Psyche
alle pijlers
Depressie, ik?!
dinsdag 1 maart 2016 om 13:50
Ik weet het, er zijn al enkele topics over depressie, maar ik begin er dan nog maar eentje. Ik kan het niet geloven dat ik hier opeens in zit. Herken mezelf gewoon helemaal niet. Er zijn recent wat dingen gebeurd in mijn leven, dingen die anderen details vinden, maar die ik als zwaar ervaren heb (hebben bepaalde lading door een bepaald lastig verleden, ik hou het even vaag ivm de herkenbaarheid). Ik was al een paar maanden nogal obsessioneel bezig met die dingen die misgegaan waren in mijn leven: veel piekeren, zorgen, bang zijn, stressen, niet kunnen stoppen met eraan te denken (heb altijd wel beetje ocd-kantje gehad, ook in positieve zin, maar ging nu van kwaad naar erger).
En opeens was het zover: ik kon mijn bed niet meer uit. Huis was ook al een puinzooi, niks in de koelkast enz, want daar had ik allemaal de energie niet meer voor gehad de week. Ik woon alleen, dus mijn moeder is me komen ophalen. Ik zit nu daar. 's Ochtends raak ik hier nauwelijks mijn bed uit, en simpele dingen als koken, eten of de was doen zijn ontzettend moeilijk. Gelukkig zorgt mijn moeder voor die dingen, maar ik kan niet geloven dat ik zo ver heen ben dat die dingen me niet meer lukken. Ik heb zero energie. Vroeger sportte ik drie, vier keer per week, wat ik me nu nog nauwelijks kan voorstellen. En ik zie alles ook ontzettend somber in, mijn leven, de toekomst enz. Voel me een mislukkeling. Heel schuldig ook over allerlei dingen die ik vind dat ik fout gedaan heb (verkeerde keuzes enz). Kan ook nergens meer van genieten, ben compleet lusteloos. En dat terwijl ik altijd een energiek en temperamentvol iemand was.
Behalve dat hele lege en verschrikkelijk negatieve gevoel, voel ik me ook opgejaagd. Ik word wakker met hartkloppingen en het kleinste beetje stress en spanning slaat meteen door naar mijn maag. Ik word bvb elke ochtend wakker rond 7 uur, meteen hartkloppingen, zorgen en stress (vooral over een recente in mijn ogen verkeerde keuze), maar ik kan pas rond tienen uit bed. En het duurt tot 12, 13 uur voor ik gedoucht ben. Eten is ook moeilijk, wegens de energie maar heb ook nauwelijks eetlust. Na ontbijt en douchen dwing ik mezelf om wat te werken, als afleiding (zzp'er). Rond de avond gaat het dan weer wat beter.
Ik ben hier naar de huisarts geweest, diagnose: exogene depressie in combinatie met burn-out. Behandeling: antidepressivum Seroxat. Ik heb dit nog niet aangedurfd, ben bang voor de bijwerkingen, het idee van vast te zitten eraan, het later afbouwen enz. Ik heb daarom eerst iets op basis van kruiden geprobeerd, maar daar voel ik niets van. Ik heb wel een doorverwijzing naar een psychiater gevraagd, omdat ik toch graag de optie van ad wilde bespreken met een specialist. Die afspraak is gelukkig volgende week al. HA vindt het ook een goed idee dat ik nog even bij mijn moeder blijf, zegt dat de meeste mensen in mijn situatie iemand nodig hebben die ze helpt bij dagelijkse dingen als eten, op tijd naar bed, weer uit bed enz. Ze is bang dat ik in mijn eentje weer afglijd in niet goed voor mezelf zorgen (en ik denk dat dat klopt). Al is het niet eenvoudig natuurlijk, als volwassen vrouw weer bij je moeder zitten (met wie ik vroeger ook niet zo'n goede band had, de laatste jaren wel beter en nu is ze heel bezorgd en zorgend).
Wat ik jullie nou wilde vragen: herkent iemand deze staat van zijn? En wat doe/deed je om er weer bovenop te komen?
Het voelt nu nl alsof dit nooit beter zal worden. En ik vind het ook doodeng tegelijkertijd.
En opeens was het zover: ik kon mijn bed niet meer uit. Huis was ook al een puinzooi, niks in de koelkast enz, want daar had ik allemaal de energie niet meer voor gehad de week. Ik woon alleen, dus mijn moeder is me komen ophalen. Ik zit nu daar. 's Ochtends raak ik hier nauwelijks mijn bed uit, en simpele dingen als koken, eten of de was doen zijn ontzettend moeilijk. Gelukkig zorgt mijn moeder voor die dingen, maar ik kan niet geloven dat ik zo ver heen ben dat die dingen me niet meer lukken. Ik heb zero energie. Vroeger sportte ik drie, vier keer per week, wat ik me nu nog nauwelijks kan voorstellen. En ik zie alles ook ontzettend somber in, mijn leven, de toekomst enz. Voel me een mislukkeling. Heel schuldig ook over allerlei dingen die ik vind dat ik fout gedaan heb (verkeerde keuzes enz). Kan ook nergens meer van genieten, ben compleet lusteloos. En dat terwijl ik altijd een energiek en temperamentvol iemand was.
Behalve dat hele lege en verschrikkelijk negatieve gevoel, voel ik me ook opgejaagd. Ik word wakker met hartkloppingen en het kleinste beetje stress en spanning slaat meteen door naar mijn maag. Ik word bvb elke ochtend wakker rond 7 uur, meteen hartkloppingen, zorgen en stress (vooral over een recente in mijn ogen verkeerde keuze), maar ik kan pas rond tienen uit bed. En het duurt tot 12, 13 uur voor ik gedoucht ben. Eten is ook moeilijk, wegens de energie maar heb ook nauwelijks eetlust. Na ontbijt en douchen dwing ik mezelf om wat te werken, als afleiding (zzp'er). Rond de avond gaat het dan weer wat beter.
