Psyche
alle pijlers
Depressie, ik?!
dinsdag 1 maart 2016 om 13:50
Ik weet het, er zijn al enkele topics over depressie, maar ik begin er dan nog maar eentje. Ik kan het niet geloven dat ik hier opeens in zit. Herken mezelf gewoon helemaal niet. Er zijn recent wat dingen gebeurd in mijn leven, dingen die anderen details vinden, maar die ik als zwaar ervaren heb (hebben bepaalde lading door een bepaald lastig verleden, ik hou het even vaag ivm de herkenbaarheid). Ik was al een paar maanden nogal obsessioneel bezig met die dingen die misgegaan waren in mijn leven: veel piekeren, zorgen, bang zijn, stressen, niet kunnen stoppen met eraan te denken (heb altijd wel beetje ocd-kantje gehad, ook in positieve zin, maar ging nu van kwaad naar erger).
En opeens was het zover: ik kon mijn bed niet meer uit. Huis was ook al een puinzooi, niks in de koelkast enz, want daar had ik allemaal de energie niet meer voor gehad de week. Ik woon alleen, dus mijn moeder is me komen ophalen. Ik zit nu daar. 's Ochtends raak ik hier nauwelijks mijn bed uit, en simpele dingen als koken, eten of de was doen zijn ontzettend moeilijk. Gelukkig zorgt mijn moeder voor die dingen, maar ik kan niet geloven dat ik zo ver heen ben dat die dingen me niet meer lukken. Ik heb zero energie. Vroeger sportte ik drie, vier keer per week, wat ik me nu nog nauwelijks kan voorstellen. En ik zie alles ook ontzettend somber in, mijn leven, de toekomst enz. Voel me een mislukkeling. Heel schuldig ook over allerlei dingen die ik vind dat ik fout gedaan heb (verkeerde keuzes enz). Kan ook nergens meer van genieten, ben compleet lusteloos. En dat terwijl ik altijd een energiek en temperamentvol iemand was.
Behalve dat hele lege en verschrikkelijk negatieve gevoel, voel ik me ook opgejaagd. Ik word wakker met hartkloppingen en het kleinste beetje stress en spanning slaat meteen door naar mijn maag. Ik word bvb elke ochtend wakker rond 7 uur, meteen hartkloppingen, zorgen en stress (vooral over een recente in mijn ogen verkeerde keuze), maar ik kan pas rond tienen uit bed. En het duurt tot 12, 13 uur voor ik gedoucht ben. Eten is ook moeilijk, wegens de energie maar heb ook nauwelijks eetlust. Na ontbijt en douchen dwing ik mezelf om wat te werken, als afleiding (zzp'er). Rond de avond gaat het dan weer wat beter.
Ik ben hier naar de huisarts geweest, diagnose: exogene depressie in combinatie met burn-out. Behandeling: antidepressivum Seroxat. Ik heb dit nog niet aangedurfd, ben bang voor de bijwerkingen, het idee van vast te zitten eraan, het later afbouwen enz. Ik heb daarom eerst iets op basis van kruiden geprobeerd, maar daar voel ik niets van. Ik heb wel een doorverwijzing naar een psychiater gevraagd, omdat ik toch graag de optie van ad wilde bespreken met een specialist. Die afspraak is gelukkig volgende week al. HA vindt het ook een goed idee dat ik nog even bij mijn moeder blijf, zegt dat de meeste mensen in mijn situatie iemand nodig hebben die ze helpt bij dagelijkse dingen als eten, op tijd naar bed, weer uit bed enz. Ze is bang dat ik in mijn eentje weer afglijd in niet goed voor mezelf zorgen (en ik denk dat dat klopt). Al is het niet eenvoudig natuurlijk, als volwassen vrouw weer bij je moeder zitten (met wie ik vroeger ook niet zo'n goede band had, de laatste jaren wel beter en nu is ze heel bezorgd en zorgend).
Wat ik jullie nou wilde vragen: herkent iemand deze staat van zijn? En wat doe/deed je om er weer bovenop te komen?
Het voelt nu nl alsof dit nooit beter zal worden. En ik vind het ook doodeng tegelijkertijd.
En opeens was het zover: ik kon mijn bed niet meer uit. Huis was ook al een puinzooi, niks in de koelkast enz, want daar had ik allemaal de energie niet meer voor gehad de week. Ik woon alleen, dus mijn moeder is me komen ophalen. Ik zit nu daar. 's Ochtends raak ik hier nauwelijks mijn bed uit, en simpele dingen als koken, eten of de was doen zijn ontzettend moeilijk. Gelukkig zorgt mijn moeder voor die dingen, maar ik kan niet geloven dat ik zo ver heen ben dat die dingen me niet meer lukken. Ik heb zero energie. Vroeger sportte ik drie, vier keer per week, wat ik me nu nog nauwelijks kan voorstellen. En ik zie alles ook ontzettend somber in, mijn leven, de toekomst enz. Voel me een mislukkeling. Heel schuldig ook over allerlei dingen die ik vind dat ik fout gedaan heb (verkeerde keuzes enz). Kan ook nergens meer van genieten, ben compleet lusteloos. En dat terwijl ik altijd een energiek en temperamentvol iemand was.
