Psyche
alle pijlers
Burn out, tips, herkenning etc
dinsdag 2 februari 2016 om 21:49
Bah.. weet even niet wat nu te doen. Ik werk nu al jaren op een afdeling met een hoge werkdruk, waar de instroom van werk alsmaar toeneemt en waar het werk, door een komende reorganisatie, met steeds minder mensen gedaan moet worden. Het verloop is erg hoog, en er zijn een paar vaste ervaring krachten waar de afdeling op leunt. Ik ben er één van. Nu loop ik echt al tijden op mijn tandvlees, en het idee dat de toekomst hoogstwaarschijnlijk nog beroerder gaat worden grijpt me steeds vaker naar de keel. Ik zeg regelmatig tegen mezelf "het is maar werk", "de achterstanden zijn niet mijn probleem" maar helaas voelt het wel (mede) als mijn verantwoording. Steeds vaker begin ik al half te janken als ik alleen al in de trein stap, en vorige week hield ik het op mijn werk ook al niet meer droog en bij thuiskomst heb ik eerst flink zitten huilen en ben ik door mijn partner mijn bed in gestuurd. Ik slaap slecht, voel me opgejaagd en solliciteer me suf om aan deze situatie te ontsnappen.
Omdat ik wel inzie dat dit niet de goede kant op gaat ben ik bij mijn huisarts geweest. Zijn advies: meldt je ziek en laat je maar oproepen door de bedrijfsarts want je stevent af op een burn out. Een recept voor slaappillen mee, zodat ik in ieder geval op die manier wat rust kan pakken. Inmiddels heb ik me natuurlijk nog steeds niet ziek gemeld, want ja, bureau ligt vol, er moet nog van alles, de bezetting is slecht, en mijn collega's dan etc etc etc. Hoe hebben anderen dit aangepakt? Het lijkt zo simpel, maar het voelt ontzettend als falen
Omdat ik wel inzie dat dit niet de goede kant op gaat ben ik bij mijn huisarts geweest. Zijn advies: meldt je ziek en laat je maar oproepen door de bedrijfsarts want je stevent af op een burn out. Een recept voor slaappillen mee, zodat ik in ieder geval op die manier wat rust kan pakken. Inmiddels heb ik me natuurlijk nog steeds niet ziek gemeld, want ja, bureau ligt vol, er moet nog van alles, de bezetting is slecht, en mijn collega's dan etc etc etc. Hoe hebben anderen dit aangepakt? Het lijkt zo simpel, maar het voelt ontzettend als falen
dinsdag 2 februari 2016 om 23:21
quote:SweetFirefly schreef op 02 februari 2016 @ 23:14:
Tsja, missfitz, hoe erger moet het dan nog worden voor je zelf inziet hoe je er nu al aan toe bent. Lees je OP nog eens door. Je loopt op je tandvlees, je huilt je ogen uit je hoofd, zit aan de slaappillen, kunt je niet concentreren......
Je bent het aan jezelf, je omgeving en dus ja ook je werkgever verplicht om goed voor jezelf te zorgen. Wat hebben ze aan je als je op een dag met, ik noem maar wat hartklachten door alle stress opgenomen wordt en je maanden uit de running bent en daarna niet meer in staat om je huidige functie uit te oefenen. Worst case scenario, ik weet het. Maar het zou zomaar kunnen.
En dan zou je wensen dat je eerder aan de bel had getrokken. Gezondheid, fysiek en mentaal is een kostbaar bezit, ga daar goed mee om.Ik denk dat ik, diep van binnen, mezelf een labiel aanstellerig persoon vind die niet tegen een beetje werkdruk kan. Echt, de drempel naar de huisarts was al enorm, bang dat die me een aansteller vindt. De bevestiging dat het toch echt niet goed gaat en niet gezond is, helpt al een beetje in het acceptatieproces van "ziek" zijn.
Tsja, missfitz, hoe erger moet het dan nog worden voor je zelf inziet hoe je er nu al aan toe bent. Lees je OP nog eens door. Je loopt op je tandvlees, je huilt je ogen uit je hoofd, zit aan de slaappillen, kunt je niet concentreren......