Ik ben hier naar de huisarts geweest, diagnose: exogene depressie in combinatie met burn-out. Behandeling: antidepressivum Seroxat. Ik heb dit nog niet aangedurfd, ben bang voor de bijwerkingen, het idee van vast te zitten eraan, het later afbouwen enz. Ik heb daarom eerst iets op basis van kruiden geprobeerd, maar daar voel ik niets van. Ik heb wel een doorverwijzing naar een psychiater gevraagd, omdat ik toch graag de optie van ad wilde bespreken met een specialist. Die afspraak is gelukkig volgende week al. HA vindt het ook een goed idee dat ik nog even bij mijn moeder blijf, zegt dat de meeste mensen in mijn situatie iemand nodig hebben die ze helpt bij dagelijkse dingen als eten, op tijd naar bed, weer uit bed enz. Ze is bang dat ik in mijn eentje weer afglijd in niet goed voor mezelf zorgen (en ik denk dat dat klopt). Al is het niet eenvoudig natuurlijk, als volwassen vrouw weer bij je moeder zitten (met wie ik vroeger ook niet zo'n goede band had, de laatste jaren wel beter en nu is ze heel bezorgd en zorgend).
Wat ik jullie nou wilde vragen: herkent iemand deze staat van zijn? En wat doe/deed je om er weer bovenop te komen?
Het voelt nu nl alsof dit nooit beter zal worden. En ik vind het ook doodeng tegelijkertijd.
woensdag 16 maart 2016 om 23:51
Een knuffel voor jou.
Ik herken zo veel...
Het gevoel dat je van je huis vervreemd bent, dat de dementors zijn gekomen (precies die zin heb ik ook uitgesproken bij een vriend), het teleurgesteld zijn in jezelf, het gevoel van gebeurt mij dit?
Dat je vindt dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt, dat heb ik ook, alleen ik vind het zo knap van je dat je dat op zo'n heldere manier toegeeft. Ik zelf zoek nog steeds te veel naar uitvluchten vind ik, als ik jou zo lees en dus heb ik daar bewondering voor. Voor je eerlijkheid naar jezelf.
Ook de pech die je hebt gehad met je werk, maar ook met je huis...
Ik heb ook op het laatste moment nog aanpassingen gedaan aan mijn huis. Omdat dat moest, omdat er een lekkage was.
Ik voel mij er niet veilig, het voelt amper als mijn huis, het thuis-gevoel is weg. Terwijl ik dat toch echt wel had eerst. Ik verblijf ook momenteel bij mijn ouders.
Ik herken ook de onrust naast de depressie en het niet uit bed kunnen komen en het verkrampte gevoel in de maag.
Ik herken ook wat je zegt over het samenwonen, ik ben nu ook single, mis ook de vanzelfsprekendheid. Het was toen zoooo veel fijner. Maar ook ik ben ooit een happy single geweest.
Ik heb heel veel gesport, nu ineens is dat zo moeilijk...ik herken mezelf niet meer.
Het helpt mij om gewoon te lopen, wandelingen te maken van 1 of twee of drie uur.
Ik moet ook weer naar de psychiater voor medicatie, vind ik doodeng.
Ik heb medicatie gehad en toen dat niet hielp en ik ermee stopte kreeg ik last van die flitsen in mijn hoofd, maar...na amper 7 dagen was dat weer over. Dus dat valt wel mee.
Een vriendin van me zei iets soortgelijks als jouw vriendin. En soms is er een druppel.
Ik heb ook mensen nodig om me heen. Ik was iemand met heel veel passie en een eigen bedrijfje.
Ik weer het ook ineens niet meer.
Tegen de onrust helpt bij mij quetiapine/seroquel, een klein pilletje voor het slapen gaan van 0,25 mg. Dat is een hele lage dosis, maar haalt de onrust weg en maakt lekker slaperig.
Verder heb ik even geen tips, want ik zit er nog middenin, eerst durfde ik eigenlijk niet te reageren, want ik weet niet of je er wat aan hebt.
Als dat zo is, vergeet het dan maar weer.
Heel veel liefs en sterkte
Ik herken zo veel...
Het gevoel dat je van je huis vervreemd bent, dat de dementors zijn gekomen (precies die zin heb ik ook uitgesproken bij een vriend), het teleurgesteld zijn in jezelf, het gevoel van gebeurt mij dit?
Dat je vindt dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt, dat heb ik ook, alleen ik vind het zo knap van je dat je dat op zo'n heldere manier toegeeft. Ik zelf zoek nog steeds te veel naar uitvluchten vind ik, als ik jou zo lees en dus heb ik daar bewondering voor. Voor je eerlijkheid naar jezelf.
Ook de pech die je hebt gehad met je werk, maar ook met je huis...
Ik heb ook op het laatste moment nog aanpassingen gedaan aan mijn huis. Omdat dat moest, omdat er een lekkage was.
Ik voel mij er niet veilig, het voelt amper als mijn huis, het thuis-gevoel is weg. Terwijl ik dat toch echt wel had eerst. Ik verblijf ook momenteel bij mijn ouders.
Ik herken ook de onrust naast de depressie en het niet uit bed kunnen komen en het verkrampte gevoel in de maag.
Ik herken ook wat je zegt over het samenwonen, ik ben nu ook single, mis ook de vanzelfsprekendheid. Het was toen zoooo veel fijner. Maar ook ik ben ooit een happy single geweest.
Ik heb heel veel gesport, nu ineens is dat zo moeilijk...ik herken mezelf niet meer.
Het helpt mij om gewoon te lopen, wandelingen te maken van 1 of twee of drie uur.
Ik moet ook weer naar de psychiater voor medicatie, vind ik doodeng.
Ik heb medicatie gehad en toen dat niet hielp en ik ermee stopte kreeg ik last van die flitsen in mijn hoofd, maar...na amper 7 dagen was dat weer over. Dus dat valt wel mee.
Een vriendin van me zei iets soortgelijks als jouw vriendin. En soms is er een druppel.
Ik heb ook mensen nodig om me heen. Ik was iemand met heel veel passie en een eigen bedrijfje.
Ik weer het ook ineens niet meer.
Tegen de onrust helpt bij mij quetiapine/seroquel, een klein pilletje voor het slapen gaan van 0,25 mg. Dat is een hele lage dosis, maar haalt de onrust weg en maakt lekker slaperig.
Verder heb ik even geen tips, want ik zit er nog middenin, eerst durfde ik eigenlijk niet te reageren, want ik weet niet of je er wat aan hebt.
Als dat zo is, vergeet het dan maar weer.
Heel veel liefs en sterkte
vrijdag 18 maart 2016 om 12:15
Hey Shisha,
Dank je wel voor je post!
