, en jullie allebei jezelf over eigen gevoelens heen moesten tillen (doen alsof iig) waar geen plaats voor is.
Ik geloof niet dat ik dat had kunnen opbrengen onder jullie omstandigheden, waarom heb je dat van jezelf (en hem) gevergd?
En ik heb destijds ook mijn verdriet niet aan mijn kinderen willen laten merken, het huilen was voor 's nachts als zij sliepen, tot mijn zus zei: waarom mogen zij dat niet zien van jou? Want daardoor is er voor hun ook geen ruimte voor hun verdriet, moeten zij een voorbeeld nemen aan hun "stoere" moeder, en leren dat er niks aan de hand is, terwijl er van alles aan de hand is?
Dan ontken je hun gevoelens en behoeften ook, + de mogelijkheid ontneem je ze dan om te laten zien dat verdriet er óók bij hoort, neem je dat van hun ook serieus, (ipv alleen de voordelen van ouders die apart wonen te benadrukken en te doen alsof het helemaal niet erg is, om ze dat te willen besparen) + de mogelijkheid om ze te leren dat je kunt vallen én (sterk) weer opstaan.
Ipv te doen alsof je als ouders gewoon niet valt.
Ze mogen best zien dat jij verdriet hebt én toch tegelijkertijd door tranen heen ook vrolijk kunt zijn, dat dat naast elkaar bestaat, dat jullie van slag raken en tegenslag kennen én jullie je erdoorheen slaan.
Dat je ook met kerst niet alleen maar van de vrolijke en gezellige kant hoeft te laten zien, dat je best een moment aandacht had mogen vragen voor de kinderen die er helaas niét bij mochten zijn (en er naar mijn stellige overtuiging wél bij waren, trouwens ).
Waarom buiten een familie moeten houden op zo'n moment omdat die dat niet zouden aankunnen?
Leer je kinderen maar dat dat er ook bij hoort, dat jij die andere kinderen óók liefhebt en er ook bij horen, er ook een moment van verdriet kan zijn zonder dat dat de hele avond en sfeer hoeft te overschaduwen, als je er wél even aandacht aan kunt besteden en elkaar kunt troosten en bijstaan, ff een arm om elkaar heen en daarna misschien juist luchtiger de rest van de avond kunt zijn (als die brok in je keel en dat wat als een blok op je maag ligt, niet stiekem in de keuken in je eentje eruit hoeft, laat staan als iedereen slaapt pas).
Geef ze maar mee dat oprecht nooit verkeerd is, verdriet en gemis niet alleen maar negatief is, maar ook "mooi" kan zijn, kan verbinden.
Je onderschat midden in je eigen verdriet misschien de veerkracht van familie en van je eigen kinderen, zoiets hoeft de avond niet te "verpesten" of de gezelligheid teniet te doen.
Je hoeft jezelf niet te verloochenen om eoa ideaalbeeld van kerst of van "familie" in stand te houden.
Je kinderen mogen best zien dat als je (even) huilt, dat niet onoverkomelijk erg is, dat je daarna ook weer lekker met hun kan knuffelen en iets leuks met ze kan doen.
Het is niet óf jezelf helemaal verliezen op zo'n moment dat je dat toelaat en deelt, óf maar helemaal onderdrukken/wegdrukken.
Een beladen manier van vrolijk fáken is misschien wel veel erger, terwijl je ogen en wat je uitstraalt niet aan die vrolijkheid meedoen.
Geef ze svp mee dat je verdrietig kunt zijn én tegelijkertijd blij met hun bent, van ze houdt, dat zij er nog wel zijn en zij nog even belangrijk zijn.
Ik denk dat het belangrijker is voor kinderen om te weten dat ouders het ook niet altijd precies weten hoe te reageren op nare en verdrietige gebeurtenissen, mét het vertrouwen erbij daar van slag van te kunnen zijn én ook wel weer uit te komen en te blijven functioneren, dan doen alsof die dingen er niet toe doen en alles "gewoon, vanzelf" weer verder gaat alsof er niks gebeurd is.
Probeer svp je man te "bereiken" en betrokken te blijven in elkaars manier van dealen, ipv jouw verdriet in te proberen te slikken en van hem hetzelfde te vragen of toe over te halen om "gezellig" mee te doen.
Je hoeft niet mee te gaan in zijn "lethargie" van dat moment, maar persoonlijk denk ik dat erkenning daarvan hem eerder daaruit haalt dan een beroep te doen op "wees een flinke jongen en grow some balls, jij moet sterk blijven voor mij, de kinderen en de familie en ik vind dit maar zwak" -of erger, dat ie zich moet schamen voor deze vertoning en zich niet ff daarover heen kan tillen.
Tot op zekere hoogte ben ik het eens met probéren even tijdelijk aan de kant te schuiven/parkeren tot een moment dat het "gepaster" is om daar volop aan toe te geven, aan de andere kant is dat preciés wat hij al die tijd blijkbaar al doet: uitstellen door zichzelf bezig te houden en af te leiden/ onderdrukken, juist met dit als gevolg nu hij die afleiding niet langer had op zijn vrije dagen.
Ik hoop echt dat jullie elkaar weer kunnen vastpakken alleen al, vasthouden, en met de kinderen samen vast kunnen houden, ook al hebben jullie verschillende manieren van hiermee omgaan.
Rouwverwerking doet ieder op eigen manier, vraag en geef daar begrip voor, vraag zijn betrokkenheid te behouden en zich niet af te sluiten, maar dit zoveel mogelijk sámen te doen, met respect voor elkaars verschillen hierin.
Sta niet toe dat jullie je voor elkaar gaan afsluiten, zoek desnoods eoa vorm van rouwbegeleiding (ieder los van elkaar), want teveel stellen lopen hierop kapot.
Herken dat zo vroeg mogelijk, ga elkaar daar svp niet om veroordelen en niet denken in termen van wat "sterk" is en wat "zwak".
Ik heb heel goed (te goed) geleerd om me eroverheen te zetten, wat er ook gebeurde: ik bleef de opgewekte, optimistische, begripvolle, anderen steunende persoon, de "sterke" die alle anderen erbij ook nog kon steunen enz.
