Psyche
alle pijlers
Angst na bevalling
zaterdag 9 januari 2016 om 15:54
Mag ik hier even van me af schrijven?
Ik ben twee maand terug bevallen van een prachtige dochter. Maar oh oh wat vind ik het zwaar. Ik kan het niet aan. We hadden al een zoontje van 1,5 waarmee alles goed ging.
Dochter huilde veel, waarschijnlijk door mijn stress want huisarts, consultatiebureau en osteopaat kunnen niks vinden. Voor de kerst heb ik al een verwijsbrief gekregen voor de psycholoog maar deze heeft as donderdag pas tijd. Vanaf oud en nieuw leek het beter met mij te gaan, de dagen werden wat langer, man was meer thuis en ik wilde bijna de psycholoog afzeggen tot vanmiddag. Vannacht slecht geslapen en wilde even middag dutje doen. Dochter begon weer te huilen en ik voelde een heel raar soort paniek. Huisarts had het in haar verwijsbrief ook al over geen duidelijke depressie meer angstklachten. Ik heb man geroepen en heb heel hard gehuild en gevraagd of hij de kinderen naar oma wilde brengen want hij heeft een afspraak. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Alleen maar huilen.
Kinderen zijn nu bij oma en mogen daar blijven slapen (ik heb tussen kerst en oud en nieuw ook nog eens 3 kuren tegen longontsteking gehad dus mijn omgeving denkt dat ik daar moe van ben en oma vond dat ik eens bij moet slapen) maar die verbaasde koppies en grote ogen toen ze de auto in gingen. Ik voel me zo schuldig.
Ik kan niet uitleggen wat ik niet kan maar het lijkt of ik bang ben in mijn eigen huis voor mijn eigen kinderen en ik weet niet hoe nu verder..
Ik ben twee maand terug bevallen van een prachtige dochter. Maar oh oh wat vind ik het zwaar. Ik kan het niet aan. We hadden al een zoontje van 1,5 waarmee alles goed ging.
Dochter huilde veel, waarschijnlijk door mijn stress want huisarts, consultatiebureau en osteopaat kunnen niks vinden. Voor de kerst heb ik al een verwijsbrief gekregen voor de psycholoog maar deze heeft as donderdag pas tijd. Vanaf oud en nieuw leek het beter met mij te gaan, de dagen werden wat langer, man was meer thuis en ik wilde bijna de psycholoog afzeggen tot vanmiddag. Vannacht slecht geslapen en wilde even middag dutje doen. Dochter begon weer te huilen en ik voelde een heel raar soort paniek. Huisarts had het in haar verwijsbrief ook al over geen duidelijke depressie meer angstklachten. Ik heb man geroepen en heb heel hard gehuild en gevraagd of hij de kinderen naar oma wilde brengen want hij heeft een afspraak. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Ik kan het niet. Alleen maar huilen.
Kinderen zijn nu bij oma en mogen daar blijven slapen (ik heb tussen kerst en oud en nieuw ook nog eens 3 kuren tegen longontsteking gehad dus mijn omgeving denkt dat ik daar moe van ben en oma vond dat ik eens bij moet slapen) maar die verbaasde koppies en grote ogen toen ze de auto in gingen. Ik voel me zo schuldig.
Ik kan niet uitleggen wat ik niet kan maar het lijkt of ik bang ben in mijn eigen huis voor mijn eigen kinderen en ik weet niet hoe nu verder..
zondag 10 januari 2016 om 21:26
Ja draagdoek wordt me van alle kanten aangeraden. Ik mag er 1 proberen van clllega. Maar net toen we hadden afgesproken dat ik op werk ff kwam koffie drinken om deze mee te nemen was de auto stuk en daarna is het er niet meer van gekomen.
Oké jij vermaakt je baby dus ook veel! Ik vind het super leuk om met onze zoon van 1,5 te spelen, torens bouwen, kietelen, gek doen.. super leuke leeftijd! Maar zijn baby zusje kan alleen maar huilen en ik kan haar wel groot kijken. Dat vind ik dan zo zielig voor haar.
