Psyche
alle pijlers
Burn out, tips, herkenning etc
dinsdag 2 februari 2016 om 21:49
Bah.. weet even niet wat nu te doen. Ik werk nu al jaren op een afdeling met een hoge werkdruk, waar de instroom van werk alsmaar toeneemt en waar het werk, door een komende reorganisatie, met steeds minder mensen gedaan moet worden. Het verloop is erg hoog, en er zijn een paar vaste ervaring krachten waar de afdeling op leunt. Ik ben er één van. Nu loop ik echt al tijden op mijn tandvlees, en het idee dat de toekomst hoogstwaarschijnlijk nog beroerder gaat worden grijpt me steeds vaker naar de keel. Ik zeg regelmatig tegen mezelf "het is maar werk", "de achterstanden zijn niet mijn probleem" maar helaas voelt het wel (mede) als mijn verantwoording. Steeds vaker begin ik al half te janken als ik alleen al in de trein stap, en vorige week hield ik het op mijn werk ook al niet meer droog en bij thuiskomst heb ik eerst flink zitten huilen en ben ik door mijn partner mijn bed in gestuurd. Ik slaap slecht, voel me opgejaagd en solliciteer me suf om aan deze situatie te ontsnappen.
Omdat ik wel inzie dat dit niet de goede kant op gaat ben ik bij mijn huisarts geweest. Zijn advies: meldt je ziek en laat je maar oproepen door de bedrijfsarts want je stevent af op een burn out. Een recept voor slaappillen mee, zodat ik in ieder geval op die manier wat rust kan pakken. Inmiddels heb ik me natuurlijk nog steeds niet ziek gemeld, want ja, bureau ligt vol, er moet nog van alles, de bezetting is slecht, en mijn collega's dan etc etc etc. Hoe hebben anderen dit aangepakt? Het lijkt zo simpel, maar het voelt ontzettend als falen
Omdat ik wel inzie dat dit niet de goede kant op gaat ben ik bij mijn huisarts geweest. Zijn advies: meldt je ziek en laat je maar oproepen door de bedrijfsarts want je stevent af op een burn out. Een recept voor slaappillen mee, zodat ik in ieder geval op die manier wat rust kan pakken. Inmiddels heb ik me natuurlijk nog steeds niet ziek gemeld, want ja, bureau ligt vol, er moet nog van alles, de bezetting is slecht, en mijn collega's dan etc etc etc. Hoe hebben anderen dit aangepakt? Het lijkt zo simpel, maar het voelt ontzettend als falen
zondag 7 februari 2016 om 22:33
Een vriend van mij heeft veel gehad aan het boek "nooit meer burn-out". Het gaf hem inzicht met wat er met hem aan de hand was (boek heeft nuttige opdrachten die je aan het denken zetten) en het heeft hem geholpen na een periode van rust en herstel, zijn werk weer op een gezonde manier op te pakken. Ik heb het boek eens doorgebladerd, lijkt me een prima hulp. Het boek als aanvulling/samenvatting bij professionele hulp lijkt me een prima combinatie
maandag 8 februari 2016 om 19:47
Zo, deze horde is vandaag genomen. Ik vond het een wat merkwaardig gesprek. Aan de ene kant was er wel begrip, aan de andere kant werd mij dringend verzocht om deze week nog een afspraak te maken met ofwel de bedrijfsmaatschappelijk werker, ofwel een psycholoog elders. Hoewel ik ook vind dat zelf stappen moet ondernemen om te re-integreren, vond ik wel dat mijn teamleider hiermee behoorlijk buiten zijn boekje ging. Ik bepaal welke hulp ik wil en wanneer, en de bedrijfsarts kan mij daar ook in adviseren. Ik moet morgen weer melden welke stappen ik gezet heb en hoe het bij de bedrijfsarts was.
maandag 8 februari 2016 om 21:58
quote:missfitz schreef op 08 februari 2016 @ 19:47:
.....Ik moet morgen weer melden welke stappen ik gezet heb en hoe het bij de bedrijfsarts was.