Behalve dat hele lege en verschrikkelijk negatieve gevoel, voel ik me ook opgejaagd. Ik word wakker met hartkloppingen en het kleinste beetje stress en spanning slaat meteen door naar mijn maag. Ik word bvb elke ochtend wakker rond 7 uur, meteen hartkloppingen, zorgen en stress (vooral over een recente in mijn ogen verkeerde keuze), maar ik kan pas rond tienen uit bed. En het duurt tot 12, 13 uur voor ik gedoucht ben. Eten is ook moeilijk, wegens de energie maar heb ook nauwelijks eetlust. Na ontbijt en douchen dwing ik mezelf om wat te werken, als afleiding (zzp'er). Rond de avond gaat het dan weer wat beter.
Ik ben hier naar de huisarts geweest, diagnose: exogene depressie in combinatie met burn-out. Behandeling: antidepressivum Seroxat. Ik heb dit nog niet aangedurfd, ben bang voor de bijwerkingen, het idee van vast te zitten eraan, het later afbouwen enz. Ik heb daarom eerst iets op basis van kruiden geprobeerd, maar daar voel ik niets van. Ik heb wel een doorverwijzing naar een psychiater gevraagd, omdat ik toch graag de optie van ad wilde bespreken met een specialist. Die afspraak is gelukkig volgende week al. HA vindt het ook een goed idee dat ik nog even bij mijn moeder blijf, zegt dat de meeste mensen in mijn situatie iemand nodig hebben die ze helpt bij dagelijkse dingen als eten, op tijd naar bed, weer uit bed enz. Ze is bang dat ik in mijn eentje weer afglijd in niet goed voor mezelf zorgen (en ik denk dat dat klopt). Al is het niet eenvoudig natuurlijk, als volwassen vrouw weer bij je moeder zitten (met wie ik vroeger ook niet zo'n goede band had, de laatste jaren wel beter en nu is ze heel bezorgd en zorgend).
Wat ik jullie nou wilde vragen: herkent iemand deze staat van zijn? En wat doe/deed je om er weer bovenop te komen?
Het voelt nu nl alsof dit nooit beter zal worden. En ik vind het ook doodeng tegelijkertijd.
dinsdag 1 maart 2016 om 18:36
Haha, goeie gok, maar het is veel zuidelijker... 
Ja, ik ben best teleurgesteld in dingen. In hoe dingen verlopen zijn en ook een beetje in mensen idd.
Maar ook in mezelf. Dat ik er kennelijk niet beter in geslaagd ben er iets van te maken.
Het gekke is: ik heb dat single en fabulous leven geleid! Ik bén alleen op vakantie geweest, vrij lang zelfs en ook best ver, een oude droom zo waargemaakt. Best trots op, ook al was dat soms ook best eenzaam. Maar ook veel uit geleerd. Ik ben ook, na een stukgelopen relatie, in mijn eentje naar een andere stad verhuisd, huis gekocht enz. Ik kén de kracht heel goed die je in staat stelt zulke dingen te doen.
Maar ik ken ook dat andere leven, van niet-single zijn: dat er iemand thuis is als je thuiskomt, bvb al in pannen staat te roeren, bij een glas wijn dan je besognes van de dag vertellen, meedenken en analyseren van de besognes van de ander, of lekker samen roddelen over anderen... De sociale agenda lekker gevuld, bvb met afspraken met andere stellen, familie en schoonfamilie, en daarnaast je eigen vrienden en sport enz. Ik ging bvb expres uren in bad om eventjes alleen te kunnen zijn. Vakanties en weekendjes waren vanzelfsprekend, met elkaar, met nog andere stellen bij, enz. (terwijl het nu vaak leuren met jezelf is en in mijn geval ook afzeggingen meegemaakt). 's Avonds gezellig samen in bed, 's ochtends idem. Die vanzelfsprekendheid, samenhorigheid, huiselijke gezelligheid mis ik heel heel erg. Hoe fabulous het single leven ook kan zijn én ook daadwerkelijk geweest is.
Ja, ik ben best teleurgesteld in dingen. In hoe dingen verlopen zijn en ook een beetje in mensen idd.
Maar ook in mezelf. Dat ik er kennelijk niet beter in geslaagd ben er iets van te maken.
Het gekke is: ik heb dat single en fabulous leven geleid! Ik bén alleen op vakantie geweest, vrij lang zelfs en ook best ver, een oude droom zo waargemaakt. Best trots op, ook al was dat soms ook best eenzaam. Maar ook veel uit geleerd. Ik ben ook, na een stukgelopen relatie, in mijn eentje naar een andere stad verhuisd, huis gekocht enz. Ik kén de kracht heel goed die je in staat stelt zulke dingen te doen.
Maar ik ken ook dat andere leven, van niet-single zijn: dat er iemand thuis is als je thuiskomt, bvb al in pannen staat te roeren, bij een glas wijn dan je besognes van de dag vertellen, meedenken en analyseren van de besognes van de ander, of lekker samen roddelen over anderen... De sociale agenda lekker gevuld, bvb met afspraken met andere stellen, familie en schoonfamilie, en daarnaast je eigen vrienden en sport enz. Ik ging bvb expres uren in bad om eventjes alleen te kunnen zijn. Vakanties en weekendjes waren vanzelfsprekend, met elkaar, met nog andere stellen bij, enz. (terwijl het nu vaak leuren met jezelf is en in mijn geval ook afzeggingen meegemaakt). 's Avonds gezellig samen in bed, 's ochtends idem. Die vanzelfsprekendheid, samenhorigheid, huiselijke gezelligheid mis ik heel heel erg. Hoe fabulous het single leven ook kan zijn én ook daadwerkelijk geweest is.
