Psyche
alle pijlers
Te lang alleen
donderdag 21 januari 2016 om 04:20
Ik ben altijd op mezelf geweest. Het was nooit een probleem en zelfs wel fijn. Het laatste jaar en zeker de afgelopen weken heb ik er best wel moeite mee. In de weekeinden kom ik nauwelijks mijn bed uit omdat ik nergens zin in heb en redelijk uitgeblust ben. Ik heb heb geen reden om mezelf uit bed te takelen. Afgelopen oud en nieuw kwam het tot een flinke crash. Een heel sterk depressief gevoel. Vier dagen lang heb ik me verstopt onder de dekens. Zelfs reageren op alle whatsappjes was me te veel. Zelfs al lag de telefoon naast m'n bed.
Ik ben een man van bijna 38. Heb een huis, een boompje, maar geen beestjes. Ik ben freelancer binnen een creatief vakgebied. Mijn werk is echt mijn passie. Ik ken heel veel mensen en veel mensen kennen mij. Elke week leer ik weer nieuwe leuke en interessante mensen kennen. Altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen.
En ondanks dat voel ik me alleen. Weinig echte vrienden. Geen vriendin. De eerste, maar ook laatste vriendin, was 19 jaar geleden. Het thuiskomen in een leeg huis valt me steeds zwaarder. De oplossing lijkt dan te liggen in het vinden van een leuke vrouw.
Ik heb alle elektronische datingsmiddelen inmiddels meerdere keren geprobeerd. Wat heeft het in al die jaren opgeleverd? Ik heb ruim 400 vrouwen geschreven. Niet zomaar een korte 'hoi', maar echt leuke stukjes (al zeg ik het zelf). Slechts enkele reageerden. Meestal om te zeggen dat ze niet geïnteresseerd waren. Uiteindelijk leverde het 3 dates op. Eentje kwam nooit opdagen en de andere twee waren super gezellig. Maar de conclusie was dat ik niet was wat ze zochten. Ook Tinder heeft me tot nu toe 3 matches opgeleverd. Dit waren profielen met schaars geklede dames die me naar een betaalsite probeerden te lokken.
OK, dat online daten werkt niet. Wat gebeurt er dan in de echte wereld? Ik doe veel vrijwilligerswerk. Als er iets interessants te doen is in de stad, dan kan je mij daar vinden. Ook dan kom ik niemand tegen. Natuurlijk kom ik leuke vrouwen tegen. Maar die zijn voornamelijk heel erg bezet. Of lesbisch.
Een relatie is op zich niet de heilige graal. Als je een leuke vriendengroep hebt, kan je het heel lang in je eentje volhouden. Al die mensen die ik ontmoet zorgen zeer geregeld voor een gezellige avond in de kroeg. Maar echte vrienden zijn het ook weer niet.
Inmiddels heb ik één hele goede vriendin. Nee, ik doe het er niet mee. Ze is een soort van BFF. Ze probeert me te helpen. We doen vaak leuke dingen samen men het helpt ook wel. Een beetje.
Want ondanks al die leuke dingen kom ik aan het einde van de dag thuis in een leeg huis. Hoe leuker de avond was, hoe dieper het zwarte gat is. Koppeltjes gaan uit elkaar, maar hebben binnen de kortste keren weer dates en nieuwe lovers. Ik, met al mijn verwoede pogingen, blijf met lege handen.
Misschien probeer ik te hard en moet ik het juist allemaal maar even op zijn beloop laten. Je vindt het wanneer het minst zoekt. De jaren gingen voorbij. Niets.
Misschien moet ik er niet zo zwaar aan tillen, maar het duurt al 19 jaar. En het alleen zijn: ik kan het niet meer. De depressieve buien zijn kort. De volgende ochtend is het wel weer weg. Maar ze worden wel steeds donkerder. Maar op een dag, niet binnenkort maar wel over een paar jaar, dan gaat dit fout aflopen. Ik wil het voor zijn, maar wat moet ik doen? Ik weet het niet. Iemand?
Ik ben een man van bijna 38. Heb een huis, een boompje, maar geen beestjes. Ik ben freelancer binnen een creatief vakgebied. Mijn werk is echt mijn passie. Ik ken heel veel mensen en veel mensen kennen mij. Elke week leer ik weer nieuwe leuke en interessante mensen kennen. Altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen.
En ondanks dat voel ik me alleen. Weinig echte vrienden. Geen vriendin. De eerste, maar ook laatste vriendin, was 19 jaar geleden. Het thuiskomen in een leeg huis valt me steeds zwaarder. De oplossing lijkt dan te liggen in het vinden van een leuke vrouw.
Ik heb alle elektronische datingsmiddelen inmiddels meerdere keren geprobeerd. Wat heeft het in al die jaren opgeleverd? Ik heb ruim 400 vrouwen geschreven. Niet zomaar een korte 'hoi', maar echt leuke stukjes (al zeg ik het zelf). Slechts enkele reageerden. Meestal om te zeggen dat ze niet geïnteresseerd waren. Uiteindelijk leverde het 3 dates op. Eentje kwam nooit opdagen en de andere twee waren super gezellig. Maar de conclusie was dat ik niet was wat ze zochten. Ook Tinder heeft me tot nu toe 3 matches opgeleverd. Dit waren profielen met schaars geklede dames die me naar een betaalsite probeerden te lokken.
OK, dat online daten werkt niet. Wat gebeurt er dan in de echte wereld? Ik doe veel vrijwilligerswerk. Als er iets interessants te doen is in de stad, dan kan je mij daar vinden. Ook dan kom ik niemand tegen. Natuurlijk kom ik leuke vrouwen tegen. Maar die zijn voornamelijk heel erg bezet. Of lesbisch.
Een relatie is op zich niet de heilige graal. Als je een leuke vriendengroep hebt, kan je het heel lang in je eentje volhouden. Al die mensen die ik ontmoet zorgen zeer geregeld voor een gezellige avond in de kroeg. Maar echte vrienden zijn het ook weer niet.
Inmiddels heb ik één hele goede vriendin. Nee, ik doe het er niet mee. Ze is een soort van BFF. Ze probeert me te helpen. We doen vaak leuke dingen samen men het helpt ook wel. Een beetje.
Want ondanks al die leuke dingen kom ik aan het einde van de dag thuis in een leeg huis. Hoe leuker de avond was, hoe dieper het zwarte gat is. Koppeltjes gaan uit elkaar, maar hebben binnen de kortste keren weer dates en nieuwe lovers. Ik, met al mijn verwoede pogingen, blijf met lege handen.
Misschien probeer ik te hard en moet ik het juist allemaal maar even op zijn beloop laten. Je vindt het wanneer het minst zoekt. De jaren gingen voorbij. Niets.