Wauw, wat een herkenbare dingen schrijf je. Alsof ik mezelf lees! Het eigen bedrijfje, het sporten, het thuisgevoel dat wel is, het ooit happy single zijn: allemaal heel herkenbaar.
Denk je dat het bij jou ook zo is dat je te lang bent blijven doorgaan, maar zonder dat je het wist in reserve bent gegaan? Te veel ook de energie uit je tenen moeten halen? En dan hoeft er maar iets kleins te gebeuren denk ik, of het gaat mis. Tenminste, zo zie ik het bij mezelf en bij nog andere mensen in mijn omgeving. Altijd maar sterk zijn, doorgaan en dan opeens knapt het touwtje dat het allemaal bijeen houdt...
Ga je ad nemen? Wanneer heb je afspraak bij de psychiater?
Hoop dat je daar geholpen wordt!
Ik ben zelf wel erg tevreden met mijn psychiater. Ik vind dat ik echt wel goed opgevolgd word, met wekelijks een afspraak, hele vragenlijsten die ik eerst bij een assistente moet invullen, dat wordt dan erna bij hem besproken, vind hem ook best aardig en empathisch.
Verder ga ik ook naar een psychologe elke week, en volgt de huisarts alles mee op. Ik vind dat heel fijn, dat gevoel dat je in ieder geval in goeie handen bent. Dat maakt echt een heel verschil. Ik zou je aanraden om dat voor jezelf te regelen.
Wens je heel veel sterkte!!
Liefs!
Dank je wel voor je post!
Wauw, wat een herkenbare dingen schrijf je. Alsof ik mezelf lees! Het eigen bedrijfje, het sporten, het thuisgevoel dat wel is, het ooit happy single zijn: allemaal heel herkenbaar.
Denk je dat het bij jou ook zo is dat je te lang bent blijven doorgaan, maar zonder dat je het wist in reserve bent gegaan? Te veel ook de energie uit je tenen moeten halen? En dan hoeft er maar iets kleins te gebeuren denk ik, of het gaat mis. Tenminste, zo zie ik het bij mezelf en bij nog andere mensen in mijn omgeving. Altijd maar sterk zijn, doorgaan en dan opeens knapt het touwtje dat het allemaal bijeen houdt...
Ga je ad nemen? Wanneer heb je afspraak bij de psychiater?
Hoop dat je daar geholpen wordt!
Ik ben zelf wel erg tevreden met mijn psychiater. Ik vind dat ik echt wel goed opgevolgd word, met wekelijks een afspraak, hele vragenlijsten die ik eerst bij een assistente moet invullen, dat wordt dan erna bij hem besproken, vind hem ook best aardig en empathisch.
Verder ga ik ook naar een psychologe elke week, en volgt de huisarts alles mee op. Ik vind dat heel fijn, dat gevoel dat je in ieder geval in goeie handen bent. Dat maakt echt een heel verschil. Ik zou je aanraden om dat voor jezelf te regelen.
Wens je heel veel sterkte!!
Liefs!
vrijdag 18 maart 2016 om 12:47
Dank je wel,
Ja, ik denk dat ik te lang ben doorgegaan en ook helemaal niet heb aangevoeld dat ik over mijn grenzen aan het gaan was. Terwijl er achteraf al ruim twee jaar duidelijke tekenen waren. Toen dus een paar flinke tegenslagen, pech, vervolgens werd ik eerst nog juist extra druk, manisch/psychotisch, voordat ik instortte.
Ik heb volgende week weer een gesprek, met een psychiater die ik nog niet ken.
De psycholoog is wel aardig en de trajectbegeleider ook, ze doen hun best.
Fijn dat je je in goede handen voelt.
Rustig aan...
Ja, ik denk dat ik te lang ben doorgegaan en ook helemaal niet heb aangevoeld dat ik over mijn grenzen aan het gaan was. Terwijl er achteraf al ruim twee jaar duidelijke tekenen waren. Toen dus een paar flinke tegenslagen, pech, vervolgens werd ik eerst nog juist extra druk, manisch/psychotisch, voordat ik instortte.
Ik heb volgende week weer een gesprek, met een psychiater die ik nog niet ken.
De psycholoog is wel aardig en de trajectbegeleider ook, ze doen hun best.
Fijn dat je je in goede handen voelt.
Rustig aan...
Gaat het inmiddels al wat beter met de nieuwe medicatie? Verder weet ik niet zo goed wat te schrijven, behalve dan dat ik hoop dat het snel beter met je gaat
zaterdag 19 maart 2016 om 23:18
Hallo Lisanne,
Ja, geen nare bijwerkingen van de nieuwe medicatie. Het is nu beetje afwachten tot er iets begint te werken. Ik moet wel zeggen: het gaat sinds donderdag een stukje beter (na sessie bij psycholoog), hopen dat dat zo blijft én in opwaartse lijn gaat. Ik heb weer wat meer energie, merk ik, net wat minder somberheid, en heb vanochtend voor het eerst niet gestress-braakt.
Ook al omdat ik wel een beetje gek aan het worden ben hier bij mijn moeder. Ze bedoelt het echt goed, ze doet enorm haar best, maar wij zijn ontzettend verschillend, hebben ook niet echt een klik (nooit gehad), en ik merk dat ik me steeds vaker begin te ergeren. We leven hier nu natuurlijk ook erg op elkaar, en dingen worden dan uitvergroot.
Hoe gaat het met jou?
Ja, geen nare bijwerkingen van de nieuwe medicatie. Het is nu beetje afwachten tot er iets begint te werken. Ik moet wel zeggen: het gaat sinds donderdag een stukje beter (na sessie bij psycholoog), hopen dat dat zo blijft én in opwaartse lijn gaat. Ik heb weer wat meer energie, merk ik, net wat minder somberheid, en heb vanochtend voor het eerst niet gestress-braakt.
Ook al omdat ik wel een beetje gek aan het worden ben hier bij mijn moeder. Ze bedoelt het echt goed, ze doet enorm haar best, maar wij zijn ontzettend verschillend, hebben ook niet echt een klik (nooit gehad), en ik merk dat ik me steeds vaker begin te ergeren. We leven hier nu natuurlijk ook erg op elkaar, en dingen worden dan uitvergroot.
