Virtuele trap nodig

Wat voor mij werkt over het algemeen, zodra het gevoel of een gedachte opkomt, denk ik: nee, niet doen. En gelijk mezelf afleiden.

Iedere keer weer. In het begin moet ik het iedere 3 seconden tegen mezelf zeggen, maar het duurt steeds langer.

Werkte bij het verdriet om mijn moeder en bij vele andere dingen waar ik bijvoorbeeld overstuur van raak.



Ik blijf erbij dat huilen goed is. Ik heb het de 1e maand namelijk nauwelijks gedaan, maar het komt er toch een keer uit.

En je kunt beter in de eerste periode van je afbrullen, dan is er nog begrip... (is mijn persoonlijke ervaring)

Gecondoleerd.



Rouw is niet iets onzinnigs of zo, waar voor je een trap moet hebben. Rouw is nuttig. Rouw is een proces waar door je een gebeurtenis verwerkt, waar door je weer door kunt met je leven. Als je dat proces stom vindt, ontkent, of onderdrukt, ziet als iets dat niet hoort, dan ga je verder met een gebroken, slecht gelijmde vaas, die iedere keer water lekt en waar door de bloemen er in dood gaan.



Het idee zeg, dat je niet moet zitten rouwen om dat je vader is overleden,zo kort geleden nog...zou je dat bij een ander dan ook stom vinden? Een collega of vriendin? Dat kan toch niet?

Gecondoleerd Ttass. Maar dat je weet: je bent niet zwak als je huilt. Juist als je je verdriet uit ben je sterk. Dan ben je bezig met de pijn te ondergaan. Pijn die je toch moet ondergaan, want ook al stop je het diep weg, je komt het uiteindelijk toch nog tegen. Maar dan is het des te pijnlijker. Dus je kunt het nu maar beter achter de rug hebben. Maar dat is niet in een maand bekeken, dat heeft tijd nodig.



Sterkte.

quote:Ttass28 schreef op 01 april 2016 @ 18:33:

Ik voel me een softie emotionele wrak. Ik heb iemand nodig die tegen mij zegt ja er gaan wel meer mensen dood kop op en "kappen met dat gejank".



Realiteit heb ik nodig, onze vader komt niet terug en onze moeder ook niet. Ophouden met mijzelf zielig vinden. Hoe ga je ermee om wat zijn de tips dat wil ik weten.Ik hou me dan vast aan de gedachte dat de hoeveelheid verdriet iets zegt over hoeveel ik van diegene houd. En mezelf tijd geven te wennen aan de nieuwe realiteit. En mezelf een deadline geven, van als ik het over zoveel maanden nog steeds zo moeilijk hiermee heb dat ik niet kan functioneren, ga ik naar therapie.

quote:Ttass28 schreef op 01 april 2016 @ 14:43:

Ik word moe van het gejank. Iedereen zegt tegen me je mag best huilen en verdrietig zijn. Ik heb opgezwollen wangen van het huilen. Het was ook niet dat we een geweldige band met onze vader hadden. Ik hang weer zoals gewoonlijk de Zieligerd uit, terwijl mijn broertje en Zus er niet zo bijzitten als ik.



En toch was het je vader. De man die jou samen met jouw moeder op de wereld zette. Een man waarmee je een band had, al was dat misschien alleen de natuurlijke band en niet veel meer dan dat.



Als we rouwen, dan rouwen we vaak niet alleen om de ene persoon die is gegaan. We rouwen opnieuw om alle anderen die we eerder al zijn verloren, om het stukje van ons leven dat we met het overlijden af moeten sluiten, misschien wel om een stukje hoop of verwachting voor de toekomst dat we hadden en los moeten laten, enz. Rouwen staat nooit op zich, en trekt alle andere laatjes van onverwerkt verlies ook open.



Dat is een proces dat wel jaren kan duren, dus na een week is het echt te vroeg om er al klaar mee te willen zijn. Natuurlijk wordt je het janken zat, maar wat erin zit moet er nu gewoon eerst even uit. Wees dankbaar dat jij je nu al zo kunt voelen, want dat betekent dat je al stappen in het rouwproces aan het zetten bent. Voor sommigen komt dat pas maanden of zelfs jaren later, terwijl het onverwerkte verdriet al die tijd wel flink in de weg zit.



Gecondoleerd, Ttas.

Gecondoleerd. Je vader, daar heb je hier vaker over verteld. Je had een moeilijke band met je vader. Misschien dat je je vader eigenlijk je tranen niet waard vindt. Hard gezegd maar jij kunt ook best een harde zijn. Zou het kunnen dat dat een beetje meespeelt? Want je keurde zijn manier van leven af, eigenlijk. Kan me voorstellen dat je dan emoties hebt die elkaar tegenspreken. En dat je je verdrietige gevoelens eigenlijk geen lucht wil geven. Misschien omdat je ratio aan je trekt, zo van, hij heeft je nooit veel gebracht in het leven. Maar hij is de helft van je genen, van wie je bent. Je vader en moeder, dat is zo belangrijk. Daarom blijven die tranen komen. Je houdt gerust veel van je vader en hij is al je tranen waard hoor. Zeg maar even tegen je ratio dat ie zijn kop moet houden. Die kun je later weer gebruiken.



