Psyche
alle pijlers
Wat is het beste tijd van je leven?
zaterdag 4 juni 2016 om 14:55
Ik denk zelf je 18 tot je 25ste ''the youth is wasted on the young'' hoor ik ook heel vaak. Ik heb helaas niet al mijn kansen gepakt op mijn 18e tot mijn 21e, daar heb ik veel spijt van...ook een verkeerde studiekeuze, ik heb het zelf verpest, mijn sociaal leven was ook niet geweldig. Nu ik volgend jaar al richting de 25 heb ik het gevoel dat het vanuit daar naar beneden gaat en ben ik bang dat op mijn 30ste nog steeds mijn leven niet op orde heb en alleen ga uiteindigen.... ik heb helaas niet veel mensen om mij heen die mij steunen, mijn zusje die is geen steun voor mij en denkt alleen aan zichzelf, mijn moeder...tja die is niet helemaal in orde, mijn broer heeft op zijn 32ste zijn leven verkloot en zit in de schuldsanering, mijn oudere zus is mentaal niet in orde en voor de rest heb ik niet veel vrienden waar ik naartoe kan als ik problemen heb. Zal het leven ooit beter worden? of is je leven echt over op je 30ste? Ik wil graag opnieuw beginnen op me 25ste maar hoe? geen idee....
zaterdag 4 juni 2016 om 16:07
quote:vandale schreef op 04 juni 2016 @ 16:01:
Ik hoopte op een gezellig topic vol verhalen waarom nou juist 'die' fase zo geweldig was!
Mijn leven begon toen ik het ouderlijk huis verliet en de periode 18-23 is by far de "tijd van mijn leven". Letterlijk mijzelf en de wereld om mij heen leren kennen in het geweldige Groningen.
Periode 23-28 kwamen de verantwoordelijkheden met het vinden van een baan, betalen van rekeningen en ondertussen genieten van het leven als jonge vrije vrouw.
Van 28-34 heb ik hard gewerkt, ben ik volwassen geworden en een uitstekende basis opgebouwd.
35-45 voor mij de periode van trouwen en kinderen, tropenjaren omdat ik gewoon geen baby/peuter moeder ben.
45-nu Mijn kinderen zijn zelfstandiger, ik weet als nooit tevoren wie ik ben en laat me door niets en niemand meer gek maken.
Ik kan nu zo enorm genieten van (soms kleine) dingen en zou willen dat ik deze vrijheid in mijn hoofd eerder had gehad - maar die zal je wel moeten verdienen
TO; er zijn maar weinig mensen bij wie 'het' in de schoot geworpen wordt. Er zullen altijd externe factoren (liefde, werk, gezondheid) roet in het eten gooien. De enige constante ben jijzelf - maak er wat van!
PS: en laat ajb je leven niet beïnvloeden door een man. Is hij leuk, dan hou je hem. Is hij niet leuk, zoek je een ander.
Echt: ingewikkelder dan dat is het niet.
Iedere fase in mijn leven was zowel vreselijk als heerlijk.
Maar ja, wat is eigenlijk een fase? Bij de ene duurt een fase een maand en bij de ander tien jaar.
Ik hoopte op een gezellig topic vol verhalen waarom nou juist 'die' fase zo geweldig was!
Mijn leven begon toen ik het ouderlijk huis verliet en de periode 18-23 is by far de "tijd van mijn leven". Letterlijk mijzelf en de wereld om mij heen leren kennen in het geweldige Groningen.
Periode 23-28 kwamen de verantwoordelijkheden met het vinden van een baan, betalen van rekeningen en ondertussen genieten van het leven als jonge vrije vrouw.
Van 28-34 heb ik hard gewerkt, ben ik volwassen geworden en een uitstekende basis opgebouwd.
35-45 voor mij de periode van trouwen en kinderen, tropenjaren omdat ik gewoon geen baby/peuter moeder ben.
45-nu Mijn kinderen zijn zelfstandiger, ik weet als nooit tevoren wie ik ben en laat me door niets en niemand meer gek maken.
Ik kan nu zo enorm genieten van (soms kleine) dingen en zou willen dat ik deze vrijheid in mijn hoofd eerder had gehad - maar die zal je wel moeten verdienen
TO; er zijn maar weinig mensen bij wie 'het' in de schoot geworpen wordt. Er zullen altijd externe factoren (liefde, werk, gezondheid) roet in het eten gooien. De enige constante ben jijzelf - maak er wat van!
PS: en laat ajb je leven niet beïnvloeden door een man. Is hij leuk, dan hou je hem. Is hij niet leuk, zoek je een ander.
Echt: ingewikkelder dan dat is het niet.
Iedere fase in mijn leven was zowel vreselijk als heerlijk.
Maar ja, wat is eigenlijk een fase? Bij de ene duurt een fase een maand en bij de ander tien jaar.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:10
Dit verschilt denk ik compleet per persoon.
De een probeert zijn/haar studentenleven tot zo ver mogelijk in de twintiger jaren te rekken omdat ze er geen afscheid van kunnen nemen, de ander is 21 jaar en kan niet wachten tot zijn/haar vrienden beginnen aan relaties en huisje, boompje, beestje, omdat ze helemaal niets heeft met ''zuipen'' en dergelijke..
Ik ben nu 26 en maak me ook wel eens zorgen om de toekomst hoor (zie voor eventuele interesse mijn recentelijk geopende topic). Heb wel de universiteit afgerond, maar ook geen baan (of concreet perspectief daarop), geen partner en geen woonruimte waar ik mijzelf in de toekomst zie wonen.
Het zit 'm er niet zozeer in dat ik mijn leven op dit moment niet prettig vind, maar zie inderdaad het getal ''dertig'' toch wel als naderend onheil : als ik op die leeftijd nog steeds geen enkele vorm van carriere of liefdesleven heb, wordt het toch wel pijnlijk vind ik. Zolang je nog ''twintiger'' bent, klinkt het toch allemaal net even wat onschuldiger.
Toch besef ik ook dat dit voornamelijk is gebaseerd op wat andere mensen van mij vinden. Ik wil niet dat anderen op mij neer gaan kijken, of dat ik sociaal gezien mijn leeftijdsgenoten niet meer kan volgen. Dat we straks een reünie van mijn oude groep 8 hebben, en dat ik als enige moet gaan vertellen dat ik vrijgezel ben, nog altijd voor een uitzendbureau werk en dat ik in een veredelde studentenkamer woon.. Toch heeft zeuren geen zin... Dat besef ik mij steeds meer.