Je bent het aan jezelf, je omgeving en dus ja ook je werkgever verplicht om goed voor jezelf te zorgen. Wat hebben ze aan je als je op een dag met, ik noem maar wat hartklachten door alle stress opgenomen wordt en je maanden uit de running bent en daarna niet meer in staat om je huidige functie uit te oefenen. Worst case scenario, ik weet het. Maar het zou zomaar kunnen.
En dan zou je wensen dat je eerder aan de bel had getrokken. Gezondheid, fysiek en mentaal is een kostbaar bezit, ga daar goed mee om.Ik denk dat ik, diep van binnen, mezelf een labiel aanstellerig persoon vind die niet tegen een beetje werkdruk kan. Echt, de drempel naar de huisarts was al enorm, bang dat die me een aansteller vindt. De bevestiging dat het toch echt niet goed gaat en niet gezond is, helpt al een beetje in het acceptatieproces van "ziek" zijn.
woensdag 3 februari 2016 om 09:20
Ik herken me in je verhaal. Uit ervaring weet ik dat je als je niet me je verstand Stop zegt, je lichaam dit uiteindelijk wel doet. Laat het niet zover komen. Het is het niet waard.
Ik weet uit ervaring dat dit niet makkelijk is. Op dit moment zit ik ook in een situatie waar ik mijn grenzen aan het voorbijgaan ben. Ook ik word geplaagd door een groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar vannacht werd het me duidelijk. Als ik over mijn grenzen ga wordt de puinhoop op mijn werk en die voor mezelf groter. Ooit heb ik mezelf beloofd dit niet meer te laten gebeuren en toch sta ik weer op het randje.
Sorry voor dit egogedoe.
Ik weet uit ervaring dat dit niet makkelijk is. Op dit moment zit ik ook in een situatie waar ik mijn grenzen aan het voorbijgaan ben. Ook ik word geplaagd door een groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar vannacht werd het me duidelijk. Als ik over mijn grenzen ga wordt de puinhoop op mijn werk en die voor mezelf groter. Ooit heb ik mezelf beloofd dit niet meer te laten gebeuren en toch sta ik weer op het randje.
Sorry voor dit egogedoe.
woensdag 3 februari 2016 om 09:22
Goed, na een nachtje woelen en draaien heb ik mij vanochtend dan toch ziek gemeld. Het bleek dat ze vandaag al met mij om de tafel wilden gaan zitten om me door te verwijzen naar een bedrijfsmaatschappelijk werker en te bespreken of ik wellicht halve dagen kan werken, vrije dagen kan opnemen etc. Ik heb zelf aangegeven dat ik graag naar de bedrijfsarts wil en ze belt me hier over terug.
In plaats van opluchting voel ik me nu echt heel erg schuldig, heb sinds dat telefoontje alleen maar stom zitten janken. En me af te vragen of ik nu niet te snel op heb gegeven, had ik halve dagen moeten gaan werken? Bij dat idee krijg ik helemaal geen lucht, hoe kan ik al die werkzaamheden nou in een halve dag proppen. Er werd me ook gevraagd hoe lang ik denk dat het duurt, ik had heel erg de neiging om te zeggen dat het maandag vast wel beter gaat. Ze was verder wel begripvol, zei dat ik me niet druk moet maken.
In plaats van opluchting voel ik me nu echt heel erg schuldig, heb sinds dat telefoontje alleen maar stom zitten janken. En me af te vragen of ik nu niet te snel op heb gegeven, had ik halve dagen moeten gaan werken? Bij dat idee krijg ik helemaal geen lucht, hoe kan ik al die werkzaamheden nou in een halve dag proppen. Er werd me ook gevraagd hoe lang ik denk dat het duurt, ik had heel erg de neiging om te zeggen dat het maandag vast wel beter gaat. Ze was verder wel begripvol, zei dat ik me niet druk moet maken.
woensdag 3 februari 2016 om 09:32
Goed dat je je ziek gemeld hebt.
Ik herken je verhaal en wil je 1 advies meegeven: zoek hulp: want als jij dingen blijft doen zoals je nu doet val je vroeg of laat weer in hetzelfde gat. (En hier spreekt helaas een ezel met ervaring)
Het is nu moeilijk, je bent teleurgesteld in jezelf, maar lieve schat; geef jezelf de kans om beter te worden.