Hoe gaat het met jou?
maandag 28 maart 2016 om 15:04
Even een update:
Ik durf het bijna niet te zeggen, want bang dat ik het dan 'beheks', maar het gaat intussen een stukje beter met me. De nieuwe medicatie past veel beter bij me. Volgens de psychiater reageerde ik zo heftig op de antidepressiva doordat ik een hypersensitief gestel heb. Het voordeel daarvan is dat je dan ook goed kunt reageren op mildere medicatie die bij sommige anderen weinig of niets doen.
Ik was eerlijk gezegd nogal geschrokken van de harde reacties van sommigen op het andere depressie-topic ('de voordelen van depressie'), toen ik meldde dat ik stopte (op aanraden van huisarts) met de Citalopram. Ik wil met deze post dus ook zeggen aan andere mensen in mijn situatie (die misschien ook dat soort rotreacties krijgen van zelfverklaarde deskundigen op momenten dat je je al zo ellendig voelt): luister naar je eigen lichaam, je intuïtie en naar je psychiater, die weten het nog altijd het beste. Plus: er is geen één weg naar Rome, er bestaan verschillende soorten aanpakken. De psychiater zei me ook: "Dit is maatwerk." Geen twee mensen en twee depressies zijn exact hetzelfde.
Op dit moment neem ik dus Sint Janskruid, Tryptofaan en Tranxene 5 mg. Dit laatste ook omdat het bij mij een 'depressie met agitatie' is (angsten, onrust, spanning). Het St Janskruid is na een 3tal dagen gaan werken, maar werkt pas ten volle, ook op angsten, na 4 weken. Tranxene werkt meteen en wordt dus gebruikt in afwachting tot het St Janskruid ten volle gaat werken. Ik was eerst bang van de Tranxene, dacht dat ik mezelf niet meer ging zijn, maar wat de psychiater zei ("Je zult je juist veel meer jezelf gaan voelen") bleek te kloppen. Verder is het een heel zacht middel, niets om bang van te zijn. Je wordt er net wat rustiger van, maar niet groggy of zombie-achtig. Ik slaap er ook stukken beter door, dat helpt ook voor je stemming.
Ik weet natuurlijk niet hoe het verder zal gaan, maar op dit moment is het depressieve, het wanhopige, het scherpe er voor een groot stuk af. Heb moeilijke tijden gehad, de laatste weken kreeg ik ook allemaal flash-backs van moeilijke dingen uit mijn jeugd (daar werk ik dan weer op met EMDR bij een psychologe). De 'dementors' waren echt ten volle aanwezig: alle levenslust weg, alle geloof in mogelijkheden en toekomst weg en ik bleef enkel over met de allerellendigste herinneringen ooit. Ik kan het nauwelijks beschrijven. En dan die enorme angsten erbij, die in een gloed over me trokken.
Ik weet dat ik er nog niet ben, er zullen waarschijnlijk nog moeilijke momenten komen, dat zei de psychiater ook, maar ik denk wel dat ik uit de allerergste put ben... Ik eet ook weer, heb zin in dingen, doe de was, enz, het zombie-achtige is eraf...
Ik ga ook weer proberen om op mezelf te wonen, ben er best bang voor, moet ik toegeven. Maar hey, mocht het niet lukken, kan ik natuurlijk altijd weer terugkomen. En ik word ook heel goed in het oog gehouden door vrienden. Verder psychiater één keer per week, en ook psychologe... Ik hoop dus dat ik me wel zal redden...
Wat een enorme rollercoaster is het geweest. En is nog niet het einde, dat besef ik ook wel, ook al wil ik dat het nu opeens in één klap ook weer allemaal zoals vroeger was.
Ik besef ook dat ik bepaalde veranderingen in mijn leven zal moeten doorvoeren. Ook al vallen bepaalde dingen buiten mijn controle... Ik wil weer yoga/meditatie opnemen, da's één ding. Op die manier beter omgaan met stress en perfectionisme... Misschien toch wat meer naar buiten treden, om minder eenzaam te zijn... Een oplossing zoeken, ook al is het geen ideale, om beter om te kunnen met het thuiswerken (en op termijn ermee stoppen ook, zoeken naar kansen daartoe)... Misschien, wanneer ik wat meer hersteld ben, toch maar gaan daten (nu nog wel niet aan de orde)...
Want ook al was het niet altijd ideaal bij mijn moeder hier (ben haar wel heeeeeel dankbaar voor alle goeie zorgen), ik merk wel dat ik me stukken beter en stabieler voel met mensen om me heen, met het delen van het dagelijkse...
Afijn, veel food for thought voor mij, sowieso.
Bedankt aan iedereen hier voor alle feedback, heb er veel aan gehad!
Ik durf het bijna niet te zeggen, want bang dat ik het dan 'beheks', maar het gaat intussen een stukje beter met me. De nieuwe medicatie past veel beter bij me. Volgens de psychiater reageerde ik zo heftig op de antidepressiva doordat ik een hypersensitief gestel heb. Het voordeel daarvan is dat je dan ook goed kunt reageren op mildere medicatie die bij sommige anderen weinig of niets doen.
Ik was eerlijk gezegd nogal geschrokken van de harde reacties van sommigen op het andere depressie-topic ('de voordelen van depressie'), toen ik meldde dat ik stopte (op aanraden van huisarts) met de Citalopram. Ik wil met deze post dus ook zeggen aan andere mensen in mijn situatie (die misschien ook dat soort rotreacties krijgen van zelfverklaarde deskundigen op momenten dat je je al zo ellendig voelt): luister naar je eigen lichaam, je intuïtie en naar je psychiater, die weten het nog altijd het beste. Plus: er is geen één weg naar Rome, er bestaan verschillende soorten aanpakken. De psychiater zei me ook: "Dit is maatwerk." Geen twee mensen en twee depressies zijn exact hetzelfde.
Op dit moment neem ik dus Sint Janskruid, Tryptofaan en Tranxene 5 mg. Dit laatste ook omdat het bij mij een 'depressie met agitatie' is (angsten, onrust, spanning). Het St Janskruid is na een 3tal dagen gaan werken, maar werkt pas ten volle, ook op angsten, na 4 weken. Tranxene werkt meteen en wordt dus gebruikt in afwachting tot het St Janskruid ten volle gaat werken. Ik was eerst bang van de Tranxene, dacht dat ik mezelf niet meer ging zijn, maar wat de psychiater zei ("Je zult je juist veel meer jezelf gaan voelen") bleek te kloppen. Verder is het een heel zacht middel, niets om bang van te zijn. Je wordt er net wat rustiger van, maar niet groggy of zombie-achtig. Ik slaap er ook stukken beter door, dat helpt ook voor je stemming.
