Psyche
alle pijlers
De HSP-club
dinsdag 26 juli 2016 om 11:13
(Voor wie twijfelt: HSP = hoogsensitief persoon.)
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
dinsdag 26 juli 2016 om 17:32
Ik kan heel erg meeleven/meevoelen met anderen. Als het ware neem ik die emoties over, dat wil zeggen ze komen bij mij bijna net zo hard binnen als bij die andere persoon. Aangezien ik dat niet zo prettig vind, ben ik dat aan het veranderen.
Ik kan slecht tegen harde muziek of tv. Even is niet zo'n probleem, ik loop ook wel eens over de kermis. Maar ben blij als het thuis weer stil is. Tv gaat nooit hard.
Overprikkeld zijn er niet meer goed kunnen denken, herken ik ook.
Ik houd niet van mensenmassa's. Maar ik maak soms een uitzondering als ik ergens graag naar toe wil. Dan ontprikkel ik thuis weer.
Ik kan er niet tegen als mijn planning anders loopt en als er dingen veranderen.
Verwijten komen hard binnen en die blijven ook zo fijn hangen.
Ik heb de leerstoornis NLD.
Ik kan slecht tegen harde muziek of tv. Even is niet zo'n probleem, ik loop ook wel eens over de kermis. Maar ben blij als het thuis weer stil is. Tv gaat nooit hard.
Overprikkeld zijn er niet meer goed kunnen denken, herken ik ook.
Ik houd niet van mensenmassa's. Maar ik maak soms een uitzondering als ik ergens graag naar toe wil. Dan ontprikkel ik thuis weer.
Ik kan er niet tegen als mijn planning anders loopt en als er dingen veranderen.
Verwijten komen hard binnen en die blijven ook zo fijn hangen.
Ik heb de leerstoornis NLD.
dinsdag 26 juli 2016 om 18:55
quote:moonpoppy schreef op 26 juli 2016 @ 17:28:
[...]
Volgens mij zijn mensen met autisme ( ik heb asperger) HSP in de overtreffende trap.
Ik herken er ook veel in,vind het ook altijd fijn om erover te lezen,ook al noem ik mezelf geen HSP.Zo had ik het nog niet bekeken, er kan wel iets van kloppen. Er zijn in ieder geval wat raakvlakken, vooral op het vlak van prikkelverwerking.
[...]
Volgens mij zijn mensen met autisme ( ik heb asperger) HSP in de overtreffende trap.
Ik herken er ook veel in,vind het ook altijd fijn om erover te lezen,ook al noem ik mezelf geen HSP.Zo had ik het nog niet bekeken, er kan wel iets van kloppen. Er zijn in ieder geval wat raakvlakken, vooral op het vlak van prikkelverwerking.
dinsdag 26 juli 2016 om 19:01
quote:KoffieVerkeerd23 schreef op 26 juli 2016 @ 16:16:
Ik ben het boek "Hoogsensitiviteit als kracht" aan het lezen van Caroline de Bont. Staan veel goeie tips in om je beter te focussen en je energie beter te verdelen. Er staan ook veel voorbeeldverhalen in en is vooral (zoals de titel al doet vermoeden ) gericht op hoe je deze eigenschappen als kracht kunt inzetten in plaat van dat je er last van hebt.
Bij mij helpt het ook om goed naar m'n werk en privé agenda te kijken en als het een drukke week is geweest bewust een oplaaddag te plannen.Kan dit ook Carolina Bont zijn? Ik heb gezocht naar dit boek maar ik vind er enkel eentje van Carolina Bont.
Ik ben het boek "Hoogsensitiviteit als kracht" aan het lezen van Caroline de Bont. Staan veel goeie tips in om je beter te focussen en je energie beter te verdelen. Er staan ook veel voorbeeldverhalen in en is vooral (zoals de titel al doet vermoeden ) gericht op hoe je deze eigenschappen als kracht kunt inzetten in plaat van dat je er last van hebt.
