Psyche
alle pijlers
Psychisch zieke moeder
vrijdag 10 juni 2016 om 23:17
Beste lezers,
Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, en ik zou het fijn vinden om advies te krijgen. Ik ben 21 jaar en studeer deze maand af aan een mbo3 opleiding.
Om te beginnen bij het begin;
Ik kom uit een gezin met 5kinderen en 3 verschillende vaders.
Van de eerste vader ; 2 jongens en 1 dochter.. zoon 1 klassiek autist en zoon 2 PDD nos.
Van de 2e vader ; ik, mijn vader is gehandicapt door een scooterongeluk, is halfzijdig grotendeels verlamd en heeft een zeer slecht geheugen.
Van de 3e vader; dochter (.6 )
Mijn moeder is om te beginnen een hele lieve vrouw en ik geloof er in dat ze de beste bedoelingen heeft.
Echter is mijn moeder psychisch gestoord, ze heeft een diagnose voor manisch depressief en overspannen. Ze is vollop in de overgang en het is onmogelijk om met deze vrouw om te gaan.
Mijn oudste zus is op haar 17e het huis uitgegaan omdat volgens haar mijn moeder elk weekend op stap was, en elke willekeurige man mee naar huis nam. Ze moest voor de overige kinderen zorgen. ik weet niet veel van die tijd af omdat ik toen nog erg klein was.
Zij is van het ene op het andere moment uit huis vertrokkjaarik hoor veel verhalen uit het verleden over mijn moeder zoals overdosis drugs, nachtelijk uitgaan en kods alleen, scharrelen, schuld-hulpsanering etc. Echter zegt ze dat van dit alles helemaal niks klopt en verklaard mensen dus voor gek. (oma, buren, instanties, familie)
Toen ik rond een jaar of 10 was kreeg mijn moeder een relatie met een zeer agressieve man, deze man was drugsverslaafd en kwam dagelijks aan onze deur, sloeg de ruiten in en als hij binnen kwam nam hij mijn moeder te grazen. hele akelige en moeilijke herrineringen.
Alle kinderen werden uit huis geplaatst, 2 naar een instelling en ik naar mijn gehandicapte vader waar ik overigens zelf de klappe en emotionele mishandeling kon incasseren.
Ik heb hier psychische hulp voor gekregen, ik heb bij 5 verschillende hulpinstanties gezeten, psycholoog psychiater systeemtherapeut en gezinscoach.
Ik kan van mezelf zeggen dat ik mijn leven redelijk op de rails heb, bijna afgestudeerd en wil graag nog verder leren., 2jaar een relatie en psychisch stabiel.
Echter heb ik een groot probleem; mijn moeder.
Afgelopen week is er wederom een flinke ruzie ontstaan omdat ik grenzen heb aangegeven.
Introductie over mijn moeder;
Mijn moeder ligt veel momenten van de dag in bed, ziek(?) of depressief. Het ene moment kan ik alles goed doen en het andere moment is het foute boel.
Mijn moeder is een moeilijk mens, ze weet altijd alles beter, maakt met iedereen ruzie en discussies en is vreselijk onvoorspelbaar.. Het ene moment is ze blij maar 1minuut daarna kan het omslaan in grote verdriet en woede.
Vriendinnen heeft ze niet door haar gedrag, familie heeft contacten gebroken door haar gedrag. Mijn zus kan standaard niks goeds doen en heeft wel sinds kort weer contact met mijn moeder.
Mijn moeder verwacht dat ik naast mijn eindperiode, fulltime stage, mijn opdrachten, mijn school, mijn sociale leven en mijn rusttijd dat ik mijn volledige inkomsten afsta ter ondersteuning van het gezin maar ook vrijwel het volledige huishouden draai.
Ik heb haar vorige week vrijdag hierop aangesproken en ze was hier op zn minst gezegd niet blij mee, sterker nog ze heeft me uit huis gestuurd. Ik vind het zo moeilijk om met haar karakter om te gaan.
Mijn moeder is manipulatief en heeft hoge verwachtingen van iedereen. ik vind het zo ontzettend moeilijk om hier mee om te gaan.
Ik ben de enige met wie ze kan praten maar het is standaard negatief beladen.
Ik heb er voor gekozen om momenteel geen contact met haar te hebben maar ik heb het erg moeilijk met los laten omdat ik haar enige stabiele bodem was. Ik ben bang dat ze nu weer in een vreselijk depressieve periode zit onder andere door mijn grens en keuze en dat mijn zusje van 6 en mijn broer (klassiek autist) hier vreselijk onder lijden.
Normaal als zij in een negatieve spiraal zat was ik er om het gezin op te vangen en draaiende te houden..
Ik heb gisteren een gesprek gehad met de huisarts en zij heeft me doorverwezen naar een GGZ instelling voor een psycholoog.
Ik ben ontzettend slecht in mijn gevoelens verwoorden maar ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen begrijpen ondanks dit zo lang is.
Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, en ik zou het fijn vinden om advies te krijgen. Ik ben 21 jaar en studeer deze maand af aan een mbo3 opleiding.
Om te beginnen bij het begin;
Ik kom uit een gezin met 5kinderen en 3 verschillende vaders.
Van de eerste vader ; 2 jongens en 1 dochter.. zoon 1 klassiek autist en zoon 2 PDD nos.
Van de 2e vader ; ik, mijn vader is gehandicapt door een scooterongeluk, is halfzijdig grotendeels verlamd en heeft een zeer slecht geheugen.