Dat is niet wat je je kinderen wil meegeven als mechanisme, dan leer je ze net zo goed weer dat "doen alsof" en een pracht van een masker opzetten beter is dan wat je van binnen voelt gewoon te mogen voelen en daardoor juist in een gezonde mate kunt toelaten, dat het okay is om te voelen, ook als dat "vervelende"/lastige gevoelens zijn, dat je daar niet bang voor hoeft te zijn, niet hoeft te behoeden, vermijden en ontlopen, maar niet alleen fijne gevoelens wenselijk zijn, ook de nare erbij horen en dat je die kunt delen en een plek vinden.
En dat dát veel sterker is: vallen in het vertrouwen dat je weer opstaat, er nog bent, nog steeds functioneert, al is het tijdelijk wat minder vrolijk en dat dat komt doordat je je kracht nodig hebt om te mógen herstellen en het leven te hervatten zoals voorheen.
Jij kunt die familie en anderen daarin "opvoeden" door dat plekje op te eisen voor jouw andere kinderen, dat die er óók bijhoren en terecht ook! Door ze wel te (blijven) benoemen, de eer te geven die hun toekomt, een plekje te geven in jullie huis en jullie harten, en daar ook hardop voor uit te (durven) komen, dat dat iets normaals is.
En die familie went daaraan, neemt dat misschien van jou mee, gaat dat ook normaler vinden, veranderen misschien wel mee met jou, door jouw voorbeeld, doordat ze door jouw ogen misschien anders naar dit soort gebeurtenissen gaan kijken en hoe het óók kan (of zelfs gezonder kan dan hoe zij ermee omgaan).
Neem dus niet hún normen en waarden (van wat zij kénnen) als leidraad, en jezelf in allerlei bochten wringen om je je daaraan aan te proberen te passen en hún idee van "gezellig samenzijn met kerst" in te vullen.
Vráág ruimte voor jóuw beleving, voor jouw manier (en die van je man en kinderen) om daar onder jullie omstandigheden zélf invulling aan geven.
Vráág aan anderen om jezelf te mogen zijn, kwetsbaar te mogen zijn, door jezelf te zijn en jezelf te laten zien in allerlei facetten.
Dat betekent niet iedereen op elk moment "op te zadelen" met jouw gevoelens die op dat moment de overhand hebben, maar wel dat die er óók zijn en je niet de hele tijd maar vrolijk en gezellig hoeft te spelen en helemáál geen aandacht voor vraagt.
Er is zoiets als gedoseerd toelaten: het mag er zijn en hoeft niet al het andere te overschaduwen.
Ik heb afgelopen tijd véél meer/diepere verbondenheid met anderen gekregen juist omdat ze mijn kwetsbaarheden tegenwoordig ook meekrijgen én mijn positieve kanten erbij.
Vroeger alleen het positieve (masker) en dachten dat alles mij maar kwam aanwaaien of zo, dat ik nergens moeite mee had, alles zelf wel kon oplossen, nu eenmaal een optimistische inslag had oid, waardoor het mij maar makkelijk afging.
Dat ik evenveel meemaak en te verwerken heb en desondanks mij staande (en optimistisch) weet te houden oogst veel meer begrip dan dat ze eerst dachten ("jij hebt makkelijk praten maar jij kent mijn omstandigheden niet, jij kent blijkbaar geen tegenslag, bij jou gaat altijd alles maar goed blijkbaar"), want dat creeer je zelf, dat ze dat denken, als je dat verborgen houdt en allemaal zelf maar binnenhoudt om zelf in je eentje op te lossen en te verwerken.
Ik ken het verschil ook héél goed tussen "nep-vrolijk" doén en je oprecht vrolijk voelen, ondanks verdriet en gemis, als die lading nog zo hevig is en je krampachtig maar doet alsof er niks aan de hand is en de sfeer voor anderen maar fijn te houden.
Contacten (met familie, vrienden, gezinsleden en kennissen) is er veel oprechter door geworden, en het nodigt (in mijn ervaring) mensen juist uit om ook hun zgn "lastige" emoties te bespreken en te laten zien.
Want hun masker mag dan ook af, en dat is ook veel relaxter voor anderen, het wekt vertrouwen en vertrouwelijkheid als je jezelf durft te zijn en durft te delen met anderen wat er werkelijk in je omgaat (zonder dat je terplekke hoeft in te storten of je te verliezen in de lading van die gevoelens: die lading voélen moet je grotendeels toch zelf, dat kun je niet delen).
Ik heb geloof ik nog nooit zoveel armen om me heen gehad als dit jaar, allerlei blijken van warme affectie, terwijl ik helemaal niet zo geweldig in mijn vel zit. Juist als mensen kunnen zien dat je oprecht kunt lachen en huilen (of boos zijn of whatever aan emoties) word je authentieker, niemand verwacht van een ander dat het altijd maar goed met je gaat en je zo'n geweldig leven leidt, elke dag weer, zonder mindere periodes.
Het geeft het soort menselijkheid aan relaties, waardoor zij net zo menselijk mogen zijn (bij jou).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 27 december 2015 om 17:01
quote:BridgetteDubois schreef op 27 december 2015 @ 16:51:
Belachelijke vraag, of je ergens al overheen bent. Ik snap dat echt niet.
Mijn neef is al zo'n 30 jaar geleden overleden maar ik stuur met belangrijke gelegenheden altijd nog even een berichtje naar tante.
Kia ik heb je een pb gestuurd Ik zag het, zal hem vanavond beantwoorden .
Belachelijke vraag, of je ergens al overheen bent. Ik snap dat echt niet.
Mijn neef is al zo'n 30 jaar geleden overleden maar ik stuur met belangrijke gelegenheden altijd nog even een berichtje naar tante.
Kia ik heb je een pb gestuurd Ik zag het, zal hem vanavond beantwoorden .
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
zondag 27 december 2015 om 17:10
quote:Eleonora-1 schreef op 27 december 2015 @ 15:55:
Suzy, ik reageer even op je stukje over het meenemen van de goede dingen.
Dat lukt soms.
Niet altijd.
Ik schreef al dat ik minder onbevangen ben geworden. Misschien zelfs zuur en verongelijkt.
Eigenlijk hoop ik dat ik, naarmate de tijd verstrijkt, er meer waardering komt, van mij, voor de goede dingen van de laatste jaren. Nu vind ik dat nog moeilijk merk ik. Ik kan nauwelijks herinneringen oproepen zonder er boos of verdrietig om te worden.
