Kinderen
alle pijlers
Actieve dochter
zaterdag 9 januari 2016 om 17:27
Dames,
Ik zit er even helemaal doorheen. Hopelijk kunnen jullie me wat geruststellen of tips geven. Mijn dochter is een vrolijk, actief meisje. De laatste tijd vind ik het echter lastig om met haar gedrag om te gaan. Ze wil niet meer in de buggy zitten (hoogstens een 15tal minuten). Ergens begrijpelijk, want ze wil zelf alles doen. Wanneer ik haar laat lopen, gaat ze alle kanten op. Net bijvoorbeeld in een winkel geweest om even naar een bank te kijken. Ze rent de hele winkel rond, krijst wanneer ik haar benader en gaat op de grond liggen. Net kreeg ze het zelf voor elkaar om vast te zitten achter een tafel :-s. Ze heeft zoveel energie en put zichzelf en mij ook uit.
Probleem daarbij is dat ik al maanden thuis zit en ik zelf amper energie heb. Mijn sociaal leven is daardoor al beperkt, voor mij is een uitje naar een stomme winkel bijvoorbeeld het hoogtepunt van de dag. Wanneer zij dan dit gedrag vertoont, ben ik zo moedeloos en staat het huilen me nader dan het lachen. Ik voel me daadwerkelijk opgesloten in mijn eigen huis en durf met haar soms amper de deur uit.
Mijn partner helpt ons uiteraard zo goed als hij kan, maar hij kan ook niets aan dit gedrag veranderen (en ja, misschien hoort het erbij en is het een fase). Wie heeft voor ons nog een goede tip?
Ik zit er even helemaal doorheen. Hopelijk kunnen jullie me wat geruststellen of tips geven. Mijn dochter is een vrolijk, actief meisje. De laatste tijd vind ik het echter lastig om met haar gedrag om te gaan. Ze wil niet meer in de buggy zitten (hoogstens een 15tal minuten). Ergens begrijpelijk, want ze wil zelf alles doen. Wanneer ik haar laat lopen, gaat ze alle kanten op. Net bijvoorbeeld in een winkel geweest om even naar een bank te kijken. Ze rent de hele winkel rond, krijst wanneer ik haar benader en gaat op de grond liggen. Net kreeg ze het zelf voor elkaar om vast te zitten achter een tafel :-s. Ze heeft zoveel energie en put zichzelf en mij ook uit.
Probleem daarbij is dat ik al maanden thuis zit en ik zelf amper energie heb. Mijn sociaal leven is daardoor al beperkt, voor mij is een uitje naar een stomme winkel bijvoorbeeld het hoogtepunt van de dag. Wanneer zij dan dit gedrag vertoont, ben ik zo moedeloos en staat het huilen me nader dan het lachen. Ik voel me daadwerkelijk opgesloten in mijn eigen huis en durf met haar soms amper de deur uit.
Mijn partner helpt ons uiteraard zo goed als hij kan, maar hij kan ook niets aan dit gedrag veranderen (en ja, misschien hoort het erbij en is het een fase). Wie heeft voor ons nog een goede tip?
zaterdag 9 januari 2016 om 19:25
quote:hadea1 schreef op 09 januari 2016 @ 17:50:
Dit is inderdaad heel normaal voor dreumesen/jonge peuters. Die schieten alle kanten op. Ga er vanuit dat je je dochter niet kunt veranderen / opvoeden. Dat kost je namelijk voorlopig meer energie dan dat het oplevert en hoewel je ergens wel grenzen moet stellen, zal een deel vanzelf makkelijker gaan als ze groter is. Mijn jongste wordt bijna 4 en ik kijk al reikhalzend uit naar de dag dat hij net zo makkelijk wordt als zijn grote broer.Huh?Juist de taak van ouders om kind op te voeden!
Dit is inderdaad heel normaal voor dreumesen/jonge peuters. Die schieten alle kanten op. Ga er vanuit dat je je dochter niet kunt veranderen / opvoeden. Dat kost je namelijk voorlopig meer energie dan dat het oplevert en hoewel je ergens wel grenzen moet stellen, zal een deel vanzelf makkelijker gaan als ze groter is. Mijn jongste wordt bijna 4 en ik kijk al reikhalzend uit naar de dag dat hij net zo makkelijk wordt als zijn grote broer.Huh?Juist de taak van ouders om kind op te voeden!