De een probeert zijn/haar studentenleven tot zo ver mogelijk in de twintiger jaren te rekken omdat ze er geen afscheid van kunnen nemen, de ander is 21 jaar en kan niet wachten tot zijn/haar vrienden beginnen aan relaties en huisje, boompje, beestje, omdat ze helemaal niets heeft met ''zuipen'' en dergelijke..
Ik ben nu 26 en maak me ook wel eens zorgen om de toekomst hoor (zie voor eventuele interesse mijn recentelijk geopende topic). Heb wel de universiteit afgerond, maar ook geen baan (of concreet perspectief daarop), geen partner en geen woonruimte waar ik mijzelf in de toekomst zie wonen.
Het zit 'm er niet zozeer in dat ik mijn leven op dit moment niet prettig vind, maar zie inderdaad het getal ''dertig'' toch wel als naderend onheil : als ik op die leeftijd nog steeds geen enkele vorm van carriere of liefdesleven heb, wordt het toch wel pijnlijk vind ik. Zolang je nog ''twintiger'' bent, klinkt het toch allemaal net even wat onschuldiger.
Toch besef ik ook dat dit voornamelijk is gebaseerd op wat andere mensen van mij vinden. Ik wil niet dat anderen op mij neer gaan kijken, of dat ik sociaal gezien mijn leeftijdsgenoten niet meer kan volgen. Dat we straks een reünie van mijn oude groep 8 hebben, en dat ik als enige moet gaan vertellen dat ik vrijgezel ben, nog altijd voor een uitzendbureau werk en dat ik in een veredelde studentenkamer woon.. Toch heeft zeuren geen zin... Dat besef ik mij steeds meer.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:10
quote:MonteCara schreef op 04 juni 2016 @ 16:07:
[...]
Iedere fase in mijn leven was zowel vreselijk als heerlijk.
Maar ja, wat is eigenlijk een fase? Bij de ene duurt een fase een maand en bij de ander tien jaar.
Dit.
En soms maar 10 minuten.
Niemand is maanden of jaren aaneen gelukkig.
[...]
Iedere fase in mijn leven was zowel vreselijk als heerlijk.
Maar ja, wat is eigenlijk een fase? Bij de ene duurt een fase een maand en bij de ander tien jaar.
Dit.
En soms maar 10 minuten.
Niemand is maanden of jaren aaneen gelukkig.
Once you’ve accepted your flaws, no one can use them against you.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:13
quote:DeToekomst schreef op 04 juni 2016 @ 16:10:
Dit verschilt denk ik compleet per persoon.
De een probeert zijn/haar studentenleven tot zo ver mogelijk in de twintiger jaren te rekken omdat ze er geen afscheid van kunnen nemen, de ander is 21 jaar en kan niet wachten tot zijn/haar vrienden beginnen aan relaties en huisje, boompje, beestje, omdat ze helemaal niets heeft met ''zuipen'' en dergelijke..
Ik ben nu 26 en maak me ook wel eens zorgen om de toekomst hoor (zie voor eventuele interesse mijn recentelijk geopende topic). Heb wel de universiteit afgerond, maar ook geen baan (of concreet perspectief daarop), geen partner en geen woonruimte waar ik mijzelf in de toekomst zie wonen.
Het zit 'm er niet zozeer in dat ik mijn leven op dit moment niet prettig vind, maar zie inderdaad het getal ''dertig'' toch wel als naderend onheil : als ik op die leeftijd nog steeds geen enkele vorm van carriere of liefdesleven heb, wordt het toch wel pijnlijk vind ik. Zolang je nog ''twintiger'' bent, klinkt het toch allemaal net even wat onschuldiger.
Toch besef ik ook dat dit voornamelijk is gebaseerd op wat andere mensen van mij vinden. Ik wil niet dat anderen op mij neer gaan kijken, of dat ik sociaal gezien mijn leeftijdsgenoten niet meer kan volgen. Dat we straks een reünie van mijn oude groep 8 hebben, en dat ik als enige moet gaan vertellen dat ik vrijgezel ben, nog altijd voor een uitzendbureau werk en dat ik in een veredelde studentenkamer woon.. Toch heeft zeuren geen zin... Dat besef ik mij steeds meer.En dan vertel je op die reünie dat je vanwege die weinige verantwoordelijkheden lekker wat van de wereld hebt kunnen zien, of dat je daardoor veel tijd aan een hobby kunt besteden, of veel tijd hebt voor cursussen, of zomaar naar een andere stad kunt gaan verhuizen als je dat leuk lijkt. Echt, als je wil, kun je overal jaloers op zijn.
Dit verschilt denk ik compleet per persoon.
De een probeert zijn/haar studentenleven tot zo ver mogelijk in de twintiger jaren te rekken omdat ze er geen afscheid van kunnen nemen, de ander is 21 jaar en kan niet wachten tot zijn/haar vrienden beginnen aan relaties en huisje, boompje, beestje, omdat ze helemaal niets heeft met ''zuipen'' en dergelijke..
Ik ben nu 26 en maak me ook wel eens zorgen om de toekomst hoor (zie voor eventuele interesse mijn recentelijk geopende topic). Heb wel de universiteit afgerond, maar ook geen baan (of concreet perspectief daarop), geen partner en geen woonruimte waar ik mijzelf in de toekomst zie wonen.
Het zit 'm er niet zozeer in dat ik mijn leven op dit moment niet prettig vind, maar zie inderdaad het getal ''dertig'' toch wel als naderend onheil : als ik op die leeftijd nog steeds geen enkele vorm van carriere of liefdesleven heb, wordt het toch wel pijnlijk vind ik. Zolang je nog ''twintiger'' bent, klinkt het toch allemaal net even wat onschuldiger.