Ik herken je verhaal en wil je 1 advies meegeven: zoek hulp: want als jij dingen blijft doen zoals je nu doet val je vroeg of laat weer in hetzelfde gat. (En hier spreekt helaas een ezel met ervaring)
Het is nu moeilijk, je bent teleurgesteld in jezelf, maar lieve schat; geef jezelf de kans om beter te worden.
woensdag 3 februari 2016 om 09:42
quote:sterrenkijker schreef op 03 februari 2016 @ 09:20:
Ik herken me in je verhaal. Uit ervaring weet ik dat je als je niet me je verstand Stop zegt, je lichaam dit uiteindelijk wel doet. Laat het niet zover komen. Het is het niet waard.
Ik weet uit ervaring dat dit niet makkelijk is. Op dit moment zit ik ook in een situatie waar ik mijn grenzen aan het voorbijgaan ben. Ook ik word geplaagd door een groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar vannacht werd het me duidelijk. Als ik over mijn grenzen ga wordt de puinhoop op mijn werk en die voor mezelf groter. Ooit heb ik mezelf beloofd dit niet meer te laten gebeuren en toch sta ik weer op het randje.
Sorry voor dit egogedoe.geeft niet hoor, ik vind het juist fijn herkenning te vinden. Voor jou niet fijn uiteraard. Mijn lichaam is ook al een tijdje aan het protesteren, hondsmoe, spierpijn, koppijn, labiel etc. IK heb eerst een tijdje gedacht dat een een virus was ofzo, ook daar ben ik al eens voor naar de huisarts geweest. Achteraf zijn dat allemaal tekenen van overbelasting denk ik.
Ik herken me in je verhaal. Uit ervaring weet ik dat je als je niet me je verstand Stop zegt, je lichaam dit uiteindelijk wel doet. Laat het niet zover komen. Het is het niet waard.
Ik weet uit ervaring dat dit niet makkelijk is. Op dit moment zit ik ook in een situatie waar ik mijn grenzen aan het voorbijgaan ben. Ook ik word geplaagd door een groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar vannacht werd het me duidelijk. Als ik over mijn grenzen ga wordt de puinhoop op mijn werk en die voor mezelf groter. Ooit heb ik mezelf beloofd dit niet meer te laten gebeuren en toch sta ik weer op het randje.
Sorry voor dit egogedoe.geeft niet hoor, ik vind het juist fijn herkenning te vinden. Voor jou niet fijn uiteraard. Mijn lichaam is ook al een tijdje aan het protesteren, hondsmoe, spierpijn, koppijn, labiel etc. IK heb eerst een tijdje gedacht dat een een virus was ofzo, ook daar ben ik al eens voor naar de huisarts geweest. Achteraf zijn dat allemaal tekenen van overbelasting denk ik.
woensdag 3 februari 2016 om 13:21
Ik moet ook toegeven dat dit de 2e keer is dat ik zoiets meemaak. Maar nu is het anders , denk ik dan, en hoop ik dat het wel goed afloopt. Ben ook bang als ik uit deze situatie stap (Door ontslag te nemen ) ik bij een volgende job weer tegen hetzelfde aan loop. Dus ik wil ergens het ook niet opgeven. Weet ook wel da t dit geen verstandige gedachte is.
Misschien herken je dat? Maar weet je, een stap terug doen is geen falen. Jij moet nu eerst aan jou werken, voor je überhaupt aan je werk kan denken.
Misschien herken je dat? Maar weet je, een stap terug doen is geen falen. Jij moet nu eerst aan jou werken, voor je überhaupt aan je werk kan denken.
doe dan maar thee
woensdag 3 februari 2016 om 13:29
Is er al eens in het teamoverleg besproken om het werk anders te gaan doen? In veel organisatie zie je dat er werkprocessen zijn die ooit zijn ingevoerd (omdat die destijds wellicht zinvol waren of leken) die tegenwoordig overbodig zijn of anders moeten. Zeker als je hetzelfde of meer werk met minder mensen moet gaan doen, is het een goed moment om daar naar te kijken. Door op de oude manier door te werken gaan mensen uitvallen op een gegeven moment en is iedereen (medewerkers en bedrijf) verder van huis.
Door het op een andere manier te gaan doen komt er vaak weer nieuwe energie in een organisatie en verlaagd het de werkdruk en voelt iedereen zich prettiger.