Dus: ik vind dat je jezelf toestemming moet geven om te rouwen. Misschien is dat wat wringt namelijk. Soms moet je in het leven een rivier van tranen door, het is gewoon niet anders. Ik heb ook verdriet, om mijn moeder, ook al leeft ze nog, ik kan nu niet bij haar zijn. Ze gaat waarschijnlijk sterven binnen niet zo lange tijd, waarschijnlijk kan ik geen afscheid van haar nemen, fysiek dan. Dus ik huil met je mee, vind je het goed? Ik heb er soms ook moeite mee, want je tranen brengen iemand niet terug idd en lossen geen problemen op. Maar ze hebben bestaansrecht. Denk maar aan de goeie tijden die je met je vader hebt gekend. Die zijn er, altijd.



Ik luister naar muziek als ik mijn emoties wil bereiken, het nummer River van Joni Mitchell, vind ik heel erg mooi. Gaat over afscheid nemen. En het nummer It's not the spotlight van Beth Orton. Die laatste draai ik grijs, die gaat over verlies van mooie dingen. En mooie mensen. Weet niet of jij dat ook hebt maar soms krijg ik de tranen juist niet uit mijn kop. Dan maar even muziek luisteren en goed janken, dan voel ik me daarna een beetje lichter. Sterkte!

Mooie post, nummerzoveel.

quote:Ttass28 schreef op 01 april 2016 @ 14:43:

Ik word moe van het gejank. Iedereen zegt tegen me je mag best huilen en verdrietig zijn. Ik heb opgezwollen wangen van het huilen. Het was ook niet dat we een geweldige band met onze vader hadden. Ik hang weer zoals gewoonlijk de Zieligerd uit, terwijl mijn broertje en Zus er niet zo bijzitten als ik.



Er niet om huilen omdat jij jezelf anders de zieligerd vindt, dát is pas zelfmedelijden.

Je vader is pas net een week overleden. En ondanks dat jullie band misschien niet heel close was, rouwen hoort erbij. Dus neem daar de tijd voor. Iedereen rouwt op zijn eigen manier, dus vergelijk jezelf niet met broer en zus. Jij hebt blijkbaar verdriet. Dus laat dat er zijn....

quote:tvp schreef op 01 april 2016 @ 21:32:

[...]





Ik hou me dan vast aan de gedachte dat de hoeveelheid verdriet iets zegt over hoeveel ik van diegene houd. En mezelf tijd geven te wennen aan de nieuwe realiteit. En mezelf een deadline geven, van als ik het over zoveel maanden nog steeds zo moeilijk hiermee heb dat ik niet kan functioneren, ga ik naar therapie.



Vind ik best wel rationeel klinken ook, dat je een deadline zet voor je emoties. Die luisteren er waarschijnlijk niet naar hoor. De mijne kunnen jaren, decenia zelfs, blijven bestaan. Maar wat ik probeer te doen, als iemand sterft, is de mooiste kanten van die persoon blijven onthouden. Hun herinnering 'goed' houden. Geen kwaad over de doden he, die kunnen niet meer terugpraten namelijk. Ik vind dat wel slim, dat gezegde want het is gewoon zo. Daarmee kun je ook iets, in de zin dat je iemand vergeeft, omdat er niks anders op zit. Ze kunnen hun daden en woorden niet meer terug nemen.



Maar goed, je hebt gelijk dat je, als je leven ontwricht raakt, therapie nodig kunt hebben. Zijn zat mensen in rouwtherapie. Maar ik denk ook wel eens dat we de dood niet echt willen accepteren, dat is ook cultuur.



Ttas, wat mij ook wel helpt, zijn rituelen. Een soort afscheidsritueel maken. Was je vader niet een Surinamer, ik dacht dat je dat ergens hebt gezegd. Surinamers houden vaak een afscheidsritueel door dingen in het water te gooien, bloemen ed. Zou je kunnen overwegen om te doen, voor jezelf. Ga ik ook doen voor mijn moeder, iets dergelijks, ik heb haar nooit in mijn leven gehad als volwassene en nu ze gaat sterven ook niet. Dus ergens was ik er al aan gewend. Toch, ze is en blijft mijn moeder, daarom moet ik ook door een boel emoties heen.

@Sapsorrow, TO vroeg hoe anderen ermee omgaan. Daarop antwoordde ik. Ik ben ervan overtuigd dat als je een bepaalde tijd na een heftige gebeurtenis nog steeds niet kan functioneren in je dagelijks leven, therapie prima op zijn plaats is. Juist omdat die emoties in dat geval blijkbaar niet hebben geluisterd.