Misschien moet ik er niet zo zwaar aan tillen, maar het duurt al 19 jaar. En het alleen zijn: ik kan het niet meer. De depressieve buien zijn kort. De volgende ochtend is het wel weer weg. Maar ze worden wel steeds donkerder. Maar op een dag, niet binnenkort maar wel over een paar jaar, dan gaat dit fout aflopen. Ik wil het voor zijn, maar wat moet ik doen? Ik weet het niet. Iemand?
vrijdag 22 januari 2016 om 13:12
quote:foreverblue schreef op 22 januari 2016 @ 01:06:
Dank iedereen voor de reacties! Hoewel niet alle reacties even relevant zijn, biedt het wel nieuwe perspectieven.
Het is denk ik niet zo dat ik mezelf voor houdt dat de depressie is op te lossen met een relatie. Het is wel zo dat de depressie een gevolg is van het niet hebben van een relatie voor een lange tijd.
Eigenlijk ging en gaat het heel erg goed met me. Zo af en toe is het wel vervelend. Klein ongemak. Maar als zoiets lang duurt, in dit geval 19 jaar, dan worden de kleine beetjes bij elkaar op een gegeven moment een wel een probleem.
Zeker als het dan rond de feestdagen is. Kerst. Oud en nieuw. De tijd van het jaar waar je vooral gezellige stelletjes ziet. De tijd van het jaar dat je toch beseft dat je nog steeds alleen bent. En dit jaar raakte het me serieus.
De depressie is eigenlijk geen depressie. Er is niet echt sprake van een episode daarvoor zijn de momenten te kort. Maar die slechte momenten zijn er wel degelijk.
Op het moment dat ik aan het werk ben en onder de mensen ben dan is alles prima in orde. De momenten dat ik alleen en niet aan het werk ben, gaat het vaker de verkeerde kant op. Soms is het een lichte vorm en soms een heftige variant. En als de zon opkomt is het vaak allemaal weer in orde.
Ik weet ook wel dat een relatie ook niet de oplossing is voor alles. Het is wel zo dat ik net dat stukje intimiteit en genegenheid wel mis. Hoe leuk het ook allemaal gaat, net dat ene beetje extra krijg je niet van je vrienden. Dus ik denk dat de oplossing uiteindelijk wel in de relationele sfeer is.
Het hoeft ook niet direct huisje-boompje-beestje te zijn. Maar iets eenvoudigs als samen op de bank in slaap vallen na te lang Netflix kijken of samen op vakantie eten bij een pittoreske eettentje waar het eten eigenlijk niet te eten is; zou dat niet fantastisch zijn?
Dan komen we dan uiteindelijk terecht bij mijn flirt- en versierkwaliteiten. Ik weet wel een beetje wat het probleem is. Zoals Jareth al zei: ik ben een heel aardig persoon. Misschien wel te aardig. Dat is goed voor een hele gezellige avond, maar uiteindelijk voelt het aan als een avondje uit als goede vrienden. Ik heb nu eenmaal een soft karakter. So be it. Er zullen best veel vrouwen zijn die een meer typisch mannelijk karakter zoeken. Maar er moet toch ergens een vrouw zijn waarmee het klikt?Och TO, ik voel met je mee, echt waar. En ik denk helemaal niet dat je depressief bent, maar je voelt je af en toe down omdat je een levensmaatje mist. Is toch heel menselijk! We hebben allemaal dagen dat we met een dekbed over ons hoofd willen blijven liggen, dan ben je echt niet meteen depressief hoor. Ik heb dat ook, dat 's nachts de dingen die ik overdag wél weg kan rationaliseren, me ineens vinden, en dan kan ik ze niet wegkrijgen.
En dat 'te aardig' zijn geloof ik ook niet. Toen ik mijn man leerde kennen, was hij ook gewoon aardig. Niet flirterig of bijdehand of opdringerig of macho, gewoon zijn aardige zelf. En ik heb hém uit moeten vragen, twee keer zelfs! En nu zijn we getrouwd en hebben we een kindje, en zijn gelukkig met elkaar en ons gezin.
Ik zit nu zelf even wat minder, en iets wat mij heel erg verrast is: praat erover, maar dan écht. Dat klinkt zo simpel, maar er écht over praten met mensen, en dus je ook kwetsbaar opstellen, maakt dat je dat terugkrijgt. En waarom niet eens een paar keer gaan kletsen met een psycholoog? Kijken in welke patronen jij onbewust bent vastgeroest waardoor je steeds in hetzelfde kringetje loopt. Gewoon heel praktisch.
Zo'n singlesreis lijkt mij ook een super idee. En dan hoop ik dat je mijn goede vriendin tegenkomt, zij zit in hetzelfde schuitje als jij, ze is geweldig, en ik snap maar niet dat ze geen fijn relatie kan vinden.
Dank iedereen voor de reacties! Hoewel niet alle reacties even relevant zijn, biedt het wel nieuwe perspectieven.
Het is denk ik niet zo dat ik mezelf voor houdt dat de depressie is op te lossen met een relatie. Het is wel zo dat de depressie een gevolg is van het niet hebben van een relatie voor een lange tijd.
Eigenlijk ging en gaat het heel erg goed met me. Zo af en toe is het wel vervelend. Klein ongemak. Maar als zoiets lang duurt, in dit geval 19 jaar, dan worden de kleine beetjes bij elkaar op een gegeven moment een wel een probleem.
Zeker als het dan rond de feestdagen is. Kerst. Oud en nieuw. De tijd van het jaar waar je vooral gezellige stelletjes ziet. De tijd van het jaar dat je toch beseft dat je nog steeds alleen bent. En dit jaar raakte het me serieus.
De depressie is eigenlijk geen depressie. Er is niet echt sprake van een episode daarvoor zijn de momenten te kort. Maar die slechte momenten zijn er wel degelijk.
Op het moment dat ik aan het werk ben en onder de mensen ben dan is alles prima in orde. De momenten dat ik alleen en niet aan het werk ben, gaat het vaker de verkeerde kant op. Soms is het een lichte vorm en soms een heftige variant. En als de zon opkomt is het vaak allemaal weer in orde.
Ik weet ook wel dat een relatie ook niet de oplossing is voor alles. Het is wel zo dat ik net dat stukje intimiteit en genegenheid wel mis. Hoe leuk het ook allemaal gaat, net dat ene beetje extra krijg je niet van je vrienden. Dus ik denk dat de oplossing uiteindelijk wel in de relationele sfeer is.
Het hoeft ook niet direct huisje-boompje-beestje te zijn. Maar iets eenvoudigs als samen op de bank in slaap vallen na te lang Netflix kijken of samen op vakantie eten bij een pittoreske eettentje waar het eten eigenlijk niet te eten is; zou dat niet fantastisch zijn?