Ik weet natuurlijk niet hoe het verder zal gaan, maar op dit moment is het depressieve, het wanhopige, het scherpe er voor een groot stuk af. Heb moeilijke tijden gehad, de laatste weken kreeg ik ook allemaal flash-backs van moeilijke dingen uit mijn jeugd (daar werk ik dan weer op met EMDR bij een psychologe). De 'dementors' waren echt ten volle aanwezig: alle levenslust weg, alle geloof in mogelijkheden en toekomst weg en ik bleef enkel over met de allerellendigste herinneringen ooit. Ik kan het nauwelijks beschrijven. En dan die enorme angsten erbij, die in een gloed over me trokken.
Ik weet dat ik er nog niet ben, er zullen waarschijnlijk nog moeilijke momenten komen, dat zei de psychiater ook, maar ik denk wel dat ik uit de allerergste put ben... Ik eet ook weer, heb zin in dingen, doe de was, enz, het zombie-achtige is eraf...
Ik ga ook weer proberen om op mezelf te wonen, ben er best bang voor, moet ik toegeven. Maar hey, mocht het niet lukken, kan ik natuurlijk altijd weer terugkomen. En ik word ook heel goed in het oog gehouden door vrienden. Verder psychiater één keer per week, en ook psychologe... Ik hoop dus dat ik me wel zal redden...
Wat een enorme rollercoaster is het geweest. En is nog niet het einde, dat besef ik ook wel, ook al wil ik dat het nu opeens in één klap ook weer allemaal zoals vroeger was.
Ik besef ook dat ik bepaalde veranderingen in mijn leven zal moeten doorvoeren. Ook al vallen bepaalde dingen buiten mijn controle... Ik wil weer yoga/meditatie opnemen, da's één ding. Op die manier beter omgaan met stress en perfectionisme... Misschien toch wat meer naar buiten treden, om minder eenzaam te zijn... Een oplossing zoeken, ook al is het geen ideale, om beter om te kunnen met het thuiswerken (en op termijn ermee stoppen ook, zoeken naar kansen daartoe)... Misschien, wanneer ik wat meer hersteld ben, toch maar gaan daten (nu nog wel niet aan de orde)...
Want ook al was het niet altijd ideaal bij mijn moeder hier (ben haar wel heeeeeel dankbaar voor alle goeie zorgen), ik merk wel dat ik me stukken beter en stabieler voel met mensen om me heen, met het delen van het dagelijkse...
Afijn, veel food for thought voor mij, sowieso.
Bedankt aan iedereen hier voor alle feedback, heb er veel aan gehad!
donderdag 31 maart 2016 om 09:28
Hi Tove,
Fijn om te lezen dat het beter met je gaat! Tranxene blijft natuurlijk een benzo, dus 'niets om bang van te zijn' zou ik niet zeggen. Het is vooral de lage dosering die hem 'zacht' maakt bij jou. Maar fijn dat je het goed doet bij deze combi en hopelijk kan je de tranxene goed gaan stoppen. Dat het beter gaat zal nu weer ruimte geven voor de therapie. Fijn hoor, goed om te lezen! Ik voel ook gewoon door je post en hoe je schrijft dat het lichter is geworden.
Hier gaat het ook beter
Fijn om te lezen dat het beter met je gaat! Tranxene blijft natuurlijk een benzo, dus 'niets om bang van te zijn' zou ik niet zeggen. Het is vooral de lage dosering die hem 'zacht' maakt bij jou. Maar fijn dat je het goed doet bij deze combi en hopelijk kan je de tranxene goed gaan stoppen. Dat het beter gaat zal nu weer ruimte geven voor de therapie. Fijn hoor, goed om te lezen! Ik voel ook gewoon door je post en hoe je schrijft dat het lichter is geworden.
Hier gaat het ook beter
donderdag 31 maart 2016 om 15:12
Hoi Tiny,
Ja, gaat het met jou ook beter? Ben ik blij om! Ik heb erg veel aan je posts gehad en wens je het je heel erg toe!!
Nee, ik maakte en maak me nog steeds wel wat zorgen over het gebruik van een benzo, waarvan goed geweten is dat het verslavend is. En ik moet ook zeggen: het is ook gewoon ontzettend lekker om rustig te zijn, en niet meer zo obsessioneel en hyperperfectionistisch te denken als ervoor. En natuurlijk ook om die ellendige angstaanvallen kwijt te raken. Ik kan me dus goed inbeelden dat iemand die rust niet meer kwijt wilt en er afhankelijkheid optreedt. Maar goed, ik moet vanaf volgende week (na twee weken gebruik dus) alweer gaan afbouwen van de psychiater. Dan mag ik er nog maar één per dag ipv twee. En na die twee weken moet ik ermee stoppen, zei hij.
Ik vind de EMDR ook een aanrader, trouwens!
Ja, gaat het met jou ook beter? Ben ik blij om! Ik heb erg veel aan je posts gehad en wens je het je heel erg toe!!
Nee, ik maakte en maak me nog steeds wel wat zorgen over het gebruik van een benzo, waarvan goed geweten is dat het verslavend is. En ik moet ook zeggen: het is ook gewoon ontzettend lekker om rustig te zijn, en niet meer zo obsessioneel en hyperperfectionistisch te denken als ervoor. En natuurlijk ook om die ellendige angstaanvallen kwijt te raken. Ik kan me dus goed inbeelden dat iemand die rust niet meer kwijt wilt en er afhankelijkheid optreedt. Maar goed, ik moet vanaf volgende week (na twee weken gebruik dus) alweer gaan afbouwen van de psychiater. Dan mag ik er nog maar één per dag ipv twee. En na die twee weken moet ik ermee stoppen, zei hij.
Ik vind de EMDR ook een aanrader, trouwens!
donderdag 16 juni 2016 om 13:12
Ik doe hier graag nog een update.
Het gaat met mij intussen gelukkig stukken beter. Dit vooral dankzij de juiste medicatie (zie boven), waarvan ik voor benzo's nu in een afbouwschema zit (bij de psychiater).