Jouw re-integratie is niet alleen jouw verantwoordelijkheid! Ook je werkgever is verantwoordelijk. Hoe het bij de bedrijfsarts was, merkt je werkgever toch vanzelf? Het is gebruikelijk dat de bedrijfsarts een rapportage maakt en die aan zowel werkgever als werknemer toestuurt.
Morgen melden welke stappen je hebt ondernomen lijkt me een beetje vroeg. Het is -naar mijn inschatting- belangrijk om eerst inzicht te krijgen en daarbij met een deskundige een passend plan van aanpak/plan voor behandeling te maken.
.....Ik moet morgen weer melden welke stappen ik gezet heb en hoe het bij de bedrijfsarts was.
Jouw re-integratie is niet alleen jouw verantwoordelijkheid! Ook je werkgever is verantwoordelijk. Hoe het bij de bedrijfsarts was, merkt je werkgever toch vanzelf? Het is gebruikelijk dat de bedrijfsarts een rapportage maakt en die aan zowel werkgever als werknemer toestuurt.
Morgen melden welke stappen je hebt ondernomen lijkt me een beetje vroeg. Het is -naar mijn inschatting- belangrijk om eerst inzicht te krijgen en daarbij met een deskundige een passend plan van aanpak/plan voor behandeling te maken.
maandag 8 februari 2016 om 22:09
ik vind het ook nogal kort door de bocht, maar dat is voer voor de bedrijfsarts. ik zal morgen melden dat het goed ging en de inhoud van het gesprek gaat ze verder geen zak aan. Ik MOET (jaja..ik lieg niet) morgen ook de huisarts bellen voor nadere stappen. Lijkt me niet aan mijn werkgever om dat te bepalen.
woensdag 10 februari 2016 om 17:12
Dat klopt ja! Ik heb een goed gesprek gehad, de bedrijfsarts was ook van mening dat ik de komende 2,5 week nog afstand moet houden van het werk en daarna langzaam opbouwen met eerst 3 halve dagen en in overleg met mijn leidinggevende aangepaste werkzaamheden. Het doel van de bedrijfsarts is voor nu vooral erger leed voorkomen. En hij raadde me aan om vooral assertiever te worden en de werkdruk overal aan te kaarten binnen de organisatie. Maar pas als ik daar de energie voor heb, en dat is niet nu . Ik hoef de komende week ook even geen contact te zoeken met het werk dus dat geeft zeker wat rust!
woensdag 10 februari 2016 om 17:21
quote:missfitz schreef op 08 februari 2016 @ 19:47:
Zo, deze horde is vandaag genomen. Ik vond het een wat merkwaardig gesprek. Aan de ene kant was er wel begrip, aan de andere kant werd mij dringend verzocht om deze week nog een afspraak te maken met ofwel de bedrijfsmaatschappelijk werker, ofwel een psycholoog elders. Hoewel ik ook vind dat zelf stappen moet ondernemen om te re-integreren, vond ik wel dat mijn teamleider hiermee behoorlijk buiten zijn boekje ging. Ik bepaal welke hulp ik wil en wanneer, en de bedrijfsarts kan mij daar ook in adviseren. Ik moet morgen weer melden welke stappen ik gezet heb en hoe het bij de bedrijfsarts was.Dat is niet waar. Ik zit zelf nu ook (inmiddels deels) thuis met burn-out. Je werkgever mag wel degelijk zeggen dat je stappen moet zetten die je herstel bevorderen, maar waar die stappen uit bestaan is iets wat je met de bedrijfsarts bespreekt. Die koppelt overigens wel aan je leidinggevende terug, maar niet inhoudelijk. Alleen in algemene termen en dan alleen voor zover het jouw reïntegratie betreft. Zoek anders ook even de Wet Poortwachter op, verschafte mij iig meer duidelijkheid, want ik wist ook niet wat een werkgever nou wel en niet mag/moet doen.