dinsdag 1 maart 2016 om 18:43
Probleem is dat mijn vrienden zo'n beetje over het hele land wonen. En ze hebben ook gezinnen, zijn ook druk met werk enz. Dus dat zijn vaak afspraken die weken- of maanden van tevoren gemaakt worden. Het is dan heel leuk en gezellig, dat zeker, en ik ben hartstikke blij met die vrienden. Maar in mijn onmiddellijke omgeving heb ik enkel een handvol kennissen. Wel geprobeerd om daar meer van te maken, mensen uitgenodigd voor dingen enz, maar het lijkt toch niet goed te lukken. Heb vaak idee dat mensen in de stad waar ik woon hun vrienden al hebben via de middelbare school en verder niet zo geïnteresseerd zijn in nieuwe mensen. Ben ook in mijn stad een paar keer naar Meet-Up bijenkomsten geweest. Was best oké, maar geen echte klik meegemaakt met mensen.
Wat werk betreft: ook echt mijn best gedaan. Ik werk in een sector die sowieso de dieperik in gaat, dus dat helpt natuurlijk ook niet. Maar: wel loopbaancoaching gedaan, om eventueel een andere weg in te slaan, een weg die wel gelieerd is aan wat ik nu doe, maar toch net iets anders inhoudt. Op hun advies allerlei sollicitaties gedaan. Stop je veel tijd in: brieven schrijven, gesprekken, testen enz. Maar heeft geen enkele keer geloond. Ik was wel vaak bij de laatste ronde, tweede ook vaak, maar de baan die ik wilde heb ik niet gekregen. Dan kozen ze meestal voor iemand met meer ervaring.
Wat werk betreft: ook echt mijn best gedaan. Ik werk in een sector die sowieso de dieperik in gaat, dus dat helpt natuurlijk ook niet. Maar: wel loopbaancoaching gedaan, om eventueel een andere weg in te slaan, een weg die wel gelieerd is aan wat ik nu doe, maar toch net iets anders inhoudt. Op hun advies allerlei sollicitaties gedaan. Stop je veel tijd in: brieven schrijven, gesprekken, testen enz. Maar heeft geen enkele keer geloond. Ik was wel vaak bij de laatste ronde, tweede ook vaak, maar de baan die ik wilde heb ik niet gekregen. Dan kozen ze meestal voor iemand met meer ervaring.
dinsdag 1 maart 2016 om 19:08
Tove, heb alleen je OP gelezen. Wil je veel sterkte wensen!
Twee dingen, zonder de rest gelezen te hebben:
1) bij ernstige depressies werken AD in het algemeen het best. Bij overige depressies (zeker als ze exogeen = door uitwendige oorzaak/ omstandigheden), werkt psychotherapie vaak ook heeel goed. Ik zou niet zomaar van het advies van de HA uitgaan, eerlijk gezegd, maar gespecialiseerde hulp zoeken.
2) als je aan een antidepressivum wil beginnen, neem dan GEEN seroxat. Is een AD wat bijna niet meer wordt voorgeschreven door psychiaters, helaas wel door huisartsen. Werd 10 jaar geleden nog veel meer voorgeschreven dan nu. Alle AD van deze groep (SSRI's) werken ongeveer even goed, maar hebben echt verschillen in bijwerking. Seroxat staat bekend om z'n forse bijwerkingen in verhouding tot de anderen uit deze groep! O.a. Heftiger seksuele bijwerkingen, maar ook veel moeilijker om af te bouwen vergeleken met de andere AD. Denk hier alsjeblieft goed over na!
Ik geef expliciet geen advies over behandeling in grotere lijn, maar dit wilde ik je meegeven. Sterkte gewenst! . Groetjes, Tjjjjjemig
Twee dingen, zonder de rest gelezen te hebben:
1) bij ernstige depressies werken AD in het algemeen het best. Bij overige depressies (zeker als ze exogeen = door uitwendige oorzaak/ omstandigheden), werkt psychotherapie vaak ook heeel goed. Ik zou niet zomaar van het advies van de HA uitgaan, eerlijk gezegd, maar gespecialiseerde hulp zoeken.
2) als je aan een antidepressivum wil beginnen, neem dan GEEN seroxat. Is een AD wat bijna niet meer wordt voorgeschreven door psychiaters, helaas wel door huisartsen. Werd 10 jaar geleden nog veel meer voorgeschreven dan nu. Alle AD van deze groep (SSRI's) werken ongeveer even goed, maar hebben echt verschillen in bijwerking. Seroxat staat bekend om z'n forse bijwerkingen in verhouding tot de anderen uit deze groep! O.a. Heftiger seksuele bijwerkingen, maar ook veel moeilijker om af te bouwen vergeleken met de andere AD. Denk hier alsjeblieft goed over na!
Ik geef expliciet geen advies over behandeling in grotere lijn, maar dit wilde ik je meegeven. Sterkte gewenst! . Groetjes, Tjjjjjemig
Ik voel me zo moedellooos
dinsdag 1 maart 2016 om 19:14
Dank je Tjjemig! Ja, dat over Seroxat vertelde die vriend van me (werkzaam in medische sector) ook. Het is daardoor dat ik me heb laten doorverwijzen naar een psychiater, leek me idd verstandig. Ik heb de laatste tijd een paar stomme impulsieve beslissingen genomen, en wilde hier nu wat meer over bezinnen idd. Geen libido lijkt me als single wel handig. (maar ook raar) Maar dik worden en moeilijk afbouwen wil ik niet idd.
donderdag 3 maart 2016 om 15:48
Volgende week woensdag dus naar de psychiater.