Van de 3e vader; dochter (.6 )
Mijn moeder is om te beginnen een hele lieve vrouw en ik geloof er in dat ze de beste bedoelingen heeft.
Echter is mijn moeder psychisch gestoord, ze heeft een diagnose voor manisch depressief en overspannen. Ze is vollop in de overgang en het is onmogelijk om met deze vrouw om te gaan.
Mijn oudste zus is op haar 17e het huis uitgegaan omdat volgens haar mijn moeder elk weekend op stap was, en elke willekeurige man mee naar huis nam. Ze moest voor de overige kinderen zorgen. ik weet niet veel van die tijd af omdat ik toen nog erg klein was.
Zij is van het ene op het andere moment uit huis vertrokkjaarik hoor veel verhalen uit het verleden over mijn moeder zoals overdosis drugs, nachtelijk uitgaan en kods alleen, scharrelen, schuld-hulpsanering etc. Echter zegt ze dat van dit alles helemaal niks klopt en verklaard mensen dus voor gek. (oma, buren, instanties, familie)
Toen ik rond een jaar of 10 was kreeg mijn moeder een relatie met een zeer agressieve man, deze man was drugsverslaafd en kwam dagelijks aan onze deur, sloeg de ruiten in en als hij binnen kwam nam hij mijn moeder te grazen. hele akelige en moeilijke herrineringen.
Alle kinderen werden uit huis geplaatst, 2 naar een instelling en ik naar mijn gehandicapte vader waar ik overigens zelf de klappe en emotionele mishandeling kon incasseren.
Ik heb hier psychische hulp voor gekregen, ik heb bij 5 verschillende hulpinstanties gezeten, psycholoog psychiater systeemtherapeut en gezinscoach.
Ik kan van mezelf zeggen dat ik mijn leven redelijk op de rails heb, bijna afgestudeerd en wil graag nog verder leren., 2jaar een relatie en psychisch stabiel.
Echter heb ik een groot probleem; mijn moeder.
Afgelopen week is er wederom een flinke ruzie ontstaan omdat ik grenzen heb aangegeven.
Introductie over mijn moeder;
Mijn moeder ligt veel momenten van de dag in bed, ziek(?) of depressief. Het ene moment kan ik alles goed doen en het andere moment is het foute boel.
Mijn moeder is een moeilijk mens, ze weet altijd alles beter, maakt met iedereen ruzie en discussies en is vreselijk onvoorspelbaar.. Het ene moment is ze blij maar 1minuut daarna kan het omslaan in grote verdriet en woede.
Vriendinnen heeft ze niet door haar gedrag, familie heeft contacten gebroken door haar gedrag. Mijn zus kan standaard niks goeds doen en heeft wel sinds kort weer contact met mijn moeder.
Mijn moeder verwacht dat ik naast mijn eindperiode, fulltime stage, mijn opdrachten, mijn school, mijn sociale leven en mijn rusttijd dat ik mijn volledige inkomsten afsta ter ondersteuning van het gezin maar ook vrijwel het volledige huishouden draai.
Ik heb haar vorige week vrijdag hierop aangesproken en ze was hier op zn minst gezegd niet blij mee, sterker nog ze heeft me uit huis gestuurd. Ik vind het zo moeilijk om met haar karakter om te gaan.
Mijn moeder is manipulatief en heeft hoge verwachtingen van iedereen. ik vind het zo ontzettend moeilijk om hier mee om te gaan.
Ik ben de enige met wie ze kan praten maar het is standaard negatief beladen.
Ik heb er voor gekozen om momenteel geen contact met haar te hebben maar ik heb het erg moeilijk met los laten omdat ik haar enige stabiele bodem was. Ik ben bang dat ze nu weer in een vreselijk depressieve periode zit onder andere door mijn grens en keuze en dat mijn zusje van 6 en mijn broer (klassiek autist) hier vreselijk onder lijden.
Normaal als zij in een negatieve spiraal zat was ik er om het gezin op te vangen en draaiende te houden..
Ik heb gisteren een gesprek gehad met de huisarts en zij heeft me doorverwezen naar een GGZ instelling voor een psycholoog.
Ik ben ontzettend slecht in mijn gevoelens verwoorden maar ik hoop dat jullie mijn verhaal kunnen begrijpen ondanks dit zo lang is.
zaterdag 11 juni 2016 om 16:53
quote:Melissa0108 schreef op 11 juni 2016 @ 11:43:
[...]
Het probleem is dat ze alleen MIJN oma is, niet van alle andere kinderen. Het is de moeder van mijn vader.. ze heeft vroeger heel goed kunnen zien hoe het ging, ze woonde bij ons in de straat en kreeg regelmatig telefoontjes van buren.. echter weet zij net zo goed als ik nu dat zon situatie veeeeel te belastend is.. Ze kan naar mijn mening toch weinig eraan veranderen.. dit heeft ze ook geprobeerd en ze ziet de problematiek ook in.Oke, je bedoelde de moeder van je vader. Maar is de moeder van jouw moeder is dan niet meer in beeld?
[...]
Het probleem is dat ze alleen MIJN oma is, niet van alle andere kinderen. Het is de moeder van mijn vader.. ze heeft vroeger heel goed kunnen zien hoe het ging, ze woonde bij ons in de straat en kreeg regelmatig telefoontjes van buren.. echter weet zij net zo goed als ik nu dat zon situatie veeeeel te belastend is.. Ze kan naar mijn mening toch weinig eraan veranderen.. dit heeft ze ook geprobeerd en ze ziet de problematiek ook in.Oke, je bedoelde de moeder van je vader. Maar is de moeder van jouw moeder is dan niet meer in beeld?
zaterdag 11 juni 2016 om 17:10
quote:Melissa0108 schreef op 11 juni 2016 @ 15:41:
[...]