Zo, deze horde is vandaag genomen. Ik vond het een wat merkwaardig gesprek. Aan de ene kant was er wel begrip, aan de andere kant werd mij dringend verzocht om deze week nog een afspraak te maken met ofwel de bedrijfsmaatschappelijk werker, ofwel een psycholoog elders. Hoewel ik ook vind dat zelf stappen moet ondernemen om te re-integreren, vond ik wel dat mijn teamleider hiermee behoorlijk buiten zijn boekje ging. Ik bepaal welke hulp ik wil en wanneer, en de bedrijfsarts kan mij daar ook in adviseren. Ik moet morgen weer melden welke stappen ik gezet heb en hoe het bij de bedrijfsarts was.Dat is niet waar. Ik zit zelf nu ook (inmiddels deels) thuis met burn-out. Je werkgever mag wel degelijk zeggen dat je stappen moet zetten die je herstel bevorderen, maar waar die stappen uit bestaan is iets wat je met de bedrijfsarts bespreekt. Die koppelt overigens wel aan je leidinggevende terug, maar niet inhoudelijk. Alleen in algemene termen en dan alleen voor zover het jouw reïntegratie betreft. Zoek anders ook even de Wet Poortwachter op, verschafte mij iig meer duidelijkheid, want ik wist ook niet wat een werkgever nou wel en niet mag/moet doen.
woensdag 10 februari 2016 om 17:43
quote:missfitz schreef op 10 februari 2016 @ 17:12:
Dat klopt ja! Ik heb een goed gesprek gehad, de bedrijfsarts was ook van mening dat ik de komende 2,5 week nog afstand moet houden van het werk en daarna langzaam opbouwen met eerst 3 halve dagen en in overleg met mijn leidinggevende aangepaste werkzaamheden. Het doel van de bedrijfsarts is voor nu vooral erger leed voorkomen. En hij raadde me aan om vooral assertiever te worden en de werkdruk overal aan te kaarten binnen de organisatie. Maar pas als ik daar de energie voor heb, en dat is niet nu . Ik hoef de komende week ook even geen contact te zoeken met het werk dus dat geeft zeker wat rust!Ah, ik ben blij om te lezen dat de bedrijfsarts dit advies heeft gegeven! Heeft 'ie ook nog een advies gegeven over externe hulp? Ik heb je een prive bericht met een tip gestuurd. Geen idee of die is aangekomen, is voor het eerst dat ik zo'n bericht verstuurde
Dat klopt ja! Ik heb een goed gesprek gehad, de bedrijfsarts was ook van mening dat ik de komende 2,5 week nog afstand moet houden van het werk en daarna langzaam opbouwen met eerst 3 halve dagen en in overleg met mijn leidinggevende aangepaste werkzaamheden. Het doel van de bedrijfsarts is voor nu vooral erger leed voorkomen. En hij raadde me aan om vooral assertiever te worden en de werkdruk overal aan te kaarten binnen de organisatie. Maar pas als ik daar de energie voor heb, en dat is niet nu . Ik hoef de komende week ook even geen contact te zoeken met het werk dus dat geeft zeker wat rust!Ah, ik ben blij om te lezen dat de bedrijfsarts dit advies heeft gegeven! Heeft 'ie ook nog een advies gegeven over externe hulp? Ik heb je een prive bericht met een tip gestuurd. Geen idee of die is aangekomen, is voor het eerst dat ik zo'n bericht verstuurde
woensdag 10 februari 2016 om 20:17
quote:Hunniebunnie schreef op 10 februari 2016 @ 17:21:
[...]
Dat is niet waar. Ik zit zelf nu ook (inmiddels deels) thuis met burn-out. Je werkgever mag wel degelijk zeggen dat je stappen moet zetten die je herstel bevorderen, maar waar die stappen uit bestaan is iets wat je met de bedrijfsarts bespreekt. Die koppelt overigens wel aan je leidinggevende terug, maar niet inhoudelijk. Alleen in algemene termen en dan alleen voor zover het jouw reïntegratie betreft. Zoek anders ook even de Wet Poortwachter op, verschafte mij iig meer duidelijkheid, want ik wist ook niet wat een werkgever nou wel en niet mag/moet doen.Ik ben het met je eens dat je zelf ook moet investeren in herstel, maar het is niet aan mijn werkgever om mij te bevelen om op dinsdag te huisarts te bellen voor een verwijzing, en dat is wel wat er letterlijk werd gezegd.
