Psyche
alle pijlers
Ik weet eindelijk haar naam
zaterdag 27 februari 2016 om 14:00
Jaren geleden als 18 jarig meisje was ik getuige van een vreselijk ongeluk. Het slachtoffer is daarbij op slag overladen. Vanaf die dag is mijn leven veranderd, ik werd depresief en liep daar jaren mee door. Later ontwikkelde ik een angsstoornis.
Jaren laten heb ik door middel van EMDR het een plek kunnen geven.
Als 18 jarige was ik altijd heel nieuwsgierig wie deze vrouw was. Via het nieuws (nog gen internet toen) ben ik wel achter haar leeftijd gekomen en waar ze werkt. Een naam of dat ze kinderen had ben ik zelf nooit meer te weten gekomen.
Nu was ik onlangs weer aan het zoeken op internet en heb haar overlijdensbericht kunnen vinden. Daarin staat alleen haar voorletter en achternaam.
Ik had gisteren heel erg de drang om haar oude werkgever te mailen en te vragen naar haar naam en geboorte datum. Ik wil dit na al die jaren kunnen afsluiten en een beeld krijgen wie die vrouw was. Die vrouw die onbewust zoveel invloed op mijn leven heft gehad.
Maar ik durf het niet, bang dat ze denken dat ik een of andere freak ben.
Is het verstandig om te doen? via internet kan ik gewoon helemaal niets vinden.
Jaren laten heb ik door middel van EMDR het een plek kunnen geven.
Als 18 jarige was ik altijd heel nieuwsgierig wie deze vrouw was. Via het nieuws (nog gen internet toen) ben ik wel achter haar leeftijd gekomen en waar ze werkt. Een naam of dat ze kinderen had ben ik zelf nooit meer te weten gekomen.
Nu was ik onlangs weer aan het zoeken op internet en heb haar overlijdensbericht kunnen vinden. Daarin staat alleen haar voorletter en achternaam.
Ik had gisteren heel erg de drang om haar oude werkgever te mailen en te vragen naar haar naam en geboorte datum. Ik wil dit na al die jaren kunnen afsluiten en een beeld krijgen wie die vrouw was. Die vrouw die onbewust zoveel invloed op mijn leven heft gehad.
Maar ik durf het niet, bang dat ze denken dat ik een of andere freak ben.
Is het verstandig om te doen? via internet kan ik gewoon helemaal niets vinden.
zaterdag 27 februari 2016 om 14:49
quote:Arizona15 schreef op 27 februari 2016 @ 14:35:
Het is lang geleden, 1990. Ik was toen nog een student.
Ik ben nu eind 30. Ik moet zeggen dat er momenten zijn dat ik er heel lang niet aan denk. Het is echt niet zo dat ik er dagelijks aan denk, maar zo af en toe komt het weer naar boven.
Slachtoffer hulp heb ik wel eens aan gedacht, maar het is zo lang geleden dat ik betwijfel of ze nog iets kunnen. Ik heb voor mijn depressie jaren later AD gekregen en therapie. Als laatste kreeg ik EMDR een paar jaar geleden. Maar op de een of andere manier blijft dit af en toe gewoon naar boven komen.
Of het een obsessie is? ik weet het niet, zo voelt het voor mij niet.
Dit lijkt wel degelijk een obsessie. Je focust je op 1 deel van de gebeurtenis. Dat deel dat voor jou het minst bedreigend is, dat deel waarvan jij (onbewust) denkt dat je dit kunt controleren en als dit onder controle is, dan is alles weer goed. Maar die controledrang zal onverzadigbaar zijn. Praten met dierbaren van die vrouw? Je wilt een wond bij hen weer openen na 16 jaren zodat jij misschien rust kunt krijgen? Besef je wel wat je vraagt van die mensen? En dan vragen zij aan jou, waarom na al die jaren jij hier nog naar vraagt en wat ga je dan antwoorden? Ga je hen lastig vallen met jouw trauma? En als je ze gesproken hebt, wil je dan contact met ze houden? Wat als het niet bevredigend is?
Maar goed, doe wat goed voor je voelt, maar heb geen hoge verwachtingen.