In deze tijd dus he, want op de een of andere manier is het een rottijd, dit.
De rest van het jaar gaat dat veel beter.
Lieverd, dat kán nu ook nog niet, dus verwacht/ verg dat niet van jezelf!
Daar heb ik ook jaren over gedaan hoor, dat ontstaat niet zomaar, dat is "hard werken" geblazen, kost niet alleen tijd maar ook de nodige inspanning!
Tijd alleen heelt dus niét alle wonden, je moet ook wat doen in die tijd!
(familielid van mij denkt na járen nog steeds even fel en heftig over gebeurtenissen en ervaringen uit het verleden, dus tijd alleen zonder aandacht voor (de lading van) die gebeurtenissen werkt niet! Dus als dat ook maar even wordt aangeraakt, is het weer even hevig en heftig. Als je dat heftige inkapselt en ergens heel ver weg stopt, ontwikkelt het zich niet, blijft intact en is het dat wat je (aan emotionele bal) onder de oppervlakte koestert).
Er zit een bepaalde ontwikkeling in, als je (gedoseerd) gevoelens toelaat, erom treurt, boos kunt zijn, zelfs verbitterd mag zijn, op welke manier dan ook naar kijkt, ze voelt zoals ze nú aanvoelen, dat niet voeden en ook niet negeren dus.
En waar jij nu bent in die ontwikkeling zegt niet dat je daar ook (in) blijft.
Zolang je niet "opkropt" en ergens diep in jezelf verstopt, is die ontwikkeling in gang, en zal mettertijd die lading verminderen of veranderen, nuanceren, een minder centrale plaats innemen, een andere positie innemen in jouw leven en wat daar nog meer in voorvalt.
En soms is het zo, dat hoe meer afstand (hoe verder in het verleden bijv) je daar een neutraler of milder kijk op krijgt, ontdaan van de heftigheid van het begin (en ik vind zeker zo'n 2 jaar na dato nog echt horend tot een begin).
Een nieuwe liefde vertroebelt dat proces misschien, omdat je dan ook weer fijne ervaringen meemaakt, zij het met een ander, op datzelfde gebied. Dat is zowel fijn en welkom als verwarrend, als daar nog een schaduw uit het verleden op ligt.
Logisch toch?!
Het ontwikkelt zich dan hand in hand, naast elkaar.
Naarmate het een naar de achtergrond verdwijnt, komt er ruimte voor het ander en ook meer vertrouwen.
Dat moet je weer opbouwen, als dat beschadigd is, dat is er niet zomaar, dat groeit.
Dat heeft tijd nodig. En geduld.
Hopelijk slijt de bitterheid en is er dan ook in de decembermaand ruimte voor het koesteren van de fijne dingen.
Suzy, ik reageer even op je stukje over het meenemen van de goede dingen.
Dat lukt soms.
Niet altijd.
Ik schreef al dat ik minder onbevangen ben geworden. Misschien zelfs zuur en verongelijkt.
Eigenlijk hoop ik dat ik, naarmate de tijd verstrijkt, er meer waardering komt, van mij, voor de goede dingen van de laatste jaren. Nu vind ik dat nog moeilijk merk ik. Ik kan nauwelijks herinneringen oproepen zonder er boos of verdrietig om te worden.
In deze tijd dus he, want op de een of andere manier is het een rottijd, dit.
De rest van het jaar gaat dat veel beter.
Lieverd, dat kán nu ook nog niet, dus verwacht/ verg dat niet van jezelf!
Daar heb ik ook jaren over gedaan hoor, dat ontstaat niet zomaar, dat is "hard werken" geblazen, kost niet alleen tijd maar ook de nodige inspanning!
Tijd alleen heelt dus niét alle wonden, je moet ook wat doen in die tijd!
(familielid van mij denkt na járen nog steeds even fel en heftig over gebeurtenissen en ervaringen uit het verleden, dus tijd alleen zonder aandacht voor (de lading van) die gebeurtenissen werkt niet! Dus als dat ook maar even wordt aangeraakt, is het weer even hevig en heftig. Als je dat heftige inkapselt en ergens heel ver weg stopt, ontwikkelt het zich niet, blijft intact en is het dat wat je (aan emotionele bal) onder de oppervlakte koestert).
Er zit een bepaalde ontwikkeling in, als je (gedoseerd) gevoelens toelaat, erom treurt, boos kunt zijn, zelfs verbitterd mag zijn, op welke manier dan ook naar kijkt, ze voelt zoals ze nú aanvoelen, dat niet voeden en ook niet negeren dus.
En waar jij nu bent in die ontwikkeling zegt niet dat je daar ook (in) blijft.
Zolang je niet "opkropt" en ergens diep in jezelf verstopt, is die ontwikkeling in gang, en zal mettertijd die lading verminderen of veranderen, nuanceren, een minder centrale plaats innemen, een andere positie innemen in jouw leven en wat daar nog meer in voorvalt.
En soms is het zo, dat hoe meer afstand (hoe verder in het verleden bijv) je daar een neutraler of milder kijk op krijgt, ontdaan van de heftigheid van het begin (en ik vind zeker zo'n 2 jaar na dato nog echt horend tot een begin).
Een nieuwe liefde vertroebelt dat proces misschien, omdat je dan ook weer fijne ervaringen meemaakt, zij het met een ander, op datzelfde gebied. Dat is zowel fijn en welkom als verwarrend, als daar nog een schaduw uit het verleden op ligt.
Logisch toch?!
Het ontwikkelt zich dan hand in hand, naast elkaar.
Naarmate het een naar de achtergrond verdwijnt, komt er ruimte voor het ander en ook meer vertrouwen.
Dat moet je weer opbouwen, als dat beschadigd is, dat is er niet zomaar, dat groeit.
Dat heeft tijd nodig. En geduld.
Hopelijk slijt de bitterheid en is er dan ook in de decembermaand ruimte voor het koesteren van de fijne dingen.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 27 december 2015 om 17:20
Mijn man had zijn familie uitgenodigd, hij wilde kerst met ze vieren. Ik heb gevraagd het af te blazen, eerst voor mezelf, later voor ons allemaal. Maar dat wilde hij niet en ja het steekt dat hij mij er uiteindelijk mee laat zitten.