Door het op een andere manier te gaan doen komt er vaak weer nieuwe energie in een organisatie en verlaagd het de werkdruk en voelt iedereen zich prettiger.
woensdag 3 februari 2016 om 13:40
@ groentheetje: heb je al een plan hoe je een tweede keer gaat voorkomen? Roep hulp in!
Ik ziet nu zelf met een enorme klomp in mijn maag. Vanmorgen met mijn leidinggevende gesproken over mijn situatie en hij is met me eens dat het zo niet verder kan. Ik werk aan een project dat meer werk en werkdruk als iemand had kunnen voorzien blijkt te veroorzaken en waarbij de andere deelnemende partij haar verantwoordelijkheid niet neemt. We gaan nu met de andere partij rond de tafel, maar waarschijnlijk gaat de stekker eruit. Mijn werkgever ziet niet wie anders binnen onze organisatie til project op zich zou kunnen nemen. Ik voel me ontzettend schuldig, maar weet ook dat ik niet bereid ben de prijs van overspannenheid te betalen. Dit helpt mij en mijn werkgever niet verder. Helaas het zij zo. :cri:
Mijn verstand weet dat ik het enige juiste gedaan heb in deze situatie, maar wat voel ik me een loser!
Ik ziet nu zelf met een enorme klomp in mijn maag. Vanmorgen met mijn leidinggevende gesproken over mijn situatie en hij is met me eens dat het zo niet verder kan. Ik werk aan een project dat meer werk en werkdruk als iemand had kunnen voorzien blijkt te veroorzaken en waarbij de andere deelnemende partij haar verantwoordelijkheid niet neemt. We gaan nu met de andere partij rond de tafel, maar waarschijnlijk gaat de stekker eruit. Mijn werkgever ziet niet wie anders binnen onze organisatie til project op zich zou kunnen nemen. Ik voel me ontzettend schuldig, maar weet ook dat ik niet bereid ben de prijs van overspannenheid te betalen. Dit helpt mij en mijn werkgever niet verder. Helaas het zij zo. :cri:
Mijn verstand weet dat ik het enige juiste gedaan heb in deze situatie, maar wat voel ik me een loser!
woensdag 3 februari 2016 om 13:56
Geen plan nee.. pieker me suf. Of ik wel gelijk heb, of ik zelf iets anders aan kan pakken, hoe ik dingen minder vat op me kan laten hebben (daar heb ik hulp bij trouwens )
ik voel eigenlijk dat het in eerste instantie mijn probleem is en heb er veel moeite mee om hulp te vragen op mijn werk. Directe collega's hebben het ook al zo druk. Ben bang dat ik niet begrepen wordt. Pfff lastig. Sterrenkijker, wat knap jouw besluit. En zou je mij een loser vinden als ik hetzelfde deed? Vast niet. Denk daar eens aan
ik voel eigenlijk dat het in eerste instantie mijn probleem is en heb er veel moeite mee om hulp te vragen op mijn werk. Directe collega's hebben het ook al zo druk. Ben bang dat ik niet begrepen wordt. Pfff lastig. Sterrenkijker, wat knap jouw besluit. En zou je mij een loser vinden als ik hetzelfde deed? Vast niet. Denk daar eens aan
doe dan maar thee
woensdag 3 februari 2016 om 14:18
Goed van je dat je hulp heb ingeroepen om jezelf weerbaarder te maken. Dat piekeren en nieuwe tactieken bedenken/proberen zo herkenbaar. Ook dat van anderen niet willen belasten met jouw probleem. Het blijft lastig.
En af mijn besluit knap was weet ik eigenlijk niet. Maar ooit heb ik mezelf beloofd het nooit meer zo ver te laten komen. Na het lezen van de eerste reacties hier werd het me duidelijk dat ik heel hard op weg was mezelf weer goed in de nesten te werken. Jullie berichtjes waren wat ik nodig had om aan te geven tot hier en niet (veel) verder.
Veel tussen haakjes want er zal wel wat tijd over gaan voor het project daadwerkelijk stopgezet kan worden. Maar te weten dat er een einde aan deze situatie gaat komen geeft me een beetje lucht.