Dan komen we dan uiteindelijk terecht bij mijn flirt- en versierkwaliteiten. Ik weet wel een beetje wat het probleem is. Zoals Jareth al zei: ik ben een heel aardig persoon. Misschien wel te aardig. Dat is goed voor een hele gezellige avond, maar uiteindelijk voelt het aan als een avondje uit als goede vrienden. Ik heb nu eenmaal een soft karakter. So be it. Er zullen best veel vrouwen zijn die een meer typisch mannelijk karakter zoeken. Maar er moet toch ergens een vrouw zijn waarmee het klikt?Och TO, ik voel met je mee, echt waar. En ik denk helemaal niet dat je depressief bent, maar je voelt je af en toe down omdat je een levensmaatje mist. Is toch heel menselijk! We hebben allemaal dagen dat we met een dekbed over ons hoofd willen blijven liggen, dan ben je echt niet meteen depressief hoor. Ik heb dat ook, dat 's nachts de dingen die ik overdag wél weg kan rationaliseren, me ineens vinden, en dan kan ik ze niet wegkrijgen.
En dat 'te aardig' zijn geloof ik ook niet. Toen ik mijn man leerde kennen, was hij ook gewoon aardig. Niet flirterig of bijdehand of opdringerig of macho, gewoon zijn aardige zelf. En ik heb hém uit moeten vragen, twee keer zelfs! En nu zijn we getrouwd en hebben we een kindje, en zijn gelukkig met elkaar en ons gezin.
Ik zit nu zelf even wat minder, en iets wat mij heel erg verrast is: praat erover, maar dan écht. Dat klinkt zo simpel, maar er écht over praten met mensen, en dus je ook kwetsbaar opstellen, maakt dat je dat terugkrijgt. En waarom niet eens een paar keer gaan kletsen met een psycholoog? Kijken in welke patronen jij onbewust bent vastgeroest waardoor je steeds in hetzelfde kringetje loopt. Gewoon heel praktisch.
Zo'n singlesreis lijkt mij ook een super idee. En dan hoop ik dat je mijn goede vriendin tegenkomt, zij zit in hetzelfde schuitje als jij, ze is geweldig, en ik snap maar niet dat ze geen fijn relatie kan vinden.
vrijdag 22 januari 2016 om 16:29
Nadeel van iemand tegen komen op reis is dat het meestal niet iemand uit je eigen regio is en je sociale leven, huis en werk opgeven voor 'n relatie doen verstandige bijna 40-ers waarschijnlijk niet.
Maar zo'n reis is wél een goed idee, omdat je dan wat interessants te vertellen hebt als je in je eigen omgeving 'n nieuwe vrouw leert kennen. Je hoeft ook niet persé met 'n singlesreis mee, zelfstandig op reis door bijv. Zuid Oost Azie, of gaan roadtrippen in de USA is natuurlijk avontuurlijker.
Maar zo'n reis is wél een goed idee, omdat je dan wat interessants te vertellen hebt als je in je eigen omgeving 'n nieuwe vrouw leert kennen. Je hoeft ook niet persé met 'n singlesreis mee, zelfstandig op reis door bijv. Zuid Oost Azie, of gaan roadtrippen in de USA is natuurlijk avontuurlijker.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 22 januari 2016 om 16:37
Voor iemand die zegt zoveel te hebben gereisd, vind ik jou altijd zo giga zwart/wit denken, er zal nog geen spatje grijs op jouw radar verschijnen, ooit. En dat geeft ook helemaal niks. Jij bevestigt jezelf altijd zo, het is bijna Jiskefet
Aanvulling: dat moet toch eigenlijk ook een heerlijk leven zijn, zonder iets van scrupules of mitsen en maren, gewoon zo'n enorm diep ingesleten patroon van denkbeelden waar je gewoon helemaal niet vanaf hoeft te wijken, heel geruststellend.
Aanvulling: dat moet toch eigenlijk ook een heerlijk leven zijn, zonder iets van scrupules of mitsen en maren, gewoon zo'n enorm diep ingesleten patroon van denkbeelden waar je gewoon helemaal niet vanaf hoeft te wijken, heel geruststellend.
vrijdag 22 januari 2016 om 16:59
Ik val trouwens ook op lieve mannen, niet op dat typische mannen gedrag. Dus daar past zeker wel een vrouw bij.
Maarr... Een lieve man mag ook wel eens een beetje ondeugend zijn. Een klein schuin/dubbel grapje, of een goedkeurend 'mmmh!' als je bukt.
Vaak zie je dat lief en een beetje ondeugend niet zo goed samen gaan. Een lieve man vindt dat dan snel respectloos of wil niet seksistisch overkomen. Maar daardoor denkt een vrouw dan snel dat hij niet romantisch geinteresseerd is, en beland je in de friendzone.
Maarr... Een lieve man mag ook wel eens een beetje ondeugend zijn. Een klein schuin/dubbel grapje, of een goedkeurend 'mmmh!' als je bukt.
Vaak zie je dat lief en een beetje ondeugend niet zo goed samen gaan. Een lieve man vindt dat dan snel respectloos of wil niet seksistisch overkomen. Maar daardoor denkt een vrouw dan snel dat hij niet romantisch geinteresseerd is, en beland je in de friendzone.
vrijdag 22 januari 2016 om 18:30
quote:clemance schreef op 22 januari 2016 @ 13:12:
[...]
En waarom niet eens een paar keer gaan kletsen met een psycholoog? Kijken in welke patronen jij onbewust bent vastgeroest waardoor je steeds in hetzelfde kringetje loopt. Gewoon heel praktisch.
Zo'n singlesreis lijkt mij ook een super idee. En dan hoop ik dat je mijn goede vriendin tegenkomt, zij zit in hetzelfde schuitje als jij, ze is geweldig, en ik snap maar niet dat ze geen fijn relatie kan vinden.Dit dus. In mijn omgeving waren 2 'eeuwige vrijgezellen' een 40er en 50er en beiden hebben gesprekken met een psych gehad. Niet zozeer over het niet hebben van een partner, wel om zaken uit het verleden op te ruimen, al zal het vast wel aan bod zijn geweest. En toeval of niet, beiden kregen binnen een paar jaar een relatie. Ik denk dat je onbewuste patronen kan hebben die onbewust ervoor kan zorgen dat je op de een of andere manier een relatie tegenhoudt. Uiteraard is er geen garantie.
[...]
En waarom niet eens een paar keer gaan kletsen met een psycholoog? Kijken in welke patronen jij onbewust bent vastgeroest waardoor je steeds in hetzelfde kringetje loopt. Gewoon heel praktisch.
Zo'n singlesreis lijkt mij ook een super idee. En dan hoop ik dat je mijn goede vriendin tegenkomt, zij zit in hetzelfde schuitje als jij, ze is geweldig, en ik snap maar niet dat ze geen fijn relatie kan vinden.Dit dus. In mijn omgeving waren 2 'eeuwige vrijgezellen' een 40er en 50er en beiden hebben gesprekken met een psych gehad. Niet zozeer over het niet hebben van een partner, wel om zaken uit het verleden op te ruimen, al zal het vast wel aan bod zijn geweest. En toeval of niet, beiden kregen binnen een paar jaar een relatie. Ik denk dat je onbewuste patronen kan hebben die onbewust ervoor kan zorgen dat je op de een of andere manier een relatie tegenhoudt. Uiteraard is er geen garantie.
maandag 25 januari 2016 om 02:00
Een hele tijd geleden ben ik met een groepsreis naar Cuba geweest. Toevallig waren er relatief veel singles mee. Na een tijdje ontstaat er toch een soort spanning. Ik kan me voorstellen dat dit op een echte singlesreis nog veel sterker is. Het zorgt bij mij voor veel stress. En uiteindelijk ook wel voor teleurstelling want uiteindelijk ging ik maar mee met de stelletjes, waardoor je je een beetje het derde wiel aan de wagen voelt.