Wat je ook nog kunt proberen is exposure therapie: daarmee ga je de gebeurtenis herbeleven door bv naar de plek van de gebeurtenis te gaan. Is vaak in combinatie met een andere therapie, zoals emdr, cognitieve therapie, ontspanningsoefeningen. Misschien dat je beter je acties verder kunt voortzetten met begeleiding van een professional, zodat dit wellicht structureel opgelost wordt. Link voor meer info:
http://www.exposuretherapie.nl/
Het is lang geleden, 1990. Ik was toen nog een student.
Ik ben nu eind 30. Ik moet zeggen dat er momenten zijn dat ik er heel lang niet aan denk. Het is echt niet zo dat ik er dagelijks aan denk, maar zo af en toe komt het weer naar boven.
Slachtoffer hulp heb ik wel eens aan gedacht, maar het is zo lang geleden dat ik betwijfel of ze nog iets kunnen. Ik heb voor mijn depressie jaren later AD gekregen en therapie. Als laatste kreeg ik EMDR een paar jaar geleden. Maar op de een of andere manier blijft dit af en toe gewoon naar boven komen.
Of het een obsessie is? ik weet het niet, zo voelt het voor mij niet.
Dit lijkt wel degelijk een obsessie. Je focust je op 1 deel van de gebeurtenis. Dat deel dat voor jou het minst bedreigend is, dat deel waarvan jij (onbewust) denkt dat je dit kunt controleren en als dit onder controle is, dan is alles weer goed. Maar die controledrang zal onverzadigbaar zijn. Praten met dierbaren van die vrouw? Je wilt een wond bij hen weer openen na 16 jaren zodat jij misschien rust kunt krijgen? Besef je wel wat je vraagt van die mensen? En dan vragen zij aan jou, waarom na al die jaren jij hier nog naar vraagt en wat ga je dan antwoorden? Ga je hen lastig vallen met jouw trauma? En als je ze gesproken hebt, wil je dan contact met ze houden? Wat als het niet bevredigend is?
Maar goed, doe wat goed voor je voelt, maar heb geen hoge verwachtingen.
Wat je ook nog kunt proberen is exposure therapie: daarmee ga je de gebeurtenis herbeleven door bv naar de plek van de gebeurtenis te gaan. Is vaak in combinatie met een andere therapie, zoals emdr, cognitieve therapie, ontspanningsoefeningen. Misschien dat je beter je acties verder kunt voortzetten met begeleiding van een professional, zodat dit wellicht structureel opgelost wordt. Link voor meer info:
http://www.exposuretherapie.nl/
zaterdag 27 februari 2016 om 15:00
Ciambella nee ik wil niet met haar dierbaren praten. Niet meer daar is het te lang geleden voor. Maar ik had vroeger wel die behoefte, toen het pas gebeurd was. Maar ik ben wel benieuwd naar die vrouw ja, dat is absoluut zo. Ik weet nog in de 1e jaren dat ik vaak door ons dorp liep en mij bij elke man rond haar leeftijd dacht, zou dat haar man zijn (er van uitgaande dat ze getrouwd zou zijn geweest).
Ik was bang, doodsbang na die gebeurtenis. Als ik naar buiten ging nam ik altijd mijn ID mee, zodat de politie zou weten wie ik was. Als mijn vader, moeder, zus of broer naar buiten ging dan was ik bang dat die nooit meer terug zou komen.
Als ik buiten liep en een ambulance hoorde dan verstijfde ik. Als ik ergens een mensenmassa zag dan liep ik terug, bang voor wat ik zou aantreffen.
Naar school kon ik niet meer. Uren dwaalde ik met mijn rugtas door Amsterdam terwijl mijn ouders dachten dat ik op school zat. Ik weet nog steeds niet hoe ik die periode ben doorgekomen, maar uiteindelijk kreeg ik weer een beetje grip op mijn leven. Zo ging ik door totdat 1 jaar later de depressie keihard weer terugkwam. Toen pas heb ik hulp gezocht, 4 jaar later.
Ik was bang, doodsbang na die gebeurtenis. Als ik naar buiten ging nam ik altijd mijn ID mee, zodat de politie zou weten wie ik was. Als mijn vader, moeder, zus of broer naar buiten ging dan was ik bang dat die nooit meer terug zou komen.
Als ik buiten liep en een ambulance hoorde dan verstijfde ik. Als ik ergens een mensenmassa zag dan liep ik terug, bang voor wat ik zou aantreffen.