[...]
Dat is niet waar. Ik zit zelf nu ook (inmiddels deels) thuis met burn-out. Je werkgever mag wel degelijk zeggen dat je stappen moet zetten die je herstel bevorderen, maar waar die stappen uit bestaan is iets wat je met de bedrijfsarts bespreekt. Die koppelt overigens wel aan je leidinggevende terug, maar niet inhoudelijk. Alleen in algemene termen en dan alleen voor zover het jouw reïntegratie betreft. Zoek anders ook even de Wet Poortwachter op, verschafte mij iig meer duidelijkheid, want ik wist ook niet wat een werkgever nou wel en niet mag/moet doen.Ik ben het met je eens dat je zelf ook moet investeren in herstel, maar het is niet aan mijn werkgever om mij te bevelen om op dinsdag te huisarts te bellen voor een verwijzing, en dat is wel wat er letterlijk werd gezegd.
woensdag 10 februari 2016 om 20:18
quote:Kamperfoelie schreef op 10 februari 2016 @ 17:43:
[...]
Ah, ik ben blij om te lezen dat de bedrijfsarts dit advies heeft gegeven! Heeft 'ie ook nog een advies gegeven over externe hulp? Ik heb je een prive bericht met een tip gestuurd. Geen idee of die is aangekomen, is voor het eerst dat ik zo'n bericht verstuurdeJa gelukt, dank je!
[...]
Ah, ik ben blij om te lezen dat de bedrijfsarts dit advies heeft gegeven! Heeft 'ie ook nog een advies gegeven over externe hulp? Ik heb je een prive bericht met een tip gestuurd. Geen idee of die is aangekomen, is voor het eerst dat ik zo'n bericht verstuurdeJa gelukt, dank je!
woensdag 10 februari 2016 om 20:34
Vandaag pas dit topic gelezen en er vallen mij (als ex-burn outer) een paar dingen op:
- teveel verantwoordelijkheidsgevoel (richting organisatie, klanten, collega's etc.)
- geen grenzen durven stellen
- jezelf een aansteller voelen als het je teveel wordt
- geen nee durven zeggen
- bang niet als volwaardig te worden gezien
- als het teveel wordt op je tanden bijten en de schouders er nog een beetje meer onder zetten.
Dit zijn allemaal, stuk voor stuk, grote valkuilen voor mensen, stuk voor stuk gevaren om in een burn-out te raken.
Ik vind het advies van je lg om met een psycholoog te gaan praten heel verstandig, zeker iemand die niets met de organisatie te maken heeft. Want een psycholoog kan je leren om anders met dit soort denkbeelden om te gaan, zodat je wel leert je grenzen te bewaken, nee te zeggen en dus zelf voorkomt dat je burnout raakt.
Ik heb 8 maanden thuis gezeten. Nu let ik goed op mijn grenzen en zeg nee. Is niet nog steeds niet altijd makkelijk en wordt me zeker niet altijd in dank afgenomen. Maar het is echt niet mijn verantwoordelijkheid als er te weinig mankracht en uren zijn om het werk te doen dat gedaan moet worden. Dan moet het management maar zorgen voor voldoende bezetting. Dat is hun taak.
Iemand zei "ik heb geen tijd om burn out te krijgen" wat echt een kul opmerking is, als je burn out raakt dan is het pats, boem en gedaan. Dan heb je echt niets meer te willen, tijd of geen tijd.
Miss, heel veel sterkte, ik hoop dat je je snel beter voelt en dat je goed voor jezelf zorgt!
- teveel verantwoordelijkheidsgevoel (richting organisatie, klanten, collega's etc.)
- geen grenzen durven stellen
- jezelf een aansteller voelen als het je teveel wordt
- geen nee durven zeggen
- bang niet als volwaardig te worden gezien
- als het teveel wordt op je tanden bijten en de schouders er nog een beetje meer onder zetten.
Dit zijn allemaal, stuk voor stuk, grote valkuilen voor mensen, stuk voor stuk gevaren om in een burn-out te raken.