Nu weet ik ook wel dat ik nu niet alles moet ophangen aan die ene reis, maar ik heb het gevoel dat specifieke singles-activiteiten niets voor mij zijn. Ik hoop eigenlijk iemand te vinden in het 'normale' (als er zoiets bestaat). In de loop der tijd heb ik gemerkt dat ik me vooral sterk aangetrokken voel tot creatieve en kunstzinnige persoonlijkheden.
Dit weekeinde heb ik één van de adviezen ter harte genomen en heb de situatie maar eens op tafel gelegd bij twee ex-collega's met wie ik het altijd heel erg goed kon vinden. We hebben uitgebreid de Facebook vriendinnenlijst doorgenomen.
Het was erg leuk, maar het deed me ook beseffen dat het type vrouw wat zeldzamer is dan ik zou willen (namelijk de creatieve en kunstzinnige vrouw). Dus het dilemma is dan uiteindelijk: hoe moeilijk wil ik het mezelf maken? Laat ik het kunstzinnige varen en ga ik op zoek naar een vrouw die gewoon lief en zorgzaam is of vind ik dat het kunstzinnige zo belangrijk dat ik ga wachten op die ene vrouw die dat wél heeft.
Ik weet wel dat iedereen nu zegt: van wachten wordt je per definitie ongelukkig dus doe niet zo moeilijk. Iedereen zit eigenlijk wel te wachten op Mr. Of Mrs. Perfect. Een beetje realiteitszin is wel goed, maar ik word er wel een beetje ongelukkig van.
Maar dit dilemma is voorlopig niet aan de orde. Ik moet eerst maar eens iemand tegenkomen waarbij er sprake is van wederzijdse interesse.
Ik zal mijn goede vriendin eens vragen, zoals iemand suggereerde, hoe ze tegen me aankijkt. Zou me links of rechts swipen? En me dan ook nog willen daten? Ik kan heel goed met haar praten. Complicerende factor is alleen dat ze zelf uit een zeer zware depressie komt. Alles gaat alweer stukken beter met haar, maar toch durf ik niet alles op tafel te gooien omdat ik dan toch weer iets bij haar trigger.
Met een psycholoog praten is misschien wel een goed idee. Maar ik heb toch een beetje drempelvrees. Waarom? Ik heb geen idee. Ik vind het toch allemaal een beetje moeilijk. Voorlopig kijk ik nu uit naar het moment dat de zon opkomt en ik weer aan het werk kan. Dan zien we wel weer verder.
Dankjewel iedereen voor alle suggesties en ideeën.
Nu weet ik ook wel dat ik nu niet alles moet ophangen aan die ene reis, maar ik heb het gevoel dat specifieke singles-activiteiten niets voor mij zijn. Ik hoop eigenlijk iemand te vinden in het 'normale' (als er zoiets bestaat). In de loop der tijd heb ik gemerkt dat ik me vooral sterk aangetrokken voel tot creatieve en kunstzinnige persoonlijkheden.
Dit weekeinde heb ik één van de adviezen ter harte genomen en heb de situatie maar eens op tafel gelegd bij twee ex-collega's met wie ik het altijd heel erg goed kon vinden. We hebben uitgebreid de Facebook vriendinnenlijst doorgenomen.
Het was erg leuk, maar het deed me ook beseffen dat het type vrouw wat zeldzamer is dan ik zou willen (namelijk de creatieve en kunstzinnige vrouw). Dus het dilemma is dan uiteindelijk: hoe moeilijk wil ik het mezelf maken? Laat ik het kunstzinnige varen en ga ik op zoek naar een vrouw die gewoon lief en zorgzaam is of vind ik dat het kunstzinnige zo belangrijk dat ik ga wachten op die ene vrouw die dat wél heeft.
Ik weet wel dat iedereen nu zegt: van wachten wordt je per definitie ongelukkig dus doe niet zo moeilijk. Iedereen zit eigenlijk wel te wachten op Mr. Of Mrs. Perfect. Een beetje realiteitszin is wel goed, maar ik word er wel een beetje ongelukkig van.
Maar dit dilemma is voorlopig niet aan de orde. Ik moet eerst maar eens iemand tegenkomen waarbij er sprake is van wederzijdse interesse.
Ik zal mijn goede vriendin eens vragen, zoals iemand suggereerde, hoe ze tegen me aankijkt. Zou me links of rechts swipen? En me dan ook nog willen daten? Ik kan heel goed met haar praten. Complicerende factor is alleen dat ze zelf uit een zeer zware depressie komt. Alles gaat alweer stukken beter met haar, maar toch durf ik niet alles op tafel te gooien omdat ik dan toch weer iets bij haar trigger.
Met een psycholoog praten is misschien wel een goed idee. Maar ik heb toch een beetje drempelvrees. Waarom? Ik heb geen idee. Ik vind het toch allemaal een beetje moeilijk. Voorlopig kijk ik nu uit naar het moment dat de zon opkomt en ik weer aan het werk kan. Dan zien we wel weer verder.
Dankjewel iedereen voor alle suggesties en ideeën.
maandag 25 januari 2016 om 07:28
maandag 25 januari 2016 om 07:37
Jouw laatste post bevestigt me in het idee dat je op de verkeerde plek zoekt. Of woon je aan de verkeerde kant van het land? In mijn omgeving sterft het namelijk van de creatieve, kunstzinnige vrouwen. Ontwerpers, schilders, architecten, fotografen, muzikanten, meubelmakers, schrijvers, regisseurs, theatermakers, enzovoort.
Nieuwe mensen kom ik tegen bij creatieve cursussen, bij openingen van galeries en bij beurzen, bij open ateliers, bij lezingen of bijeenkomsten over kunstzinnige onderwerpen, bij vakverenigingen, wederom enzovoort. En op de spirituele cursussen, waar ik het al eerder over had.
Nieuwe mensen kom ik tegen bij creatieve cursussen, bij openingen van galeries en bij beurzen, bij open ateliers, bij lezingen of bijeenkomsten over kunstzinnige onderwerpen, bij vakverenigingen, wederom enzovoort. En op de spirituele cursussen, waar ik het al eerder over had.
maandag 25 januari 2016 om 07:50
Wat leuk TO, dat je met deze ex-collega's eens bent gaan zitten om te kijken waar je nu eigenlijk naar op zoek bent. Je hebt in ieder geval gezien nu dat je creatief en kunstzinnig leuk vindt in een vrouw.
Nu vallen 'creatief' en 'kunstzinnig' ook wel weer heel gevarieerd in te vullen natuurlijk. Het zijn erg brede begrippen. Misschien dat je die begrippen wat minder streng kunt hanteren? Een vrouw die creatief en kunstzinnig ook heel erg leuk vindt is misschien ook al interessant.