Dankjewel voor je wederom lieve bericht!
Dat is ook het valkuil bij mensen met psychische problemen dat niemand het meteen ziet.
Ik heb een paar vragen over jou en je vriend.. Als je het niet wilt beantwoorden is dat prima.
Wist je al voordat je de relatie begon dat je vriend psychische problemen had?
Weet hij dat hij psychische problemen heeft? realiseert hij zich hoeveel werk het voor je is?
Hoe hou je je hoofd boven water?
Ik zou het wel leerzaam vinden om verder contact met je te hebben omdat je zelf ervaringsdeskundige bent.. Sta je daar voor open?
Groetjes en dankjewel.
Die wil ik wel beantwoorden, ik heb al een relatie met mijn vriend vanaf mijn 18e en toen wisten we allebei niet dat we beiden een stoornis hebben. Hij realiseert zich af en toe niet hoeveel werk het is, meestal wel. Maar ik ben zelf ook best veel werk he, ik heb chronisch ptss en hij zorgt ook voor mij. Ik kan soms ook veel werk zijn. Hij stimuleert me om goed te blijven eten en slapen, waar ik nogal slecht in ben. Maar de laatste tijd, was hij erg instabiel, hij komt nu weer een beetje op aarde, eindelijk. Ik hou het hoofd boven water doordat ik hulp heb gevraagd, en ook krijg nu.
Dat was wel even moeilijk want we kregen een hulpverlener die mijn vriend klakkeloos geloofde. Terwijl hij manisch was en alles net ff mooier maakte dan het was. En dat zorgde er ook voor dat die arts dacht dat hij adhd had, en gaf hem medicatie waar hij helaas van doordraaide, tijdelijk. Gelukkig is mijn vriend in normale toestand een geweldloos mens maar als hij erbij drinkt, wordt de grens tussen fictie en realiteit vager. Nu zijn we overgestapt naar een andere hulpverlener en daar moet alles nog worden opgestart. Helaas levert dat zes maanden vertraging op, terwijl het al niet goed ging.
Ik kan praten als Brugman en kan me soms ook zo opstellen dat ik hem niet erger. Als hij manisch is, kan hij sneller geergerd raken, over niks, en dat kost veel energie om dan weer een goeie sfeer te krijgen. Daarom hou ik dan even mijn mond. Maar als hij de realiteit uit het oog verliest, praat ik hem weer terug naar de realiteit. Maar dat is ook voor mij veel te zwaar, daarom heb ik nu het nummer van de crisisdienst, voor als het mis gaat zoals een paar maanden geleden. Ook voor mezelf, door uitputting ben ik depressief geworden en ik kan soms erg diep dippen. Dan is het fijn om een nummer te hebben wat je kunt bellen. Ze kijken dan aan de hand van de situatie of ze naar je toe komen of niet. Ik wil never nooit de politie hoeven bellen voor mijn partner, hij is geen crimineel namelijk. Hij hoort niet in de bak.
Daarom zeg ik ook tegen jou, regel iig dat je naar de crisisdienst kunt bellen, daarvoor moet je je aanmelden via je huisarts. Dan moet er wel een situatie zijn die uit de hand kan lopen, nou, daar komt je moeder wel voor in aanmerking hoor. Mijn vriend gaat, als het goed is, een zorgteam krijgen. Dat zijn meerdere hulpverleners die zich allemaal over zijn casus buigen, overleggen en met een advies komen. En een signaleringsplan, zodat we iets kunnen als hij manisch wordt. Dat is altijd lastig want het is geen exacte wetenschap.
Maar er zitten op dit forum meerdere mensen met een bipolaire stoornis. Ik weet wel wie het zijn maar ze moeten zelf willen reageren natuurlijk. Ik weet alleen wat het is om een partner te hebben die het heeft. Je mag me pben hoor, daarvoor moet je op het spreekballonnetje klikken onder mijn ava.
[...]
Dankjewel voor je wederom lieve bericht!
Dat is ook het valkuil bij mensen met psychische problemen dat niemand het meteen ziet.
Ik heb een paar vragen over jou en je vriend.. Als je het niet wilt beantwoorden is dat prima.
Wist je al voordat je de relatie begon dat je vriend psychische problemen had?
Weet hij dat hij psychische problemen heeft? realiseert hij zich hoeveel werk het voor je is?
Hoe hou je je hoofd boven water?
Ik zou het wel leerzaam vinden om verder contact met je te hebben omdat je zelf ervaringsdeskundige bent.. Sta je daar voor open?
Groetjes en dankjewel.
Die wil ik wel beantwoorden, ik heb al een relatie met mijn vriend vanaf mijn 18e en toen wisten we allebei niet dat we beiden een stoornis hebben. Hij realiseert zich af en toe niet hoeveel werk het is, meestal wel. Maar ik ben zelf ook best veel werk he, ik heb chronisch ptss en hij zorgt ook voor mij. Ik kan soms ook veel werk zijn. Hij stimuleert me om goed te blijven eten en slapen, waar ik nogal slecht in ben. Maar de laatste tijd, was hij erg instabiel, hij komt nu weer een beetje op aarde, eindelijk. Ik hou het hoofd boven water doordat ik hulp heb gevraagd, en ook krijg nu.