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zaterdag 9 januari 2016 om 19:26
quote:sunrose01 schreef op 09 januari 2016 @ 19:21:
Even voor de duidelijkheid: ik ben niet erg veel thuis met haar. Wij hebben het normaal geregeld dat kind 1 dag bij mij is, 1 bij de vader, 2 dagen opvang en 1 dag grootouders. Ik zit nu twee maanden ziek thuis, maar die regel is dus niet veranderd. Mijn dag met haar heb ik al aangepast omdat ik dat niet aankan. Mijn week bestaat uit reïntegreren naar werk en binnenkort met intensieve zorg (neuropsycholoog, ergo, psycholoog en fysio).
Het betreft dus het weekend en de avond.
Misschien moet ik anders de "rustige activiteiten" met haar ondernemen, bijvoorbeeld: vingerverven, samen bad nemen (heb ik net gedaan omdat ik de dag rustig wilde afsluiten) en de buitenactiviteiten aan haar vader overlaten. Zo kan ik op mijn manier ook een fijne moeder zijn, want ik voel me al behoorlijk schuldig naar haar toe.
In dat geval kun je toch prima meubels kijken op een dag dat dochter elders is? Ik doe dat soort dingen als het even kan ook niet met mijn peuter.
En wat betreft buitenactiviteiten, die kun je ook voor jezelf rustig laten verlopen. Ik zet dochter regelmatig op de loopfiets en dan slenter ik er een beetje achteraan door de buurt. Voor mij niet vermoeiend (ben zwanger) en voor haar even lekker uitrazen.
Even voor de duidelijkheid: ik ben niet erg veel thuis met haar. Wij hebben het normaal geregeld dat kind 1 dag bij mij is, 1 bij de vader, 2 dagen opvang en 1 dag grootouders. Ik zit nu twee maanden ziek thuis, maar die regel is dus niet veranderd. Mijn dag met haar heb ik al aangepast omdat ik dat niet aankan. Mijn week bestaat uit reïntegreren naar werk en binnenkort met intensieve zorg (neuropsycholoog, ergo, psycholoog en fysio).
Het betreft dus het weekend en de avond.
Misschien moet ik anders de "rustige activiteiten" met haar ondernemen, bijvoorbeeld: vingerverven, samen bad nemen (heb ik net gedaan omdat ik de dag rustig wilde afsluiten) en de buitenactiviteiten aan haar vader overlaten. Zo kan ik op mijn manier ook een fijne moeder zijn, want ik voel me al behoorlijk schuldig naar haar toe.
In dat geval kun je toch prima meubels kijken op een dag dat dochter elders is? Ik doe dat soort dingen als het even kan ook niet met mijn peuter.
En wat betreft buitenactiviteiten, die kun je ook voor jezelf rustig laten verlopen. Ik zet dochter regelmatig op de loopfiets en dan slenter ik er een beetje achteraan door de buurt. Voor mij niet vermoeiend (ben zwanger) en voor haar even lekker uitrazen.
zaterdag 9 januari 2016 om 19:27
Partner werkt fulltime, ik wil hem ook wat ontzien in het weekend. Of ontzien, ik voel me best lullig naar hem toe dat hij bijna alles moet dragen. Wij hebben verder geen dag in de week dat we samen alleen thuis zijn of zo. Maar goed, meubels kijken in de buurt kan ik ook alleen doen.
Het is niet alleen een vermoeidheid, maar ook een concentratieprobleem. Als ik mijn dochter continu in de gaten moet houden, ben ik na een half uur uitgeput. Daar heeft niemand wat aan, lijkt me.