Als er gezucht wordt op het moment dat er iets van emotie zichtbaar wordt dan nodigt dat niet uit. Ik heb te vaak mijn neus gestoten bij mijn schoonfamilie. De dag na de crematie zei mijn schoonzus tegen mijn dochter dat ze wel met haar mee mocht rijden als ze maar niet weer over haar zusje begon, dochter was dat zo ontdaan van dat ze maar gewoon met ons mee is gegaan. Schoonzus vond dat maar raar, we moesten onze dochter maar leren niet zo in het verdriet te blijven hangen. Ik ben de eerste weken (maanden) na de bevalling behoorlijk ziek geweest, de standaardvraag was wanneer ik eindelijk weer eens zou gaan werken.
Mijn kinderen mogen hun emotie tonen en zien mij ook best wel emotioneel reageren. Ik behoed ze wel zoveel mogelijk voor harde reacties van buiten ons gezin. Ik voelde me zwaar op mijn hart getapt toen er twee weken na de crematie van mijn kleine meisje iemand zei dat ik niet zo negarief moest doen, dat ik moest zorgen dat ik gewoon met lol doorging. Mijn doet het pijn als me gevraagd wordt of ik mijn dochtertje nog steeds mis. Dat probeer ik de kinderen te besparen.
Ik neem mijn man niet kwalijk dat hij het anders verwerkt. Zie het patroon ook heus wel. Na het overlijden van mijn oudste ben ik in mijn werk gevlucht en ik herken dat onmetelijk diepe gat waar je invalt als dat werk dan wegvalt. Ik denk niet in sterk of zwak, deel in elk geval niet zo in. Ik overleef, net als hij en daarin is geen sterk of zwak. Ik voel me ook helemaal niet sterk mocht dat zo overkomen, ik voel vanalles maar geen kracht.
Ik deel zoveel meer dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er zijn de afgelopen maanden mensen geweest die mijn tranen hebben gezien, die weten dat het echt slecht gaat, die dat niet enkel horen maar het ook zien. Dat heb ik nooit gehad, nooit toegelaten. Van heel kleins af aan ga ik altijd gewoon door een dat kan ik nu niet meer. Ik probeer het ook niet, ik prijs me gelukkig met de kinderen die ik wel mocht houden en met een paar fijne mensen om me heen, maar de angst om nog meer gekwetst te worden ja die blijft.
Dank je gedanst
Succes amaia!
Als er gezucht wordt op het moment dat er iets van emotie zichtbaar wordt dan nodigt dat niet uit. Ik heb te vaak mijn neus gestoten bij mijn schoonfamilie. De dag na de crematie zei mijn schoonzus tegen mijn dochter dat ze wel met haar mee mocht rijden als ze maar niet weer over haar zusje begon, dochter was dat zo ontdaan van dat ze maar gewoon met ons mee is gegaan. Schoonzus vond dat maar raar, we moesten onze dochter maar leren niet zo in het verdriet te blijven hangen. Ik ben de eerste weken (maanden) na de bevalling behoorlijk ziek geweest, de standaardvraag was wanneer ik eindelijk weer eens zou gaan werken.
Mijn kinderen mogen hun emotie tonen en zien mij ook best wel emotioneel reageren. Ik behoed ze wel zoveel mogelijk voor harde reacties van buiten ons gezin. Ik voelde me zwaar op mijn hart getapt toen er twee weken na de crematie van mijn kleine meisje iemand zei dat ik niet zo negarief moest doen, dat ik moest zorgen dat ik gewoon met lol doorging. Mijn doet het pijn als me gevraagd wordt of ik mijn dochtertje nog steeds mis. Dat probeer ik de kinderen te besparen.
Ik neem mijn man niet kwalijk dat hij het anders verwerkt. Zie het patroon ook heus wel. Na het overlijden van mijn oudste ben ik in mijn werk gevlucht en ik herken dat onmetelijk diepe gat waar je invalt als dat werk dan wegvalt. Ik denk niet in sterk of zwak, deel in elk geval niet zo in. Ik overleef, net als hij en daarin is geen sterk of zwak. Ik voel me ook helemaal niet sterk mocht dat zo overkomen, ik voel vanalles maar geen kracht.
Ik deel zoveel meer dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er zijn de afgelopen maanden mensen geweest die mijn tranen hebben gezien, die weten dat het echt slecht gaat, die dat niet enkel horen maar het ook zien. Dat heb ik nooit gehad, nooit toegelaten. Van heel kleins af aan ga ik altijd gewoon door een dat kan ik nu niet meer. Ik probeer het ook niet, ik prijs me gelukkig met de kinderen die ik wel mocht houden en met een paar fijne mensen om me heen, maar de angst om nog meer gekwetst te worden ja die blijft.
Dank je gedanst
Succes amaia!
zondag 27 december 2015 om 17:31
Sunemom, ik verbaas me over de idiote mensen in jouw omgeving. Die schoonfamilie zou ik mooi links laten liggen. Brengt alleen maar meer verdriet. Bah.
Ik hoop dat jij en je man elkaar weer zullen vinden in alle ellende.
Kon ik je maar een dagje vergetelheid bieden, dan kon je even op krachten komen voor je je weer schrap moet zetten in het dagelijks leven.
Ik hoop dat jij en je man elkaar weer zullen vinden in alle ellende.
Kon ik je maar een dagje vergetelheid bieden, dan kon je even op krachten komen voor je je weer schrap moet zetten in het dagelijks leven.
zondag 27 december 2015 om 17:42
quote:Sunemom schreef op 27 december 2015 @ 17:20:
Mijn man had zijn familie uitgenodigd, hij wilde kerst met ze vieren. Ik heb gevraagd het af te blazen, eerst voor mezelf, later voor ons allemaal. Maar dat wilde hij niet en ja het steekt dat hij mij er uiteindelijk mee laat zitten.
Als er gezucht wordt op het moment dat er iets van emotie zichtbaar wordt dan nodigt dat niet uit. Ik heb te vaak mijn neus gestoten bij mijn schoonfamilie. De dag na de crematie zei mijn schoonzus tegen mijn dochter dat ze wel met haar mee mocht rijden als ze maar niet weer over haar zusje begon, dochter was dat zo ontdaan van dat ze maar gewoon met ons mee is gegaan. Schoonzus vond dat maar raar, we moesten onze dochter maar leren niet zo in het verdriet te blijven hangen. Ik ben de eerste weken (maanden) na de bevalling behoorlijk ziek geweest, de standaardvraag was wanneer ik eindelijk weer eens zou gaan werken.