Dat was wel even moeilijk want we kregen een hulpverlener die mijn vriend klakkeloos geloofde. Terwijl hij manisch was en alles net ff mooier maakte dan het was. En dat zorgde er ook voor dat die arts dacht dat hij adhd had, en gaf hem medicatie waar hij helaas van doordraaide, tijdelijk. Gelukkig is mijn vriend in normale toestand een geweldloos mens maar als hij erbij drinkt, wordt de grens tussen fictie en realiteit vager. Nu zijn we overgestapt naar een andere hulpverlener en daar moet alles nog worden opgestart. Helaas levert dat zes maanden vertraging op, terwijl het al niet goed ging.
Ik kan praten als Brugman en kan me soms ook zo opstellen dat ik hem niet erger. Als hij manisch is, kan hij sneller geergerd raken, over niks, en dat kost veel energie om dan weer een goeie sfeer te krijgen. Daarom hou ik dan even mijn mond. Maar als hij de realiteit uit het oog verliest, praat ik hem weer terug naar de realiteit. Maar dat is ook voor mij veel te zwaar, daarom heb ik nu het nummer van de crisisdienst, voor als het mis gaat zoals een paar maanden geleden. Ook voor mezelf, door uitputting ben ik depressief geworden en ik kan soms erg diep dippen. Dan is het fijn om een nummer te hebben wat je kunt bellen. Ze kijken dan aan de hand van de situatie of ze naar je toe komen of niet. Ik wil never nooit de politie hoeven bellen voor mijn partner, hij is geen crimineel namelijk. Hij hoort niet in de bak.
Daarom zeg ik ook tegen jou, regel iig dat je naar de crisisdienst kunt bellen, daarvoor moet je je aanmelden via je huisarts. Dan moet er wel een situatie zijn die uit de hand kan lopen, nou, daar komt je moeder wel voor in aanmerking hoor. Mijn vriend gaat, als het goed is, een zorgteam krijgen. Dat zijn meerdere hulpverleners die zich allemaal over zijn casus buigen, overleggen en met een advies komen. En een signaleringsplan, zodat we iets kunnen als hij manisch wordt. Dat is altijd lastig want het is geen exacte wetenschap.
Maar er zitten op dit forum meerdere mensen met een bipolaire stoornis. Ik weet wel wie het zijn maar ze moeten zelf willen reageren natuurlijk. Ik weet alleen wat het is om een partner te hebben die het heeft. Je mag me pben hoor, daarvoor moet je op het spreekballonnetje klikken onder mijn ava.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
zaterdag 11 juni 2016 om 17:20
quote:Melissa0108 schreef op 11 juni 2016 @ 11:36:
[...]
Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die een partner hebben met deze aandoening !!! ik zou dit echt niet aan kunnen... Wat knap.. petje af!!
Dankjewel voor het telefoonnummer, al denk ik dat ik het nit meer nodig zal hebben omdat ik nu al een week uit huis ben.. Toch bedankt!!
Ik zal het even doorgeven aan mijn partner. Maar goed ik heb wel ziektebesef en heb er altijd wat aan willen doen. Mijn hele leven is aangepast en ik ben stabiel en leef rustig en gezond. Ik heb een partner en kinderen. Nooit me zo gedragen als bij de moeder in TO's verhaal of wat ik lees in andere verhalen. Ken ook weinig bipolairen die zo doen.
Ik vind wel vaak dat bepaalde karakterdingen worden afgeschilderd als ziektesymptomen en dat is vaak helemaal niet zo.
Niet iedere manisch depressieve gedraagd zich zo. Juist heel veel niet. Een stemmingstoornis is geen persoonlijkheidstoornis. Dat het soms samengaat en je bepaald gedrag ziet is helaas zo maar vaak ook niet. Al denk ik als ik TO's verhaal lees wel dat dat het geval is.
Kutjanus gedrag is vaak niet per se aan deze ziekte gerelateerd.
Depressieve mensen ( of manisch maar daar heeft de omgeving dan vaak meer last van) hebben het zwaar en als er geen hulp is of zelfhulp door op tijd aan de bel te trekken, weten wat je kan doen, je medicatie te slikken, regelmaat en je te houden aan je signaleringsplan kan je daar mensen om je heen mee beschadigen, zij kunnen je niet helpen. En dat mag je die personen wel aanrekenen. Vind ik. Als iemand met die ziekte.
Maar niet jezelf TO. Heel goed dat je naar een psycholoog gaat.
[...]
Ik vind het echt knap dat er mensen zijn die een partner hebben met deze aandoening !!! ik zou dit echt niet aan kunnen... Wat knap.. petje af!!
Dankjewel voor het telefoonnummer, al denk ik dat ik het nit meer nodig zal hebben omdat ik nu al een week uit huis ben.. Toch bedankt!!
Ik zal het even doorgeven aan mijn partner. Maar goed ik heb wel ziektebesef en heb er altijd wat aan willen doen. Mijn hele leven is aangepast en ik ben stabiel en leef rustig en gezond. Ik heb een partner en kinderen. Nooit me zo gedragen als bij de moeder in TO's verhaal of wat ik lees in andere verhalen. Ken ook weinig bipolairen die zo doen.
Ik vind wel vaak dat bepaalde karakterdingen worden afgeschilderd als ziektesymptomen en dat is vaak helemaal niet zo.