Ik vind het advies van je lg om met een psycholoog te gaan praten heel verstandig, zeker iemand die niets met de organisatie te maken heeft. Want een psycholoog kan je leren om anders met dit soort denkbeelden om te gaan, zodat je wel leert je grenzen te bewaken, nee te zeggen en dus zelf voorkomt dat je burnout raakt.
Ik heb 8 maanden thuis gezeten. Nu let ik goed op mijn grenzen en zeg nee. Is niet nog steeds niet altijd makkelijk en wordt me zeker niet altijd in dank afgenomen. Maar het is echt niet mijn verantwoordelijkheid als er te weinig mankracht en uren zijn om het werk te doen dat gedaan moet worden. Dan moet het management maar zorgen voor voldoende bezetting. Dat is hun taak.
Iemand zei "ik heb geen tijd om burn out te krijgen" wat echt een kul opmerking is, als je burn out raakt dan is het pats, boem en gedaan. Dan heb je echt niets meer te willen, tijd of geen tijd.
Miss, heel veel sterkte, ik hoop dat je je snel beter voelt en dat je goed voor jezelf zorgt!
donderdag 11 februari 2016 om 09:53
Ik zit ook gedeeltelijk thuis met een burn-out, werk sinds kort weer 3 uur per (werk)dag, was 2 uur. Herken het gevoel van falen en juist dat is de belangrijkste stap richting herstel: erkennen dat het gebeurt, dat het niets met zwakte te maken heeft. Eerder het tegendeel: lange tijd heb je meer gedaan dan je eigenlijk aankon. Je hebt structureel je reserves aangebroken en die zijn nu simpelweg op. Ik dacht ook: "omvallen is voor zwakkelingen en ik ben geen zwakkeling". En het heeft me echt wel wat weken gekost om te erkennen dat dat niet zo is. Nog steeds heb ik er soms moeite mee, maar aan de andere kant kan ik nu toch eerder zeggen "het is niet anders, ik moet hier nu doorheen en dit serieus nemen". Want echt, anders raak je nog verder van huis.
Soms word ik wakker en dan denk ik "wat een gezeur, ik wil nu gewoon weer helemaal beter zijn". En even kan ik mezelf dan voor de gek houden. Maar dan gebeurt er iets simpels en ben ik pats-boem weer bij af. En dan denk ik "o ja, er was iets..." Echt, het overkomt juist sterke mensen, mensen die ontzettend lang gigantische bergen hebben verzet. Zeggen dat het nu te veel is geworden, dan je brandstof nu op is, getuigt juist van kracht.
Maar zoals ik al zei: daar was ik ook niet 1,2,3
Soms word ik wakker en dan denk ik "wat een gezeur, ik wil nu gewoon weer helemaal beter zijn". En even kan ik mezelf dan voor de gek houden. Maar dan gebeurt er iets simpels en ben ik pats-boem weer bij af. En dan denk ik "o ja, er was iets..." Echt, het overkomt juist sterke mensen, mensen die ontzettend lang gigantische bergen hebben verzet. Zeggen dat het nu te veel is geworden, dan je brandstof nu op is, getuigt juist van kracht.
Maar zoals ik al zei: daar was ik ook niet 1,2,3
donderdag 11 februari 2016 om 10:13
quote:bloemetje77 schreef op 11 februari 2016 @ 10:09:
Als ex burn outer zou ik willen zeggen; als je je zo verantwoordelijk voelt, neem dan verdorie verantwoordelijkheid! Voor jezelf en je gezin.
Verdiep je eens in burn out of depressie. Eenmaal over dat randje verandert er iets in je hersenen waardoor je nog járen, misschien zelfs je leven lang, last zal hebben van, en rekening zal moeten houden met, die zwakke plek. Zijn die paar leerlingen, je collega's, die dossiers, dat waard?