Bij mij helpt het ook om goed naar m'n werk en privé agenda te kijken en als het een drukke week is geweest bewust een oplaaddag te plannen.Kan dit ook Carolina Bont zijn? Ik heb gezocht naar dit boek maar ik vind er enkel eentje van Carolina Bont.
woensdag 27 juli 2016 om 07:40
Interessant topic. Ik weet van mijzelf eigenlijk nooit zo goed waar ik bij hoor, of ik een HSP'er of misschien wel een Asperger ben.
Al vanaf het begin van mijn studententijd ben ik graag alleen, maar ook weer geen kluizenaar. Uiteindelijk heb ik wel mensen om mij heen en sociale activiteiten nodig om mij prettig te voelen. Maar als ik op sta, en ik kan die dag volledig doen wat ik zelf wil, zonder mensen om mij heen : dan voel ik mij enorm gelukkig.
Tijdens mijn studententijd heb ik héél wat dagen in de bibliotheek doorgebracht. Af en toe tussendoor even een filmpje kijken, lunchen in het restaurant, een sigaretje roken en weer door studeren. Héérlijk die dagen in mijn eentje. Ik zocht ook altijd de momenten om te lunchen uit als het rustig was in het restaurant en vond het heerlijk om pas ruim na etenstijd naar huis te gaan : liefst als het rustig was op straat en als het donker is.
Pauze op mijn werk (gezamenlijk met collega's) moet ik mij altijd even voor opladen. Toch zou ik ook niet zonder pauze kunnen, want van de hele dag alleen op een kamer zitten, word ik gek. Aan de andere kant : toen ik nog bij de AH werkte vond ik mijn pauzes heerlijk, maar dat kwam omdat ik er toen ook zo lang werkte, dat ik mijn collega's heel goed kende. Is het dus nou introvert gedrag of gewoon onzeker gedrag? Ik ben niet graag omringd met mensen die ik niet (goed) ken, want daar voel ik geen band mee en mij niet bij op mijn gemak. Voel altijd een soort intrinsieke druk om een goede indruk achter te laten.
Over twee weken ga ik met vriendinnen op vakantie, waar we ook veel uit zullen gaan. Dat vind ik dan wel weer leuk. Aan de ene kant houd ik van rust aan mijn hoofd. Ben ook wel een (dag) dromer en zeer gevoelig voor geur, omgeving. Aan de andere kant vind ik sociale evenementen (met mijn eigen vrienden / familie) ook weer erg leuk. Als de sociale evenementen met onbekenden zijn ( recruitment activiteit, netwerkborrel) zie ik er juist weer erg tegenop, omdat daar veel ''vreemden'' zijn, waar ik mij ongemakkelijk bij voel. Als ik er echter eenmaal aanwezig ben, gaat het wel weer.
Al vanaf het begin van mijn studententijd ben ik graag alleen, maar ook weer geen kluizenaar. Uiteindelijk heb ik wel mensen om mij heen en sociale activiteiten nodig om mij prettig te voelen. Maar als ik op sta, en ik kan die dag volledig doen wat ik zelf wil, zonder mensen om mij heen : dan voel ik mij enorm gelukkig.
Tijdens mijn studententijd heb ik héél wat dagen in de bibliotheek doorgebracht. Af en toe tussendoor even een filmpje kijken, lunchen in het restaurant, een sigaretje roken en weer door studeren. Héérlijk die dagen in mijn eentje. Ik zocht ook altijd de momenten om te lunchen uit als het rustig was in het restaurant en vond het heerlijk om pas ruim na etenstijd naar huis te gaan : liefst als het rustig was op straat en als het donker is.