Niet iedere manisch depressieve gedraagd zich zo. Juist heel veel niet. Een stemmingstoornis is geen persoonlijkheidstoornis. Dat het soms samengaat en je bepaald gedrag ziet is helaas zo maar vaak ook niet. Al denk ik als ik TO's verhaal lees wel dat dat het geval is.
Kutjanus gedrag is vaak niet per se aan deze ziekte gerelateerd.
Depressieve mensen ( of manisch maar daar heeft de omgeving dan vaak meer last van) hebben het zwaar en als er geen hulp is of zelfhulp door op tijd aan de bel te trekken, weten wat je kan doen, je medicatie te slikken, regelmaat en je te houden aan je signaleringsplan kan je daar mensen om je heen mee beschadigen, zij kunnen je niet helpen. En dat mag je die personen wel aanrekenen. Vind ik. Als iemand met die ziekte.
Maar niet jezelf TO. Heel goed dat je naar een psycholoog gaat.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:45
quote:Goede-Fee schreef op 11 juni 2016 @ 17:20:
[...]
Ik zal het even doorgeven aan mijn partner. Maar goed ik heb wel ziektebesef en heb er altijd wat aan willen doen. Mijn hele leven is aangepast en ik ben stabiel en leef rustig en gezond. Ik heb een partner en kinderen. Nooit me zo gedragen als bij de moeder in TO's verhaal of wat ik lees in andere verhalen. Ken ook weinig bipolairen die zo doen.
Ik vind wel vaak dat bepaalde karakterdingen worden afgeschilderd als ziektesymptomen en dat is vaak helemaal niet zo.
Niet iedere manisch depressieve gedraagd zich zo. Juist heel veel niet. Een stemmingstoornis is geen persoonlijkheidstoornis. Dat het soms samengaat en je bepaald gedrag ziet is helaas zo maar vaak ook niet. Al denk ik als ik TO's verhaal lees wel dat dat het geval is.
Kutjanus gedrag is vaak niet per se aan deze ziekte gerelateerd.
Depressieve mensen ( of manisch maar daar heeft de omgeving dan vaak meer last van) hebben het zwaar en als er geen hulp is of zelfhulp door op tijd aan de bel te trekken, weten wat je kan doen, je medicatie te slikken, regelmaat en je te houden aan je signaleringsplan kan je daar mensen om je heen mee beschadigen, zij kunnen je niet helpen. En dat mag je die personen wel aanrekenen. Vind ik. Als iemand met die ziekte.
Maar niet jezelf TO. Heel goed dat je naar een psycholoog gaat.
het is niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar persoonlijk voor zou kiezen, Ik heb overigens wel heel erg veel respect voor de mensen die er wel voor kiezen en zich niet uit het veld laten slaan door een ziekte en of stoornis.
Mensen die psychisch iets mankeren zijn -meestal- niet altijd constant ziek. in mijn moeders geval kan ze ook vreselijk lief zijn, zorgzaam zijn en een goed luisterend oor hebben met goed advies!
Medicatie heeft mijn moeder niet, onder andere omdat ze geen hulp heeft en totaal geen ziekte inzicht.
Ook vind ik het inderdaad moeilijk om te onderscheiden wat nu een ziektebeeld is en wat een karakter eigenschap is.. dat vind ik wel een van de moeilijke dingen moet ik zeggen..
[...]
Ik zal het even doorgeven aan mijn partner. Maar goed ik heb wel ziektebesef en heb er altijd wat aan willen doen. Mijn hele leven is aangepast en ik ben stabiel en leef rustig en gezond. Ik heb een partner en kinderen. Nooit me zo gedragen als bij de moeder in TO's verhaal of wat ik lees in andere verhalen. Ken ook weinig bipolairen die zo doen.
Ik vind wel vaak dat bepaalde karakterdingen worden afgeschilderd als ziektesymptomen en dat is vaak helemaal niet zo.
Niet iedere manisch depressieve gedraagd zich zo. Juist heel veel niet. Een stemmingstoornis is geen persoonlijkheidstoornis. Dat het soms samengaat en je bepaald gedrag ziet is helaas zo maar vaak ook niet. Al denk ik als ik TO's verhaal lees wel dat dat het geval is.
Kutjanus gedrag is vaak niet per se aan deze ziekte gerelateerd.
Depressieve mensen ( of manisch maar daar heeft de omgeving dan vaak meer last van) hebben het zwaar en als er geen hulp is of zelfhulp door op tijd aan de bel te trekken, weten wat je kan doen, je medicatie te slikken, regelmaat en je te houden aan je signaleringsplan kan je daar mensen om je heen mee beschadigen, zij kunnen je niet helpen. En dat mag je die personen wel aanrekenen. Vind ik. Als iemand met die ziekte.
Maar niet jezelf TO. Heel goed dat je naar een psycholoog gaat.
het is niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar persoonlijk voor zou kiezen, Ik heb overigens wel heel erg veel respect voor de mensen die er wel voor kiezen en zich niet uit het veld laten slaan door een ziekte en of stoornis.
Mensen die psychisch iets mankeren zijn -meestal- niet altijd constant ziek. in mijn moeders geval kan ze ook vreselijk lief zijn, zorgzaam zijn en een goed luisterend oor hebben met goed advies!
Medicatie heeft mijn moeder niet, onder andere omdat ze geen hulp heeft en totaal geen ziekte inzicht.