Ik blijf ook in therapie, combi van EMDR en schematherapie voornamelijk.
En daarnaast doe ik aan yoga, mediteer ik en trek ik wat vaker de natuur in. Dit zorgt voor een positievere flow en meer 'connectie'.
Natuurlijk gaat het met ups en downs, dat is ook normaal. Maar ik heb wel geleerd om naar mijn lichaam te luisteren (bvb bij verkrampte rug dit niet negeren, maar rust nemen en ademhalingsoefeningen doen).
Ik wilde dit graag nog toevoegen voor alle mensen die mij via het forum geholpen hebben (dank jullie wel!!) en voor mensen die op dit moment aan het worstelen zijn. Voor die laatsten= ook al heb je het gevoel dat je er nooit meer uitkomt, het kan wel!!
En heel belangrijk: zoek op tijd goede professionele hulp. Laat je doorverwijzen naar een psychiater. Zo iemand is veel gespecialiseerder dan een huisarts.
Luister zeker niet altijd naar sommige zelfverklaarde deskundigen hier op het forum. Zo heb ik -behalve heel fijne en behulpzame reacties, gelukkig wel het merendeel - ook enkele rotreacties van enkelen gekregen omdat ik geen klassieke antidepressiva meer wilde nemen. Ik zou "de waarheid" (wat dat dan ook moge geweest zijn) niet willen weten, enz, kon een bepaald iemand zelfs van achter haar computerscherm zien.
Zulke reacties zijn natuurlijk te betreuren, zeker als je zelf op zo'n moment heel diep zit, maar laat je er niet door naar beneden duwen. Laat die reacties gewoon voor wat ze zijn, het zegt alleen maar iets over die ander, niet over jou. Het is een openbaar forum, dus dat wil natuurlijk ook zeggen dat iedereen hier iets kan schrijven... Ook mensen met negatieve bedoelingen (die bvb hun eigen problemen hebben en die op jou afreageren) of die simpelweg niet zoveel kennis of empathie hebben.
Ik wil daarom ook nog eens benadrukken: er zijn meer wegen naar Rome. Ik ben zeker niet tegen klassieke antidepressiva, maar er zijn ook andere middelen. Een psychiater kan bvb een heel uitgebalanceerde combinatie daarvan voorschrijven.
Bij mij waren de bijwerkingen (te) heftig, en ik ben dan ook op een ander regime overgestapt (zie vorige post), dat een schot in de roos was.
Maar een huisarts heeft daarvoor niet genoeg kennis in huis, een psychiater wel.
Het gaat met mij intussen gelukkig stukken beter. Dit vooral dankzij de juiste medicatie (zie boven), waarvan ik voor benzo's nu in een afbouwschema zit (bij de psychiater).
Ik blijf ook in therapie, combi van EMDR en schematherapie voornamelijk.
En daarnaast doe ik aan yoga, mediteer ik en trek ik wat vaker de natuur in. Dit zorgt voor een positievere flow en meer 'connectie'.
Natuurlijk gaat het met ups en downs, dat is ook normaal. Maar ik heb wel geleerd om naar mijn lichaam te luisteren (bvb bij verkrampte rug dit niet negeren, maar rust nemen en ademhalingsoefeningen doen).
Ik wilde dit graag nog toevoegen voor alle mensen die mij via het forum geholpen hebben (dank jullie wel!!) en voor mensen die op dit moment aan het worstelen zijn. Voor die laatsten= ook al heb je het gevoel dat je er nooit meer uitkomt, het kan wel!!
En heel belangrijk: zoek op tijd goede professionele hulp. Laat je doorverwijzen naar een psychiater. Zo iemand is veel gespecialiseerder dan een huisarts.
Luister zeker niet altijd naar sommige zelfverklaarde deskundigen hier op het forum. Zo heb ik -behalve heel fijne en behulpzame reacties, gelukkig wel het merendeel - ook enkele rotreacties van enkelen gekregen omdat ik geen klassieke antidepressiva meer wilde nemen. Ik zou "de waarheid" (wat dat dan ook moge geweest zijn) niet willen weten, enz, kon een bepaald iemand zelfs van achter haar computerscherm zien.
Zulke reacties zijn natuurlijk te betreuren, zeker als je zelf op zo'n moment heel diep zit, maar laat je er niet door naar beneden duwen. Laat die reacties gewoon voor wat ze zijn, het zegt alleen maar iets over die ander, niet over jou. Het is een openbaar forum, dus dat wil natuurlijk ook zeggen dat iedereen hier iets kan schrijven... Ook mensen met negatieve bedoelingen (die bvb hun eigen problemen hebben en die op jou afreageren) of die simpelweg niet zoveel kennis of empathie hebben.
Ik wil daarom ook nog eens benadrukken: er zijn meer wegen naar Rome. Ik ben zeker niet tegen klassieke antidepressiva, maar er zijn ook andere middelen. Een psychiater kan bvb een heel uitgebalanceerde combinatie daarvan voorschrijven.
Bij mij waren de bijwerkingen (te) heftig, en ik ben dan ook op een ander regime overgestapt (zie vorige post), dat een schot in de roos was.
Maar een huisarts heeft daarvoor niet genoeg kennis in huis, een psychiater wel.
donderdag 30 juni 2016 om 19:29
Hoi Tove,
Heb met veel belangstelling je verhaal gelezen en wat vragen:
(Zelf heel veel medicatie gehad en zeer moeizame afgebouwd.... wil liever geen reguliere AD meer. )
Wat is je dosis Zibrine en welke soort tryptofaan en dosering?
Word dit voorgeschreven en vergoed?
Mijn psych heeft deze echt niet in z'n pillendoos zitten! Maar mij spreekt dit nog wel aan!
Ik zou dit wel met hem willen bespreken! Vandaar.
Groet en sterkte!
Heb met veel belangstelling je verhaal gelezen en wat vragen:
(Zelf heel veel medicatie gehad en zeer moeizame afgebouwd.... wil liever geen reguliere AD meer. )
Wat is je dosis Zibrine en welke soort tryptofaan en dosering?
Word dit voorgeschreven en vergoed?
Mijn psych heeft deze echt niet in z'n pillendoos zitten! Maar mij spreekt dit nog wel aan!
Ik zou dit wel met hem willen bespreken! Vandaar.