En terwijl ik dit typ, denk ik: wat is er in godsnaam met me gebeurd? Dat ik opeens naar een psychiater moet?! Nog niet zo lang geleden was ik redelijk zorgeloos. Stomme zorgen over op tijd naar de supermarkt gaan, naar welke schoenmaker gaan om die schoenen te laten herstellen enz. En nu...
Ik ben ook altijd prat gegaan op mijn sterk-zijn. Zo zagen anderen mij ook. En ik had altijd erg veel vertrouwen in mijn eigen zelfherstellende vermogen. Hoe the fuck kom ik hiér in?!
Heb me nog nooit zo diep ellendig en zonder enig toekomstbeeld gevoeld.
Volstrekt leeg, dodelijk vermoeid en tegelijk erg opgejaagd, en gitwart somber. Moet aan de Dementors van Harry Potter denken, die alle levensvreugde uit je zuigen.
En terwijl ik dit typ, denk ik: wat is er in godsnaam met me gebeurd? Dat ik opeens naar een psychiater moet?! Nog niet zo lang geleden was ik redelijk zorgeloos. Stomme zorgen over op tijd naar de supermarkt gaan, naar welke schoenmaker gaan om die schoenen te laten herstellen enz. En nu...
Ik ben ook altijd prat gegaan op mijn sterk-zijn. Zo zagen anderen mij ook. En ik had altijd erg veel vertrouwen in mijn eigen zelfherstellende vermogen. Hoe the fuck kom ik hiér in?!
Heb me nog nooit zo diep ellendig en zonder enig toekomstbeeld gevoeld.
Volstrekt leeg, dodelijk vermoeid en tegelijk erg opgejaagd, en gitwart somber. Moet aan de Dementors van Harry Potter denken, die alle levensvreugde uit je zuigen.
donderdag 3 maart 2016 om 16:46
Ik lees nog wel mee op het forum maar ik schrijf hier niet meer, maar voor jou maak ik graag een uitzondering. Ik vind het heel naar om te lezen dat je in zo’n zware periode zit. En ik vind je vooral vrij hard voor jezelf. Het lijkt wel alsof je jezelf de schuld geeft dat je depressief bent geworden, alsof jij er voor hebt gezorgd dat je leven tot nu toe niet is verlopen zoals jij het graag had gezien. Terwijl jij juist altijd probeert om het beste van een situatie te maken, je hebt geleerd van fouten die je hebt gemaakt en je hebt zo je best gedaan om ook in je eentje een fijn leven te leiden. En dat is je ook goed gelukt, elke tegenslag heb je verwerkt en je kwam er steeds weer sterker uit. Je was een sterke vrouw en dat ben je nog steeds, of je nou depressief bent of niet. Het is alleen even te veel geworden, en als sterke vrouw ben jij keihard over je grenzen gegaan en zeggen je lichaam en geest nu even “nee”. Wees nou niet zo hard voor jezelf en geef er aan toe. Deze keer kun je het niet alleen aan en je gaat het gevecht niet winnen als je tegen jezelf blijft vechten. Dit is hoe jij je nu voelt, en dat mag. Het mag je te veel worden, je energie mag weg zijn. Begin daar eens mee, met je situatie nu te accepteren. Wees lief voor jezelf. Verzorg jezelf zoals je voor een vriendin zou zorgen.
Sterkte Tove, je komt hier wel uit maar het kost gewoon wat tijd. Ik zal hier in ieder geval blijven lezen, en je mag me natuurlijk ook mailen als je dat fijn vindt.
Sterkte Tove, je komt hier wel uit maar het kost gewoon wat tijd. Ik zal hier in ieder geval blijven lezen, en je mag me natuurlijk ook mailen als je dat fijn vindt.
donderdag 3 maart 2016 om 17:12
Hallo Lisanne, wat onzettend leuk om je te lezen!! Hoe is het met je?? Wat heb ik toch veel aan jouw topic gehad!
Dank je wel voor je lieve woorden! Doen me echt heel erg goed. Ik denk dat je gelijk hebt, ik ben idd veel te hard voor mezelf... Dat zegt iedereen, dus het zal wel zo zijn. Gevaarlijke combi van heel gevoelig, je veel aantrekken en lat heel hoog (perfectionisme).
En idd, deze keer kan ik het alleen niet aan. Dat beangstigt me. Ik dacht vanochtend idd nog: ik moet stoppen met dat vechten tegen de realiteit. Dat maakt het nog erger.
Fijn dat ik mag mailen. Doe ik later. Dank je wel!
Dank je wel voor je lieve woorden! Doen me echt heel erg goed. Ik denk dat je gelijk hebt, ik ben idd veel te hard voor mezelf... Dat zegt iedereen, dus het zal wel zo zijn. Gevaarlijke combi van heel gevoelig, je veel aantrekken en lat heel hoog (perfectionisme).
En idd, deze keer kan ik het alleen niet aan. Dat beangstigt me. Ik dacht vanochtend idd nog: ik moet stoppen met dat vechten tegen de realiteit. Dat maakt het nog erger.