Mijn kinderen mogen hun emotie tonen en zien mij ook best wel emotioneel reageren. Ik behoed ze wel zoveel mogelijk voor harde reacties van buiten ons gezin. Ik voelde me zwaar op mijn hart getapt toen er twee weken na de crematie van mijn kleine meisje iemand zei dat ik niet zo negarief moest doen, dat ik moest zorgen dat ik gewoon met lol doorging. Mijn doet het pijn als me gevraagd wordt of ik mijn dochtertje nog steeds mis. Dat probeer ik de kinderen te besparen.
Ik neem mijn man niet kwalijk dat hij het anders verwerkt. Zie het patroon ook heus wel. Na het overlijden van mijn oudste ben ik in mijn werk gevlucht en ik herken dat onmetelijk diepe gat waar je invalt als dat werk dan wegvalt. Ik denk niet in sterk of zwak, deel in elk geval niet zo in. Ik overleef, net als hij en daarin is geen sterk of zwak. Ik voel me ook helemaal niet sterk mocht dat zo overkomen, ik voel vanalles maar geen kracht.
Ik deel zoveel meer dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er zijn de afgelopen maanden mensen geweest die mijn tranen hebben gezien, die weten dat het echt slecht gaat, die dat niet enkel horen maar het ook zien. Dat heb ik nooit gehad, nooit toegelaten. Van heel kleins af aan ga ik altijd gewoon door een dat kan ik nu niet meer. Ik probeer het ook niet, ik prijs me gelukkig met de kinderen die ik wel mocht houden en met een paar fijne mensen om me heen, maar de angst om nog meer gekwetst te worden ja die blijft.
Dank je gedanst
Succes amaia!Sunemom !!!!!! Ik hoop echt dat jullie hier doorheen gaan komen! En dat je omgeving ook eens gaat begrijpen dat je kind verliezen het ergste is wat je kan gebeuren als moeder! Ondanks dat je al kinderen hebt, het verdriet is er niet minder door. Wat een rot reacties... onvoorstelbaar!
Mijn man had zijn familie uitgenodigd, hij wilde kerst met ze vieren. Ik heb gevraagd het af te blazen, eerst voor mezelf, later voor ons allemaal. Maar dat wilde hij niet en ja het steekt dat hij mij er uiteindelijk mee laat zitten.
Als er gezucht wordt op het moment dat er iets van emotie zichtbaar wordt dan nodigt dat niet uit. Ik heb te vaak mijn neus gestoten bij mijn schoonfamilie. De dag na de crematie zei mijn schoonzus tegen mijn dochter dat ze wel met haar mee mocht rijden als ze maar niet weer over haar zusje begon, dochter was dat zo ontdaan van dat ze maar gewoon met ons mee is gegaan. Schoonzus vond dat maar raar, we moesten onze dochter maar leren niet zo in het verdriet te blijven hangen. Ik ben de eerste weken (maanden) na de bevalling behoorlijk ziek geweest, de standaardvraag was wanneer ik eindelijk weer eens zou gaan werken.
Mijn kinderen mogen hun emotie tonen en zien mij ook best wel emotioneel reageren. Ik behoed ze wel zoveel mogelijk voor harde reacties van buiten ons gezin. Ik voelde me zwaar op mijn hart getapt toen er twee weken na de crematie van mijn kleine meisje iemand zei dat ik niet zo negarief moest doen, dat ik moest zorgen dat ik gewoon met lol doorging. Mijn doet het pijn als me gevraagd wordt of ik mijn dochtertje nog steeds mis. Dat probeer ik de kinderen te besparen.
Ik neem mijn man niet kwalijk dat hij het anders verwerkt. Zie het patroon ook heus wel. Na het overlijden van mijn oudste ben ik in mijn werk gevlucht en ik herken dat onmetelijk diepe gat waar je invalt als dat werk dan wegvalt. Ik denk niet in sterk of zwak, deel in elk geval niet zo in. Ik overleef, net als hij en daarin is geen sterk of zwak. Ik voel me ook helemaal niet sterk mocht dat zo overkomen, ik voel vanalles maar geen kracht.
Ik deel zoveel meer dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er zijn de afgelopen maanden mensen geweest die mijn tranen hebben gezien, die weten dat het echt slecht gaat, die dat niet enkel horen maar het ook zien. Dat heb ik nooit gehad, nooit toegelaten. Van heel kleins af aan ga ik altijd gewoon door een dat kan ik nu niet meer. Ik probeer het ook niet, ik prijs me gelukkig met de kinderen die ik wel mocht houden en met een paar fijne mensen om me heen, maar de angst om nog meer gekwetst te worden ja die blijft.
Dank je gedanst
Succes amaia!Sunemom !!!!!! Ik hoop echt dat jullie hier doorheen gaan komen! En dat je omgeving ook eens gaat begrijpen dat je kind verliezen het ergste is wat je kan gebeuren als moeder! Ondanks dat je al kinderen hebt, het verdriet is er niet minder door. Wat een rot reacties... onvoorstelbaar!
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
zondag 27 december 2015 om 17:50
Sunemom ik wilde ook nog even kwijt dat ik enorm veel respect heb voor je. Een kind verliezen is het afschuwelijkste wat er is. Als ik die van mij zou kwijtraken zou ik er zelf ook mee ophouden. Jij gaat door, ik weet wel dat je moet voor je andere kinderen maar toch, respect
Mijn tante is ook doorgegaan. Zij zegt altijd met tranen in haar ogen,ach ik heb er in elk geval 1 van de 3 veilig thuis. En zo probeert zij ermee om te gaan. En die heeft een afschuwelijke lijdensweg van 4 jaar meegemaakt met haar kind (hersentumor) . Het komt niet in mijn hoofd op om na 30 jaar te zeggen, goh ben je er nou nog niet eens overheen?