Het is niet alleen een vermoeidheid, maar ook een concentratieprobleem. Als ik mijn dochter continu in de gaten moet houden, ben ik na een half uur uitgeput. Daar heeft niemand wat aan, lijkt me.
zaterdag 9 januari 2016 om 19:37
Dat tuigje is trouwens niet als vervelend bedoeld. Ook niet als hond. Heb er zelf ook aangelopen maar dan aan de pols. Een tuigje lijkt mij vriendelijker. Kind kan dan lekker stappen maar je bent je kind niet steeds kwijt achter tafels en dingen. Je hoeft het ook niet al krijsende in een buggy te snoeren.
zaterdag 9 januari 2016 om 19:52
Wat vervelend zeg dat je zo ongelukkig gevallen bent! En daarmee dat je de schade niet kan verhalen... maar goed, dat is bijzaak. Je bent moe, hebt concentratieproblemen en zit er even doorheen; helemaal begrijpelijk. Ik moet wel zeggen dat het eerste jaar met whiplash voor mij het heftigste was.
Inmiddels (het auto ongeval is nu 2 jaar geleden) gaat het goed. Ik heb nog eens per maand fysio om het te "onderhouden" zoals ze dat noemen. Het kan echt wel goedkomen.
Ik merk wel, nu mijn dochter zwaarder wordt, dat ik last heb als ik haar lang optil. Maar goed... daar valt omheen te leven. En er zijn natuurlijk dingen die minder soepel gaan zoals lang in dezelfde houding zitten. Denk op kantoor, maar ook met de auto op vakantie. Dan bij aankomst nog een tent opzetten is echt niet tof, maar soms ga ik door en doe ik het gewoon, en andere momenten kan ik het even niet goed handelen dat ik "beperkt" ben. Want zo voelt het soms, en daar moet je ook mee leren omgaan naast de pijn/last die je ervaart.
Best goede oplossingen hier al genoemd! Wat ik zou doen voor die meubels; online kijken bij welke winkel ze je smaak verkopen, of zelfs al wat concrete meubels die je in een specifieke zaak wil gaan bekijken. Online meubels kopen lijkt me lastig, je wil het toch live zien. Maar dan kan je wel gericht gaan shoppen, om de tijd daarin ook een beetje te beperken voor je dochter. Misschien kan je haar een beetje "paaien" van "joh, als jij je nou een beetje rustig houdt in de winkel, en lekker met mama de nieuwe bank gaat uittesten, gaan we daarna een ijsje halen/naar de speeltuin/enz. " Maar misschien is dat niet pedagogisch verantwoord... dat weet ik niet, wij zijn zo ver nog niet
Sterkte in ieder geval... niet makkelijk zo!
Inmiddels (het auto ongeval is nu 2 jaar geleden) gaat het goed. Ik heb nog eens per maand fysio om het te "onderhouden" zoals ze dat noemen. Het kan echt wel goedkomen.
Ik merk wel, nu mijn dochter zwaarder wordt, dat ik last heb als ik haar lang optil. Maar goed... daar valt omheen te leven. En er zijn natuurlijk dingen die minder soepel gaan zoals lang in dezelfde houding zitten. Denk op kantoor, maar ook met de auto op vakantie. Dan bij aankomst nog een tent opzetten is echt niet tof, maar soms ga ik door en doe ik het gewoon, en andere momenten kan ik het even niet goed handelen dat ik "beperkt" ben. Want zo voelt het soms, en daar moet je ook mee leren omgaan naast de pijn/last die je ervaart.
Best goede oplossingen hier al genoemd! Wat ik zou doen voor die meubels; online kijken bij welke winkel ze je smaak verkopen, of zelfs al wat concrete meubels die je in een specifieke zaak wil gaan bekijken. Online meubels kopen lijkt me lastig, je wil het toch live zien. Maar dan kan je wel gericht gaan shoppen, om de tijd daarin ook een beetje te beperken voor je dochter. Misschien kan je haar een beetje "paaien" van "joh, als jij je nou een beetje rustig houdt in de winkel, en lekker met mama de nieuwe bank gaat uittesten, gaan we daarna een ijsje halen/naar de speeltuin/enz. " Maar misschien is dat niet pedagogisch verantwoord... dat weet ik niet, wij zijn zo ver nog niet
Sterkte in ieder geval... niet makkelijk zo!
zaterdag 9 januari 2016 om 21:05
Dankjewel ponny voor het delen van je ervaring. Ik hoop ook dat het beter wordt, momenteel ben ik ook gewoon erg bezig met het dealen en trachten te accepteren. Voor iemand die zelf een actief leven gewend was, is dit niet gemakkelijk ( dochter heeft het van geen vreemde; -)).