Ook vind ik het inderdaad moeilijk om te onderscheiden wat nu een ziektebeeld is en wat een karakter eigenschap is.. dat vind ik wel een van de moeilijke dingen moet ik zeggen..
zaterdag 11 juni 2016 om 17:49
quote:Sapsorrow schreef op 11 juni 2016 @ 17:10:
[...]
Die wil ik wel beantwoorden, ik heb al een relatie met mijn vriend vanaf mijn 18e en toen wisten we allebei niet dat we beiden een stoornis hebben. Hij realiseert zich af en toe niet hoeveel werk het is, meestal wel. Maar ik ben zelf ook best veel werk he, ik heb chronisch ptss en hij zorgt ook voor mij. Ik kan soms ook veel werk zijn. Hij stimuleert me om goed te blijven eten en slapen, waar ik nogal slecht in ben. Maar de laatste tijd, was hij erg instabiel, hij komt nu weer een beetje op aarde, eindelijk. Ik hou het hoofd boven water doordat ik hulp heb gevraagd, en ook krijg nu.
Dat was wel even moeilijk want we kregen een hulpverlener die mijn vriend klakkeloos geloofde. Terwijl hij manisch was en alles net ff mooier maakte dan het was. En dat zorgde er ook voor dat die arts dacht dat hij adhd had, en gaf hem medicatie waar hij helaas van doordraaide, tijdelijk. Gelukkig is mijn vriend in normale toestand een geweldloos mens maar als hij erbij drinkt, wordt de grens tussen fictie en realiteit vager. Nu zijn we overgestapt naar een andere hulpverlener en daar moet alles nog worden opgestart. Helaas levert dat zes maanden vertraging op, terwijl het al niet goed ging.
Ik kan praten als Brugman en kan me soms ook zo opstellen dat ik hem niet erger. Als hij manisch is, kan hij sneller geergerd raken, over niks, en dat kost veel energie om dan weer een goeie sfeer te krijgen. Daarom hou ik dan even mijn mond. Maar als hij de realiteit uit het oog verliest, praat ik hem weer terug naar de realiteit. Maar dat is ook voor mij veel te zwaar, daarom heb ik nu het nummer van de crisisdienst, voor als het mis gaat zoals een paar maanden geleden. Ook voor mezelf, door uitputting ben ik depressief geworden en ik kan soms erg diep dippen. Dan is het fijn om een nummer te hebben wat je kunt bellen. Ze kijken dan aan de hand van de situatie of ze naar je toe komen of niet. Ik wil never nooit de politie hoeven bellen voor mijn partner, hij is geen crimineel namelijk. Hij hoort niet in de bak.
Daarom zeg ik ook tegen jou, regel iig dat je naar de crisisdienst kunt bellen, daarvoor moet je je aanmelden via je huisarts. Dan moet er wel een situatie zijn die uit de hand kan lopen, nou, daar komt je moeder wel voor in aanmerking hoor. Mijn vriend gaat, als het goed is, een zorgteam krijgen. Dat zijn meerdere hulpverleners die zich allemaal over zijn casus buigen, overleggen en met een advies komen. En een signaleringsplan, zodat we iets kunnen als hij manisch wordt. Dat is altijd lastig want het is geen exacte wetenschap.
Maar er zitten op dit forum meerdere mensen met een bipolaire stoornis. Ik weet wel wie het zijn maar ze moeten zelf willen reageren natuurlijk. Ik weet alleen wat het is om een partner te hebben die het heeft. Je mag me pben hoor, daarvoor moet je op het spreekballonnetje klikken onder mijn ava.
Het is wel heel erg knap van jullie beiden moet ik zeggen! wat zijn de reacties uit jullie omgeving?
Wat goed dat jullie van elkaar weten wat jullie nodig hebben en dit ook kunnen bieden aan elkaar. Het klinkt wel alsof jij een groot stuk meer beladen wordt met werk dan hij, ik neem aan dat jij ook goed op je grenzen past?
Ik ben niet echt negatief over psychologen maar af en toe verwacht ik wat meer van deze mensen, net zoals mijn moeder vind ik zon moeilijk geval dat psychologen zich zelfs laten misleiden. Mensen die hiervoor opgeleid zijn en mensen die dit gedrag zouden moeten herkennen. Ik voelde me in het verleden vaak alleen omdat de psychologen het niet inzagen en ik te zwak was om mezelf uit te drukken.
[...]
Die wil ik wel beantwoorden, ik heb al een relatie met mijn vriend vanaf mijn 18e en toen wisten we allebei niet dat we beiden een stoornis hebben. Hij realiseert zich af en toe niet hoeveel werk het is, meestal wel. Maar ik ben zelf ook best veel werk he, ik heb chronisch ptss en hij zorgt ook voor mij. Ik kan soms ook veel werk zijn. Hij stimuleert me om goed te blijven eten en slapen, waar ik nogal slecht in ben. Maar de laatste tijd, was hij erg instabiel, hij komt nu weer een beetje op aarde, eindelijk. Ik hou het hoofd boven water doordat ik hulp heb gevraagd, en ook krijg nu.
Dat was wel even moeilijk want we kregen een hulpverlener die mijn vriend klakkeloos geloofde. Terwijl hij manisch was en alles net ff mooier maakte dan het was. En dat zorgde er ook voor dat die arts dacht dat hij adhd had, en gaf hem medicatie waar hij helaas van doordraaide, tijdelijk. Gelukkig is mijn vriend in normale toestand een geweldloos mens maar als hij erbij drinkt, wordt de grens tussen fictie en realiteit vager. Nu zijn we overgestapt naar een andere hulpverlener en daar moet alles nog worden opgestart. Helaas levert dat zes maanden vertraging op, terwijl het al niet goed ging.