Dank voor je knuffel. En het rare is vaak dat je begrip hebt de keuze van anderen in zo ´n soort situatie, maar als er zelf in zit je het gevoel hebt dat je toch bete moet kunnen. Stom hoe je van anderen iets als sterk ziet, maar bij jezelf als zwak.
En af mijn besluit knap was weet ik eigenlijk niet. Maar ooit heb ik mezelf beloofd het nooit meer zo ver te laten komen. Na het lezen van de eerste reacties hier werd het me duidelijk dat ik heel hard op weg was mezelf weer goed in de nesten te werken. Jullie berichtjes waren wat ik nodig had om aan te geven tot hier en niet (veel) verder.
Veel tussen haakjes want er zal wel wat tijd over gaan voor het project daadwerkelijk stopgezet kan worden. Maar te weten dat er een einde aan deze situatie gaat komen geeft me een beetje lucht.
Dank voor je knuffel. En het rare is vaak dat je begrip hebt de keuze van anderen in zo ´n soort situatie, maar als er zelf in zit je het gevoel hebt dat je toch bete moet kunnen. Stom hoe je van anderen iets als sterk ziet, maar bij jezelf als zwak.
woensdag 3 februari 2016 om 14:34
quote:sterrenkijker schreef op 03 februari 2016 @ 14:18:
Goed van je dat je hulp heb ingeroepen om jezelf weerbaarder te maken. Dat piekeren en nieuwe tactieken bedenken/proberen zo herkenbaar. Ook dat van anderen niet willen belasten met jouw probleem. Het blijft lastig.
En af mijn besluit knap was weet ik eigenlijk niet. Maar ooit heb ik mezelf beloofd het nooit meer zo ver te laten komen. Na het lezen van de eerste reacties hier werd het me duidelijk dat ik heel hard op weg was mezelf weer goed in de nesten te werken. Jullie berichtjes waren wat ik nodig had om aan te geven tot hier en niet (veel) verder.
Veel tussen haakjes want er zal wel wat tijd over gaan voor het project daadwerkelijk stopgezet kan worden. Maar te weten dat er een einde aan deze situatie gaat komen geeft me een beetje lucht.
Dank voor je knuffel. En het rare is vaak dat je begrip hebt de keuze van anderen in zo ´n soort situatie, maar als er zelf in zit je het gevoel hebt dat je toch bete moet kunnen. Stom hoe je van anderen iets als sterk ziet, maar bij jezelf als zwak.Ja ik weet exact wat je bedoeld....
Goed van je dat je hulp heb ingeroepen om jezelf weerbaarder te maken. Dat piekeren en nieuwe tactieken bedenken/proberen zo herkenbaar. Ook dat van anderen niet willen belasten met jouw probleem. Het blijft lastig.
En af mijn besluit knap was weet ik eigenlijk niet. Maar ooit heb ik mezelf beloofd het nooit meer zo ver te laten komen. Na het lezen van de eerste reacties hier werd het me duidelijk dat ik heel hard op weg was mezelf weer goed in de nesten te werken. Jullie berichtjes waren wat ik nodig had om aan te geven tot hier en niet (veel) verder.
Veel tussen haakjes want er zal wel wat tijd over gaan voor het project daadwerkelijk stopgezet kan worden. Maar te weten dat er een einde aan deze situatie gaat komen geeft me een beetje lucht.
Dank voor je knuffel. En het rare is vaak dat je begrip hebt de keuze van anderen in zo ´n soort situatie, maar als er zelf in zit je het gevoel hebt dat je toch bete moet kunnen. Stom hoe je van anderen iets als sterk ziet, maar bij jezelf als zwak.Ja ik weet exact wat je bedoeld....
doe dan maar thee
woensdag 3 februari 2016 om 14:57
TO , de eerste stap is gezet, goed dat je erkend dat het niet langer ging. Nu eerst de bedrijfsarts maar afwachten, sterkte!
Oh en ervarings tip: jij wil zo snel mogelijk weer starten misschien, maar realiseer je ajb dat wat je in jaren hebt opgebouwd, niet in een paar weken helemaal verdwenen zal zijn. Gun jezelf de tijd!!