Fijn dat ik mag mailen. Doe ik later. Dank je wel!
donderdag 3 maart 2016 om 17:50
Ja hoor herkenbaar. Vooral het ontzettend wisselende, ene moment denken dat je je moet laten opnemen en vooral 's avonds opeens denken dat er niets aan de hand is en dat het over is.
Als je idd volgende week woensdag al bij de psychiater zit en dat nog wel kunt uithouden nu je bij je moeder zit, zou ik nog even wachten met aan de Seroxat te beginnen en kijken welk advies de psychiater geeft. Seroxat is in het verleden heel erg veel voorgeschreven en helpt ook goed, maar heeft inderdaad een langere (of kortere juist....) halfwaardetijd waardoor veel mensen moeite hebben met afbouwen. Ook is er een rel geweest met het voorschrijven van Seroxat aan minderjarigen waarbij idd het suicide risico werd vergroot.
Verder: first steps first. Eerst door middel van veel rust en goede medicatie weer stabieler worden, trek daar gerust minimaal 8 weken voor uit. Ik heb in deze situaties ook meerdere keren een paar weken bij een ouder verbleven en vervolgens ben ik weer naar mijn eigen huis gegaan (ook single). Daar deed ik 1 ding per dag, dus of boodschappen, of stofzuigen, of zwemmen en de rest van de tijd bracht ik door op de bank: rusten, niets doen en soms wat series kijken. De ellende verdragen en je tijd uitzitten, dat was het.
Daarna kun je gaan graven en spitten en therapieen en aan jezelf werken, maar zolang je nog zo ziek bent als nu is dat waarschijnlijk te veel.
Sterkte, je komt er vast en zeker wel weer uit, maar dat duurt altijd langer dan je wil en hoopt.
Als je idd volgende week woensdag al bij de psychiater zit en dat nog wel kunt uithouden nu je bij je moeder zit, zou ik nog even wachten met aan de Seroxat te beginnen en kijken welk advies de psychiater geeft. Seroxat is in het verleden heel erg veel voorgeschreven en helpt ook goed, maar heeft inderdaad een langere (of kortere juist....) halfwaardetijd waardoor veel mensen moeite hebben met afbouwen. Ook is er een rel geweest met het voorschrijven van Seroxat aan minderjarigen waarbij idd het suicide risico werd vergroot.
Verder: first steps first. Eerst door middel van veel rust en goede medicatie weer stabieler worden, trek daar gerust minimaal 8 weken voor uit. Ik heb in deze situaties ook meerdere keren een paar weken bij een ouder verbleven en vervolgens ben ik weer naar mijn eigen huis gegaan (ook single). Daar deed ik 1 ding per dag, dus of boodschappen, of stofzuigen, of zwemmen en de rest van de tijd bracht ik door op de bank: rusten, niets doen en soms wat series kijken. De ellende verdragen en je tijd uitzitten, dat was het.
Daarna kun je gaan graven en spitten en therapieen en aan jezelf werken, maar zolang je nog zo ziek bent als nu is dat waarschijnlijk te veel.
Sterkte, je komt er vast en zeker wel weer uit, maar dat duurt altijd langer dan je wil en hoopt.
donderdag 3 maart 2016 om 18:12
Dank je wel voor je berichtje, Hiltje!
Ja, als single is het extra moeilijk he... Ik heb ook zoiets raars met mijn appartement. Ik voel me er compleet vervreemd van, alsof ik er voor het eerst woon. Daar in mijn eentje zijn jaagt me angst aan of een of andere manier, het voelt onveilig. Komt ook doordat er vlak voor mijn vertrek wat dingen veranderd zijn door een kleine (!) verbouwing, maar waar ik toch niet blij mee was, zelfs erge spijt van had. Ervoor as ik dol op dat appartement.
Maar ik heb er ook te lang alleen gezeten denk ik. Waar ik ongelukkig mee was. Waardoor het mss nu zo'n beetje symbool is komen te staan voor me eenzaam en ongelukkig voelen. Blijft raar ergens, want ervoor voelde ik me er kiplekker. Snap mezelf daar niet zo goed in.
De huisarts vindt het een prima idee dat ik hier nu bij mijn moeder zit; Zegt dat je dat nodig hebt in mijn/onze situatie. Iemand moet je helpen bij die kleine dagelijkse dingen, zegt ze, dat kun je niet alleen.
Wel niet makkelijk, ik heb ook wel mijn issues met mijn moeder... Merk dat ik steeds vaker met een geërgerd 'jàhaàà' ga reageren.
(op momenten dat ik de energie heb om geirriteerd te zijn). Het huis waar ze woont is ook best klein, plus op het platteland. Zit hier nogal geïsoleerd. Maar goed, alleen gaat nu echt niet... En ga in het weekend een hapje eten met een jeugdvriendin hier. Daar kijk ik wel naar uit.
Ja, babysteps idd... Niet makkelijk. Ik ben nogal een controlefreak en nu moet ik me overleveren aan dit... Had ik nooit verwacht.
Ja, acht weken, dat is lang, maar behapbaar... De huisarts zegt ook dat ik hier uit zal komen, ook al voelt het nu zo niet. Maar niet zonder ad, denkt zij.
De ha vindt het ook beter dat ik blijf werken, maar dan deeltijds en routinetaken. Ik had net iets nieuws aangenomen (als zzp'er), waar ik allerlei nieuwe dingen leerde, en me ook nog moest bewijzen. Eén dag daar geweest en draaide voortdurend weg. Heb ik op aanraden van de ha opgezegd, voelde als een opluchting. Dus doe ik maar mijn dagelijkse werk, maar dan op halve kracht. Gelukkig heb ik een goeie verzekering die dat covert, gisteren nog verzekeringsmakelaar en boekhouder erover gebeld.