Ik kan praten als Brugman en kan me soms ook zo opstellen dat ik hem niet erger. Als hij manisch is, kan hij sneller geergerd raken, over niks, en dat kost veel energie om dan weer een goeie sfeer te krijgen. Daarom hou ik dan even mijn mond. Maar als hij de realiteit uit het oog verliest, praat ik hem weer terug naar de realiteit. Maar dat is ook voor mij veel te zwaar, daarom heb ik nu het nummer van de crisisdienst, voor als het mis gaat zoals een paar maanden geleden. Ook voor mezelf, door uitputting ben ik depressief geworden en ik kan soms erg diep dippen. Dan is het fijn om een nummer te hebben wat je kunt bellen. Ze kijken dan aan de hand van de situatie of ze naar je toe komen of niet. Ik wil never nooit de politie hoeven bellen voor mijn partner, hij is geen crimineel namelijk. Hij hoort niet in de bak.
Daarom zeg ik ook tegen jou, regel iig dat je naar de crisisdienst kunt bellen, daarvoor moet je je aanmelden via je huisarts. Dan moet er wel een situatie zijn die uit de hand kan lopen, nou, daar komt je moeder wel voor in aanmerking hoor. Mijn vriend gaat, als het goed is, een zorgteam krijgen. Dat zijn meerdere hulpverleners die zich allemaal over zijn casus buigen, overleggen en met een advies komen. En een signaleringsplan, zodat we iets kunnen als hij manisch wordt. Dat is altijd lastig want het is geen exacte wetenschap.
Maar er zitten op dit forum meerdere mensen met een bipolaire stoornis. Ik weet wel wie het zijn maar ze moeten zelf willen reageren natuurlijk. Ik weet alleen wat het is om een partner te hebben die het heeft. Je mag me pben hoor, daarvoor moet je op het spreekballonnetje klikken onder mijn ava.
Het is wel heel erg knap van jullie beiden moet ik zeggen! wat zijn de reacties uit jullie omgeving?
Wat goed dat jullie van elkaar weten wat jullie nodig hebben en dit ook kunnen bieden aan elkaar. Het klinkt wel alsof jij een groot stuk meer beladen wordt met werk dan hij, ik neem aan dat jij ook goed op je grenzen past?
Ik ben niet echt negatief over psychologen maar af en toe verwacht ik wat meer van deze mensen, net zoals mijn moeder vind ik zon moeilijk geval dat psychologen zich zelfs laten misleiden. Mensen die hiervoor opgeleid zijn en mensen die dit gedrag zouden moeten herkennen. Ik voelde me in het verleden vaak alleen omdat de psychologen het niet inzagen en ik te zwak was om mezelf uit te drukken.
zaterdag 11 juni 2016 om 18:23
quote:Melissa0108 schreef op 11 juni 2016 @ 17:45:
[...]
het is niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar persoonlijk voor zou kiezen, Ik heb overigens wel heel erg veel respect voor de mensen die er wel voor kiezen en zich niet uit het veld laten slaan door een ziekte en of stoornis.
Mensen die psychisch iets mankeren zijn -meestal- niet altijd constant ziek. in mijn moeders geval kan ze ook vreselijk lief zijn, zorgzaam zijn en een goed luisterend oor hebben met goed advies!
Medicatie heeft mijn moeder niet, onder andere omdat ze geen hulp heeft en totaal geen ziekte inzicht.
Ook vind ik het inderdaad moeilijk om te onderscheiden wat nu een ziektebeeld is en wat een karakter eigenschap is.. dat vind ik wel een van de moeilijke dingen moet ik zeggen..
Ik heb er niet voor gekozen. Ik was al moeder voor ik zo erg ziek werd en uberhaupt wist wat er mis was. Pas met 36 een diagnose gehad.
Ik was al wel al in therapie want ze dachten een burnaoutachtig iets.
En weten dat je ziek bent maar er niets mee willen is een bewuste keuze van je moeder waar jij niks aan kan doen. Je hoeft het niet te kunnen onderscheiden maar ik wil wel dat je weet dat ziek zijn echt niet betekend dat jij als kind je alles moet aanleunen want ze is ziek.
In ieder geval heel veel sterkte en als je vragen hebt over deze aandoening zonder te erg gekleurde ervaringen mag je me PBen. Ik heb psycho educatie gevolgd en weet veel van de aandoening.
Ik vind het zo erg dat een kind zo opgezadeld word met zulke narigheid. Ik hoop echt dat therapie je in ieder geval kan leren hoe je er mee om moet gaan en je eigen grenzen leert beschermen. Voor nu en voor later.
[...]
het is niet verkeerd bedoeld hoor, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar persoonlijk voor zou kiezen, Ik heb overigens wel heel erg veel respect voor de mensen die er wel voor kiezen en zich niet uit het veld laten slaan door een ziekte en of stoornis.
Mensen die psychisch iets mankeren zijn -meestal- niet altijd constant ziek. in mijn moeders geval kan ze ook vreselijk lief zijn, zorgzaam zijn en een goed luisterend oor hebben met goed advies!
Medicatie heeft mijn moeder niet, onder andere omdat ze geen hulp heeft en totaal geen ziekte inzicht.
Ook vind ik het inderdaad moeilijk om te onderscheiden wat nu een ziektebeeld is en wat een karakter eigenschap is.. dat vind ik wel een van de moeilijke dingen moet ik zeggen..