Oké jij vermaakt je baby dus ook veel! Ik vind het super leuk om met onze zoon van 1,5 te spelen, torens bouwen, kietelen, gek doen.. super leuke leeftijd! Maar zijn baby zusje kan alleen maar huilen en ik kan haar wel groot kijken. Dat vind ik dan zo zielig voor haar.
zondag 10 januari 2016 om 21:29
quote:stadenland schreef op 10 januari 2016 @ 21:26:
Ja draagdoek wordt me van alle kanten aangeraden. Ik mag er 1 proberen van clllega. Maar net toen we hadden afgesproken dat ik op werk ff kwam koffie drinken om deze mee te nemen was de auto stuk en daarna is het er niet meer van gekomen.
Oké jij vermaakt je baby dus ook veel! Ik vind het super leuk om met onze zoon van 1,5 te spelen, torens bouwen, kietelen, gek doen.. super leuke leeftijd! Maar zijn baby zusje kan alleen maar huilen en ik kan haar wel groot kijken. Dat vind ik dan zo zielig voor haar.De mijne is nu ook 1.5 jaar En hoewel ze zich bij mij slecht kan vermaken, vind ik het zoveel makkelijker als pakweg een jaar geleden. Het lijken loze woorden voor nu, maar echt. Het wordt makkelijker.
Ja draagdoek wordt me van alle kanten aangeraden. Ik mag er 1 proberen van clllega. Maar net toen we hadden afgesproken dat ik op werk ff kwam koffie drinken om deze mee te nemen was de auto stuk en daarna is het er niet meer van gekomen.
Oké jij vermaakt je baby dus ook veel! Ik vind het super leuk om met onze zoon van 1,5 te spelen, torens bouwen, kietelen, gek doen.. super leuke leeftijd! Maar zijn baby zusje kan alleen maar huilen en ik kan haar wel groot kijken. Dat vind ik dan zo zielig voor haar.De mijne is nu ook 1.5 jaar En hoewel ze zich bij mij slecht kan vermaken, vind ik het zoveel makkelijker als pakweg een jaar geleden. Het lijken loze woorden voor nu, maar echt. Het wordt makkelijker.
zondag 10 januari 2016 om 21:53
quote:mabelle schreef op 10 januari 2016 @ 21:24:
Bij mij was dochter oververmoeid. Juist minder prikkelen en eerder proberen in bed te leggen misschien een idee. Ik kwam erachter dat dochter zich even in slaap moet huilen. Troosten geeft juist weer prikkels. Zo was bij ons dat cirkeltje snel rond.
Ja klopt dat herken ik ook heel erg van zoon. Maar dochter wil overdag niet slapen. Vanmiddag was ze een uur stil in haar bed (halleluja) maar zag via de babyfoon dat haar oogjes wijd open waren. Maar na een uur begint haar dat natuurlijk te vervelen dus gaat ze huilen. Ze heeft de hele middag niet geslapen ook niet toen we gingen wandelen. Maar zodra de zon onder is valt ze in een diiiiepe slaap. Dus ik ga ook maar gauw
Bij mij was dochter oververmoeid. Juist minder prikkelen en eerder proberen in bed te leggen misschien een idee. Ik kwam erachter dat dochter zich even in slaap moet huilen. Troosten geeft juist weer prikkels. Zo was bij ons dat cirkeltje snel rond.
Ja klopt dat herken ik ook heel erg van zoon. Maar dochter wil overdag niet slapen. Vanmiddag was ze een uur stil in haar bed (halleluja) maar zag via de babyfoon dat haar oogjes wijd open waren. Maar na een uur begint haar dat natuurlijk te vervelen dus gaat ze huilen. Ze heeft de hele middag niet geslapen ook niet toen we gingen wandelen. Maar zodra de zon onder is valt ze in een diiiiepe slaap. Dus ik ga ook maar gauw
maandag 11 januari 2016 om 22:19
Ik moet zeggen dat ik in mijn handjes mag klappen wat mijn man betreft: die heeft zoveel gedaan in die tijd en was zo begripvol. Het heeft ons alleen maar dichter bij elkaar gebracht!
Ik snap dat je het idee hebt dat je je baby zoet moet houden... Maar ( en nou ga ik iets zeggen wat je niet zoveel meer hoort) ik vind als je alles voor je baby gedaan hebt, en haar mankeert niks mag ze best een poosje huilen hoor! Leg haar gewoon weg en zet een muziekje op als je er niet tegen kan om haar te horen... Tuurlijk wel in de gaten houden om te zien of ze niet helemaal overstuur is.. Ik vind dat een baby best lekker bij je mag zijn, maar dat hoeft niet de hele dag.