Ziekte van deze tijd toch wel he...
Ja, als single is het extra moeilijk he... Ik heb ook zoiets raars met mijn appartement. Ik voel me er compleet vervreemd van, alsof ik er voor het eerst woon. Daar in mijn eentje zijn jaagt me angst aan of een of andere manier, het voelt onveilig. Komt ook doordat er vlak voor mijn vertrek wat dingen veranderd zijn door een kleine (!) verbouwing, maar waar ik toch niet blij mee was, zelfs erge spijt van had. Ervoor as ik dol op dat appartement.
Maar ik heb er ook te lang alleen gezeten denk ik. Waar ik ongelukkig mee was. Waardoor het mss nu zo'n beetje symbool is komen te staan voor me eenzaam en ongelukkig voelen. Blijft raar ergens, want ervoor voelde ik me er kiplekker. Snap mezelf daar niet zo goed in.
De huisarts vindt het een prima idee dat ik hier nu bij mijn moeder zit; Zegt dat je dat nodig hebt in mijn/onze situatie. Iemand moet je helpen bij die kleine dagelijkse dingen, zegt ze, dat kun je niet alleen.
Wel niet makkelijk, ik heb ook wel mijn issues met mijn moeder... Merk dat ik steeds vaker met een geërgerd 'jàhaàà' ga reageren.
(op momenten dat ik de energie heb om geirriteerd te zijn). Het huis waar ze woont is ook best klein, plus op het platteland. Zit hier nogal geïsoleerd. Maar goed, alleen gaat nu echt niet... En ga in het weekend een hapje eten met een jeugdvriendin hier. Daar kijk ik wel naar uit. Ja, babysteps idd... Niet makkelijk. Ik ben nogal een controlefreak en nu moet ik me overleveren aan dit... Had ik nooit verwacht.
Ja, acht weken, dat is lang, maar behapbaar... De huisarts zegt ook dat ik hier uit zal komen, ook al voelt het nu zo niet. Maar niet zonder ad, denkt zij.
De ha vindt het ook beter dat ik blijf werken, maar dan deeltijds en routinetaken. Ik had net iets nieuws aangenomen (als zzp'er), waar ik allerlei nieuwe dingen leerde, en me ook nog moest bewijzen. Eén dag daar geweest en draaide voortdurend weg. Heb ik op aanraden van de ha opgezegd, voelde als een opluchting. Dus doe ik maar mijn dagelijkse werk, maar dan op halve kracht. Gelukkig heb ik een goeie verzekering die dat covert, gisteren nog verzekeringsmakelaar en boekhouder erover gebeld.
Ziekte van deze tijd toch wel he...
donderdag 3 maart 2016 om 18:35
Hai Tove,
Ja ik heb het ook met AD gedaan, meerdere keren zelfs. En in combi met therapie, waarbij de psychiater in het begin gewoon een beetje onderhoudsgesprekjes hield en we pas echt aan de slag gingen toen ik al weer een flink stuk was opgeknapt. Ik heb ook een mindfullnesstraining gedaan, maar toen was ik ook al weer een heel stuk beter. Overigens had ik daarvoor ook al meerdere keren therapie gehad bij psychologen, pas bij mijn laatste en grootste depressie bij een psychiater terecht gekomen.
Hoe lang heb ik er over gedaan? Ehmm even denken. Drie weken bij mijn vader gezeten en toen naar huis, toen was ik het ook zat en durfde ik wel weer alleen te zijn. Ik knapte pas echt op in mijn eigen vertrouwde omgeving. Wel een werkster genomen om mijn huis op orde te krijgen. Overigens vond en vind ik het niet erg om single te zijn, dat scheelde.
Na een maand of 3-4 weer voorzichtig aan het werk.
In totaal bijna 3 jaar bij de psychiater gezeten (eens in de twee weken driekwartier therapie). Bij mij was complicerende factor dat ik na ruim anderhalf jaar nog van medicatie ben gewisseld, omdat het wel beter ging maar niet goed genoeg. Met die nieuwe medicatie was ik na 3 weken al een stuk beter dan de jaren daarvoor. Uiteindelijk ben ik ook met mijn beroep gestopt en ben ik veel lichter en parttime werk gaan doen.
Al met al dus nooit meer helemaal de oude geworden, maar nu al weer jaren stabiel en door mijn andere leven met veel minder belasting gaat het nu beter dan ooit. Wel loop ik nog snel tegen grenzen aan, maar ik bevind me in de gelukkige omstandigheden dat ik over het algemeen onder die grenzen kan functioneren.
Ja ik heb het ook met AD gedaan, meerdere keren zelfs. En in combi met therapie, waarbij de psychiater in het begin gewoon een beetje onderhoudsgesprekjes hield en we pas echt aan de slag gingen toen ik al weer een flink stuk was opgeknapt. Ik heb ook een mindfullnesstraining gedaan, maar toen was ik ook al weer een heel stuk beter. Overigens had ik daarvoor ook al meerdere keren therapie gehad bij psychologen, pas bij mijn laatste en grootste depressie bij een psychiater terecht gekomen.
