Omgaan met afwijzing

quote:Dubbz schreef op 13 mei 2016 @ 09:31:

En nee, we gaan het hier niet hebben over iemand katten, kinderen of andere hobbies. Daar is het werk te complex voor, en van gebabbel word je echt niks wijzer. Hier wordt iemand wel redelijk doorgezaagd, maar dat heeft misschien te maken met het niveau van de functie.

Toen ik net afgestudeerd was, dacht ik dat ik nooit een baan zou vinden in mijn vakgebied. Mijn eerste baantjes hadden niks met mijn opleiding te maken, maar leverden wel geld op (staan overigens ook niet op mijn cv, hooguit als "diverse administratieve functies"). De uitdaging in mijn leven haalde ik in die periode niet uit mijn baan, maar uit mijn hobby's.

Uit mijn cv/portfolio blijkt meestal wel of ik geschikt ben voor een bepaalde functie (WO niveau), uit het gesprek moet blijken of ik als persoon ook bij het bedrijf pas en of mijn ambities passen in het plaatje dat het bedrijf voor ogen heeft. Sommige van mijn hobby's zeggen wat over wie ik ben. Hoe vasthoudend, mijn leidinggevende kwaliteiten, creativiteit. Als werkgever zou ik ook geïnteresseerd zijn in iemands kinderen, al is het maar om te weten of mijn werknemer vaak afwezig gaat zijn in verband met zieke kinderen, zwangerschapsverlof ofzo.

Dat zijn vragen die niet gesteld mogen worden toch? Of iemand nog een kinderwens heeft, of dat er ziekte speelt?



En mijn ervaring is dat ook al voldoet iemand theoretisch qua papieren, dit pas echt duidelijk wordt in een gesprek. Sommigen hebben de juiste papieren en werkervaring, maar denken te smal, of kunnen niet netwerken of pionieren, en dat blijkt echt niet uit tuinierhobby.



Ik begrijp wat je bedoelt hoor, er moet ook een teamklik zijn, maar die is naar mijn idee ook beroepsmatig. Iemands katten interesseren me pas in vierde instantie, als verder alles goed zit.

quote:Dubbz schreef op 13 mei 2016 @ 10:48:

Dat zijn vragen die niet gesteld mogen worden toch? Of iemand nog een kinderwens heeft, of dat er ziekte speelt?



En mijn ervaring is dat ook al voldoet iemand theoretisch qua papieren, dit pas echt duidelijk wordt in een gesprek. Sommigen hebben de juiste papieren en werkervaring, maar denken te smal, of kunnen niet netwerken of pionieren, en dat blijkt echt niet uit tuinierhobby.



Ik begrijp wat je bedoelt hoor, er moet ook een teamklik zijn, maar die is naar mijn idee ook beroepsmatig. Iemands katten interesseren me pas in vierde instantie, als verder alles goed zit.

Netwerken of pionieren kunnen prima uit een tuinierhobby blijken, als iemand voorzitter is van de volkstuinvereniging, de jaarlijkse landelijke zaadbeurs organiseert, of zelf een nieuw ras begonia's gekweekt heeft. Mijn theoretische papieren zeggen niet zo veel over mij, wel welke rol ik heb gespeeld in de projecten die ik gedaan heb. Waar ik trots op ben, hoe ik het aangepakt heb. Maar dat staat ook in mijn cv/portfolio (die ik per sollicitatie aanpas aan de vacature).



Een werkgever mag inderdaad niet vragen naar kinderwens of ziekte, maar laat mensen over zichzelf vertellen en ze vertellen meestal wel over hun partner en of ze kinderen hebben. Ik wil niet fulltime werken, omdat ik kinderen heb. Het is een beetje raar als ik dat in een gesprek niet vertel.

Bedenk, als je afgewezen wordt, dat de meeste andere sollicitanten ook afgewezen zijn. Of dat je ook blij kunt zijn met een iets minder leuke baan, als dat je geld oplevert om leuke dingen te doen. Of dat van de 25 tot 45 jarigen ongeveer 5% werkzoekend is, dus 95% wel een baan heeft.