Ik snap dat je het idee hebt dat je je baby zoet moet houden... Maar ( en nou ga ik iets zeggen wat je niet zoveel meer hoort) ik vind als je alles voor je baby gedaan hebt, en haar mankeert niks mag ze best een poosje huilen hoor! Leg haar gewoon weg en zet een muziekje op als je er niet tegen kan om haar te horen... Tuurlijk wel in de gaten houden om te zien of ze niet helemaal overstuur is.. Ik vind dat een baby best lekker bij je mag zijn, maar dat hoeft niet de hele dag.
maandag 11 januari 2016 om 22:40
quote:stadenland schreef op 10 januari 2016 @ 20:56:
Hoe reageren jullie mannen eigenlijk? Mila schreef al dat haar man erg op zichzelf is. Mijn man is juist erg op de buitenwereld gericht vind ik. Vooral wat zal iedereen wel niet van ons vinden.. als ik moet huilen is hij erg lief maar een dag later vertelt hij alsof er niks aan de hand is over Facebook zijn werk enz.... ik snap dat je het niet de hele dag over de kinderen hoeft te hebben maar ik zal het zo fijn vinden als hij eens vraagt hoe het met mij gaat (op een dag dat ik niet huil zeg maar).
Nog een vraagje; er werd veel herkend in dat onrustige gevoel dat je de hele dag wat met baby moet doen enzo. wat doen jullie er de hele dag mee? Onze huilt veel
en dat vind ik zo vervelend. Overdag wil ze niet slapen en na een paar minuten op bed/in de box/in de kinderwagen is het alweer huilen. Hoe 'vermaakten' jullie haar?
Daarom wil ik ook de hele tijd weg vluchten om maar niet alleen met dat gehuil en hopeloze gevoel te zitten en zodat iemand anders haar even kan vermaken
Heel herkenbaar, jouw gevoel. Ik had een (relatief milde) ppd en had vooral last van een soort onbestemd paniekgevoel. Idee dat ik iets moest doen, bang dat ze ging huilen (terwijl ze niet veel huilde), bang dat de nacht niet goed zou gaan, bang om de hele dag alleen met haar te zitten, bang dat ik haar groot onrecht aandeed door te stoppen met bv. De hele dag die hartkloppingen, somber, (heel) veel huilen. Bah. Kreeg het al een week na de bevalling en volgens de vk en kraamhulp waren het gewoon kraamtranen, terwijl ik toen al wist dat het mis was eigenlijk. Overigens kunnen angst- en paniekklachten wel degelijk onderdeel zijn en wijzen op een ppd.
Mijn man begreep er in het begin helemaal niets van (we wilden zo graag een kind en nu was ik ongelukkig). Heb veel met hem gepraat en dat hielp wel voor hem om het meer te begrijpen en me te 'helpen'. Ben na een paar weken naar de huisarts gegaan trouwens. Achteraf ben ik te snel gestopt met de hulp en gesprekken omdat ik, hoewel het na een maand of twee echt beter ging, nog veel best heftige terugvallen heb gehad.
Wat ik zelf deed in die tijd was veel wandelen met de kinderwagen, bijna maniakaal . Het hielp me om niet thuis te zitten waar ik gillend gek werd, en frisse lucht te hebben, te zien dat het leven doorging etc.
Hoe reageren jullie mannen eigenlijk? Mila schreef al dat haar man erg op zichzelf is. Mijn man is juist erg op de buitenwereld gericht vind ik. Vooral wat zal iedereen wel niet van ons vinden.. als ik moet huilen is hij erg lief maar een dag later vertelt hij alsof er niks aan de hand is over Facebook zijn werk enz.... ik snap dat je het niet de hele dag over de kinderen hoeft te hebben maar ik zal het zo fijn vinden als hij eens vraagt hoe het met mij gaat (op een dag dat ik niet huil zeg maar).