Naar school kon ik niet meer. Uren dwaalde ik met mijn rugtas door Amsterdam terwijl mijn ouders dachten dat ik op school zat. Ik weet nog steeds niet hoe ik die periode ben doorgekomen, maar uiteindelijk kreeg ik weer een beetje grip op mijn leven. Zo ging ik door totdat 1 jaar later de depressie keihard weer terugkwam. Toen pas heb ik hulp gezocht, 4 jaar later.
zaterdag 27 februari 2016 om 15:12
Hoe kan een ongeluk na zoveel jaar nog zo dwars zitten? Snap dat het traumatisch is geweest. Als de therapieën niet geholpen hebben, wat heb jij in die jaren gedaan dat je er niks aan deed? Je doet er dan toch alles aan om het een plek te geven zodat je er niet je hele leven aan vast blijft zitten, zoals nu al eigenlijk gebeurd..
zaterdag 27 februari 2016 om 15:12
quote:Arizona15 schreef op 27 februari 2016 @ 15:05:
Als ik het zo teruglees besef ik ook dat ik het anders had moeten doen toendertijd. Maar ik was jong en wist niet wat mij overkwam. Met mijn ouders kon ik hier niet over praten.
Ik kropte alles op.
Het was heel heftig en je was jong, ga jezelf niet pijnigen met schuldgevoelens over hoe je het anders had kunnen doen. Ondanks de ellende ben je waar je nu bent. Nog steeds vechtlust om te leren met jouw trauma om te gaan.
Je mag hulp vragen. Sterkte
Als ik het zo teruglees besef ik ook dat ik het anders had moeten doen toendertijd. Maar ik was jong en wist niet wat mij overkwam. Met mijn ouders kon ik hier niet over praten.
Ik kropte alles op.
Het was heel heftig en je was jong, ga jezelf niet pijnigen met schuldgevoelens over hoe je het anders had kunnen doen. Ondanks de ellende ben je waar je nu bent. Nog steeds vechtlust om te leren met jouw trauma om te gaan.
Je mag hulp vragen. Sterkte
zaterdag 27 februari 2016 om 15:17
Het begin was heftig, heel heftig. Ik heb het nu redelijk een plek gegeven. Het ongeluk dat ik zag heeft ervoor gezorgd dat ik een angststoornis heb ontwikkeld.
Ik heb jaren therapie gevolgd en medicijnen geslikt. Ik wou dat ik sterker was en het niet zoveel invloed zou hebben gehad op mijn leven, maar helaas.
Een paar dagen geleden kwam ik dus haar rouw advertentie tegen online en het zien van haar naam maakte meer indruk op mij dan ik van te voren had gedacht. Die vrouw die al jaren onbewust een deel van mijn leven heeft beheerst had een naam. Ik begrijp dat het voor velen raar of vreemd overkomt. Daarom kwam opeens die behoefte naar boven om haar werkgeven te mailen, maar ik weet dat dat geen goed idee is. Ik heb het ook niet gedaan, alhoewel het mail al wel opgesteld was.
Moiren dit gedoe heeft mij niks opgeleverd integendeel. Ik heb ervoor geknokt öm het een plek te geven en ik kan nu echt zeggen dat ik het heb verwerkt. Alleen het gevolg daarvan niet. Die angststoornis ben ik helaas nooit meer kwijt geraakt.
Ik heb jaren therapie gevolgd en medicijnen geslikt. Ik wou dat ik sterker was en het niet zoveel invloed zou hebben gehad op mijn leven, maar helaas.
Een paar dagen geleden kwam ik dus haar rouw advertentie tegen online en het zien van haar naam maakte meer indruk op mij dan ik van te voren had gedacht. Die vrouw die al jaren onbewust een deel van mijn leven heeft beheerst had een naam. Ik begrijp dat het voor velen raar of vreemd overkomt. Daarom kwam opeens die behoefte naar boven om haar werkgeven te mailen, maar ik weet dat dat geen goed idee is. Ik heb het ook niet gedaan, alhoewel het mail al wel opgesteld was.
Moiren dit gedoe heeft mij niks opgeleverd integendeel. Ik heb ervoor geknokt öm het een plek te geven en ik kan nu echt zeggen dat ik het heb verwerkt. Alleen het gevolg daarvan niet. Die angststoornis ben ik helaas nooit meer kwijt geraakt.
zaterdag 27 februari 2016 om 15:24
quote:Arizona15 schreef op 27 februari 2016 @ 15:17:
Het begin was heftig, heel heftig. Ik heb het nu redelijk een plek gegeven. Het ongeluk dat ik zag heeft ervoor gezorgd dat ik een angststoornis heb ontwikkeld.