Pauze op mijn werk (gezamenlijk met collega's) moet ik mij altijd even voor opladen. Toch zou ik ook niet zonder pauze kunnen, want van de hele dag alleen op een kamer zitten, word ik gek. Aan de andere kant : toen ik nog bij de AH werkte vond ik mijn pauzes heerlijk, maar dat kwam omdat ik er toen ook zo lang werkte, dat ik mijn collega's heel goed kende. Is het dus nou introvert gedrag of gewoon onzeker gedrag? Ik ben niet graag omringd met mensen die ik niet (goed) ken, want daar voel ik geen band mee en mij niet bij op mijn gemak. Voel altijd een soort intrinsieke druk om een goede indruk achter te laten.
Over twee weken ga ik met vriendinnen op vakantie, waar we ook veel uit zullen gaan. Dat vind ik dan wel weer leuk. Aan de ene kant houd ik van rust aan mijn hoofd. Ben ook wel een (dag) dromer en zeer gevoelig voor geur, omgeving. Aan de andere kant vind ik sociale evenementen (met mijn eigen vrienden / familie) ook weer erg leuk. Als de sociale evenementen met onbekenden zijn ( recruitment activiteit, netwerkborrel) zie ik er juist weer erg tegenop, omdat daar veel ''vreemden'' zijn, waar ik mij ongemakkelijk bij voel. Als ik er echter eenmaal aanwezig ben, gaat het wel weer.
woensdag 27 juli 2016 om 08:32
woensdag 27 juli 2016 om 08:33
De Toekomst, ik herken het feit dat je je moet opladen voor een pauze met collega's, terwijl dat voor velen net een moment van opladen is. Daarnaast lijk je me erg onzeker in het bijzijn van mensen die je niet goed kent. Zowel ASS als HSP zijn zeer breed, lees er eens wat over, overloop of er voor jou veel herkenningspunten zijn.
Een etiket is echt niet nodig, maar ik begrijp wel dat je een verklaring zoekt.
Een etiket is echt niet nodig, maar ik begrijp wel dat je een verklaring zoekt.
woensdag 27 juli 2016 om 12:55
quote:DeToekomst schreef op 27 juli 2016 @ 07:40:
Interessant topic. Ik weet van mijzelf eigenlijk nooit zo goed waar ik bij hoor, of ik een HSP'er of misschien wel een Asperger ben.
Al vanaf het begin van mijn studententijd ben ik graag alleen, maar ook weer geen kluizenaar. Uiteindelijk heb ik wel mensen om mij heen en sociale activiteiten nodig om mij prettig te voelen. Maar als ik op sta, en ik kan die dag volledig doen wat ik zelf wil, zonder mensen om mij heen : dan voel ik mij enorm gelukkig.
Tijdens mijn studententijd heb ik héél wat dagen in de bibliotheek doorgebracht. Af en toe tussendoor even een filmpje kijken, lunchen in het restaurant, een sigaretje roken en weer door studeren. Héérlijk die dagen in mijn eentje. Ik zocht ook altijd de momenten om te lunchen uit als het rustig was in het restaurant en vond het heerlijk om pas ruim na etenstijd naar huis te gaan : liefst als het rustig was op straat en als het donker is.
Pauze op mijn werk (gezamenlijk met collega's) moet ik mij altijd even voor opladen. Toch zou ik ook niet zonder pauze kunnen, want van de hele dag alleen op een kamer zitten, word ik gek. Aan de andere kant : toen ik nog bij de AH werkte vond ik mijn pauzes heerlijk, maar dat kwam omdat ik er toen ook zo lang werkte, dat ik mijn collega's heel goed kende. Is het dus nou introvert gedrag of gewoon onzeker gedrag? Ik ben niet graag omringd met mensen die ik niet (goed) ken, want daar voel ik geen band mee en mij niet bij op mijn gemak. Voel altijd een soort intrinsieke druk om een goede indruk achter te laten.