Als een paar mensen hier zo doorgaan dan moeten ze zich vroeg of laat toch ziek melden. Het gaat niet over namelijk als je zo doorgaat. Je zou dus kunnen zeggen: het is onvermijdelijk. En ja, dan wordt je heus wel vervangen en de wereld draait heus wel door op je werk. De vraag is alleen: hoe ben jij er aan toe als het zover is? Stop je nu en ga je hulp zoeken en herstellen of wacht je nog even tot de schade aan je gezondheid en relaties écht niet meer te overzien is?Klopt helemaal Bloemetje! Duurde bij mij echt wel even voordat ik me dat realiseerde. Maar nu ben ik daar wel, al kan ik soms nog even ongeduldig zijn (ik wil gewoon beter zijn!). Maar dat werkt averechts. Dus daar is werkelijk niemand bij gebaat, bij te snel en te stoer doorbuffelen. Ik probeer dit nu juist echt goed tot me te laten doordringen en hoop dat ik structureel iets kan veranderen bij mezelf (grenzen stellen, evenwicht aanbrengen, rust gunnen, genieten van dingen etc.). Juist zodat ik later niet nóg een keer in deze val trap!
Als ex burn outer zou ik willen zeggen; als je je zo verantwoordelijk voelt, neem dan verdorie verantwoordelijkheid! Voor jezelf en je gezin.
Verdiep je eens in burn out of depressie. Eenmaal over dat randje verandert er iets in je hersenen waardoor je nog járen, misschien zelfs je leven lang, last zal hebben van, en rekening zal moeten houden met, die zwakke plek. Zijn die paar leerlingen, je collega's, die dossiers, dat waard?
Als een paar mensen hier zo doorgaan dan moeten ze zich vroeg of laat toch ziek melden. Het gaat niet over namelijk als je zo doorgaat. Je zou dus kunnen zeggen: het is onvermijdelijk. En ja, dan wordt je heus wel vervangen en de wereld draait heus wel door op je werk. De vraag is alleen: hoe ben jij er aan toe als het zover is? Stop je nu en ga je hulp zoeken en herstellen of wacht je nog even tot de schade aan je gezondheid en relaties écht niet meer te overzien is?Klopt helemaal Bloemetje! Duurde bij mij echt wel even voordat ik me dat realiseerde. Maar nu ben ik daar wel, al kan ik soms nog even ongeduldig zijn (ik wil gewoon beter zijn!). Maar dat werkt averechts. Dus daar is werkelijk niemand bij gebaat, bij te snel en te stoer doorbuffelen. Ik probeer dit nu juist echt goed tot me te laten doordringen en hoop dat ik structureel iets kan veranderen bij mezelf (grenzen stellen, evenwicht aanbrengen, rust gunnen, genieten van dingen etc.). Juist zodat ik later niet nóg een keer in deze val trap!
donderdag 11 februari 2016 om 23:32
Een half uur voordat ik me ziek meldde zei iemand 'zij hebben je nu al 4 jaar een probleem bezorgd door te zware omstandigheden. Nu stop jij maar even met het oplossen van hun probleem.' Dat hielp. Toen meldde ik me ziek. Pas na het ziekmeldingen - toen ik dus wat wezenloos voor me uitstarend op de bank zat -voelde ik hoe ziek ik was.
Nu zijn we 4 maanden verder. Morgen overleggen over de eerste stappen terug. In mijn afwezigheid draaide de organisatie gewoon door. Ook ik dacht dat ik onvervangbaar was. Bleek niet zo.
Ben daar wel wat anders tegenaan gaan kijken... Sterkte!
Nu zijn we 4 maanden verder. Morgen overleggen over de eerste stappen terug. In mijn afwezigheid draaide de organisatie gewoon door. Ook ik dacht dat ik onvervangbaar was. Bleek niet zo.
Ben daar wel wat anders tegenaan gaan kijken... Sterkte!
tanzt, tanzt, tanzt! Sons sind wir verloren
vrijdag 12 februari 2016 om 16:32
vrijdag 12 februari 2016 om 17:08
Begrijp werkgevers op dit vlak niet. Ze zien toch ook hoe de overuren zich opstapelen en vervolgens lijkt het wel of ze wachten tot de persoon het begeeft, terwijl elke leidinggevende ondertussen toch zou moeten beseffen dat mensen slechter presteren wanneer de werkdruk boven hun capaciteiten stijgt. Wanneer de return afneemt bij toenemende kosten moet je ingrijpen, dit is toch echt basic economics. Natuurlijk, misschien zien ze het niet omdat ze het zelf zo druk hebben.