Ik heb jaren therapie gevolgd en medicijnen geslikt. Ik wou dat ik sterker was en het niet zoveel invloed zou hebben gehad op mijn leven, maar helaas.
Een paar dagen geleden kwam ik dus haar rouw advertentie tegen online en het zien van haar naam maakte meer indruk op mij dan ik van te voren had gedacht. Die vrouw die al jaren onbewust een deel van mijn leven heeft beheerst had een naam. Ik begrijp dat het voor velen raar of vreemd overkomt. Daarom kwam opeens die behoefte naar boven om haar werkgeven te mailen, maar ik weet dat dat geen goed idee is. Ik heb het ook niet gedaan, alhoewel het mail al wel opgesteld was.
Moiren dit gedoe heeft mij niks opgeleverd integendeel. Ik heb ervoor geknokt öm het een plek te geven en ik kan nu echt zeggen dat ik het heb verwerkt. Alleen het gevolg daarvan niet. Die angststoornis ben ik helaas nooit meer kwijt geraakt.
Je komt natuurlijk niet zomaar ineens op haar rouwadvertentie.
Meestal blijft vasthouden aan iets wel iets opleveren. Houvast, aandacht, een excuus enz.
Het begin was heftig, heel heftig. Ik heb het nu redelijk een plek gegeven. Het ongeluk dat ik zag heeft ervoor gezorgd dat ik een angststoornis heb ontwikkeld.
Ik heb jaren therapie gevolgd en medicijnen geslikt. Ik wou dat ik sterker was en het niet zoveel invloed zou hebben gehad op mijn leven, maar helaas.
Een paar dagen geleden kwam ik dus haar rouw advertentie tegen online en het zien van haar naam maakte meer indruk op mij dan ik van te voren had gedacht. Die vrouw die al jaren onbewust een deel van mijn leven heeft beheerst had een naam. Ik begrijp dat het voor velen raar of vreemd overkomt. Daarom kwam opeens die behoefte naar boven om haar werkgeven te mailen, maar ik weet dat dat geen goed idee is. Ik heb het ook niet gedaan, alhoewel het mail al wel opgesteld was.
Moiren dit gedoe heeft mij niks opgeleverd integendeel. Ik heb ervoor geknokt öm het een plek te geven en ik kan nu echt zeggen dat ik het heb verwerkt. Alleen het gevolg daarvan niet. Die angststoornis ben ik helaas nooit meer kwijt geraakt.
Je komt natuurlijk niet zomaar ineens op haar rouwadvertentie.
Meestal blijft vasthouden aan iets wel iets opleveren. Houvast, aandacht, een excuus enz.
zaterdag 27 februari 2016 om 15:27
Wat ontzettend naar voor je dat die heftige ervaring al zo lang zoveel impact op je heeft. Ik denk dat je meer gebaat bent bij EMDR dan bij het achterhalen van haar gegevens. EMDR is bij uitstek geschikt voor het verwerken van traumatische gebeurtenissen. Ik zou een therapeut zoeken die daarin is gespecialiseerd. Het kan verbluffend snel werken.
zaterdag 27 februari 2016 om 15:35
Moiren ja ik heb het bewust opgezocht.
En misschien heb je wel gelijk dat het onbewust iets oplevert. Ik weet het niet.
Aandacht is het niet, want ik spreek er verder met niemand over. Mijn kinderen weten hier niets vanaf.
@Hebjehaarookweer. Ik heb in 2009 EMDR gedaan. Dat heeft idd wel iets geholpen. De beelden die ik had vervaagden, maar ik merk nu toch dat het weer vaker naar boven komt.
En misschien is het idd wel gewenning. Ik leef al zo lang op deze manier (met angst) dat het bijna "normaal" is geworden.
Een paar jaar terug heb ik een afspraak bij de GGZ gehad. Na intake gingen ze vergaderen over mijn situatie. Daarop werd ik doorverwezen naar Ipsy waar ik behoorlijk boos om werd. Ik wilde het toch een kans geven en ben daar ruim een jaar onder behandeling geweest en toen was ik er echt helemaal klaar mee.
Ik denk dat het weer tijd is om naar de HA te gaan, voor een nieuwe verwijzing.
En misschien heb je wel gelijk dat het onbewust iets oplevert. Ik weet het niet.