Hoe lang heb ik er over gedaan? Ehmm even denken. Drie weken bij mijn vader gezeten en toen naar huis, toen was ik het ook zat en durfde ik wel weer alleen te zijn. Ik knapte pas echt op in mijn eigen vertrouwde omgeving. Wel een werkster genomen om mijn huis op orde te krijgen. Overigens vond en vind ik het niet erg om single te zijn, dat scheelde.
Na een maand of 3-4 weer voorzichtig aan het werk.
In totaal bijna 3 jaar bij de psychiater gezeten (eens in de twee weken driekwartier therapie). Bij mij was complicerende factor dat ik na ruim anderhalf jaar nog van medicatie ben gewisseld, omdat het wel beter ging maar niet goed genoeg. Met die nieuwe medicatie was ik na 3 weken al een stuk beter dan de jaren daarvoor. Uiteindelijk ben ik ook met mijn beroep gestopt en ben ik veel lichter en parttime werk gaan doen.
Al met al dus nooit meer helemaal de oude geworden, maar nu al weer jaren stabiel en door mijn andere leven met veel minder belasting gaat het nu beter dan ooit. Wel loop ik nog snel tegen grenzen aan, maar ik bevind me in de gelukkige omstandigheden dat ik over het algemeen onder die grenzen kan functioneren.
donderdag 3 maart 2016 om 21:38
Ik herken je verhaal. 's Morgens wakker worden en gelijk buikpijn van de stress: ojee, weer een nieuwe dag.
Ik ben erg opgeknapt door Seroxat (Paroxetine). Dat was mijn laatste "redmiddel". Ik had namelijk al jaren van therapie achter de rug en had het slikken van AD altijd nog weten uit te stellen.
Ik slik het nu ruim 2 jaar en voel me er heel goed bij. Ben ook niet van plan om er mee te stoppen dus ik maak me geen zorgen over eventuele afbouwperikelen.
Ik ben erg opgeknapt door Seroxat (Paroxetine). Dat was mijn laatste "redmiddel". Ik had namelijk al jaren van therapie achter de rug en had het slikken van AD altijd nog weten uit te stellen.
Ik slik het nu ruim 2 jaar en voel me er heel goed bij. Ben ook niet van plan om er mee te stoppen dus ik maak me geen zorgen over eventuele afbouwperikelen.
donderdag 3 maart 2016 om 22:35
Ik heb even mijn topic teruggezocht dat ik inmiddels meer dan 7 jaar geleden zelf opende toen ik op het diepste punt van mijn depressie zat. Omdat ik uit ervaring weet dat het fijn is om dingen te herkennen, zeker als het 'slachtoffer' er inmiddels al weer geruime tijd bovenop is.
Dit was een deel van hoe ik het heb ervaren:
depressieve gedachten (met een knipoog)
Aan het einde van het topic schrijf ik dat het beter gaat en dat was ook zo, maar achteraf had ik ook toen nog een hele lange weg te gaan. Maar de scherpste pijn en het echte ziek-zijn was toen wel weg en is niet meer op die manier teruggekomen.
(Overigens lopen de tranen over mijn wangen bij het teruglezen. Het is het ergste wat ik heb meegemaakt en het doet me nog steeds pijn als ik zie hoe ontzettend hard ik aan het knokken was. Pas toen ik dat liet gaan en me gedroeg zoals ik me voelde: als een zwaar gewond dier, kon ik herstellen.)
Dit was een deel van hoe ik het heb ervaren:
depressieve gedachten (met een knipoog)
Aan het einde van het topic schrijf ik dat het beter gaat en dat was ook zo, maar achteraf had ik ook toen nog een hele lange weg te gaan. Maar de scherpste pijn en het echte ziek-zijn was toen wel weg en is niet meer op die manier teruggekomen.
(Overigens lopen de tranen over mijn wangen bij het teruglezen. Het is het ergste wat ik heb meegemaakt en het doet me nog steeds pijn als ik zie hoe ontzettend hard ik aan het knokken was. Pas toen ik dat liet gaan en me gedroeg zoals ik me voelde: als een zwaar gewond dier, kon ik herstellen.)
vrijdag 4 maart 2016 om 18:13
Ok, EMDR gehad... Eerste sessie. Werken op gevoelens van waardeloos zijn. Bepaalde trauma's die daartoe geleid hebben aanpakken. Ben benieuwd...
Ik herken zoveel van wat je in je topic schreef, Hiltje! Je benaming van 'gitzwarte bal' waar vroeger hart zat trof me. Zo voel ik het ook.
Dat van de irritaties bij je ouders herken ik ook. Ik begin hier nu ook beetje gek te worden. Erger me bvb aan dat voortdurende geklaag over het weer (ja, het is begin maart, had je zomer verwacht dan?!). Mijn moeder is gewoon sowieso geen zonnetje in huis, heel zorgelijk, klaaglijk, en weinig/geen humor, heel introvert en stil ook, weinig temperament. Ik merk dat andere, meer extraverte mensen beter voor me zouden zijn, ben ik zelf ook en geeft me een betere energie. Anderzijds doet ze wel erg haar best voor me nu. En ik ben zelf niet in staat op dit moment om goed voor mezelf te zorgen.
Mijn psychologe opperde of het een idee was om me te laten opnemen. Zei dat clienten van haar daarvan opgeknapt zijn. En dat het niet meer zoals vroeger was. Meer een intensieve rustkuur, of juist heel efficiënt elke dag aan jezelf werken. Ze zei dat ook omdat ik het toch wel moeilijk heb hier bij mijn moeder. Bepaald dingen van vroeger komen soms ook boven. Het voelt hier daardoor ook soms onveilig.