Oh en ervarings tip: jij wil zo snel mogelijk weer starten misschien, maar realiseer je ajb dat wat je in jaren hebt opgebouwd, niet in een paar weken helemaal verdwenen zal zijn. Gun jezelf de tijd!!
doe dan maar thee
woensdag 3 februari 2016 om 15:13
quote:missfitz schreef op 02 februari 2016 @ 22:30:
[...]
Dat zei zij. Die achterstanden zijn niet mijn probleem, aldus mijn lg. Maar ondertussen ben ik wel degene die er dagelijks de klachten over hoort, in- en extern. Je hebt gewoon nooit je werk af, nooit de voldoening van een fijne werkdag. Nee, je weet dat er de volgende dag weer stapels liggen, waar je weer niet doorheen komt. Ontzettend frustrerend.
Toch is dat iets waar je mee moet leren leven.
Wij kregen nieuwe taken erbij. Vantevoren was niet duidelijk wat dat voor de werkdruk zou betekenen. Op een bepaald moment stond de een na de ander huilend bij de LG op de kamer. Kregen fysieke klachten etc. Er is toen gelukkig wel capaciteit bijgekomen. Maar de werkvoorraad bleef en blijft groot. Daar hebben we mee om moeten leren gaan.
[...]
Dat zei zij. Die achterstanden zijn niet mijn probleem, aldus mijn lg. Maar ondertussen ben ik wel degene die er dagelijks de klachten over hoort, in- en extern. Je hebt gewoon nooit je werk af, nooit de voldoening van een fijne werkdag. Nee, je weet dat er de volgende dag weer stapels liggen, waar je weer niet doorheen komt. Ontzettend frustrerend.
Toch is dat iets waar je mee moet leren leven.
Wij kregen nieuwe taken erbij. Vantevoren was niet duidelijk wat dat voor de werkdruk zou betekenen. Op een bepaald moment stond de een na de ander huilend bij de LG op de kamer. Kregen fysieke klachten etc. Er is toen gelukkig wel capaciteit bijgekomen. Maar de werkvoorraad bleef en blijft groot. Daar hebben we mee om moeten leren gaan.
woensdag 3 februari 2016 om 15:24
quote:viva1966 schreef op 03 februari 2016 @ 13:29:
Is er al eens in het teamoverleg besproken om het werk anders te gaan doen? In veel organisatie zie je dat er werkprocessen zijn die ooit zijn ingevoerd (omdat die destijds wellicht zinvol waren of leken) die tegenwoordig overbodig zijn of anders moeten. Zeker als je hetzelfde of meer werk met minder mensen moet gaan doen, is het een goed moment om daar naar te kijken. Door op de oude manier door te werken gaan mensen uitvallen op een gegeven moment en is iedereen (medewerkers en bedrijf) verder van huis.
Door het op een andere manier te gaan doen komt er vaak weer nieuwe energie in een organisatie en verlaagd het de werkdruk en voelt iedereen zich prettiger.Dat klopt, hier wordt ook wel over gesproken hoor, we hebben net weet een nieuwe leidinggevende die het anders en vooral beter wil doen.
Is er al eens in het teamoverleg besproken om het werk anders te gaan doen? In veel organisatie zie je dat er werkprocessen zijn die ooit zijn ingevoerd (omdat die destijds wellicht zinvol waren of leken) die tegenwoordig overbodig zijn of anders moeten. Zeker als je hetzelfde of meer werk met minder mensen moet gaan doen, is het een goed moment om daar naar te kijken. Door op de oude manier door te werken gaan mensen uitvallen op een gegeven moment en is iedereen (medewerkers en bedrijf) verder van huis.
Door het op een andere manier te gaan doen komt er vaak weer nieuwe energie in een organisatie en verlaagd het de werkdruk en voelt iedereen zich prettiger.Dat klopt, hier wordt ook wel over gesproken hoor, we hebben net weet een nieuwe leidinggevende die het anders en vooral beter wil doen.
woensdag 3 februari 2016 om 15:27
quote:tvandattum schreef op 03 februari 2016 @ 15:13:
[...]
Toch is dat iets waar je mee moet leren leven.
Wij kregen nieuwe taken erbij. Vantevoren was niet duidelijk wat dat voor de werkdruk zou betekenen. Op een bepaald moment stond de een na de ander huilend bij de LG op de kamer. Kregen fysieke klachten etc. Er is toen gelukkig wel capaciteit bijgekomen. Maar de werkvoorraad bleef en blijft groot. Daar hebben we mee om moeten leren gaan.