Aandacht is het niet, want ik spreek er verder met niemand over. Mijn kinderen weten hier niets vanaf.
@Hebjehaarookweer. Ik heb in 2009 EMDR gedaan. Dat heeft idd wel iets geholpen. De beelden die ik had vervaagden, maar ik merk nu toch dat het weer vaker naar boven komt.
En misschien is het idd wel gewenning. Ik leef al zo lang op deze manier (met angst) dat het bijna "normaal" is geworden.
Een paar jaar terug heb ik een afspraak bij de GGZ gehad. Na intake gingen ze vergaderen over mijn situatie. Daarop werd ik doorverwezen naar Ipsy waar ik behoorlijk boos om werd. Ik wilde het toch een kans geven en ben daar ruim een jaar onder behandeling geweest en toen was ik er echt helemaal klaar mee.
Ik denk dat het weer tijd is om naar de HA te gaan, voor een nieuwe verwijzing.
zaterdag 27 februari 2016 om 15:36
Swifty al die jaren hebben mij uiteindelijk wel iets opgeleverd. Ik kan nu zodanig met mijn angst omgaan dat ik er mee kan leven. Aan mij kun je ook niet zien dat ik " iets" heb. Ook mijn kinderen niet. Dat kan ik heel goed verbergen. Maar innerlijk is het natuurlijk wel vaak een strijd. En echt hoor er zijn momenten waarin het maanden goed gaat en dan opeens komt het weer naar boven.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:19
Ik zou ze gewoon bellen. Zou best kunnen dat iemand het nog weet en er iets over wil vertellen. Ik weet er alles van, als je in onverwerkte pijn blijft hangen. Doe alles wat je kunt om het te verwerken. Ik denk dat mensen daar wel begrip voor hebben. Ik wel. Ik snap dat je het hier vraagt hoor maar trek je niet teveel aan van de reacties. Mensen denken dan meteen aan hun eigen dingen en zijn bang dat er ooit iemand naar hen komt vragen oid. Mensen projecteren dingen vaak op zichzelf en hun eigen ervaringen.
Ik vind het helemaal niet ongepast en ik weet zeker die mensen van dat bedrijf ook niet. Ik vind het helemaal niet freaky. Het was een vreselijk ongeluk, dat is freaky. Jij bent een mens die met onverwerkte pijn zit, en dat is heel menselijk. Jammer dat mensen altijd meteen aan hun eigen hachie denken. De vrouw zal er geen last van hebben als jij weet hoe ze heette ed. En haar nabestaanden, hoeveel last hebben die ervan? Zou me niks verbazen als ze het fijn zouden vinden om je juist te helpen met het verwerken.
Ik heb ptss en de nare dingen die ik heb gezien en meegemaakt in mijn leven, staan allemaal op mijn netvlies en kan ze zo ophalen alsof het net gebeurd is. Ik heb twee dodelijke ongelukken gezien in mijn leven. Ik kan je vertellen welke kleur de parasol had die over het lijk heen was gezet. Wat voor weer het was en wat ik aan had. Zo scherp zijn die traumatische herinneringen. En het is heel erg moeilijk er vanaf te komen. Jaren therapie, voor de meesten. Dus oordeel niet zo over iets waar je niks vanaf weet, alsjeblieft. Een geur, een geluid, een blik, alles kan de herinneringe terughalen en dan ben ik weer net zo bang als toen ik het meemaakte.
Ik ben blij voor To dat ze al flink wat vorderingen heeft gemaakt, dat moet je zo snel mogelijk doen. Mensen die dit soort dingen meemaken, kunnen bv niet meer auto durven te rijden. Ook al was het een vreemde, dat maakt niks uit. En het kan je hele leven gaan beheersen. Dus ik snap heel goed dat To die werkgever wil bellen en ik vind het een goed idee. Maar ik weet ook wat het is om herinneringen te hebben waar je niet meer vanaf komt, die je hele leven beheersen. Ik vraag me sterk af of iedereen die reageert, weet wat dat is. Makkelijk oordelen, als je dat niet weer namelijk. Ik geef het je te doen, da's bepaad geen kattenpis.