Even een andere vraag: wat doen jullie in het weekend dan met een dreumes? Ik las een tijdje geleden een topic van iemand die met een dreumes naar Berlijn wou, voor mij is dat echt een nu go. Gaan jullie wel een keer samen op stap, of beperken jullie de activiteiten tot bos/speeltuin? Niet beledigend bedoeld hoor..meer een vraag of ik überhaupt mijn verwachtingen moet bijstellen:-).
Even een andere vraag: wat doen jullie in het weekend dan met een dreumes? Ik las een tijdje geleden een topic van iemand die met een dreumes naar Berlijn wou, voor mij is dat echt een nu go. Gaan jullie wel een keer samen op stap, of beperken jullie de activiteiten tot bos/speeltuin? Niet beledigend bedoeld hoor..meer een vraag of ik überhaupt mijn verwachtingen moet bijstellen:-).
zaterdag 9 januari 2016 om 21:44
Wij gaan in het weekend graag er op uit. Afhankelijk van onze energie verschilt dat van bijv. een wandeling naar de vijver hier in de wijk en een rondje eromheen. Hier zijn we een half uurtje mee zoet. Ook gaan we af en toe de bossen in, daar is ook een leuke kinderboerderij. Hier zijn we wel zeker een uur mee kwijt.
Ook gaan we zeker eens per maand wat langer weg en dan is het bijv. Een uurtje of 3 zwemmen of ren halve dag naar een indoor speeltuin.
Meestal gaan we met zijn drietjes maar een gewone wandeling doen we ook weleens met zn tweetjes. Ik ben nu 30 weken zwanger dus "mag" dan af en toe lekker thuis blijven en even een dutje doen.
Ook gaan we zeker eens per maand wat langer weg en dan is het bijv. Een uurtje of 3 zwemmen of ren halve dag naar een indoor speeltuin.
Meestal gaan we met zijn drietjes maar een gewone wandeling doen we ook weleens met zn tweetjes. Ik ben nu 30 weken zwanger dus "mag" dan af en toe lekker thuis blijven en even een dutje doen.
zaterdag 9 januari 2016 om 22:03
quote:sunrose01 schreef op 09 januari 2016 @ 21:05:
Dankjewel ponny voor het delen van je ervaring. Ik hoop ook dat het beter wordt, momenteel ben ik ook gewoon erg bezig met het dealen en trachten te accepteren. Voor iemand die zelf een actief leven gewend was, is dit niet gemakkelijk ( dochter heeft het van geen vreemde; -)).
Even een andere vraag: wat doen jullie in het weekend dan met een dreumes? Ik las een tijdje geleden een topic van iemand die met een dreumes naar Berlijn wou, voor mij is dat echt een nu go. Gaan jullie wel een keer samen op stap, of beperken jullie de activiteiten tot bos/speeltuin? Niet beledigend bedoeld hoor..meer een vraag of ik überhaupt mijn verwachtingen moet bijstellen:-).
Naast de standaard-dingen die 'moeten' gebeuren (boodschappen, huishouden): gewoon een ochtend of middag thuisblijven, waarbij dochter afwisselend zichzelf vermaakt en door een van ons vermaakt wordt, bezoek grootouders, kinderboerderij, strand(wandelingetje), speeltuin, even naar buiten met de loopfiets, zwembad (heel relaxed: jij zit in het pierenbad, dreumes spettert in de rondte en is daarna knock-out), in de zomer ergens een ijsje halen. We vervelen ons nooit eigenlijk, maar voel ook niet de drang om constant dingen te ondernemen.
Stedentrip zou ik ook niet snel doen met kleine kinderen. Liever iets met bos/strand/zwembad. Maar goed, het kan wel als je je erop instelt.
Dankjewel ponny voor het delen van je ervaring. Ik hoop ook dat het beter wordt, momenteel ben ik ook gewoon erg bezig met het dealen en trachten te accepteren. Voor iemand die zelf een actief leven gewend was, is dit niet gemakkelijk ( dochter heeft het van geen vreemde; -)).