Die capaciteit erbij, dat zit er dus niet in. De instroom is qua werk alleen al vorig jaar met 33 procent gestegen maar we krijgen er dus niemand bij. Sterker nog, de ervaren mensen die dreigen een vast contract te krijgen na een aantal jaarcontracten, die vliegen er allemaal uit of vertrekken zelf. Dus je bent alleen maar aan het inwerken. Heel belangrijk, maar eigenlijk heb je daar de tijd en energie niet voor.
Inmiddels weer contact gehad met het werk, ze willen maandag om de tafel, een gesprek met mij, mijn lg en een teamleider. Ik zie daar nu al tegenop
[...]
Toch is dat iets waar je mee moet leren leven.
Wij kregen nieuwe taken erbij. Vantevoren was niet duidelijk wat dat voor de werkdruk zou betekenen. Op een bepaald moment stond de een na de ander huilend bij de LG op de kamer. Kregen fysieke klachten etc. Er is toen gelukkig wel capaciteit bijgekomen. Maar de werkvoorraad bleef en blijft groot. Daar hebben we mee om moeten leren gaan.
Die capaciteit erbij, dat zit er dus niet in. De instroom is qua werk alleen al vorig jaar met 33 procent gestegen maar we krijgen er dus niemand bij. Sterker nog, de ervaren mensen die dreigen een vast contract te krijgen na een aantal jaarcontracten, die vliegen er allemaal uit of vertrekken zelf. Dus je bent alleen maar aan het inwerken. Heel belangrijk, maar eigenlijk heb je daar de tijd en energie niet voor.
Inmiddels weer contact gehad met het werk, ze willen maandag om de tafel, een gesprek met mij, mijn lg en een teamleider. Ik zie daar nu al tegenop
woensdag 3 februari 2016 om 22:01
quote:missfitz schreef op 03 februari 2016 @ 15:27:
[...]
Inmiddels weer contact gehad met het werk, ze willen maandag om de tafel, een gesprek met mij, mijn lg en een teamleider. Ik zie daar nu al tegenop Wanneer heb je een afspraak bij de bedrijfsarts? Mocht dat na maandag zijn, dan kun je in het gesprek met je leidinggevende en teamleider het beste duidelijk aangeven "ik ben ziek, ik kan mijn werk niet doen. Ik wacht op een gesprek met de bedrijfsarts en na diens rapportage/advies, hebben we opnieuw een gesprek"
[...]
Inmiddels weer contact gehad met het werk, ze willen maandag om de tafel, een gesprek met mij, mijn lg en een teamleider. Ik zie daar nu al tegenop Wanneer heb je een afspraak bij de bedrijfsarts? Mocht dat na maandag zijn, dan kun je in het gesprek met je leidinggevende en teamleider het beste duidelijk aangeven "ik ben ziek, ik kan mijn werk niet doen. Ik wacht op een gesprek met de bedrijfsarts en na diens rapportage/advies, hebben we opnieuw een gesprek"
woensdag 3 februari 2016 om 22:17
Heel herkenbaar allemaal en nee, je bent niet de enige!
Het is hier al een keer genoemd, maar zoek hulp! Iemand die je serieus neemt en die aan jouw kant staat. Dat kan in de vorm van een psycholoog of een coach zijn, maar er zijn nog meer mogelijkheden. Ik voelde me ook heel erg schuldig dat ik me ziek moest melden, maar ik had toen der tijd echt niks kunnen doen op het werk. Neem de tijd om alles op een rijtje te zetten en geef jezelf de rust die je nodig hebt!
Als je meer lotgenoten zoekt kan je altijd meeschrijven in het jong en burnout topic in het gezondheidspijler. En jong is in dit geval een heel rekbaar begrip!!
Het is hier al een keer genoemd, maar zoek hulp! Iemand die je serieus neemt en die aan jouw kant staat. Dat kan in de vorm van een psycholoog of een coach zijn, maar er zijn nog meer mogelijkheden. Ik voelde me ook heel erg schuldig dat ik me ziek moest melden, maar ik had toen der tijd echt niks kunnen doen op het werk. Neem de tijd om alles op een rijtje te zetten en geef jezelf de rust die je nodig hebt!