Sterkte
Mijn tante is ook doorgegaan. Zij zegt altijd met tranen in haar ogen,ach ik heb er in elk geval 1 van de 3 veilig thuis. En zo probeert zij ermee om te gaan. En die heeft een afschuwelijke lijdensweg van 4 jaar meegemaakt met haar kind (hersentumor) . Het komt niet in mijn hoofd op om na 30 jaar te zeggen, goh ben je er nou nog niet eens overheen?
Sterkte
zondag 27 december 2015 om 18:29
quote:Sunemom schreef op 27 december 2015 @ 17:20:
Ik deel zoveel meer dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er zijn de afgelopen maanden mensen geweest die mijn tranen hebben gezien, die weten dat het echt slecht gaat, die dat niet enkel horen maar het ook zien. Dat heb ik nooit gehad, nooit toegelaten. Van heel kleins af aan ga ik altijd gewoon door een dat kan ik nu niet meer. Ik probeer het ook niet, ik prijs me gelukkig met de kinderen die ik wel mocht houden en met een paar fijne mensen om me heen, maar de angst om nog meer gekwetst te worden ja die blijft.
Ik quote dit stukje even bewust, Sunemom, in de hoop dat je het nog eens terugleest en ziet hoe ongelofelijk trots jij mag zijn op jezelf. Want vrouw, wat ben jij sterk. Als je zoveel meegemaakt hebt, je blik op de wereld door zoveel negatieve ervaringen gevormd moet zijn en dat je dan toch, voorzichtig en beetje bij beetje, jezelf open probeert te stellen voor anderen. Jezelf laat zien al werd en wordt je zovaak niet gezien en gehoord. Maar dat je het toch blijft proberen, voor jezelf, voor je kinderen, dat maakt je een ontzettend dappere vrouw. Voor mij tenminste wel. Daar kan deze meelezer niet anders dan veel respect voor hebben.
Toch zou ik je, net als SaveTheDay en vele anderen denk ik, gunnen dat je wat minder sterk zou moeten zijn. Dan wordt het ook een beetje makkelijker om kwetsbaar te kunnen zijn. Een dagje voor jezelf, even niet Sunemom de supermom, maar gewoon Sunemom. Die geen gezin hoeft te dragen, die even niet hoeft te werken, maar gewoon zichzelf mag zijn. Iets leuks mag doen. Alleen of met een vriendin ofzo. Kan dat denk je? Is er iemand die op je kinderen kan passen?
Dikke knuffel, trouwens ook voor alle anderen die zich met meer of minder genoegen door de feestdagen slepen, terwijl ze al dat verdriet bij zich dragen
Ik deel zoveel meer dan ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er zijn de afgelopen maanden mensen geweest die mijn tranen hebben gezien, die weten dat het echt slecht gaat, die dat niet enkel horen maar het ook zien. Dat heb ik nooit gehad, nooit toegelaten. Van heel kleins af aan ga ik altijd gewoon door een dat kan ik nu niet meer. Ik probeer het ook niet, ik prijs me gelukkig met de kinderen die ik wel mocht houden en met een paar fijne mensen om me heen, maar de angst om nog meer gekwetst te worden ja die blijft.
Ik quote dit stukje even bewust, Sunemom, in de hoop dat je het nog eens terugleest en ziet hoe ongelofelijk trots jij mag zijn op jezelf. Want vrouw, wat ben jij sterk. Als je zoveel meegemaakt hebt, je blik op de wereld door zoveel negatieve ervaringen gevormd moet zijn en dat je dan toch, voorzichtig en beetje bij beetje, jezelf open probeert te stellen voor anderen. Jezelf laat zien al werd en wordt je zovaak niet gezien en gehoord. Maar dat je het toch blijft proberen, voor jezelf, voor je kinderen, dat maakt je een ontzettend dappere vrouw. Voor mij tenminste wel. Daar kan deze meelezer niet anders dan veel respect voor hebben.
Toch zou ik je, net als SaveTheDay en vele anderen denk ik, gunnen dat je wat minder sterk zou moeten zijn. Dan wordt het ook een beetje makkelijker om kwetsbaar te kunnen zijn. Een dagje voor jezelf, even niet Sunemom de supermom, maar gewoon Sunemom. Die geen gezin hoeft te dragen, die even niet hoeft te werken, maar gewoon zichzelf mag zijn. Iets leuks mag doen. Alleen of met een vriendin ofzo. Kan dat denk je? Is er iemand die op je kinderen kan passen?
Dikke knuffel, trouwens ook voor alle anderen die zich met meer of minder genoegen door de feestdagen slepen, terwijl ze al dat verdriet bij zich dragen
zondag 27 december 2015 om 18:40
Wat een vreselijke schoonfamilie heb jij Sunemom, ongelooflijk. En wat fijn dat je enigszins begrip voelt voor je man en zijn verdriet maar ik begrijp tegelijkertijd ook de frustratie. Lijkt me heel moeilijk als je er zo anders in staat. Maar gezien de familie van je man kan ik wel enigszins plaatsen waarom hij op die manier reageert.
En sterk of niet sterk, ik weet nooit zo goed wat dat is. Ben je sterk als je gewoon doorploetert? Mensen zeiden bij mij dat ik zo sterk was en er zo goed mee omging toen ik ziek werd. Maar ik deed gewoon maar wat, had niet het gevoel dat ik bewust 'koos' voor een manier van ermee omgaan. Achteraf weet ik niet of het zo sterk was om alle negatieve emoties buiten te sluiten, zoals ik meestal doe. Ik probeer me nu met hulp van een coach voorzichtig wat kwetsbaarder op te stellen, maar dat vind ik heel lastig. Zelfs een ander vragen iets simpels te doen (boodschappen, een klusje in huis) vind ik al lastig, laat staan meer persoonlijke behoeften als een luisterend oor. Dus voor mezelf denk ik dat je 'sterkte' moet interpreteren als 'op een zo gezond mogelijk manier ermee omgaan'. En dat is de ene keer de moeilijke emoties aan de kant schuiven en proberen te genieten van wat wel kan, en de andere keer accepteren (ook zo'n klotewoord vind ik dat) dat je je rot voelt.