Toch besef ik ook dat dit voornamelijk is gebaseerd op wat andere mensen van mij vinden. Ik wil niet dat anderen op mij neer gaan kijken, of dat ik sociaal gezien mijn leeftijdsgenoten niet meer kan volgen. Dat we straks een reünie van mijn oude groep 8 hebben, en dat ik als enige moet gaan vertellen dat ik vrijgezel ben, nog altijd voor een uitzendbureau werk en dat ik in een veredelde studentenkamer woon.. Toch heeft zeuren geen zin... Dat besef ik mij steeds meer.En dan vertel je op die reünie dat je vanwege die weinige verantwoordelijkheden lekker wat van de wereld hebt kunnen zien, of dat je daardoor veel tijd aan een hobby kunt besteden, of veel tijd hebt voor cursussen, of zomaar naar een andere stad kunt gaan verhuizen als je dat leuk lijkt. Echt, als je wil, kun je overal jaloers op zijn.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:18
quote:mariposita schreef op 04 juni 2016 @ 16:13:
[...]
En dan vertel je op die reünie dat je vanwege die weinige verantwoordelijkheden lekker wat van de wereld hebt kunnen zien, of dat je daardoor veel tijd aan een hobby kunt besteden, of veel tijd hebt voor cursussen, of zomaar naar een andere stad kunt gaan verhuizen als je dat leuk lijkt. Echt, als je wil, kun je overal jaloers op zijn.
Dit advies hoor ik wel vaker, maar als je het niet zo voelt, voelt het ook niet als een opluchting.
Ik wil graag verantwoordelijkheden, en ik hecht er waarde aan dat ik straks ''mijn eigen nestje'' ga bouwen. Mocht dat, om wat voor reden dan ook, niet gaan lukken, dan zal dat voor mij een enorme teleurstelling zijn.
Natuurlijk kies je op een gegeven moment eieren voor je geld, maar ik zou me (op dit moment althans) er niet comfortabel bij voelen om een verhaal op te gaan hangen wat er op neer komt dat ik ervan geniet dat ik geen verantwoordelijkheden / verplichtingen en dergelijke heb.
Dat zie ik best veel mensen om mij heen ook doen : de neiging hebben om hun leven voor zichzelf goed te praten. Natuurlijk zijn er mensen (en dat is hun goed recht) die daadwerkelijk niet op een ''gesetteld'' leven zitten te wachten, maar zelf zit ik dat eerlijk gezegd wel.. Ik wil niet de spreekwoordelijke fulltime yoga'ende dertiger worden of een carrierevrouw die 80 uur per week werkt, nee ik wil het liefst van allemaal ooit een gezinnetje. Vandaar dat mijn situatie mij nu ook wel eens kopzorgen bezorgt.
Als ik dat gezinnetje niet had gewild, was mijn leven nu perfect geweest. Ik heb immers alle tijd om te doen wat ik wil, ben gezond, dus dan zou ik alles hebben wat mijn hart begeert.
[...]
En dan vertel je op die reünie dat je vanwege die weinige verantwoordelijkheden lekker wat van de wereld hebt kunnen zien, of dat je daardoor veel tijd aan een hobby kunt besteden, of veel tijd hebt voor cursussen, of zomaar naar een andere stad kunt gaan verhuizen als je dat leuk lijkt. Echt, als je wil, kun je overal jaloers op zijn.
Dit advies hoor ik wel vaker, maar als je het niet zo voelt, voelt het ook niet als een opluchting.
Ik wil graag verantwoordelijkheden, en ik hecht er waarde aan dat ik straks ''mijn eigen nestje'' ga bouwen. Mocht dat, om wat voor reden dan ook, niet gaan lukken, dan zal dat voor mij een enorme teleurstelling zijn.
Natuurlijk kies je op een gegeven moment eieren voor je geld, maar ik zou me (op dit moment althans) er niet comfortabel bij voelen om een verhaal op te gaan hangen wat er op neer komt dat ik ervan geniet dat ik geen verantwoordelijkheden / verplichtingen en dergelijke heb.
Dat zie ik best veel mensen om mij heen ook doen : de neiging hebben om hun leven voor zichzelf goed te praten. Natuurlijk zijn er mensen (en dat is hun goed recht) die daadwerkelijk niet op een ''gesetteld'' leven zitten te wachten, maar zelf zit ik dat eerlijk gezegd wel.. Ik wil niet de spreekwoordelijke fulltime yoga'ende dertiger worden of een carrierevrouw die 80 uur per week werkt, nee ik wil het liefst van allemaal ooit een gezinnetje. Vandaar dat mijn situatie mij nu ook wel eens kopzorgen bezorgt.
Als ik dat gezinnetje niet had gewild, was mijn leven nu perfect geweest. Ik heb immers alle tijd om te doen wat ik wil, ben gezond, dus dan zou ik alles hebben wat mijn hart begeert.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:19
quote:mariposita schreef op 04 juni 2016 @ 16:05:
@Vandale, zo'n topic zou best leuk zijn. Ik denk echter dat het probleem bij TO dieper zit en niet met gezellige verhalen kan worden opgelost. Loepje.
Hopelijk wel met een realiteitscheck dat je leven vooral je eigen verantwoordelijkheid is. Als je verwacht dat anderen je zullen steunen (OT) kan je lang wachten...
En als je het niet zelf kan; gEef aan wat je nodig hebt van mensen, ze kunnen jouw gedachten niet lezen.
@Vandale, zo'n topic zou best leuk zijn. Ik denk echter dat het probleem bij TO dieper zit en niet met gezellige verhalen kan worden opgelost. Loepje.
Hopelijk wel met een realiteitscheck dat je leven vooral je eigen verantwoordelijkheid is. Als je verwacht dat anderen je zullen steunen (OT) kan je lang wachten...
En als je het niet zelf kan; gEef aan wat je nodig hebt van mensen, ze kunnen jouw gedachten niet lezen.
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
zaterdag 4 juni 2016 om 16:29
quote:DeToekomst schreef op 04 juni 2016 @ 16:18:
[...]
Dit advies hoor ik wel vaker, maar als je het niet zo voelt, voelt het ook niet als een opluchting.
Ik wil graag verantwoordelijkheden, en ik hecht er waarde aan dat ik straks ''mijn eigen nestje'' ga bouwen. Mocht dat, om wat voor reden dan ook, niet gaan lukken, dan zal dat voor mij een enorme teleurstelling zijn.