Nu vallen 'creatief' en 'kunstzinnig' ook wel weer heel gevarieerd in te vullen natuurlijk. Het zijn erg brede begrippen. Misschien dat je die begrippen wat minder streng kunt hanteren? Een vrouw die creatief en kunstzinnig ook heel erg leuk vindt is misschien ook al interessant.
maandag 25 januari 2016 om 08:12
maandag 25 januari 2016 om 08:50
Misschien kun je een facebook-groep volgen met creatieve mensen, daar zijn er heel veel van. En mensen posten wat ze gemaakt hebben, dus kun je meteen zien of het jouw soort creatief is. Want ik denk wel dat er veel diversiteit is in de groep creatieve/kunstzinnige vrouwen. Een boel vrouwen zijn wel een beetje creatief namelijk.
Ik ben zelf creatief maar hou helemaal niet van de kunstwereld. Belachelijk hoge prijzen betaalt men daar voor kunst, vind ik. En ik ben dan wel creatief maar ik kan niet haken en breien. Eigenlijk kan ik niet eens omschrijven wat ik maak want het is elke keer iets anders. En ik vertel dat wel, dat ik creatief ben, maar niet iedereen doet dat. Het kan ook als suffig worden gezien namelijk. Ik heb bv twee konijnen van me die overleden zijn, geschilderd op een canvas. Ik zoek geen date dus ik durf het wel te vertellen maar ik vraag me af hoe sexy dat is.
Wat vind je leuk aan creatieve/kunstzinnige vrouwen eigenlijk? Vind je het leuk dat ze er een beetje anders uitzien, of vind je de gespreksonderwerpen leuk? Vind je het leuk dat iemand een passie heeft? Of viel je toevallig in het verleden op creatieve vrouwen?
Kan allemaal hoor, alleen vraag ik me af of het een goed idee is om het zo af te bakenen. Ik denk dat je dat doet zodat je meer kans van slagen hebt, als je toespitst op wat je leuk vindt. Maar je kunt je vergissen, ik vind het nooit handig als mensen een lijstje met voorwaarden hebben. Dan sluit je bij voorbaat al een boel mensen uit. Terwijl ik denk dat je een klik met iemand moet voelen en dat kan ook bij iemand waar je dat helemaal niet van had verwacht. Ik snap wel dat je aan het analyseren slaat hoor, veel mensen doen dat. Want het is niet bepaald makkelijk. Heb je dan iemand gevonden die je leuk lijkt, moet zij jou ook nog zien zitten.
Over die psycholoog, ik vind het ook een goed idee. Ik denk namelijk dat je erg terughoudend bent geworden, idd omdat je al zo lang alleen bent. Het is ook veilig bv, je kunt altijd op jezelf bouwen. Ik denk dat er angst meespeelt, angst voor afwijzing bv. Maar misschien ook wel angst voor een relatie. Je hebt nu ook wel hoge verwachtingen waarschijnlijk. En ze zeggen dat je eerst van jezelf moet leren houden, voor je van een ander kunt houden. Je moet het jezelf ook gunnen. Dan zet je meer door als er een vrouw langskomt die je ziet zitten. Nu druip je waarschijnlijk erg snel af. Dat heeft te maken met jezelf en niet met het aanbod. Dus werken aan je zelfvertrouwen, lijkt me een goed idee en dat kan bij een psycholoog. Daaraan kun je vertellen waar dat gebrek aan zelfvertrouwen mee te maken heeft. Ik denk dat je dan verder komt waar je nu een beetje vast zit. Sterkte iig!
Ik ben zelf creatief maar hou helemaal niet van de kunstwereld. Belachelijk hoge prijzen betaalt men daar voor kunst, vind ik. En ik ben dan wel creatief maar ik kan niet haken en breien. Eigenlijk kan ik niet eens omschrijven wat ik maak want het is elke keer iets anders. En ik vertel dat wel, dat ik creatief ben, maar niet iedereen doet dat. Het kan ook als suffig worden gezien namelijk. Ik heb bv twee konijnen van me die overleden zijn, geschilderd op een canvas. Ik zoek geen date dus ik durf het wel te vertellen maar ik vraag me af hoe sexy dat is.
Wat vind je leuk aan creatieve/kunstzinnige vrouwen eigenlijk? Vind je het leuk dat ze er een beetje anders uitzien, of vind je de gespreksonderwerpen leuk? Vind je het leuk dat iemand een passie heeft? Of viel je toevallig in het verleden op creatieve vrouwen?
Kan allemaal hoor, alleen vraag ik me af of het een goed idee is om het zo af te bakenen. Ik denk dat je dat doet zodat je meer kans van slagen hebt, als je toespitst op wat je leuk vindt. Maar je kunt je vergissen, ik vind het nooit handig als mensen een lijstje met voorwaarden hebben. Dan sluit je bij voorbaat al een boel mensen uit. Terwijl ik denk dat je een klik met iemand moet voelen en dat kan ook bij iemand waar je dat helemaal niet van had verwacht. Ik snap wel dat je aan het analyseren slaat hoor, veel mensen doen dat. Want het is niet bepaald makkelijk. Heb je dan iemand gevonden die je leuk lijkt, moet zij jou ook nog zien zitten.
Over die psycholoog, ik vind het ook een goed idee. Ik denk namelijk dat je erg terughoudend bent geworden, idd omdat je al zo lang alleen bent. Het is ook veilig bv, je kunt altijd op jezelf bouwen. Ik denk dat er angst meespeelt, angst voor afwijzing bv. Maar misschien ook wel angst voor een relatie. Je hebt nu ook wel hoge verwachtingen waarschijnlijk. En ze zeggen dat je eerst van jezelf moet leren houden, voor je van een ander kunt houden. Je moet het jezelf ook gunnen. Dan zet je meer door als er een vrouw langskomt die je ziet zitten. Nu druip je waarschijnlijk erg snel af. Dat heeft te maken met jezelf en niet met het aanbod. Dus werken aan je zelfvertrouwen, lijkt me een goed idee en dat kan bij een psycholoog. Daaraan kun je vertellen waar dat gebrek aan zelfvertrouwen mee te maken heeft. Ik denk dat je dan verder komt waar je nu een beetje vast zit. Sterkte iig!
maandag 25 januari 2016 om 15:59
quote:Ik ben zelf creatief maar hou helemaal niet van de kunstwereld. Belachelijk hoge prijzen betaalt men daar voor kunst, vind ik.Flauwekul. Wat verdien jij per uur? Denk je dat de gemiddelde kunstenaar dat haalt? Kijk eens in dit overzicht, onder inkomen: http://bbknet.nl/monitor-kunstenaars-en-afgestudeerden/
maandag 25 januari 2016 om 16:23
quote:Een hele tijd geleden ben ik met een groepsreis naar Cuba geweest. Toevallig waren er relatief veel singles mee. Na een tijdje ontstaat er toch een soort spanning. Ik kan me voorstellen dat dit op een echte singlesreis nog veel sterker is. Het zorgt bij mij voor veel stress. En uiteindelijk ook wel voor teleurstelling want uiteindelijk ging ik maar mee met de stelletjes, waardoor je je een beetje het derde wiel aan de wagen voelt.Ben zowel met gemengde groepsreizen als 'n singlesreis meegeweest, maar vrijwel niemand zit er op te wachten om 'n date te scoren. Men gaat op reis voor 't land en kiest voor 'n groep uit veiligheids/gemaks overwegingen en als het onderling ook nog 'n beetje gezellig is is dat mooi meegenomen. Maar een groepsreis is vrij intensief, dan heb je geen energie om er 's nachts nog 'n scharrel op na te houden.