Groet en sterkte!
vrijdag 1 juli 2016 om 02:24
Hoi Scummy,
Zibrine Forte van Merck en deze tryptofaan: http://www.newpharma.be/a ... an-capsules-60x500mg.html
Nope, hier helaas niet vergoed. Betaal ik helemaal zelf, ben ik bang.
(kun je je overigens wel vragen bij stellen, want beide zijn ook evidence based)
Ik neem er ook Tranxene 5 mg bij, maar dat ben ik aan het afbouwen. Zibrine en tryptofaan blijf ik voorlopig nemen.
Ja, bespreek het eens met je psychiater.
Veel sterkte en beterschap!
Zibrine Forte van Merck en deze tryptofaan: http://www.newpharma.be/a ... an-capsules-60x500mg.html
Nope, hier helaas niet vergoed. Betaal ik helemaal zelf, ben ik bang.
(kun je je overigens wel vragen bij stellen, want beide zijn ook evidence based)
Ik neem er ook Tranxene 5 mg bij, maar dat ben ik aan het afbouwen. Zibrine en tryptofaan blijf ik voorlopig nemen.
Ja, bespreek het eens met je psychiater.
Veel sterkte en beterschap!
vrijdag 1 juli 2016 om 19:41
Hoi Tove,
Bedankt voor de info.!
Ik ga het zeker bespreken.
Heb wel ooit eens iets geprobeerd met St janskruid, wat toen geen effect had.
Het gebruikte produkt maakt echter ook uit, en Zibrine was er toen nog niet.
Het verheugt me te lezen dat er wel goed resultaat is bij jou: ik schat je depressie in als ernstig/met vitale kenmerken en daar worden deze medicijnen als te licht voor aangemerkt.
En dan is dit toch een hoopvol bericht.
Met kalmeringsmiddelen heb ik geen problemen: heb er ruim ervaring mee en weet wat ik kan verwachten. Met reguliere AD is dat bij mij n heel ander verhaal gebleken.
Heb nog n tip voor je:
Als kruidenmiddelen/suplementen bij jou goed werken is dit misschien ook iets waar je baat bij kan hebben:
Melatonine voor beter slapen, m.n inslapen, dosis 3-5 mg
Magnesiumchelaat, hooggedoseert ( dosis ff niet meer bij de hand) bij angst/onzekerheid.
Ondanks mijn medicatieverleden heb ik toch effect gehad van deze middelen.
Misschien heb je er iets aan.
Veel sterkte!
Groet Scummy
Bedankt voor de info.!
Ik ga het zeker bespreken.
Heb wel ooit eens iets geprobeerd met St janskruid, wat toen geen effect had.
Het gebruikte produkt maakt echter ook uit, en Zibrine was er toen nog niet.
Het verheugt me te lezen dat er wel goed resultaat is bij jou: ik schat je depressie in als ernstig/met vitale kenmerken en daar worden deze medicijnen als te licht voor aangemerkt.
En dan is dit toch een hoopvol bericht.
Met kalmeringsmiddelen heb ik geen problemen: heb er ruim ervaring mee en weet wat ik kan verwachten. Met reguliere AD is dat bij mij n heel ander verhaal gebleken.
Heb nog n tip voor je:
Als kruidenmiddelen/suplementen bij jou goed werken is dit misschien ook iets waar je baat bij kan hebben:
Melatonine voor beter slapen, m.n inslapen, dosis 3-5 mg
Magnesiumchelaat, hooggedoseert ( dosis ff niet meer bij de hand) bij angst/onzekerheid.
Ondanks mijn medicatieverleden heb ik toch effect gehad van deze middelen.
Misschien heb je er iets aan.
Veel sterkte!
Groet Scummy
vrijdag 1 juli 2016 om 21:04
Ik snap niet dat huisartsen nog steeds na 1 consult direct een AD starten waar mensen ontzettend moeizaam weer vanaf komen, vervelende bijwerkingen van kunnen krijgen en wat ook nog eens het idee geeft dat iemand niet 100% zelf zijn herstel heeft bewerkstelligd.
En de term exogene depressie is allang verouderd, een depressie is mi altijd ontstaan vanuit diverse factoren (bio psycho sociaalmodel) en nooit alleen omdat er in je lijf iets ontregeld is.
Belangrijk dat je met psychiater en psycholoog ook kijkt naar andere strategien om deze nare periode te boven te komen. Wat helpend kan zijn is weten dat de meeste depressies (60%) na 6 maanden vanzelf over gaan. Wellicht n idee om tav je persoonlijkheidstructuur (die een mooie voedingsbodem is voor depressie, angst en burnout) duurzame psychotherapie te overwegen.
Sterkte!
En de term exogene depressie is allang verouderd, een depressie is mi altijd ontstaan vanuit diverse factoren (bio psycho sociaalmodel) en nooit alleen omdat er in je lijf iets ontregeld is.
Belangrijk dat je met psychiater en psycholoog ook kijkt naar andere strategien om deze nare periode te boven te komen. Wat helpend kan zijn is weten dat de meeste depressies (60%) na 6 maanden vanzelf over gaan. Wellicht n idee om tav je persoonlijkheidstructuur (die een mooie voedingsbodem is voor depressie, angst en burnout) duurzame psychotherapie te overwegen.
Sterkte!
vrijdag 1 juli 2016 om 21:14
Ja, het product maakt zeker verschil. De St Janskruid-capsules die je bvb in Kruidvat & co vindt, bevatten afval van het kruid en niet het kruid zelf. Die werken dus niet.
Die van de apotheek (Zibrine Forte) wel.
En dat is geen placebo-effect, is echt wetenschappelijk aangetoond.
Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik eraan begon, ik er niet zo in geloofde. Dacht: wat kruiden, jaja, en die gaan mij opeens beter doen voelen. Sure.
Maar dat was toch echt het geval. En al vrij snel eigenlijk.
Ook wel door de combinatie, natuurlijk.