Nog een vraagje; er werd veel herkend in dat onrustige gevoel dat je de hele dag wat met baby moet doen enzo. wat doen jullie er de hele dag mee? Onze huilt veel
en dat vind ik zo vervelend. Overdag wil ze niet slapen en na een paar minuten op bed/in de box/in de kinderwagen is het alweer huilen. Hoe 'vermaakten' jullie haar?Daarom wil ik ook de hele tijd weg vluchten om maar niet alleen met dat gehuil en hopeloze gevoel te zitten en zodat iemand anders haar even kan vermaken
Heel herkenbaar, jouw gevoel. Ik had een (relatief milde) ppd en had vooral last van een soort onbestemd paniekgevoel. Idee dat ik iets moest doen, bang dat ze ging huilen (terwijl ze niet veel huilde), bang dat de nacht niet goed zou gaan, bang om de hele dag alleen met haar te zitten, bang dat ik haar groot onrecht aandeed door te stoppen met bv. De hele dag die hartkloppingen, somber, (heel) veel huilen. Bah. Kreeg het al een week na de bevalling en volgens de vk en kraamhulp waren het gewoon kraamtranen, terwijl ik toen al wist dat het mis was eigenlijk. Overigens kunnen angst- en paniekklachten wel degelijk onderdeel zijn en wijzen op een ppd.
Mijn man begreep er in het begin helemaal niets van (we wilden zo graag een kind en nu was ik ongelukkig). Heb veel met hem gepraat en dat hielp wel voor hem om het meer te begrijpen en me te 'helpen'. Ben na een paar weken naar de huisarts gegaan trouwens. Achteraf ben ik te snel gestopt met de hulp en gesprekken omdat ik, hoewel het na een maand of twee echt beter ging, nog veel best heftige terugvallen heb gehad.
Wat ik zelf deed in die tijd was veel wandelen met de kinderwagen, bijna maniakaal . Het hielp me om niet thuis te zitten waar ik gillend gek werd, en frisse lucht te hebben, te zien dat het leven doorging etc.
maandag 11 januari 2016 om 22:48
Mijn baby heeft de eerste 8 weken permanent in de draagzak vertoefd. In de kikkerzit lekker tegen mij aan. En ze was stil.. Bestel er anders gewoon een, dan heb je hem deze week nog in huis. Je hebt dan je handen vrij met baby en je andere kleintje en misschien slaapt ze er net zo goed in als de mijne.
Succes! Je doet het goed!
Ps. Ik had een marsupi-zak.
Succes! Je doet het goed!
Ps. Ik had een marsupi-zak.
maandag 11 januari 2016 om 23:37
quote:stadenland schreef op 09 januari 2016 @ 16:13:
Mijn man werkt voor zichzelf dus daar valt idd wel wat te regelen. Huisarts heeft geen bloed geprikt. Wel heeft verloskundige bij de nacontrole ijzer gecontroleerd omdat deze tijdens zwangerschap laag was maar die was nu goed. Ze gaf advies om vit b te slikken omdat het hielp tegen depressieve klachten. Ik ben multivitamine gaan slikken omdat ik dus ook die longontsteking kreeg. Zit ook vit b in
Ik zou er bij de huisarts toch echt op aandringen dat je bloed wordt geprikt. Vitamine B12 wordt bijv. beter opgenomen als je injecties krijgt. Ontstekingen in je lichaam kunnen ook invloed hebben op je stemming en je hormonen zijn ook nog helemaal in de war.
Ga je via de ggz naar een psycholoog? Dan zou je misschien ook eerst een gesprek met een psychiater kunnen aanvragen. die is arts en kan eventueel medicatie voorschrijven.
Mijn man werkt voor zichzelf dus daar valt idd wel wat te regelen. Huisarts heeft geen bloed geprikt. Wel heeft verloskundige bij de nacontrole ijzer gecontroleerd omdat deze tijdens zwangerschap laag was maar die was nu goed. Ze gaf advies om vit b te slikken omdat het hielp tegen depressieve klachten. Ik ben multivitamine gaan slikken omdat ik dus ook die longontsteking kreeg. Zit ook vit b in
Ik zou er bij de huisarts toch echt op aandringen dat je bloed wordt geprikt. Vitamine B12 wordt bijv. beter opgenomen als je injecties krijgt. Ontstekingen in je lichaam kunnen ook invloed hebben op je stemming en je hormonen zijn ook nog helemaal in de war.
Ga je via de ggz naar een psycholoog? Dan zou je misschien ook eerst een gesprek met een psychiater kunnen aanvragen. die is arts en kan eventueel medicatie voorschrijven.