Over twee weken ga ik met vriendinnen op vakantie, waar we ook veel uit zullen gaan. Dat vind ik dan wel weer leuk. Aan de ene kant houd ik van rust aan mijn hoofd. Ben ook wel een (dag) dromer en zeer gevoelig voor geur, omgeving. Aan de andere kant vind ik sociale evenementen (met mijn eigen vrienden / familie) ook weer erg leuk. Als de sociale evenementen met onbekenden zijn ( recruitment activiteit, netwerkborrel) zie ik er juist weer erg tegenop, omdat daar veel ''vreemden'' zijn, waar ik mij ongemakkelijk bij voel. Als ik er echter eenmaal aanwezig ben, gaat het wel weer.Ik vind je gewoon introvert klinken hoor,als je asperger hebt loop je tegen heel veel dingen aan,gebrek aan overzicht bijvoorbeeld,gewone situaties echt niet begrijpen,dat lees ik bij jou niet.Niks mis met introverte mensen,ik hou ervan.
Interessant topic. Ik weet van mijzelf eigenlijk nooit zo goed waar ik bij hoor, of ik een HSP'er of misschien wel een Asperger ben.
Al vanaf het begin van mijn studententijd ben ik graag alleen, maar ook weer geen kluizenaar. Uiteindelijk heb ik wel mensen om mij heen en sociale activiteiten nodig om mij prettig te voelen. Maar als ik op sta, en ik kan die dag volledig doen wat ik zelf wil, zonder mensen om mij heen : dan voel ik mij enorm gelukkig.
Tijdens mijn studententijd heb ik héél wat dagen in de bibliotheek doorgebracht. Af en toe tussendoor even een filmpje kijken, lunchen in het restaurant, een sigaretje roken en weer door studeren. Héérlijk die dagen in mijn eentje. Ik zocht ook altijd de momenten om te lunchen uit als het rustig was in het restaurant en vond het heerlijk om pas ruim na etenstijd naar huis te gaan : liefst als het rustig was op straat en als het donker is.
Pauze op mijn werk (gezamenlijk met collega's) moet ik mij altijd even voor opladen. Toch zou ik ook niet zonder pauze kunnen, want van de hele dag alleen op een kamer zitten, word ik gek. Aan de andere kant : toen ik nog bij de AH werkte vond ik mijn pauzes heerlijk, maar dat kwam omdat ik er toen ook zo lang werkte, dat ik mijn collega's heel goed kende. Is het dus nou introvert gedrag of gewoon onzeker gedrag? Ik ben niet graag omringd met mensen die ik niet (goed) ken, want daar voel ik geen band mee en mij niet bij op mijn gemak. Voel altijd een soort intrinsieke druk om een goede indruk achter te laten.
Over twee weken ga ik met vriendinnen op vakantie, waar we ook veel uit zullen gaan. Dat vind ik dan wel weer leuk. Aan de ene kant houd ik van rust aan mijn hoofd. Ben ook wel een (dag) dromer en zeer gevoelig voor geur, omgeving. Aan de andere kant vind ik sociale evenementen (met mijn eigen vrienden / familie) ook weer erg leuk. Als de sociale evenementen met onbekenden zijn ( recruitment activiteit, netwerkborrel) zie ik er juist weer erg tegenop, omdat daar veel ''vreemden'' zijn, waar ik mij ongemakkelijk bij voel. Als ik er echter eenmaal aanwezig ben, gaat het wel weer.Ik vind je gewoon introvert klinken hoor,als je asperger hebt loop je tegen heel veel dingen aan,gebrek aan overzicht bijvoorbeeld,gewone situaties echt niet begrijpen,dat lees ik bij jou niet.Niks mis met introverte mensen,ik hou ervan.
donderdag 28 juli 2016 om 10:18
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Maar goed, voor mezelf heb ik nu vastgesteld dat ik volgende punten écht moet blijven volgen:
- Eén activiteit per dag plannen.
- Regelmatig een rustdag inlassen.
- Mijn energie verdelen. Niet meteen opgaan in de massa, maar mezelf af en toe afremmen om hopelijk meer energie te behouden voor daarna.
- Geen klankbord meer zijn. (Dat wordt de moeilijkste.)
