Abortus verwerking

Geen ervaring maar wil je een dikke geven.

Het slijt!

Ik heb het jarenlang heel moeilijk gevonden. Maar nu ik een kind heb gekregen kan ik het beter plaatsen. Een zwangerschap, bevalling, baby is zo ongelovelijk zwaar, zowel emotioneel als fysiek. Ik had dat toen echt niet aangekunt. Bovendien ben ik nu heel blij dat ik mijn ex volledig uit mijn leven kan bannen. Als wij samen een kind zouden hebben zou hij altijd een rol hebben in mijn leven.

Jij krijgt echt nog de kans om moeder te worden als je dat wil. Maar dan wel met de juiste partner, als jij er klaar voor bent.

Ik herken het. Stond niet achter de abortus. Maar deed het omdat t op dat moment de beste oplossing was. Ex wilde het niet. En er was geen andere mogelijkheid volgens hem. Het was niet bespreekbaar. En ik heb er nog steeds spijt van. En verdriet. Al slijt dat wel. De relatie liep kapot erna. Dus toen was ik kindje en de vader kwijt. Heb t erg moeilijk ermee gehad. En ben bij een psycholoog terecht gekomen. Heb EMDR gedaan. De abortus was heel Pijnlijk. Zowel Fysiek als mentaal. Ik brand ook kaarsjes. Ik weet de datum niet. Ik heb vanaf t begin dat proberen te vergeten. Want ik wilde de datum niet weten en dan elk jaar van slag zijn precies dan.

Ik vraag het me ook af hoe t dan was gegaan.

Maar als ik t er moeilijk mee heb dan denk ik aan de "goede" redenen. Ik wilde geen kind met een vader die het kind niet wil. En niet weer een kind zonder vader opvoeden. Weer alles alleen doen.

Ik heb ervan geleerd dat ik dus zulke dingen nooit weer zo beslis door t opleggen van een ander. Ik maak mijn eigen keuzes nu!

Om op je vraag te antwoorden: niets.



Ik heb ook op jonge leeftijd een abortus/ overtijdbehandeling ondergaan. Ik vond dat destijds vooral fysiek vervelend. Ik zou je met de beste wil van de wereld niet meer kunnen vertellen op welke datum dat was, of wat de uitgerekende datum was. Ik ben daarna - om het maar wat cru te zeggen - gewoon doorgegaan met m'n leven en heb er eigenlijk nooit problemen of verdriet om gehad. Niet dat ik harteloos was/ben, maar er was sprake van een ongelukje, ik was veel te jong voor de verantwoordelijkheid en daarnaast ben ik ook een van de die mensen die een klompje cellen (want dat was het bij mij nog) niet op een lijn zet met een baby/mens/levend wezen.



Ik weet dat iedereen hier anders mee omgaat - en dat is goed en dat mag. Ik vind jouw reactie daarom helemaal niet raar, en ik vind het erg naar voor je dat je er nog steeds veel verdiet van hebt.



Ik zou je wel willen adviseren dat als je merkt dat je hier nog veel mee bezig bent, dat je daar hulp voor kan krijgen. Het kan heel opluchtend zijn om er met iemand "van buiten" over te praten, die je niet veroordeeld en je kan helpen met de verwerking.



Ik wens je iig veel sterkte.

Ik was ook 17, en heb geen abortus laten doen. Mijn dochter is nu inmiddels al 19. Ik had het geluk dat de vader en zijn familie en ook mijn ouders er helemaal voor wilden gaan.



Verdrietig dat sommige mensen juist een jonge vrouw die zwanger is dwingen tot abortus.

quote:Fleuriefleurie schreef op 29 mei 2016 @ 06:02:

Het slijt!

Ik heb het jarenlang heel moeilijk gevonden. Maar nu ik een kind heb gekregen kan ik het beter plaatsen. Een zwangerschap, bevalling, baby is zo ongelofelijk zwaar, zowel emotioneel als fysiek. Ik had dat toen echt niet aangekund. Bovendien ben ik nu heel blij dat ik mijn ex volledig uit mijn leven kan bannen. Als wij samen een kind zouden hebben zou hij altijd een rol hebben in mijn leven.

Jij krijgt echt nog de kans om moeder te worden als je dat wil. Maar dan wel met de juiste partner, als jij er klaar voor bent.



En niet alleen jijzelf moet het aankunnen, ook de aanstaande vader en hoogstwaarschijnlijk ook je eigen ouders en/of schoonouders.



Het is baas in eigen buik, maar als je zo jong bent als TO, vind ik het wel logisch dat ook andere betrokkenen een grote stem hebben.



@TO: Hoe had je het voorgesteld om wel op je 17e een baby te krijgen? Had je dan je opleiding (die je waarschijnlijk nog aan het volgen was) afgebroken om 100% te moederen? Kon je een eigen woning krijgen? Of hadden dan je ouders ineens ook een baby gehad? Kon dat in hun huis?

Probeer jezelf dergelijke praktische vragen te stellen, misschien dat het helpt om te aanvaarden dat destijds abortus de beste oplossing was? Waardoor je minder het gevoel hebt dat het moest van anderen.

Ik denk er nog wel eens aan, rond de uitgerekende datum, dat ik nog een kind van 10 zou kunnen hebben. Maar ik had destijds al een kind en heb er een aantal jaren later nog een gekregen. Als ik die abortus niet had gehad, had ik daarna geen kinderen meer gewild en was mijn geweldige jongste dochter, die ik nooit had willen missen, er nu niet geweest. Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker denk ik.



TO, voor jou een dikke