Hopelijk gaat het met u ondertussen beter en verliep het gesprek gisteren goed.
Hopelijk gaat het met u ondertussen beter en verliep het gesprek gisteren goed.
vrijdag 12 februari 2016 om 22:30
Ik begrijp werkgevers wel. En niet. Ik heb al drie keer een emotionele post geschreven hierover, maar steeds gedeleted. Laat maar. Ik snap mijn werkgever. En ik vind dat hij bij mij de fout is ingegaan. Desondanks heeft hij door bepaalde acties er juist wel voor gezorgd dat ik alles weer op de rit kreeg, bijsturend zeg maar. Want ik heb heel erg het gevoel dat ik dit allemaal alleen heb moeten doen. Alleen. Zonder werkgever, zonder hulpverleners, zonder thuis. En dat doet achteraf het meest pijn, daar heb ik nog last van. Ik nam mezelf niet serieus, maar had dat (achteraf) wel van anderen verwacht. Ik heb diverse ruzies met mijn echtgenoot gehad: jij geloofd zelf al niet eens dat je ziek bent! (riep echtgenoot dan) dus hoe kan ik je dan helpen? Je luistert toch niet naar mijn tips! Terwijl ik het juist zo nodig had om die tips twintig keer te horen, om ze negentien keer in de wind te slaan, maar dat drong niet echt tot echtgenoot door.
Maar goed. Ik en dus ondanks alles wel blij met mijn werkgever, hij ontkende alles, en dat hielp beslist niet, maar heeft tegelijkertijd wel de ruimte gegeven om de weg terug te vinden. Hij legde geen deadlines op, verwachtte niets, pas als hij zag dat het even beter ging, vroeg hij om een enkel overzicht. Maar nu ik 'terug' ben, wordt wel verwacht dat ik meteen weer op niveau ga knallen. Dat lukt, gelukkig, maar dat had net zo goed niet zo kunnen zijn. Exact zo ben ik vorig jaar ten onder gegaan. Maar nu, met behulp van medicijnen, mindset, werkgever die me voor blijft houden wat mijn werk is en wat niet (meer delegeren, geen uitvoerend werk doen, jij hoeft dat soort dingen niet uit te voeren, bijt van je af etc) en de vrije dag die ik mezelf verplicht op te nemen, zo twee a drie keer per maand, lukt het allemaal wonderwel.
Maar verwerkt is het allemaal nog niet. Dus toch een ''pen'' opgezocht om van me af te schrijven. En hopelijk, hopelijk, ook jullie op weg helpen en laten zien dat je door zo'n periode heen kunt komen, dat het over gaat, dat je er mee om leert gaan, dat het goed komt.
Maar goed. Ik en dus ondanks alles wel blij met mijn werkgever, hij ontkende alles, en dat hielp beslist niet, maar heeft tegelijkertijd wel de ruimte gegeven om de weg terug te vinden. Hij legde geen deadlines op, verwachtte niets, pas als hij zag dat het even beter ging, vroeg hij om een enkel overzicht. Maar nu ik 'terug' ben, wordt wel verwacht dat ik meteen weer op niveau ga knallen. Dat lukt, gelukkig, maar dat had net zo goed niet zo kunnen zijn. Exact zo ben ik vorig jaar ten onder gegaan. Maar nu, met behulp van medicijnen, mindset, werkgever die me voor blijft houden wat mijn werk is en wat niet (meer delegeren, geen uitvoerend werk doen, jij hoeft dat soort dingen niet uit te voeren, bijt van je af etc) en de vrije dag die ik mezelf verplicht op te nemen, zo twee a drie keer per maand, lukt het allemaal wonderwel.
Maar verwerkt is het allemaal nog niet. Dus toch een ''pen'' opgezocht om van me af te schrijven. En hopelijk, hopelijk, ook jullie op weg helpen en laten zien dat je door zo'n periode heen kunt komen, dat het over gaat, dat je er mee om leert gaan, dat het goed komt.