En sterk of niet sterk, ik weet nooit zo goed wat dat is. Ben je sterk als je gewoon doorploetert? Mensen zeiden bij mij dat ik zo sterk was en er zo goed mee omging toen ik ziek werd. Maar ik deed gewoon maar wat, had niet het gevoel dat ik bewust 'koos' voor een manier van ermee omgaan. Achteraf weet ik niet of het zo sterk was om alle negatieve emoties buiten te sluiten, zoals ik meestal doe. Ik probeer me nu met hulp van een coach voorzichtig wat kwetsbaarder op te stellen, maar dat vind ik heel lastig. Zelfs een ander vragen iets simpels te doen (boodschappen, een klusje in huis) vind ik al lastig, laat staan meer persoonlijke behoeften als een luisterend oor. Dus voor mezelf denk ik dat je 'sterkte' moet interpreteren als 'op een zo gezond mogelijk manier ermee omgaan'. En dat is de ene keer de moeilijke emoties aan de kant schuiven en proberen te genieten van wat wel kan, en de andere keer accepteren (ook zo'n klotewoord vind ik dat) dat je je rot voelt.
Tjezus, wat vals
zondag 27 december 2015 om 19:24
Sunemom: wat een verschrikking, die schoonfamilie.
Dat zulke mensen nog bestáán!
Zo lastig is het toch niet om te bedenken hoe pijnlijk dit alles is, ook al heb je zoiets zelf nooit meegemaakt.
En geen wonder ook dat je man het zo moeilijk heeft met zijn emoties.
Neem je eigen kwetsbaarheid en die van je man en kinderen serieus, kom ervoor op (al is het achteraf), alleen al door te reageren met "besef je wel hoe kwetsend het is, wat je nu zegt/ doet?
Hoe haal je het in je botte hersens hoofd?
Blijven hangen? vind je het normaal om dit soort opmerkingen te maken als iemands kind/ zusje net is overleden?"
En daarnaast zou ik een hele hele hele grote (over)dosis afstand nemen van deze familieleden (en evt "vrienden" enz) die geeneens de minimale empathie bezitten, noch normale regels van fatsoen begrijpen, wat wel en not done is, laat staan als ze zo dichtbij staan niet eens kunnen inleven in de impact van zoiets op je hele leven, en dat van je hele gezin.
Ik zou mijzelf en mijn kinderen daar iig niet langer aan blootstellen om het zéker te weten dat ze die kans niet eens meer krijgen om op jullie ziel te trappen.
Als je het niet al gedaan hebt, zou ik hierbij mezelf plechtig beloven dat je niet na dit soort ervaringen (met wie dan ook) een hele grote dosis afstand houdt, en zeker niet diezelfde mensen bij jou thuis uitnodigt, waar je je veilig moet voelen en jezelf moet kunnen zijn en een grens moet kunnen trekken zonder iemand buiten te hoeven gooien.
Als je al voor de vorm enige mate van contact houdt met hun, dan iig zo dat je zelf invloed hebt, dus weg kunt gaan uit de situatie wanneer jij wilt, je kinderen niét bij hun in de buurt zetten, niet mee laten rijden met hun in 1 auto, en tegengas geeft als iemand zoiets nog eens mocht flikken. Word maar flink boos, wat dénken dit soort mensen wel niet?
Dat heeft echt niks meer met onwetendheid te maken van hun kant, imo, ik had ze eruit geschópt.
In die zin vind ik dat je ook mag opstaan (uit zelfbescherming en de bescherming van je kinderen) tegenover je man, als die zulke familieleden wil ontvangen met kerst, bij jullie thuis.
Dat mag, maar dan was ik niet gebleven, laat staan aan meegewerkt.
Ik had dat afgeblazen als het zijn idee was en hij kwam zelf niet naar beneden, liet jou al dat werk verrichten en die familie "verwelkomen" en entertainen?
Misschien had ik dat toen ik jonger was ook zoals jou gedaan, hoor, de eerlijkheid gebiedt dat ik ook te lang de hand boven het hoofd van div familieleden heb gehouden, om de lieve vrede te bewaren, en daarbij eea ook langer heb laten voortduren dan nodig is geweest (en mijn kinderen aan blootgesteld).
ik ben nu ouder (en hopelijk "wijzer" en ik doe niet meer mee aan "hoe het hoort" en "tis toch je familie, he", als ik mezelf en/of mijn kinderen daarmee verloochen.
Daardoor zie ik 2 van mijn broers en zussen niet meer, die kunnen mij wel schieten, het zij zo, dat moet dan maar.
Dat is ook niet makkelijk, maar dit soort dingen stoppen is belangrijker (uit zelfbehoud) dan jezelf verbijten (en daarmee in feite anderen belangrijker maken dan jij/jullie zelf zijn).
Bij tegenslag leer je mensen pas goed kennen en ongevoelige mensen mag je (naar mijn idee) heel hard terugfluiten en als dat niet helpt, zelfs uit je leven bannen.
Van je man kun je dat niet verwachten qua eigen familie, maar daar hoef jij nog niet aan mee te werken/doen.
Bespreek dit soort dingen svp met je man, dat dit de 1e en laatste keer is dat je je huis openstelt voor bepaalde familieleden, je je niet vrijwillig laat beschieten.
Stel juist nu in al jouw kwetsbaarheid ferme grenzen aan mensen van buiten jouw gezin, maak mensen maar bewust van wat ze uit stommigheid of onwetendheid of desinteresse/ gebrek aan inlevingsvermogen aanrichten.
Dwing dat respect maar af voor jezelf en voor jouw gezin, goedschiks of met hardere consequenties.
idd fijn dat je kinderen iig in hún beleving een heerlijke kerst hebben gehad, dat heb je goed gedaan!
Heel veel sterkte van mij, voor jullie allemaal!
Ik brand een extra kaarsje voor jou, jouw man, en ál jullie kinderen!
Dat zulke mensen nog bestáán!
Zo lastig is het toch niet om te bedenken hoe pijnlijk dit alles is, ook al heb je zoiets zelf nooit meegemaakt.
En geen wonder ook dat je man het zo moeilijk heeft met zijn emoties.
Neem je eigen kwetsbaarheid en die van je man en kinderen serieus, kom ervoor op (al is het achteraf), alleen al door te reageren met "besef je wel hoe kwetsend het is, wat je nu zegt/ doet?
Hoe haal je het in je botte hersens hoofd?
Blijven hangen? vind je het normaal om dit soort opmerkingen te maken als iemands kind/ zusje net is overleden?"