Shoot first, ask questions later!
maandag 25 januari 2016 om 16:56
quote:redbuIIetje schreef op 25 januari 2016 @ 16:23:
[...]
Ben zowel met gemengde groepsreizen als 'n singlesreis meegeweest, maar vrijwel niemand zit er op te wachten om 'n date te scoren. Men gaat op reis voor 't land en kiest voor 'n groep uit veiligheids/gemaks overwegingen en als het onderling ook nog 'n beetje gezellig is is dat mooi meegenomen. Maar een groepsreis is vrij intensief, dan heb je geen energie om er 's nachts nog 'n scharrel op na te houden.Ligt er natuurlijk maar net aan hoe lekker hij is
[...]
Ben zowel met gemengde groepsreizen als 'n singlesreis meegeweest, maar vrijwel niemand zit er op te wachten om 'n date te scoren. Men gaat op reis voor 't land en kiest voor 'n groep uit veiligheids/gemaks overwegingen en als het onderling ook nog 'n beetje gezellig is is dat mooi meegenomen. Maar een groepsreis is vrij intensief, dan heb je geen energie om er 's nachts nog 'n scharrel op na te houden.Ligt er natuurlijk maar net aan hoe lekker hij is
maandag 25 januari 2016 om 16:59
quote:foreverblue schreef op 25 januari 2016 @ 02:00:
Een hele tijd geleden ben ik met een groepsreis naar Cuba geweest. Toevallig waren er relatief veel singles mee. Na een tijdje ontstaat er toch een soort spanning. Ik kan me voorstellen dat dit op een echte singlesreis nog veel sterker is. Het zorgt bij mij voor veel stress. En uiteindelijk ook wel voor teleurstelling want uiteindelijk ging ik maar mee met de stelletjes, waardoor je je een beetje het derde wiel aan de wagen voelt.
Nu weet ik ook wel dat ik nu niet alles moet ophangen aan die ene reis, maar ik heb het gevoel dat specifieke singles-activiteiten niets voor mij zijn. Ik hoop eigenlijk iemand te vinden in het 'normale' (als er zoiets bestaat). In de loop der tijd heb ik gemerkt dat ik me vooral sterk aangetrokken voel tot creatieve en kunstzinnige persoonlijkheden.
Dit weekeinde heb ik één van de adviezen ter harte genomen en heb de situatie maar eens op tafel gelegd bij twee ex-collega's met wie ik het altijd heel erg goed kon vinden. We hebben uitgebreid de Facebook vriendinnenlijst doorgenomen.
Het was erg leuk, maar het deed me ook beseffen dat het type vrouw wat zeldzamer is dan ik zou willen (namelijk de creatieve en kunstzinnige vrouw). Dus het dilemma is dan uiteindelijk: hoe moeilijk wil ik het mezelf maken? Laat ik het kunstzinnige varen en ga ik op zoek naar een vrouw die gewoon lief en zorgzaam is of vind ik dat het kunstzinnige zo belangrijk dat ik ga wachten op die ene vrouw die dat wél heeft.
Ik weet wel dat iedereen nu zegt: van wachten wordt je per definitie ongelukkig dus doe niet zo moeilijk. Iedereen zit eigenlijk wel te wachten op Mr. Of Mrs. Perfect. Een beetje realiteitszin is wel goed, maar ik word er wel een beetje ongelukkig van.
Maar dit dilemma is voorlopig niet aan de orde. Ik moet eerst maar eens iemand tegenkomen waarbij er sprake is van wederzijdse interesse.
Ik zal mijn goede vriendin eens vragen, zoals iemand suggereerde, hoe ze tegen me aankijkt. Zou me links of rechts swipen? En me dan ook nog willen daten? Ik kan heel goed met haar praten. Complicerende factor is alleen dat ze zelf uit een zeer zware depressie komt. Alles gaat alweer stukken beter met haar, maar toch durf ik niet alles op tafel te gooien omdat ik dan toch weer iets bij haar trigger.
Met een psycholoog praten is misschien wel een goed idee. Maar ik heb toch een beetje drempelvrees. Waarom? Ik heb geen idee. Ik vind het toch allemaal een beetje moeilijk. Voorlopig kijk ik nu uit naar het moment dat de zon opkomt en ik weer aan het werk kan. Dan zien we wel weer verder.
Dankjewel iedereen voor alle suggesties en ideeën.Ik heb na het lezen van je laatste reactie toch wel beetje het idee dat je snel ook dingen niet ziet zitten of wil uitproberen op basis van 1 ervaring of geen ervaring. Bij alle suggesties die wij aandragen of die je zelf wel ziet zitten hangt er gelijk weer een maar aan.
Een hele tijd geleden ben ik met een groepsreis naar Cuba geweest. Toevallig waren er relatief veel singles mee. Na een tijdje ontstaat er toch een soort spanning. Ik kan me voorstellen dat dit op een echte singlesreis nog veel sterker is. Het zorgt bij mij voor veel stress. En uiteindelijk ook wel voor teleurstelling want uiteindelijk ging ik maar mee met de stelletjes, waardoor je je een beetje het derde wiel aan de wagen voelt.
Nu weet ik ook wel dat ik nu niet alles moet ophangen aan die ene reis, maar ik heb het gevoel dat specifieke singles-activiteiten niets voor mij zijn. Ik hoop eigenlijk iemand te vinden in het 'normale' (als er zoiets bestaat). In de loop der tijd heb ik gemerkt dat ik me vooral sterk aangetrokken voel tot creatieve en kunstzinnige persoonlijkheden.
Dit weekeinde heb ik één van de adviezen ter harte genomen en heb de situatie maar eens op tafel gelegd bij twee ex-collega's met wie ik het altijd heel erg goed kon vinden. We hebben uitgebreid de Facebook vriendinnenlijst doorgenomen.
Het was erg leuk, maar het deed me ook beseffen dat het type vrouw wat zeldzamer is dan ik zou willen (namelijk de creatieve en kunstzinnige vrouw). Dus het dilemma is dan uiteindelijk: hoe moeilijk wil ik het mezelf maken? Laat ik het kunstzinnige varen en ga ik op zoek naar een vrouw die gewoon lief en zorgzaam is of vind ik dat het kunstzinnige zo belangrijk dat ik ga wachten op die ene vrouw die dat wél heeft.