Als je meer lotgenoten zoekt kan je altijd meeschrijven in het jong en burnout topic in het gezondheidspijler. En jong is in dit geval een heel rekbaar begrip!!
donderdag 4 februari 2016 om 08:18
quote:Kamperfoelie schreef op 03 februari 2016 @ 22:01:
[...]
Wanneer heb je een afspraak bij de bedrijfsarts? Mocht dat na maandag zijn, dan kun je in het gesprek met je leidinggevende en teamleider het beste duidelijk aangeven "ik ben ziek, ik kan mijn werk niet doen. Ik wacht op een gesprek met de bedrijfsarts en na diens rapportage/advies, hebben we opnieuw een gesprek"Ik heb dus geen afspraak bij de bedrijfsarts, dat was wel mijn voorstel maar dat werd weggewuifd. Ze willen met mij bespreken of het mogelijk om halve dagen te werken, of ik vrij moet nemen etc. Eigenlijk ben ik er heel boos over inmiddels, want ik heb mij gisteren ziekgemeld en nog dezelfde dag begint het gelazer. Alsof dit bijdraagt aan rust..
[...]
Wanneer heb je een afspraak bij de bedrijfsarts? Mocht dat na maandag zijn, dan kun je in het gesprek met je leidinggevende en teamleider het beste duidelijk aangeven "ik ben ziek, ik kan mijn werk niet doen. Ik wacht op een gesprek met de bedrijfsarts en na diens rapportage/advies, hebben we opnieuw een gesprek"Ik heb dus geen afspraak bij de bedrijfsarts, dat was wel mijn voorstel maar dat werd weggewuifd. Ze willen met mij bespreken of het mogelijk om halve dagen te werken, of ik vrij moet nemen etc. Eigenlijk ben ik er heel boos over inmiddels, want ik heb mij gisteren ziekgemeld en nog dezelfde dag begint het gelazer. Alsof dit bijdraagt aan rust..
donderdag 4 februari 2016 om 12:06
Missfitz, het klinkt niet alsof ze in jouw belang handelen. Dit is namelijk heel vreemd. Jij meld je ziek en 1 van hun voorstellen is dat je vrij neemt ?? Dus in je eigen tijd ziek gaat zijn? Dan gaan bij mij inmiddels alarmbellen rinkelen. Je hebt je ziek gemeld en de bedrijfsarts is de enige die kan beamen of weerleggen dat je niet kunt werken. Alle andere wegen die je werkgever wil bewandelen zijn geen professionele manier van handelen. Toon je medewerking door naar het gesprek te gaan, maar houdt je ajb aan kamperfoelies advies. Sterkte !
doe dan maar thee
donderdag 4 februari 2016 om 12:26
Ik vind het ook heel vreemd. Gelukkig kon ik een spoedafspraak bij de bedrijfsarts regelen voor vanmiddag, weliswaar een belafspraak. Ik heb ja gezegd tegen dat gesprek omdat ik niet wil overkomen als iemand die weigert mee te werken maar eerlijk gezegd vind ik het heel vreemd dat ze me niet naar de bedrijfsarts willen hebben. Er werd letterlijk gezegd dat die mij niet kan helpen, en niks voor me kan betekenen. Ik ben benieuwd of de bedrijfsarts die mening deelt
donderdag 4 februari 2016 om 12:41
Goed dat je vaart achter een afspraak met de bedrijfsarts heb gezet! Aan jou zal het niet liggen, het laat zien dat jij dit alles niet passief over je laat komen. Altijd goed. Hopelijk helpt deze afspraak op een aantal zaken op een rijtje te krijgen voor je evt. met je werkgever om tafel gaat.
En vrij nemen? Zijn ze nou helemaal belazerd bij jouw werkgever? Ik hoop maar dat het een actie is van je leidinggevende/teamleider waarbij ze géén advies hebben gevraagd van de personeelsafdeling. Anders is er echt wat mis daar.
Succes van middag!
En vrij nemen? Zijn ze nou helemaal belazerd bij jouw werkgever? Ik hoop maar dat het een actie is van je leidinggevende/teamleider waarbij ze géén advies hebben gevraagd van de personeelsafdeling. Anders is er echt wat mis daar.
Succes van middag!