Natuurlijk kies je op een gegeven moment eieren voor je geld, maar ik zou me (op dit moment althans) er niet comfortabel bij voelen om een verhaal op te gaan hangen wat er op neer komt dat ik ervan geniet dat ik geen verantwoordelijkheden / verplichtingen en dergelijke heb.
Dat zie ik best veel mensen om mij heen ook doen : de neiging hebben om hun leven voor zichzelf goed te praten. Natuurlijk zijn er mensen (en dat is hun goed recht) die daadwerkelijk niet op een ''gesetteld'' leven zitten te wachten, maar zelf zit ik dat eerlijk gezegd wel.. Ik wil niet de spreekwoordelijke fulltime yoga'ende dertiger worden of een carrierevrouw die 80 uur per week werkt, nee ik wil het liefst van allemaal ooit een gezinnetje. Vandaar dat mijn situatie mij nu ook wel eens kopzorgen bezorgt.
Als ik dat gezinnetje niet had gewild, was mijn leven nu perfect geweest. Ik heb immers alle tijd om te doen wat ik wil, ben gezond, dus dan zou ik alles hebben wat mijn hart begeert.
Duidelijk. Ik herken best veel in je verhaal (heb net ook op je andere topic gereageerd). Ik denk dat iedereen wel wensen heeft die niet gaan uitkomen of lijken te gaan uitkomen. Het enige wat je kunt doen is eraan werken. Kijken hoe ver je komt. Niet opgeven.
Ik bedoelde trouwens niet dat je moet gaan liegen op zo'n reünie, maar dat anderen jouw situatie ook als ideaal zouden kunnen beschouwen. Iedereen kijkt naar elkaar en dan is niemand gelukkig met zijn eigen situatie, want het kan altijd beter en mooier en rijker.
[...]
Dit advies hoor ik wel vaker, maar als je het niet zo voelt, voelt het ook niet als een opluchting.
Ik wil graag verantwoordelijkheden, en ik hecht er waarde aan dat ik straks ''mijn eigen nestje'' ga bouwen. Mocht dat, om wat voor reden dan ook, niet gaan lukken, dan zal dat voor mij een enorme teleurstelling zijn.
Natuurlijk kies je op een gegeven moment eieren voor je geld, maar ik zou me (op dit moment althans) er niet comfortabel bij voelen om een verhaal op te gaan hangen wat er op neer komt dat ik ervan geniet dat ik geen verantwoordelijkheden / verplichtingen en dergelijke heb.
Dat zie ik best veel mensen om mij heen ook doen : de neiging hebben om hun leven voor zichzelf goed te praten. Natuurlijk zijn er mensen (en dat is hun goed recht) die daadwerkelijk niet op een ''gesetteld'' leven zitten te wachten, maar zelf zit ik dat eerlijk gezegd wel.. Ik wil niet de spreekwoordelijke fulltime yoga'ende dertiger worden of een carrierevrouw die 80 uur per week werkt, nee ik wil het liefst van allemaal ooit een gezinnetje. Vandaar dat mijn situatie mij nu ook wel eens kopzorgen bezorgt.
Als ik dat gezinnetje niet had gewild, was mijn leven nu perfect geweest. Ik heb immers alle tijd om te doen wat ik wil, ben gezond, dus dan zou ik alles hebben wat mijn hart begeert.
Duidelijk. Ik herken best veel in je verhaal (heb net ook op je andere topic gereageerd). Ik denk dat iedereen wel wensen heeft die niet gaan uitkomen of lijken te gaan uitkomen. Het enige wat je kunt doen is eraan werken. Kijken hoe ver je komt. Niet opgeven.
Ik bedoelde trouwens niet dat je moet gaan liegen op zo'n reünie, maar dat anderen jouw situatie ook als ideaal zouden kunnen beschouwen. Iedereen kijkt naar elkaar en dan is niemand gelukkig met zijn eigen situatie, want het kan altijd beter en mooier en rijker.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:40
Als ik dat gezinnetje niet had gewild, was mijn leven nu perfect geweest. Ik heb immers alle tijd om te doen wat ik wil, ben gezond, dus dan zou ik alles hebben wat mijn hart begeert.
En dan ...? Alles hebben wat je hartje begeert wordt saai hoor.Nou ja niet saai misschien, maar gewoon. Dan ga je toch weer iets anders zoeken om naar toe te leven. Ik geloof niet dat mijn 18-25 jaar mijn beste tijd was, hoewel ik nu ook niet het idee heb dat ik me toen diep ongelukkig voelde. Ben intussen 62 en ik vind dit wel een goede tijd eigenlijk. Ben al jaren werkloos, doe vrijwilligerswerk. Maar ik hoef tenminste geen dingen meer te doen die ik eigenlijk niet leuk vind, maar die ik deed omdat ik dacht dat dat moest. Geen nee durfde zeggen, en dat is nu over. Dus ik zit in de tuin met een boek zonder me druk te maken wat mijn buren van mijn voortuin zeggen ( over het onkruid dus) Wel zo lekker zo
En dan ...? Alles hebben wat je hartje begeert wordt saai hoor.Nou ja niet saai misschien, maar gewoon. Dan ga je toch weer iets anders zoeken om naar toe te leven. Ik geloof niet dat mijn 18-25 jaar mijn beste tijd was, hoewel ik nu ook niet het idee heb dat ik me toen diep ongelukkig voelde. Ben intussen 62 en ik vind dit wel een goede tijd eigenlijk. Ben al jaren werkloos, doe vrijwilligerswerk. Maar ik hoef tenminste geen dingen meer te doen die ik eigenlijk niet leuk vind, maar die ik deed omdat ik dacht dat dat moest. Geen nee durfde zeggen, en dat is nu over. Dus ik zit in de tuin met een boek zonder me druk te maken wat mijn buren van mijn voortuin zeggen ( over het onkruid dus) Wel zo lekker zo
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zaterdag 4 juni 2016 om 16:49
Ik ben er even voor gaan zitten.