Ik vind het helemaal niet ongepast en ik weet zeker die mensen van dat bedrijf ook niet. Ik vind het helemaal niet freaky. Het was een vreselijk ongeluk, dat is freaky. Jij bent een mens die met onverwerkte pijn zit, en dat is heel menselijk. Jammer dat mensen altijd meteen aan hun eigen hachie denken. De vrouw zal er geen last van hebben als jij weet hoe ze heette ed. En haar nabestaanden, hoeveel last hebben die ervan? Zou me niks verbazen als ze het fijn zouden vinden om je juist te helpen met het verwerken.
Ik heb ptss en de nare dingen die ik heb gezien en meegemaakt in mijn leven, staan allemaal op mijn netvlies en kan ze zo ophalen alsof het net gebeurd is. Ik heb twee dodelijke ongelukken gezien in mijn leven. Ik kan je vertellen welke kleur de parasol had die over het lijk heen was gezet. Wat voor weer het was en wat ik aan had. Zo scherp zijn die traumatische herinneringen. En het is heel erg moeilijk er vanaf te komen. Jaren therapie, voor de meesten. Dus oordeel niet zo over iets waar je niks vanaf weet, alsjeblieft. Een geur, een geluid, een blik, alles kan de herinneringe terughalen en dan ben ik weer net zo bang als toen ik het meemaakte.
Ik ben blij voor To dat ze al flink wat vorderingen heeft gemaakt, dat moet je zo snel mogelijk doen. Mensen die dit soort dingen meemaken, kunnen bv niet meer auto durven te rijden. Ook al was het een vreemde, dat maakt niks uit. En het kan je hele leven gaan beheersen. Dus ik snap heel goed dat To die werkgever wil bellen en ik vind het een goed idee. Maar ik weet ook wat het is om herinneringen te hebben waar je niet meer vanaf komt, die je hele leven beheersen. Ik vraag me sterk af of iedereen die reageert, weet wat dat is. Makkelijk oordelen, als je dat niet weer namelijk. Ik geef het je te doen, da's bepaad geen kattenpis.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
dinsdag 1 maart 2016 om 14:30
Je hebt echt geen flauw benul van andere mensen, sapsorrow. Newsflash: niet alle mensen met een trauma zitten in therapie of een uitkering. Je bent echt niet kampioen lijden om dat je een trauma hebt en over mensen oordeelt zonder ze te kennen.
Overigens zou ik het als nabestaande heel vervelend vinden als iemand met zulke egocentrische motieven, want dat zijn het, pijn bij mij komen op rakelen. Ik vind dat je dat risico gewoon niet moet willen nemen, uit fatsoen en respect. Dat er iemand een trauma aan mijn dode naaste heeft over gehouden zou op geen enkele manier mijn probleem zijn, en dat maak jij sapsorrow het dus automatisch wel. Asociaal.
Overigens zou ik het als nabestaande heel vervelend vinden als iemand met zulke egocentrische motieven, want dat zijn het, pijn bij mij komen op rakelen. Ik vind dat je dat risico gewoon niet moet willen nemen, uit fatsoen en respect. Dat er iemand een trauma aan mijn dode naaste heeft over gehouden zou op geen enkele manier mijn probleem zijn, en dat maak jij sapsorrow het dus automatisch wel. Asociaal.
dinsdag 1 maart 2016 om 14:41
Sapsorrow ik ben blij, heel blij dat je mij begrijpt.
Strikje juist omdat ik terughoudend ben tov de nabestaanden heb ik besloten om de werkgever niet te bellen of te mailen. Haar gedaante zal voor mij altijd een mysterie blijven, maar daar kan ik mee leven. Dat ik haar naam weet vind ik al heel wat.
Als ik naar mijzelf zou kijken en iemand zou na jaren aan mijn deur staan om dingen te vragen, zou ik het persoonlijk niet erg vinden. Wellicht omdat ik het zelf heb meegemaakt, dus ik begrijp dat iemand zo iets niet vraagt uit nieuwsgierigheid maar uit pure oprecht interesse. Ik heb ooit een verhaal gelezen over een man die per ongeluk een 6 jarig kind had dood gereden. Sinds die dag stond zijn leven stil. Hij kon er niet mee omgaan, verloor zijn baan en hing jaren later rond op het schoolplein van het overleden jongetje. Medewerkers van school vonden dat natuurlijk verdacht en riepen de politie. De politie heeft hem toen gesproken en daaruit is zijn trauma naar boven gekomen. In samenspraak met de politie wilde de familie van het jochie hem ontmoeten. Die ontmoeting heeft daarna zijn leven veranderd. Hij zag dat zijn ouders hoe moeilijk ze het ook hadden ze door waren gegaan met hun leven. Ze hadden het een plek kunnen geven en namen hem niks kwalijk.