Ik weet wel dat iedereen nu zegt: van wachten wordt je per definitie ongelukkig dus doe niet zo moeilijk. Iedereen zit eigenlijk wel te wachten op Mr. Of Mrs. Perfect. Een beetje realiteitszin is wel goed, maar ik word er wel een beetje ongelukkig van.
Maar dit dilemma is voorlopig niet aan de orde. Ik moet eerst maar eens iemand tegenkomen waarbij er sprake is van wederzijdse interesse.
Ik zal mijn goede vriendin eens vragen, zoals iemand suggereerde, hoe ze tegen me aankijkt. Zou me links of rechts swipen? En me dan ook nog willen daten? Ik kan heel goed met haar praten. Complicerende factor is alleen dat ze zelf uit een zeer zware depressie komt. Alles gaat alweer stukken beter met haar, maar toch durf ik niet alles op tafel te gooien omdat ik dan toch weer iets bij haar trigger.
Met een psycholoog praten is misschien wel een goed idee. Maar ik heb toch een beetje drempelvrees. Waarom? Ik heb geen idee. Ik vind het toch allemaal een beetje moeilijk. Voorlopig kijk ik nu uit naar het moment dat de zon opkomt en ik weer aan het werk kan. Dan zien we wel weer verder.
Dankjewel iedereen voor alle suggesties en ideeën.Ik heb na het lezen van je laatste reactie toch wel beetje het idee dat je snel ook dingen niet ziet zitten of wil uitproberen op basis van 1 ervaring of geen ervaring. Bij alle suggesties die wij aandragen of die je zelf wel ziet zitten hangt er gelijk weer een maar aan.
maandag 25 januari 2016 om 18:00
quote:Lucky_Birdie schreef op 21 januari 2016 @ 12:52:
Ja schijnbaar werkt het wel om een klootzak te zijn. Je leest hier vaak genoeg dat vrouwen achter klootzakken aan blijven lopen.
En hoe onberekenbaarder de man, hoe fanatieker de vrouw word.
Yep, ik ben ook te aardig naar vrouwen die ik wél leuk vind, voor hen kom je rap in de friendzone, degene die mij wél willen en ik botter behandel blijven maar terugkomen
Maar niet alle mannen willen een klootzak zijn ! Dat "sommige" vrouwen dat nu willen ....zelfvertrouwen is wél heel belangrijk, en humor !
Ja schijnbaar werkt het wel om een klootzak te zijn. Je leest hier vaak genoeg dat vrouwen achter klootzakken aan blijven lopen.
En hoe onberekenbaarder de man, hoe fanatieker de vrouw word.
Yep, ik ben ook te aardig naar vrouwen die ik wél leuk vind, voor hen kom je rap in de friendzone, degene die mij wél willen en ik botter behandel blijven maar terugkomen
Maar niet alle mannen willen een klootzak zijn ! Dat "sommige" vrouwen dat nu willen ....zelfvertrouwen is wél heel belangrijk, en humor !
maandag 25 januari 2016 om 19:16
quote:cappi schreef op 25 januari 2016 @ 16:59:
[...]
Ik heb na het lezen van je laatste reactie toch wel beetje het idee dat je snel ook dingen niet ziet zitten of wil uitproberen op basis van 1 ervaring of geen ervaring. Bij alle suggesties die wij aandragen of die je zelf wel ziet zitten hangt er gelijk weer een maar aan.
Dit gevoel heb ik ook.
Niet geschoten is altijd mis hè? Gewoon proberen. Dan ga je maar en paar keer op je bek, je hebt daardoor wel een grotere kans dat het wel gaat lukken.
Je straalt hierdoor ambivalentie uit. Aan de ene kant sta je open voor een relatie maar aan de andere kant ga je er vanuit dat het niet lukt. Hier passen mensen voor. Zowel in vriendschappen als liefdesrelaties.
[...]
Ik heb na het lezen van je laatste reactie toch wel beetje het idee dat je snel ook dingen niet ziet zitten of wil uitproberen op basis van 1 ervaring of geen ervaring. Bij alle suggesties die wij aandragen of die je zelf wel ziet zitten hangt er gelijk weer een maar aan.
Dit gevoel heb ik ook.
Niet geschoten is altijd mis hè? Gewoon proberen. Dan ga je maar en paar keer op je bek, je hebt daardoor wel een grotere kans dat het wel gaat lukken.
Je straalt hierdoor ambivalentie uit. Aan de ene kant sta je open voor een relatie maar aan de andere kant ga je er vanuit dat het niet lukt. Hier passen mensen voor. Zowel in vriendschappen als liefdesrelaties.
maandag 25 januari 2016 om 21:23
Overigens, bij voorbeeld kunstzinnig he. Dat kun je niet zo maar aan iemand aflezen. Ik ben een nerd maar hou erg van kunst. Toch zie ik me zelf niet als kunstzinnig (al teken ik best mooi en weet ik behoorlijk veel van kunst). Wat is kunstzinnig? Moet je dat uiten in je uiterlijk, in je beroep, of kan dit gewoon bestaan naast een saaie kantoor baan? (ik zie meteen zo'n rood geverfde beeldhouwer voor me met lange wijde gewaden, wierrook brandend, ruwe handen en lange kettingen om maar dat is mijn vooroordeel)
In hoe verre zie jij vrouwen staan of niet staan?
In hoe verre zie jij vrouwen staan of niet staan?
woensdag 27 januari 2016 om 02:38
Ik ben fotograaf en de laatste jaren ben ik erg bezig met het zoeken naar verdieping in mijn werk. Dit is ontstaan uit de praktische reden dat er onwaarschijnlijk veel fotografen zijn en de vraag is hoe ik me daar enigszins van kan onderscheiden (ik heb geen foto- of kunstacademie gedaan). Een zoektocht naar mijn fotografische ik.
Vergelijk het met schilders. Je hebt schilders en schilders. De ene komt je kozijnen een kleurtje geven en de andere maakt een canvas met een abstracte beeltenis. Zo gaat dat ook met fotografen. Je hebt diegenen die gewoon plaatjes schieten en hebt de groep die werkt vanuit een filosofie. Ik heb ontdekt dat ik tot die laatste groep behoor.
In die zoektocht zoek ik actief naar gelijkgestemden. Niet alleen fotografen, maar ook schilders, schrijvers, muzikanten en noem maar op. Ik organiseer veel activiteiten zoals praatgroepjes om tips en ideeën uit te wisselen, reisjes om musea te bezoeken, muziekavondjes en noem maar op. En laten daar nu bovengemiddeld veel vrouwen op af komen.
Daarnaast blijkt het zo te zijn dat veel kunstenaars een bepaald karakter hebben. Ze zijn vrije (intelligente) denkers, schuwen structuur en organisatie, hoge pieken en diepe dalen. En ja, het zijn ook wel een beetje gekwelde geesten. Ik voel me heel erg prettig bij dit soort mensen. Werkelijk, dat had ik vroeger nooit gedacht. En dit soort vrouwen zijn toch vaak de types waar ik heel graag een beschuitje mee zou willen eten.