Bij mij was het probleem dat ik enorm heftig op de ad (Citalopram) reageerde. Heel heftige bijwerkingen die ik onleefbaar vond (intense hartkloppingen, misselijkheid, braken, slapeloosheid, de ergste angstaanvallen ooit, geen slaap, echt nachten doorwaken en als ik dan toch een keer in slaap viel enorm vreemde dromen, algemeen gevoel van gek worden enz). De huisarts zei om meteen te stoppen. De psychiater probeerde eerst nog om me de Citalopram (een van de lichtste ad) te laten blijven nemen, maar in combi met Tranxene om de bijwerkingen te verzachten (maar als ik erna zag hoe zacht en subtiel die Tranxene 5 mg was, weet ik ook dat dat nooit gelukt zou zijn). Maar ik wilde niet, en hij erkende ook wel dat mijn bijwerkingen veel heftiger waren dan gemiddeld. Hij zei dat dat kwam doordat ik dus kennelijk een hypersensitief zenuwstelsel heb. En juist dan werken wat subtielere middelen sterker dan bij anderen, zei hij. Dus dat was mijn 'vloek', (want ook daardoor in de toestand van depressie terecht gekomen), maar ook mijn 'zegen'.
Een dokter in traditionele Chinese geneeskunde raadde me ook Gaba aan, als natuurlijk kalmeermiddel. Nog niet geprobeerd, maar misschien interessant om te weten.
Die van de apotheek (Zibrine Forte) wel.
En dat is geen placebo-effect, is echt wetenschappelijk aangetoond.
Ik moet eerlijk zeggen dat toen ik eraan begon, ik er niet zo in geloofde. Dacht: wat kruiden, jaja, en die gaan mij opeens beter doen voelen. Sure.
Maar dat was toch echt het geval. En al vrij snel eigenlijk.
Ook wel door de combinatie, natuurlijk.
Bij mij was het probleem dat ik enorm heftig op de ad (Citalopram) reageerde. Heel heftige bijwerkingen die ik onleefbaar vond (intense hartkloppingen, misselijkheid, braken, slapeloosheid, de ergste angstaanvallen ooit, geen slaap, echt nachten doorwaken en als ik dan toch een keer in slaap viel enorm vreemde dromen, algemeen gevoel van gek worden enz). De huisarts zei om meteen te stoppen. De psychiater probeerde eerst nog om me de Citalopram (een van de lichtste ad) te laten blijven nemen, maar in combi met Tranxene om de bijwerkingen te verzachten (maar als ik erna zag hoe zacht en subtiel die Tranxene 5 mg was, weet ik ook dat dat nooit gelukt zou zijn). Maar ik wilde niet, en hij erkende ook wel dat mijn bijwerkingen veel heftiger waren dan gemiddeld. Hij zei dat dat kwam doordat ik dus kennelijk een hypersensitief zenuwstelsel heb. En juist dan werken wat subtielere middelen sterker dan bij anderen, zei hij. Dus dat was mijn 'vloek', (want ook daardoor in de toestand van depressie terecht gekomen), maar ook mijn 'zegen'.
Een dokter in traditionele Chinese geneeskunde raadde me ook Gaba aan, als natuurlijk kalmeermiddel. Nog niet geprobeerd, maar misschien interessant om te weten.
vrijdag 1 juli 2016 om 21:17
Ik doe ook schematherapie en EMDR bij de medicatie, Dophertje.
Ben het trouwens helemaal met je eens dat je bij de psychiater moet zijn, en niet bij de huisarts.
En het is 'gewoon' een wisselwerking. Iemand is bvb heel gevoelig van aard, en/of heeft bepaalde trauma's, en reageert daarom op een bepaalde manier op een situatie: bvb angstig, verdrietig, boos, kan niet meer slapen, enz. Dan gaat er vanalles in je hersenen gebeuren, bvb een teveel aan cortisol (stresshormoon), tekort aan serotonine enz. Als dat lang aanhoudt en/of heftig is, kan je lichaam daarop reageren door een 'shut-down': burn-out symptomen of depressieve symptomen, of door een 'vecht-reactie', bvb in de vorm van angstaanvallen...
Therapie kan heilzaam zijn, maar werkt traag. In sommige situaties is het beter om eerst 'chemisch' in te grijpen, zodat een bepaalde rust intreedt of wanhoop afneemt. Daardoor zal de therapie ook beter werken.
Er zijn ook mensen die van jongs af aan zonder duidelijk aanwijsbare reden (zware) depressies hebben. Dat zijn meestal de mensen die levenslang medicatie nodig hebben. Is vaak ook erfelijke aanleg, en er is meestal een tekort van bepaalde stoffen in de hersenen.
Therapie kan ook hier zeker heilzaam zijn, maar medicatie is dan wel de eerste en meest fundamentele weg.
Tenminste, zo zie ik het.
En daarmee heb ik een grote bocht gemaakt, want ik was vroeger nogal anti-medicatie. Ik vond dat de symptomen onderdrukken en niets aan de oorzaak doen.
Dat zie ik nu heel anders, nu ik de realiteit van een depressie meegemaakt heb.
Ben het trouwens helemaal met je eens dat je bij de psychiater moet zijn, en niet bij de huisarts.
En het is 'gewoon' een wisselwerking. Iemand is bvb heel gevoelig van aard, en/of heeft bepaalde trauma's, en reageert daarom op een bepaalde manier op een situatie: bvb angstig, verdrietig, boos, kan niet meer slapen, enz. Dan gaat er vanalles in je hersenen gebeuren, bvb een teveel aan cortisol (stresshormoon), tekort aan serotonine enz. Als dat lang aanhoudt en/of heftig is, kan je lichaam daarop reageren door een 'shut-down': burn-out symptomen of depressieve symptomen, of door een 'vecht-reactie', bvb in de vorm van angstaanvallen...
Therapie kan heilzaam zijn, maar werkt traag. In sommige situaties is het beter om eerst 'chemisch' in te grijpen, zodat een bepaalde rust intreedt of wanhoop afneemt. Daardoor zal de therapie ook beter werken.
Er zijn ook mensen die van jongs af aan zonder duidelijk aanwijsbare reden (zware) depressies hebben. Dat zijn meestal de mensen die levenslang medicatie nodig hebben. Is vaak ook erfelijke aanleg, en er is meestal een tekort van bepaalde stoffen in de hersenen.
Therapie kan ook hier zeker heilzaam zijn, maar medicatie is dan wel de eerste en meest fundamentele weg.
Tenminste, zo zie ik het.
En daarmee heb ik een grote bocht gemaakt, want ik was vroeger nogal anti-medicatie. Ik vond dat de symptomen onderdrukken en niets aan de oorzaak doen.
Dat zie ik nu heel anders, nu ik de realiteit van een depressie meegemaakt heb.