Ik heb er niet voor gekozen. Ik was al moeder voor ik zo erg ziek werd en uberhaupt wist wat er mis was. Pas met 36 een diagnose gehad.
Ik was al wel al in therapie want ze dachten een burnaoutachtig iets.
En weten dat je ziek bent maar er niets mee willen is een bewuste keuze van je moeder waar jij niks aan kan doen. Je hoeft het niet te kunnen onderscheiden maar ik wil wel dat je weet dat ziek zijn echt niet betekend dat jij als kind je alles moet aanleunen want ze is ziek.
In ieder geval heel veel sterkte en als je vragen hebt over deze aandoening zonder te erg gekleurde ervaringen mag je me PBen. Ik heb psycho educatie gevolgd en weet veel van de aandoening.
Ik vind het zo erg dat een kind zo opgezadeld word met zulke narigheid. Ik hoop echt dat therapie je in ieder geval kan leren hoe je er mee om moet gaan en je eigen grenzen leert beschermen. Voor nu en voor later.
zaterdag 11 juni 2016 om 18:58
quote:Ik vind het zo erg dat een kind zo opgezadeld word met zulke narigheid. Ik hoop echt dat therapie je in ieder geval kan leren hoe je er mee om moet gaan en je eigen grenzen leert beschermen. Voor nu en voor later.
Nou idd, ik vind ook dat het veel te zwaar is. Jij bent dan stabiel maar als iemand echt supermanisch is, kunnen mensen denken dat ze alles beter weten, ook al gaat het over iets waar ze letterlijk niets over weten. En dan sta je gewoon te worstelen met iemand om de realiteit er weer bij te halen. Manisch kan overmoedig maken en sommige mensen krijgen dat naar andere mensen toe. Dus dan loop je zo op een agent af en beledigt hem, omdat je denkt dat je onoverwinnelijk bent, overdreven gezegd. Dat is dan wel geen kutgedrag in de zin dat iemand naar en vervelend tegen je doet maar je moet wel touwtrekken over wat klopt en wat niet klopt.
Ik weet niet hoe erg To's moeder manisch kan worden maar sommige mensen pakken hun auto en rijden ineens naar Zuid Spanje. Of gaan er ineens op uit, zonder te vertellen waarheen. Allemaal dingen waar ze zichzelf en anderen mee in gevaar kan brengen. En dat put zo uit, iemand steeds moeten overtuigen dat iets een heel onverstandig idee is bv. Kan iemand ontzettend lief zijn trouwens, hoeft helemaal geen ruzie te zijn. Maar je gaat natuurlijk wel ertegenin, je moet wel, want je wil niet achter ze aan hoeven rijden natuurlijk. Dat is gewoon een gevecht, ik vind van wel, met iemand waar je veel van houdt, dat is heel naar.
Ik kan er nu wel mee omgaan maar om dat met je eigen moeder te moeten doen, pff, je hoort op je moeder te kunnen leunen. Ik hoop dat ze op een dag in gaat zien dat stabilseren echt noodzakelijk is. Tot die tijd, ik zou er hulp bij gaan halen hoor, echt. En misschien proberen te zorgen dat ze niet zoveel stress heeft. Voor zover jij dat kunt voorkomen hoor. Stel dat ze een plan heeft wat veel energie gaat kosten, probeer haar te overtuigen dat ze teveel energie aan het besteden is. Moeilijk hoor, als dochter!
Nou idd, ik vind ook dat het veel te zwaar is. Jij bent dan stabiel maar als iemand echt supermanisch is, kunnen mensen denken dat ze alles beter weten, ook al gaat het over iets waar ze letterlijk niets over weten. En dan sta je gewoon te worstelen met iemand om de realiteit er weer bij te halen. Manisch kan overmoedig maken en sommige mensen krijgen dat naar andere mensen toe. Dus dan loop je zo op een agent af en beledigt hem, omdat je denkt dat je onoverwinnelijk bent, overdreven gezegd. Dat is dan wel geen kutgedrag in de zin dat iemand naar en vervelend tegen je doet maar je moet wel touwtrekken over wat klopt en wat niet klopt.
Ik weet niet hoe erg To's moeder manisch kan worden maar sommige mensen pakken hun auto en rijden ineens naar Zuid Spanje. Of gaan er ineens op uit, zonder te vertellen waarheen. Allemaal dingen waar ze zichzelf en anderen mee in gevaar kan brengen. En dat put zo uit, iemand steeds moeten overtuigen dat iets een heel onverstandig idee is bv. Kan iemand ontzettend lief zijn trouwens, hoeft helemaal geen ruzie te zijn. Maar je gaat natuurlijk wel ertegenin, je moet wel, want je wil niet achter ze aan hoeven rijden natuurlijk. Dat is gewoon een gevecht, ik vind van wel, met iemand waar je veel van houdt, dat is heel naar.
Ik kan er nu wel mee omgaan maar om dat met je eigen moeder te moeten doen, pff, je hoort op je moeder te kunnen leunen. Ik hoop dat ze op een dag in gaat zien dat stabilseren echt noodzakelijk is. Tot die tijd, ik zou er hulp bij gaan halen hoor, echt. En misschien proberen te zorgen dat ze niet zoveel stress heeft. Voor zover jij dat kunt voorkomen hoor. Stel dat ze een plan heeft wat veel energie gaat kosten, probeer haar te overtuigen dat ze teveel energie aan het besteden is. Moeilijk hoor, als dochter!
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