Alleen is de meerderheid van die vrouwen al bezet. Nu ben ik niet zo'n jager die deze vrouwen probeert los te weken van hun partner (en meestal ook kinderen). Vraag ik ze om een biertje te drinken in de kroeg? Ja, geregeld. Relatiemateriaal: nee, maar superleuk voor al het andere.
Zijn ze allemaal bezet? Natuurlijk niet. Of echt veel te jong (begin 20). Op zich is het niet zozeer de leeftijd, maar wel dat ze zich in een totaal andere levensfase zitten. Of ze zijn echte doorgeslagen kunstenaars van het type bomenknuffelaars met geitenwollen sokken en sandalen. Daar word ik dan weer niet heel erg warm van. En dan heb je nog degenen waarmee ik het op kunst-inhoudelijk vlak goed kan vinden, maar dat er op persoonlijk vlak geen klik is.
En voor al het andere: daar ben ik zelf wel een beetje het probleem. Het digitale daten lijkt gemakkelijk, maar voor mij is het vooral Afwijzing 2.0. Daardoor ben ik inderdaad terughoudend geworden. En als ik dan een leuke vrouw tegenkom dan kan ik vaak nergens de energie vandaan halen om er werk van te maken. Want ergens in mijn achterhoofd is de gedachte 'het wordt toch niets'. Dus uiteindelijk heb ik iemand nodig die me een schop onder de kont geeft als hét moment daar is.
Vergelijk het met schilders. Je hebt schilders en schilders. De ene komt je kozijnen een kleurtje geven en de andere maakt een canvas met een abstracte beeltenis. Zo gaat dat ook met fotografen. Je hebt diegenen die gewoon plaatjes schieten en hebt de groep die werkt vanuit een filosofie. Ik heb ontdekt dat ik tot die laatste groep behoor.
In die zoektocht zoek ik actief naar gelijkgestemden. Niet alleen fotografen, maar ook schilders, schrijvers, muzikanten en noem maar op. Ik organiseer veel activiteiten zoals praatgroepjes om tips en ideeën uit te wisselen, reisjes om musea te bezoeken, muziekavondjes en noem maar op. En laten daar nu bovengemiddeld veel vrouwen op af komen.
Daarnaast blijkt het zo te zijn dat veel kunstenaars een bepaald karakter hebben. Ze zijn vrije (intelligente) denkers, schuwen structuur en organisatie, hoge pieken en diepe dalen. En ja, het zijn ook wel een beetje gekwelde geesten. Ik voel me heel erg prettig bij dit soort mensen. Werkelijk, dat had ik vroeger nooit gedacht. En dit soort vrouwen zijn toch vaak de types waar ik heel graag een beschuitje mee zou willen eten.
Alleen is de meerderheid van die vrouwen al bezet. Nu ben ik niet zo'n jager die deze vrouwen probeert los te weken van hun partner (en meestal ook kinderen). Vraag ik ze om een biertje te drinken in de kroeg? Ja, geregeld. Relatiemateriaal: nee, maar superleuk voor al het andere.
Zijn ze allemaal bezet? Natuurlijk niet. Of echt veel te jong (begin 20). Op zich is het niet zozeer de leeftijd, maar wel dat ze zich in een totaal andere levensfase zitten. Of ze zijn echte doorgeslagen kunstenaars van het type bomenknuffelaars met geitenwollen sokken en sandalen. Daar word ik dan weer niet heel erg warm van. En dan heb je nog degenen waarmee ik het op kunst-inhoudelijk vlak goed kan vinden, maar dat er op persoonlijk vlak geen klik is.
En voor al het andere: daar ben ik zelf wel een beetje het probleem. Het digitale daten lijkt gemakkelijk, maar voor mij is het vooral Afwijzing 2.0. Daardoor ben ik inderdaad terughoudend geworden. En als ik dan een leuke vrouw tegenkom dan kan ik vaak nergens de energie vandaan halen om er werk van te maken. Want ergens in mijn achterhoofd is de gedachte 'het wordt toch niets'. Dus uiteindelijk heb ik iemand nodig die me een schop onder de kont geeft als hét moment daar is.
woensdag 27 januari 2016 om 08:03
Vrouwen ontmoeten is dus het probleem niet. Probleem is in jezelf geloven. En de drempel naar een psycholoog vind je te groot.
Heb ik nog een ander idee, om te proberen. Je begint met het maken van ruimte in je leven voor een vrouw. Ik heb gelezen over een vrouw die het zo aanpakte. Die begon met het maken van ruimte in haar kledingkast bijvoorbeeld. Bedoeling is om je mentaal voor te bereiden op die leuke vrouw.
Klinkt als magisch denken, maar toch denk ik dat het kan werken. Omdat het bij kunst ook zo werkt: tijd maken. Ruimte maken. En er dan wachten wat zich aandient. Ik kom mensen tegen die beweren geweldige ideeën te hebben, maar helaas geen tijd. Ik denk dat dat uitvluchten zijn, om de confrontatie niet aan te hoeven gaan. Of het bij een relatie ook zo werkt, weet ik niet, maar het lijkt me het uitproberen waard.
Heb ik nog een ander idee, om te proberen. Je begint met het maken van ruimte in je leven voor een vrouw. Ik heb gelezen over een vrouw die het zo aanpakte. Die begon met het maken van ruimte in haar kledingkast bijvoorbeeld. Bedoeling is om je mentaal voor te bereiden op die leuke vrouw.
Klinkt als magisch denken, maar toch denk ik dat het kan werken. Omdat het bij kunst ook zo werkt: tijd maken. Ruimte maken. En er dan wachten wat zich aandient. Ik kom mensen tegen die beweren geweldige ideeën te hebben, maar helaas geen tijd. Ik denk dat dat uitvluchten zijn, om de confrontatie niet aan te hoeven gaan. Of het bij een relatie ook zo werkt, weet ik niet, maar het lijkt me het uitproberen waard.
woensdag 27 januari 2016 om 08:17
Ik bedenk ineens nog iets anders: wat je in een vrouw zoekt, en wat je in je werk of in je leven zoekt, zijn twee verschillende dingen. Maar het is makkelijk om ze door elkaar te halen. Ik heb bijvoorbeeld verschillende vrouwen gezien in moeizame relaties met een kunstenaar of schrijver. Als het dan eindelijk uit was, gingen ze zelf kunst maken. Het ging hun dus niet zozeer om die man, maar om de kunst. Wat je zoekt in een partner, is vaak je schaduwkant, je eigen onontwikkelde eigenschappen. Als je je die eigenschappen zelf eigen maakt, is het niet meer zo nodig dat een partner die heeft.
Waarmee ik wil zeggen: als jij alle verdieping hebt die je wil in je werk, is het misschien wel net zo leuk om te daten met een verpleegster.
Waarmee ik wil zeggen: als jij alle verdieping hebt die je wil in je werk, is het misschien wel net zo leuk om te daten met een verpleegster.