Ik heb even je topics geloept, de openingsbericht gelezen en wat reacties gescand. Ik krijg een beeld van een ongelukkige en onzekere meid. Familie/omgeving die onvoldoende steunend is, eerder eigenlijk moeilijk en door de de vele problemen die zij hebben is dit ook rot voor jou. In je topics komt veel onzekerheid naar voren, maar ik proef ook problemen met zelfwaardering en eigenwaarde. Je stelt veel vragen over je opleidingen, sociale contacten en zaken mbt intelligentie. Daarnaast open je topics over spijt, wat de beste tijd van je leven is en dat je je depressief voelt. Meid, wat zal je het toch moeilijk hebben
Ik heb het zo met je te doen, want volgens mij is het een schreeuw om hulp al die topics van je. Veel forummers hebben dit al geopperd, maar wat weerhoudt je om naar de huisarts te gaan en je verhaal te doen? Als je het moeilijk vindt, dan kopieer en plak je de openingsberichten van je topics en laat je het hem/haar lezen.
Ik wil je niet wegjagen op het forum, maar waar leidt het openen van al die topics naartoe? Is het contact waarnaar je op zoek ben? Je stelt zoveel vragen, terwijl volgens mij andere zaken die aan de kern liggen belangrijker zijn.
Je bent nog niet afgeschreven, het is nooit niet te laat om wat van je leven te maken. Ook al heb je geen steunende omgeving, je hebt jezelf en dat is het allerbelangrijkste. Wanneer je lekkerder in je vel zit, ga je meer naar buiten, dingen ondernemen en komen vanzelf leuke mensen/vrienden op je pad. Spijt is in de meeste gevallen een belemmerende emotie, terwijl je beter naar voren kan kijken en bedenkt wat jou gelukkig maakt. Intelligentie is niet bepalend of je gelukkig kan worden of niet, zoek/doe een opleiding waar je werk kan doen waar je gelukkig van wordt. Ga uit huis, want je thuissituatie is niet de leukste en je bent op een prima leeftijd om een fijn eigen leven op te bouwen. Een heerlijk eigen plekje waar jij je fijn voelt.
Je bent goed zoals je bent. Als je ongelukkig bent, ga dan hulp zoeken. Je hoeft geen dag langer met jezelf te zitten op deze manier (en topic na topic blijven openen)
Ik hoop dat je hiermee wat ga doen, met alle andere tips en adviezen van forummers. Het zou leuk zijn als je een topic opent waaruit blijkt dat het goed met je gaat en je gelukkig bent
Ik heb even je topics geloept, de openingsbericht gelezen en wat reacties gescand. Ik krijg een beeld van een ongelukkige en onzekere meid. Familie/omgeving die onvoldoende steunend is, eerder eigenlijk moeilijk en door de de vele problemen die zij hebben is dit ook rot voor jou. In je topics komt veel onzekerheid naar voren, maar ik proef ook problemen met zelfwaardering en eigenwaarde. Je stelt veel vragen over je opleidingen, sociale contacten en zaken mbt intelligentie. Daarnaast open je topics over spijt, wat de beste tijd van je leven is en dat je je depressief voelt. Meid, wat zal je het toch moeilijk hebben
Ik heb het zo met je te doen, want volgens mij is het een schreeuw om hulp al die topics van je. Veel forummers hebben dit al geopperd, maar wat weerhoudt je om naar de huisarts te gaan en je verhaal te doen? Als je het moeilijk vindt, dan kopieer en plak je de openingsberichten van je topics en laat je het hem/haar lezen.
Ik wil je niet wegjagen op het forum, maar waar leidt het openen van al die topics naartoe? Is het contact waarnaar je op zoek ben? Je stelt zoveel vragen, terwijl volgens mij andere zaken die aan de kern liggen belangrijker zijn.
Je bent nog niet afgeschreven, het is nooit niet te laat om wat van je leven te maken. Ook al heb je geen steunende omgeving, je hebt jezelf en dat is het allerbelangrijkste. Wanneer je lekkerder in je vel zit, ga je meer naar buiten, dingen ondernemen en komen vanzelf leuke mensen/vrienden op je pad. Spijt is in de meeste gevallen een belemmerende emotie, terwijl je beter naar voren kan kijken en bedenkt wat jou gelukkig maakt. Intelligentie is niet bepalend of je gelukkig kan worden of niet, zoek/doe een opleiding waar je werk kan doen waar je gelukkig van wordt. Ga uit huis, want je thuissituatie is niet de leukste en je bent op een prima leeftijd om een fijn eigen leven op te bouwen. Een heerlijk eigen plekje waar jij je fijn voelt.
Je bent goed zoals je bent. Als je ongelukkig bent, ga dan hulp zoeken. Je hoeft geen dag langer met jezelf te zitten op deze manier (en topic na topic blijven openen)
Ik hoop dat je hiermee wat ga doen, met alle andere tips en adviezen van forummers. Het zou leuk zijn als je een topic opent waaruit blijkt dat het goed met je gaat en je gelukkig bent
zaterdag 4 juni 2016 om 16:51
Ik denk dat je moet kijken naar wat je wilt, en niet naar hoe het hoort. Ik ging van mijn 19e tot mijn 27e yolo'end door het leven, inclusief ingewikkeld liefdesleven (klinkt zwaarder dan het is), studeren, reizen en feesten. Op mijn 27e mijn huidige man tegengekomen. Ben nu 31, getrouwd, woon in een rijtjeshuis, heb een vaste baan met kantoortijden, en heb net een zoontje gekregen.
Toen paste dat bij me, nu past dit bij me. Ik ben nog steeds even gelukkig en had niets willen missen
Toen paste dat bij me, nu past dit bij me. Ik ben nog steeds even gelukkig en had niets willen missen
zaterdag 4 juni 2016 om 16:52
quote:mariposita schreef op 04 juni 2016 @ 16:29:
[...]
Duidelijk. Ik herken best veel in je verhaal (heb net ook op je andere topic gereageerd). Ik denk dat iedereen wel wensen heeft die niet gaan uitkomen of lijken te gaan uitkomen. Het enige wat je kunt doen is eraan werken. Kijken hoe ver je komt. Niet opgeven.
Ik bedoelde trouwens niet dat je moet gaan liegen op zo'n reünie, maar dat anderen jouw situatie ook als ideaal zouden kunnen beschouwen. Iedereen kijkt naar elkaar en dan is niemand gelukkig met zijn eigen situatie, want het kan altijd beter en mooier en rijker.