Eigenlijk zou het ideaal zijn als iemand met een relatief groot huis zou aanbieden dat ik er kwam logeren. Maar so far vraagt niemand dat (ken ook maar een paar mensen van wie het huis groot genoeg is), en het zelf vragen vind ik moeilijk.
Was daarstraks na de psych even in mijn stad. Ik knapte wel op van de prikkels, merkte ik (ik voel me hier op het platteland enorm geïsoleerd). Maar als ik me dan voorstel dat ik naar mijn appt ga, mijn oude leventje weer opneem, dan zié ik het even niet. Denk niet dat ik goed voor mezelf zou zorgen. Mijn appt voelt ook niet als veilig...
Is wel rot. Weet effe niet goed wat ik daarmee moet. Ik denk dat hier voorlopig dan nog maar even blijf. Voel me nu ook, na halve dag weg, enorm moe worden. En ik leg het woensdag ook aan de psychiater voor...
Ik herken zoveel van wat je in je topic schreef, Hiltje! Je benaming van 'gitzwarte bal' waar vroeger hart zat trof me. Zo voel ik het ook.
Dat van de irritaties bij je ouders herken ik ook. Ik begin hier nu ook beetje gek te worden. Erger me bvb aan dat voortdurende geklaag over het weer (ja, het is begin maart, had je zomer verwacht dan?!). Mijn moeder is gewoon sowieso geen zonnetje in huis, heel zorgelijk, klaaglijk, en weinig/geen humor, heel introvert en stil ook, weinig temperament. Ik merk dat andere, meer extraverte mensen beter voor me zouden zijn, ben ik zelf ook en geeft me een betere energie. Anderzijds doet ze wel erg haar best voor me nu. En ik ben zelf niet in staat op dit moment om goed voor mezelf te zorgen.
Mijn psychologe opperde of het een idee was om me te laten opnemen. Zei dat clienten van haar daarvan opgeknapt zijn. En dat het niet meer zoals vroeger was. Meer een intensieve rustkuur, of juist heel efficiënt elke dag aan jezelf werken. Ze zei dat ook omdat ik het toch wel moeilijk heb hier bij mijn moeder. Bepaald dingen van vroeger komen soms ook boven. Het voelt hier daardoor ook soms onveilig.
Eigenlijk zou het ideaal zijn als iemand met een relatief groot huis zou aanbieden dat ik er kwam logeren. Maar so far vraagt niemand dat (ken ook maar een paar mensen van wie het huis groot genoeg is), en het zelf vragen vind ik moeilijk.
Was daarstraks na de psych even in mijn stad. Ik knapte wel op van de prikkels, merkte ik (ik voel me hier op het platteland enorm geïsoleerd). Maar als ik me dan voorstel dat ik naar mijn appt ga, mijn oude leventje weer opneem, dan zié ik het even niet. Denk niet dat ik goed voor mezelf zou zorgen. Mijn appt voelt ook niet als veilig...
Is wel rot. Weet effe niet goed wat ik daarmee moet. Ik denk dat hier voorlopig dan nog maar even blijf. Voel me nu ook, na halve dag weg, enorm moe worden. En ik leg het woensdag ook aan de psychiater voor...
vrijdag 4 maart 2016 om 18:34
Herken heel erg dat gespannen gevoel in de rug, Hiltje. De grote vermoeidheid ook. Plus het 'verbetene' van strijden tegen de realiteit. Het allemaal willen oplossen, asap.
En dat je bril zo somber wordt op je eigen leven. Ik voel me een mislukkeling want single. Een loser want mijn appartement heb ik niet gezellig gemaakt (veel aan het werk, zoals jij ook was). Waardeloos want het is me in mijn nieuwe stad niet zo goed gelukt om veel vrienden te maken (handvol kennissen enkel). Enzovoort enzovoort. Weet soms niet goed wat de kip en het ei is wel: zijn de depressieve gevoelens er gekomen door de omstandigheden, die niet overeenstemmen met mijn karakter? Want ik ben een nogal extravert iemand die hele dagen alleen zit/zat. Of wordt door de stemming mijn blik zwarter? Huisarts sprak bij mij van een exogene depressie, door de omstandigheden. En ook psychologe zei vandaag: je liep door de omstandigheden al op een heel dun, gerafeld touw. Er gebeurde iets ernstigs, en voilà, je viel van het touw.
En dat je bril zo somber wordt op je eigen leven. Ik voel me een mislukkeling want single. Een loser want mijn appartement heb ik niet gezellig gemaakt (veel aan het werk, zoals jij ook was). Waardeloos want het is me in mijn nieuwe stad niet zo goed gelukt om veel vrienden te maken (handvol kennissen enkel). Enzovoort enzovoort. Weet soms niet goed wat de kip en het ei is wel: zijn de depressieve gevoelens er gekomen door de omstandigheden, die niet overeenstemmen met mijn karakter? Want ik ben een nogal extravert iemand die hele dagen alleen zit/zat. Of wordt door de stemming mijn blik zwarter? Huisarts sprak bij mij van een exogene depressie, door de omstandigheden. En ook psychologe zei vandaag: je liep door de omstandigheden al op een heel dun, gerafeld touw. Er gebeurde iets ernstigs, en voilà, je viel van het touw.
maandag 14 maart 2016 om 12:18