Even een andere vraag: wat doen jullie in het weekend dan met een dreumes? Ik las een tijdje geleden een topic van iemand die met een dreumes naar Berlijn wou, voor mij is dat echt een nu go. Gaan jullie wel een keer samen op stap, of beperken jullie de activiteiten tot bos/speeltuin? Niet beledigend bedoeld hoor..meer een vraag of ik überhaupt mijn verwachtingen moet bijstellen:-).
Naast de standaard-dingen die 'moeten' gebeuren (boodschappen, huishouden): gewoon een ochtend of middag thuisblijven, waarbij dochter afwisselend zichzelf vermaakt en door een van ons vermaakt wordt, bezoek grootouders, kinderboerderij, strand(wandelingetje), speeltuin, even naar buiten met de loopfiets, zwembad (heel relaxed: jij zit in het pierenbad, dreumes spettert in de rondte en is daarna knock-out), in de zomer ergens een ijsje halen. We vervelen ons nooit eigenlijk, maar voel ook niet de drang om constant dingen te ondernemen.
Stedentrip zou ik ook niet snel doen met kleine kinderen. Liever iets met bos/strand/zwembad. Maar goed, het kan wel als je je erop instelt.
zaterdag 9 januari 2016 om 22:07
Wat wij met een dreumes doen: naar de speeltuin, kinderboerderij, stukje wandelen/fietsen, samen een paar kleine boodschapjes in de supermarkt/winkelcentrum halen (met tussenstop bij de glijbaan in het winkelcentrum), soms naar de IKEA (1 a 2 uur met tussenstop in het restaurant), en verder laten we hem zo veel mogelijk helpen in huis (wasmachine aanzetten, zelf ook een emmertje met poetsdoek, helpen in de tuin, spullen uit de vaatwasser pakken, aardappels samen schillen etc.). En omdat ik nu zwanger ben en doordeweeks alles met de fiets moet doen: een abonnement op een binnenspeeltuin zodat hij ook bij slecht weer zijn energie kwijt kan, maar dat vind ik al best luxe. En af en toe eens naar het zwembad, in de vakantie vliegtuigen wezen spotten, dat zijn onze uitjes.
Een weekendje Berlijn met dreumes zul je ons niet snel zien doen, wij gaan eerder een nachtje logeren bij opa en oma bijvoorbeeld.
Een weekendje Berlijn met dreumes zul je ons niet snel zien doen, wij gaan eerder een nachtje logeren bij opa en oma bijvoorbeeld.
zaterdag 9 januari 2016 om 23:04
quote:Nouschi schreef op 09 januari 2016 @ 19:25:
[...]
Huh?Juist de taak van ouders om kind op te voeden!
Ik weet dat niet iedereen er zo over denkt, maar ik heb mijn kinderen op die leeftijd nog niet opgevoed, nee. In elk geval niet in de zin van " leer je te gedragen in een supermarkt". Nu ze verbaal sterker zijn, is dat veel makkelijker.
Ik zou dit advies ook niet aan anderen geven (ik ken ouders die wel succesvol hun dreumes bijsturen), maar als je heel weinig energie hebt, is het opvoeden van een dreumes misschien teveel gevraagd qua geduld en energie en kun je je beter op iets anders richten. Dat je er om die reden voor kiest je dochter niet mee te nemen naar de supermarkt, wil m.i niet zeggen dat ze zich nooit zal leren "gedragen" op zo'n plek.
[...]
Huh?Juist de taak van ouders om kind op te voeden!
Ik weet dat niet iedereen er zo over denkt, maar ik heb mijn kinderen op die leeftijd nog niet opgevoed, nee. In elk geval niet in de zin van " leer je te gedragen in een supermarkt". Nu ze verbaal sterker zijn, is dat veel makkelijker.
Ik zou dit advies ook niet aan anderen geven (ik ken ouders die wel succesvol hun dreumes bijsturen), maar als je heel weinig energie hebt, is het opvoeden van een dreumes misschien teveel gevraagd qua geduld en energie en kun je je beter op iets anders richten. Dat je er om die reden voor kiest je dochter niet mee te nemen naar de supermarkt, wil m.i niet zeggen dat ze zich nooit zal leren "gedragen" op zo'n plek.
zondag 10 januari 2016 om 14:33