Dat is ook zo Frustrerend vind ik vaak dat ik objectief gezien ''alles'' mee heb, maar dat alleen mijn zelfvertrouwen zo in de weg staat. Twee maanden geleden nog op date gevraagd door een ONTZETTEND leuke vent, maar ik durf helemaal niets aan nu.
Verder wil ik dit topic trouwens niet kapen, sorry TO.
[...]
Duidelijk. Ik herken best veel in je verhaal (heb net ook op je andere topic gereageerd). Ik denk dat iedereen wel wensen heeft die niet gaan uitkomen of lijken te gaan uitkomen. Het enige wat je kunt doen is eraan werken. Kijken hoe ver je komt. Niet opgeven.
Ik bedoelde trouwens niet dat je moet gaan liegen op zo'n reünie, maar dat anderen jouw situatie ook als ideaal zouden kunnen beschouwen. Iedereen kijkt naar elkaar en dan is niemand gelukkig met zijn eigen situatie, want het kan altijd beter en mooier en rijker.
Dat is ook zo Frustrerend vind ik vaak dat ik objectief gezien ''alles'' mee heb, maar dat alleen mijn zelfvertrouwen zo in de weg staat. Twee maanden geleden nog op date gevraagd door een ONTZETTEND leuke vent, maar ik durf helemaal niets aan nu.
Verder wil ik dit topic trouwens niet kapen, sorry TO.
zaterdag 4 juni 2016 om 16:55
quote:tinypotato schreef op 04 juni 2016 @ 15:53:
Hé bedankt TO, mijn leven is dan wel afgeschreven gezien ik 30+ bent.
Ik vind dit onzin. Er is geen 'beste tijd van je leven' die voor iedereen geldt. Ieder z'n leven loopt anders. Ik ken mensen die nu op hun 40e de beste tijd van hun leven hebben en daarvoor echt kuttijden hebben gehad. Maar zo zullen er ook mensen van 60 zijn, zo zullen er mensen zijn wel hun jeugd de beste tijd vonden. Als je denkt dat het alleen bergafwaarts is vanaf hier heb je kans dat dat een self fulfilling prophecy wordt. JIJ hebt ook invloed op jouw leven.ja klopt...maar ik heb het over het maken van vrienden....dat is zo lastig op mijn leeftijd...ik heb het ook totaal onderschat, heel veel mensen hebben geen behoefte of hebben al hun groepje, ik vind het gewoon jammer dat ik die close vriendschappen niet meer kan creeren, mijn ''oude'' vriendinnen zijn best allemaal egoistisch en hebben geen behoefte aan vriendschappen, hoewel ik hun best lang ken sinds mij 15e, die meiden zijn erg op zichzelf en het is echt werk om hun over tehalen om iets leuks te gaan doen, en dan denk ik....okee als ik iemand op mijn bruiloft zo uitnodigen qua vriendinnen dan is dat niemand...bijvoorbeeld en dan zie ik aantal meiden die echt hechte vriendschappen hebben met andere meiden en echt iets ondernemen met elkaar en dan denk ik....okeee ga ik met depressieve mensen om ofzo?
Hé bedankt TO, mijn leven is dan wel afgeschreven gezien ik 30+ bent.
Ik vind dit onzin. Er is geen 'beste tijd van je leven' die voor iedereen geldt. Ieder z'n leven loopt anders. Ik ken mensen die nu op hun 40e de beste tijd van hun leven hebben en daarvoor echt kuttijden hebben gehad. Maar zo zullen er ook mensen van 60 zijn, zo zullen er mensen zijn wel hun jeugd de beste tijd vonden. Als je denkt dat het alleen bergafwaarts is vanaf hier heb je kans dat dat een self fulfilling prophecy wordt. JIJ hebt ook invloed op jouw leven.ja klopt...maar ik heb het over het maken van vrienden....dat is zo lastig op mijn leeftijd...ik heb het ook totaal onderschat, heel veel mensen hebben geen behoefte of hebben al hun groepje, ik vind het gewoon jammer dat ik die close vriendschappen niet meer kan creeren, mijn ''oude'' vriendinnen zijn best allemaal egoistisch en hebben geen behoefte aan vriendschappen, hoewel ik hun best lang ken sinds mij 15e, die meiden zijn erg op zichzelf en het is echt werk om hun over tehalen om iets leuks te gaan doen, en dan denk ik....okee als ik iemand op mijn bruiloft zo uitnodigen qua vriendinnen dan is dat niemand...bijvoorbeeld en dan zie ik aantal meiden die echt hechte vriendschappen hebben met andere meiden en echt iets ondernemen met elkaar en dan denk ik....okeee ga ik met depressieve mensen om ofzo?
zaterdag 4 juni 2016 om 16:57
quote:nicole6592 schreef op 04 juni 2016 @ 16:55:
[...]
ja klopt...maar ik heb het over het maken van vrienden....dat is zo lastig op mijn leeftijd...ik heb het ook totaal onderschat, heel veel mensen hebben geen behoefte of hebben al hun groepje, ik vind het gewoon jammer dat ik die close vriendschappen niet meer kan creeren, mijn ''oude'' vriendinnen zijn best allemaal egoistisch en hebben geen behoefte aan vriendschappen, hoewel ik hun best lang ken sinds mij 15e, die meiden zijn erg op zichzelf en het is echt werk om hun over tehalen om iets leuks te gaan doen, en dan denk ik....okee als ik iemand op mijn bruiloft zo uitnodigen qua vriendinnen dan is dat niemand...bijvoorbeeld en dan zie ik aantal meiden die echt hechte vriendschappen hebben met andere meiden en echt iets ondernemen met elkaar en dan denk ik....okeee ga ik met depressieve mensen om ofzo?
Ik heb geen een vriendschap meer uit mijn tienertijd en nog eentje uit mijn 20'er jaren.
Het kost geen moeite, het verloopt alleen anders.
[...]
ja klopt...maar ik heb het over het maken van vrienden....dat is zo lastig op mijn leeftijd...ik heb het ook totaal onderschat, heel veel mensen hebben geen behoefte of hebben al hun groepje, ik vind het gewoon jammer dat ik die close vriendschappen niet meer kan creeren, mijn ''oude'' vriendinnen zijn best allemaal egoistisch en hebben geen behoefte aan vriendschappen, hoewel ik hun best lang ken sinds mij 15e, die meiden zijn erg op zichzelf en het is echt werk om hun over tehalen om iets leuks te gaan doen, en dan denk ik....okee als ik iemand op mijn bruiloft zo uitnodigen qua vriendinnen dan is dat niemand...bijvoorbeeld en dan zie ik aantal meiden die echt hechte vriendschappen hebben met andere meiden en echt iets ondernemen met elkaar en dan denk ik....okeee ga ik met depressieve mensen om ofzo?