En daarnaast zou ik een hele hele hele grote (over)dosis afstand nemen van deze familieleden (en evt "vrienden" enz) die geeneens de minimale empathie bezitten, noch normale regels van fatsoen begrijpen, wat wel en not done is, laat staan als ze zo dichtbij staan niet eens kunnen inleven in de impact van zoiets op je hele leven, en dat van je hele gezin.
Ik zou mijzelf en mijn kinderen daar iig niet langer aan blootstellen om het zéker te weten dat ze die kans niet eens meer krijgen om op jullie ziel te trappen.
Als je het niet al gedaan hebt, zou ik hierbij mezelf plechtig beloven dat je niet na dit soort ervaringen (met wie dan ook) een hele grote dosis afstand houdt, en zeker niet diezelfde mensen bij jou thuis uitnodigt, waar je je veilig moet voelen en jezelf moet kunnen zijn en een grens moet kunnen trekken zonder iemand buiten te hoeven gooien.
Als je al voor de vorm enige mate van contact houdt met hun, dan iig zo dat je zelf invloed hebt, dus weg kunt gaan uit de situatie wanneer jij wilt, je kinderen niét bij hun in de buurt zetten, niet mee laten rijden met hun in 1 auto, en tegengas geeft als iemand zoiets nog eens mocht flikken. Word maar flink boos, wat dénken dit soort mensen wel niet?
Dat heeft echt niks meer met onwetendheid te maken van hun kant, imo, ik had ze eruit geschópt.
In die zin vind ik dat je ook mag opstaan (uit zelfbescherming en de bescherming van je kinderen) tegenover je man, als die zulke familieleden wil ontvangen met kerst, bij jullie thuis.
Dat mag, maar dan was ik niet gebleven, laat staan aan meegewerkt.
Ik had dat afgeblazen als het zijn idee was en hij kwam zelf niet naar beneden, liet jou al dat werk verrichten en die familie "verwelkomen" en entertainen?
Misschien had ik dat toen ik jonger was ook zoals jou gedaan, hoor, de eerlijkheid gebiedt dat ik ook te lang de hand boven het hoofd van div familieleden heb gehouden, om de lieve vrede te bewaren, en daarbij eea ook langer heb laten voortduren dan nodig is geweest (en mijn kinderen aan blootgesteld).
ik ben nu ouder (en hopelijk "wijzer" en ik doe niet meer mee aan "hoe het hoort" en "tis toch je familie, he", als ik mezelf en/of mijn kinderen daarmee verloochen.
Daardoor zie ik 2 van mijn broers en zussen niet meer, die kunnen mij wel schieten, het zij zo, dat moet dan maar.
Dat is ook niet makkelijk, maar dit soort dingen stoppen is belangrijker (uit zelfbehoud) dan jezelf verbijten (en daarmee in feite anderen belangrijker maken dan jij/jullie zelf zijn).
Bij tegenslag leer je mensen pas goed kennen en ongevoelige mensen mag je (naar mijn idee) heel hard terugfluiten en als dat niet helpt, zelfs uit je leven bannen.
Van je man kun je dat niet verwachten qua eigen familie, maar daar hoef jij nog niet aan mee te werken/doen.
Bespreek dit soort dingen svp met je man, dat dit de 1e en laatste keer is dat je je huis openstelt voor bepaalde familieleden, je je niet vrijwillig laat beschieten.
Stel juist nu in al jouw kwetsbaarheid ferme grenzen aan mensen van buiten jouw gezin, maak mensen maar bewust van wat ze uit stommigheid of onwetendheid of desinteresse/ gebrek aan inlevingsvermogen aanrichten.
Dwing dat respect maar af voor jezelf en voor jouw gezin, goedschiks of met hardere consequenties.
idd fijn dat je kinderen iig in hún beleving een heerlijke kerst hebben gehad, dat heb je goed gedaan!
Heel veel sterkte van mij, voor jullie allemaal!
Ik brand een extra kaarsje voor jou, jouw man, en ál jullie kinderen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 27 december 2015 om 19:44
Helemaal eens met Suzy, zoals gewoonlijk.
Het is nu jouw tijd Sunemom, je hebt je lang genoeg weggecijferd en kom op, meer dan genoeg meegemaakt.
Jij en je gezin. (Punt) dat is de moeite waard om energie im te stoppen in de goede hoop dat er weer licht komt aan het einde van de tunnel. Zou je man in therapie willen gaan? Voor hemzelf, voor zijn gezin?
Ik wil je niet bekritiseren, ik gun je alleen zoveel meer liefde dan dat je nu krijgt.
Het is nu jouw tijd Sunemom, je hebt je lang genoeg weggecijferd en kom op, meer dan genoeg meegemaakt.
Jij en je gezin. (Punt) dat is de moeite waard om energie im te stoppen in de goede hoop dat er weer licht komt aan het einde van de tunnel. Zou je man in therapie willen gaan? Voor hemzelf, voor zijn gezin?
Ik wil je niet bekritiseren, ik gun je alleen zoveel meer liefde dan dat je nu krijgt.
zondag 27 december 2015 om 19:57
Sunemom wat een vreselijke negatieve schoonfamilie heb jij.... geen wonder inderdaad dat jouw man niet weet hoe om te gaan met verdriet.
Ik denk dat je de hoop op begrip van hen moet loslaten, als ze het nu nog niet begrijpen, gaan ze het nooit begrijpen en jij kan jouw energie wel beter gebruiken dan aan hen te besteden. Is er geen mogelijkheid dat jullie als gezin hen op afstand gaan houden en tijd en aandacht voor jullie zelf te gaan gebruiken? Ik gun (net als savetheday) jou en jouw gezin zoveel meer liefde dan dat je nu krijgt...
Ik denk dat je de hoop op begrip van hen moet loslaten, als ze het nu nog niet begrijpen, gaan ze het nooit begrijpen en jij kan jouw energie wel beter gebruiken dan aan hen te besteden. Is er geen mogelijkheid dat jullie als gezin hen op afstand gaan houden en tijd en aandacht voor jullie zelf te gaan gebruiken? Ik gun (net als savetheday) jou en jouw gezin zoveel meer liefde dan dat je nu krijgt...
maandag 28 december 2015 om 17:17