Sapsorrow, ik weet nog dat ik die dag bij een vriendin was langs geweest en mijn lievelingsparfum had opgespoten. Daarna heb ik nooit meer die geur kunnen ruiken. Zo ook met bepaalde smaken die ik die dag had gebruikt. Als ik ze nu ruik ga ik terug naar die dag. Ook ik weet nog de details van wat ze aan had en welke kleur jas, dat vergeet je nooit meer.
Strikje juist omdat ik terughoudend ben tov de nabestaanden heb ik besloten om de werkgever niet te bellen of te mailen. Haar gedaante zal voor mij altijd een mysterie blijven, maar daar kan ik mee leven. Dat ik haar naam weet vind ik al heel wat.
Als ik naar mijzelf zou kijken en iemand zou na jaren aan mijn deur staan om dingen te vragen, zou ik het persoonlijk niet erg vinden. Wellicht omdat ik het zelf heb meegemaakt, dus ik begrijp dat iemand zo iets niet vraagt uit nieuwsgierigheid maar uit pure oprecht interesse. Ik heb ooit een verhaal gelezen over een man die per ongeluk een 6 jarig kind had dood gereden. Sinds die dag stond zijn leven stil. Hij kon er niet mee omgaan, verloor zijn baan en hing jaren later rond op het schoolplein van het overleden jongetje. Medewerkers van school vonden dat natuurlijk verdacht en riepen de politie. De politie heeft hem toen gesproken en daaruit is zijn trauma naar boven gekomen. In samenspraak met de politie wilde de familie van het jochie hem ontmoeten. Die ontmoeting heeft daarna zijn leven veranderd. Hij zag dat zijn ouders hoe moeilijk ze het ook hadden ze door waren gegaan met hun leven. Ze hadden het een plek kunnen geven en namen hem niks kwalijk.
Sapsorrow, ik weet nog dat ik die dag bij een vriendin was langs geweest en mijn lievelingsparfum had opgespoten. Daarna heb ik nooit meer die geur kunnen ruiken. Zo ook met bepaalde smaken die ik die dag had gebruikt. Als ik ze nu ruik ga ik terug naar die dag. Ook ik weet nog de details van wat ze aan had en welke kleur jas, dat vergeet je nooit meer.
dinsdag 1 maart 2016 om 19:34
quote:Arizona15 schreef op 27 februari 2016 @ 14:35:
Het is lang geleden, 1990. Ik was toen nog een student.
Ik ben nu eind 30. Ik moet zeggen dat er momenten zijn dat ik er heel lang niet aan denk. Het is echt niet zo dat ik er dagelijks aan denk, maar zo af en toe komt het weer naar boven.
Slachtoffer hulp heb ik wel eens aan gedacht, maar het is zo lang geleden dat ik betwijfel of ze nog iets kunnen. Ik heb voor mijn depressie jaren later AD gekregen en therapie. Als laatste kreeg ik EMDR een paar jaar geleden. Maar op de een of andere manier blijft dit af en toe gewoon naar boven komen.
Of het een obsessie is? ik weet het niet, zo voelt het voor mij niet.Je zegt in de openingspost dat je 18 was toen het ongeluk gebeurde, dus in 1990. Dan ben je uit 1972 en nu dus halverwege de veertig, niet eind dertig?
Het is lang geleden, 1990. Ik was toen nog een student.
Ik ben nu eind 30. Ik moet zeggen dat er momenten zijn dat ik er heel lang niet aan denk. Het is echt niet zo dat ik er dagelijks aan denk, maar zo af en toe komt het weer naar boven.
Slachtoffer hulp heb ik wel eens aan gedacht, maar het is zo lang geleden dat ik betwijfel of ze nog iets kunnen. Ik heb voor mijn depressie jaren later AD gekregen en therapie. Als laatste kreeg ik EMDR een paar jaar geleden. Maar op de een of andere manier blijft dit af en toe gewoon naar boven komen.
Of het een obsessie is? ik weet het niet, zo voelt het voor mij niet.Je zegt in de openingspost dat je 18 was toen het ongeluk gebeurde, dus in 1990. Dan ben je uit 1972 en nu dus halverwege de veertig, niet eind dertig?
Hakuna matata!