Ik heb geen een vriendschap meer uit mijn tienertijd en nog eentje uit mijn 20'er jaren.
Het kost geen moeite, het verloopt alleen anders.
Once you’ve accepted your flaws, no one can use them against you.
zaterdag 4 juni 2016 om 17:01
quote:laurabb schreef op 04 juni 2016 @ 16:51:
Ik denk dat je moet kijken naar wat je wilt, en niet naar hoe het hoort. Ik ging van mijn 19e tot mijn 27e yolo'end door het leven, inclusief ingewikkeld liefdesleven (klinkt zwaarder dan het is), studeren, reizen en feesten. Op mijn 27e mijn huidige man tegengekomen. Ben nu 31, getrouwd, woon in een rijtjeshuis, heb een vaste baan met kantoortijden, en heb net een zoontje gekregen.
Toen paste dat bij me, nu past dit bij me. Ik ben nog steeds even gelukkig en had niets willen missen Van harte!
Ik denk dat je moet kijken naar wat je wilt, en niet naar hoe het hoort. Ik ging van mijn 19e tot mijn 27e yolo'end door het leven, inclusief ingewikkeld liefdesleven (klinkt zwaarder dan het is), studeren, reizen en feesten. Op mijn 27e mijn huidige man tegengekomen. Ben nu 31, getrouwd, woon in een rijtjeshuis, heb een vaste baan met kantoortijden, en heb net een zoontje gekregen.
Toen paste dat bij me, nu past dit bij me. Ik ben nog steeds even gelukkig en had niets willen missen Van harte!
zaterdag 4 juni 2016 om 17:05
De beste tijd van mijn leven begon toen ik ophield met doen wat hoort en begon met me volledig in te zetten voor wat ik wilde. Ik heb niet de normale wegen bewandeld, en dat hoeft ook niet, ik wist waar ik wilde zijn en ging ervoor. Op jouw leeftijd had ik niks, geen dak boven mijn hoofd, geen opleiding, geen familie die iets om me gaf, geen liefde, geen bril ook al had ik een flinke afwijking, geen geld, geen ID, geen werk.
Ik kon 2 dingen doen. Mokken over hoe oud ik inmiddels was of alles op alles zetten om te komen waar ik wil zijn. Ik koos voor het tweede. Dat raad ik jou ook aan.
Nog een tip, vier elke overwinning, hoe klein ook. Eerst vierde ik dat ik levend wakker was geworden. Ik vierde dat ik een pasfoto kon betalen, dat ik 3 maanden later een identiteitsbewijs kon betalen, dat ik werk had gevonden, dat ik een bril kon kopen, een passende bh, mijn haar een keer goed kunnen wassen, en een van de grotere overwinningen, een dak boven het hoofd. Daarna volgden vanzelf veel meer overwinningen. Een opleiding vinden die mij toegang zou geven tot een een echte baan, elke toets, was een overwinning. Ik vierde het vinden van de opleiding al, daarna dat ik me had ingeschreven, ik vierde dat ik werd aangenomen. En weet je wat al dat vieren meebracht? Vrienden. Mensen zijn graag bij mensen die het leven vieren.
De leukste tijd van je leven is de periode die jij het leukst kiest te vieren.
Ik kon 2 dingen doen. Mokken over hoe oud ik inmiddels was of alles op alles zetten om te komen waar ik wil zijn. Ik koos voor het tweede. Dat raad ik jou ook aan.
Nog een tip, vier elke overwinning, hoe klein ook. Eerst vierde ik dat ik levend wakker was geworden. Ik vierde dat ik een pasfoto kon betalen, dat ik 3 maanden later een identiteitsbewijs kon betalen, dat ik werk had gevonden, dat ik een bril kon kopen, een passende bh, mijn haar een keer goed kunnen wassen, en een van de grotere overwinningen, een dak boven het hoofd. Daarna volgden vanzelf veel meer overwinningen. Een opleiding vinden die mij toegang zou geven tot een een echte baan, elke toets, was een overwinning. Ik vierde het vinden van de opleiding al, daarna dat ik me had ingeschreven, ik vierde dat ik werd aangenomen. En weet je wat al dat vieren meebracht? Vrienden. Mensen zijn graag bij mensen die het leven vieren.
De leukste tijd van je leven is de periode die jij het leukst kiest te vieren.
zaterdag 4 juni 2016 om 17:12
quote:elfje12 schreef op 04 juni 2016 @ 17:01:
[...]
Van harte!
Offtopic: dank Elfje, ben ook benieuwd hoe het met jou is. had gehoopt dat iemand het topic nieuw leven in zou blazen, ik durf niet meer maar heb wel veel aan je gedacht
Ontopic: TO, ik vind het absurd dat men doet alsof je álles tussen je 18e en 25e moet doen, alsof er daarna geen mogelijkheden meer zijn. het is niet waar en het legt ook wel druk op mensen, alsof je je leven hebt verspeeld wanneer je even geen grootse en meeslepende jaren hebt meegemaakt in die periode. en hoop idd dat je snel gelukkiger bent! overigens heb ik twee van mijn beste vriendinnen op mijn 28e ontmoet (eentje via werk, eentje via een hobby), dus het kan nog steeds hoor.
[...]
Van harte!
Offtopic: dank Elfje, ben ook benieuwd hoe het met jou is. had gehoopt dat iemand het topic nieuw leven in zou blazen, ik durf niet meer maar heb wel veel aan je gedacht
Ontopic: TO, ik vind het absurd dat men doet alsof je álles tussen je 18e en 25e moet doen, alsof er daarna geen mogelijkheden meer zijn. het is niet waar en het legt ook wel druk op mensen, alsof je je leven hebt verspeeld wanneer je even geen grootse en meeslepende jaren hebt meegemaakt in die periode. en hoop idd dat je snel gelukkiger bent! overigens heb ik twee van mijn beste vriendinnen op mijn 28e ontmoet (eentje via werk, eentje via een hobby), dus het kan nog steeds hoor.
zaterdag 4 juni 2016 om 17:27
quote:nicole6592 schreef op 04 juni 2016 @ 16:55:
[...]
ja klopt...maar ik heb het over het maken van vrienden....dat is zo lastig op mijn leeftijd...ik heb het ook totaal onderschat, heel veel mensen hebben geen behoefte of hebben al hun groepje, ik vind het gewoon jammer dat ik die close vriendschappen niet meer kan creeren, mijn ''oude'' vriendinnen zijn best allemaal egoistisch en hebben geen behoefte aan vriendschappen, hoewel ik hun best lang ken sinds mij 15e, die meiden zijn erg op zichzelf en het is echt werk om hun over tehalen om iets leuks te gaan doen, en dan denk ik....okee als ik iemand op mijn bruiloft zo uitnodigen qua vriendinnen dan is dat niemand...bijvoorbeeld en dan zie ik aantal meiden die echt hechte vriendschappen hebben met andere meiden en echt iets ondernemen met elkaar en dan denk ik....okeee ga ik met depressieve mensen om ofzo?
Ik heb je niet geloept, ken je voorgeschiedenis niet, maar lees veel verwijten naar anderen die jou geen aandacht geven of voor je klaarstaan. Weet je? Vriendschap is tweerichtingsverkeer en niemand zal voor jou klaarstaan als er niet al een geschiedenis is.
Wat Annelaure schreef, vierende mensen maken vrienden. Mokkende mensen schrikken af.
Begin dus bij het begin: zoek hulp bij de huisarts voor je depressie, zoek naar invulling van je leven in opleiding of werk. De rest zal volgen, echt!
[...]
ja klopt...maar ik heb het over het maken van vrienden....dat is zo lastig op mijn leeftijd...ik heb het ook totaal onderschat, heel veel mensen hebben geen behoefte of hebben al hun groepje, ik vind het gewoon jammer dat ik die close vriendschappen niet meer kan creeren, mijn ''oude'' vriendinnen zijn best allemaal egoistisch en hebben geen behoefte aan vriendschappen, hoewel ik hun best lang ken sinds mij 15e, die meiden zijn erg op zichzelf en het is echt werk om hun over tehalen om iets leuks te gaan doen, en dan denk ik....okee als ik iemand op mijn bruiloft zo uitnodigen qua vriendinnen dan is dat niemand...bijvoorbeeld en dan zie ik aantal meiden die echt hechte vriendschappen hebben met andere meiden en echt iets ondernemen met elkaar en dan denk ik....okeee ga ik met depressieve mensen om ofzo?
Ik heb je niet geloept, ken je voorgeschiedenis niet, maar lees veel verwijten naar anderen die jou geen aandacht geven of voor je klaarstaan. Weet je? Vriendschap is tweerichtingsverkeer en niemand zal voor jou klaarstaan als er niet al een geschiedenis is.
Wat Annelaure schreef, vierende mensen maken vrienden. Mokkende mensen schrikken af.
Begin dus bij het begin: zoek hulp bij de huisarts voor je depressie, zoek naar invulling van je leven in opleiding of werk. De rest zal volgen, echt!
en me vriend die wilt ook nog wat zegge
zaterdag 4 juni 2016 om 17:30
quote:laurabb schreef op 04 juni 2016 @ 17:12:
[...]
Offtopic: dank Elfje, ben ook benieuwd hoe het met jou is. had gehoopt dat iemand het topic nieuw leven in zou blazen, ik durf niet meer maar heb wel veel aan je gedacht
Ontopic: TO, ik vind het absurd dat men doet alsof je álles tussen je 18e en 25e moet doen, alsof er daarna geen mogelijkheden meer zijn. het is niet waar en het legt ook wel druk op mensen, alsof je je leven hebt verspeeld wanneer je even geen grootse en meeslepende jaren hebt meegemaakt in die periode. en hoop idd dat je snel gelukkiger bent! overigens heb ik twee van mijn beste vriendinnen op mijn 28e ontmoet (eentje via werk, eentje via een hobby), dus het kan nog steeds hoor.Offtopic: Wat ben je toch een lieverd ! Met mij gaat het meestal goed, maar sommige momenten blijven moeilijk.
[...]
Offtopic: dank Elfje, ben ook benieuwd hoe het met jou is. had gehoopt dat iemand het topic nieuw leven in zou blazen, ik durf niet meer maar heb wel veel aan je gedacht
Ontopic: TO, ik vind het absurd dat men doet alsof je álles tussen je 18e en 25e moet doen, alsof er daarna geen mogelijkheden meer zijn. het is niet waar en het legt ook wel druk op mensen, alsof je je leven hebt verspeeld wanneer je even geen grootse en meeslepende jaren hebt meegemaakt in die periode. en hoop idd dat je snel gelukkiger bent! overigens heb ik twee van mijn beste vriendinnen op mijn 28e ontmoet (eentje via werk, eentje via een hobby), dus het kan nog steeds hoor.Offtopic: Wat ben je toch een lieverd ! Met mij gaat het meestal goed, maar sommige momenten blijven moeilijk.
zaterdag 4 juni 2016 om 17:31
quote:nicole6592 schreef op 04 juni 2016 @ 15:48:
[...]
JA....oke...maar het maken van vrienden gaat minderHoe kom je daar nou bij? Denk je echt dat mensen alleen maar vrienden hebben die tussen hun 18e en 25e zijn gevormd? Kom op zeg. Vriendschappen komen (en gaan) in iedere periode in je leven. Maarja, dan moet je er wel voor openstaan en initiatieven nemen en contacten onderhouden. Je kunt geen kant-en-klare goede vrien(in) uit de automaat trekken.
[...]
JA....oke...maar het maken van vrienden gaat minderHoe kom je daar nou bij? Denk je echt dat mensen alleen maar vrienden hebben die tussen hun 18e en 25e zijn gevormd? Kom op zeg. Vriendschappen komen (en gaan) in iedere periode in je leven. Maarja, dan moet je er wel voor openstaan en initiatieven nemen en contacten onderhouden. Je kunt geen kant-en-klare goede vrien(in) uit de automaat trekken.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