- De filmpjes op YouTube kijken die Violett me aanraadde. (Doe ik vandaag.)
Maar goed, voor mezelf heb ik nu vastgesteld dat ik volgende punten écht moet blijven volgen:
- Eén activiteit per dag plannen.
- Regelmatig een rustdag inlassen.
- Mijn energie verdelen. Niet meteen opgaan in de massa, maar mezelf af en toe afremmen om hopelijk meer energie te behouden voor daarna.
- Geen klankbord meer zijn. (Dat wordt de moeilijkste.)
- De filmpjes op YouTube kijken die Violett me aanraadde. (Doe ik vandaag.)
donderdag 28 juli 2016 om 10:23
quote:Carlota schreef op 28 juli 2016 @ 10:18:
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Maar goed, voor mezelf heb ik nu vastgesteld dat ik volgende punten écht moet blijven volgen:
- Eén activiteit per dag plannen.
- Regelmatig een rustdag inlassen.
- Mijn energie verdelen. Niet meteen opgaan in de massa, maar mezelf af en toe afremmen om hopelijk meer energie te behouden voor daarna.
- Geen klankbord meer zijn. (Dat wordt de moeilijkste.)
- De filmpjes op YouTube kijken die Violett me aanraadde. (Doe ik vandaag.)Succes ermee Carlota.
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Maar goed, voor mezelf heb ik nu vastgesteld dat ik volgende punten écht moet blijven volgen:
- Eén activiteit per dag plannen.
- Regelmatig een rustdag inlassen.
- Mijn energie verdelen. Niet meteen opgaan in de massa, maar mezelf af en toe afremmen om hopelijk meer energie te behouden voor daarna.
- Geen klankbord meer zijn. (Dat wordt de moeilijkste.)
- De filmpjes op YouTube kijken die Violett me aanraadde. (Doe ik vandaag.)Succes ermee Carlota.
donderdag 28 juli 2016 om 12:02
quote:Carlota schreef op 28 juli 2016 @ 10:18:
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Ik vind dat je het goed hebt gedaan, en netjes en rustig bent ingegaan op de (al dan niet negatieve) reacties.
Ik lees hier al heel wat jaren mee, en weet zodoende wel hoe er vaak wordt gereageerd op de term 'HSP'.
Zelf heb ik asperger (term wordt nu niet meer gebruikt, maar toen ik de diagnose kreeg nog wel. Nu is het allemaal ASS), en ik zie veel overeenkomsten met HSP.
Ik denk dat de punten (om te volgen) die je noemt heel goed zijn.
Succes ermee.
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Ik vind dat je het goed hebt gedaan, en netjes en rustig bent ingegaan op de (al dan niet negatieve) reacties.
Ik lees hier al heel wat jaren mee, en weet zodoende wel hoe er vaak wordt gereageerd op de term 'HSP'.
Zelf heb ik asperger (term wordt nu niet meer gebruikt, maar toen ik de diagnose kreeg nog wel. Nu is het allemaal ASS), en ik zie veel overeenkomsten met HSP.
Ik denk dat de punten (om te volgen) die je noemt heel goed zijn.
Succes ermee.
donderdag 28 juli 2016 om 12:11
quote:Carlota schreef op 28 juli 2016 @ 10:18:
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Maar goed, voor mezelf heb ik nu vastgesteld dat ik volgende punten écht moet blijven volgen:
- Eén activiteit per dag plannen.
- Regelmatig een rustdag inlassen.
- Mijn energie verdelen. Niet meteen opgaan in de massa, maar mezelf af en toe afremmen om hopelijk meer energie te behouden voor daarna.
- Geen klankbord meer zijn. (Dat wordt de moeilijkste.)
- De filmpjes op YouTube kijken die Violett me aanraadde. (Doe ik vandaag.)Succes! E je hebt het goed gedaan
Ik wil graag de mensen die hier hun verhaal hebben verteld en tips hebben gegeven alvast bedanken. Het was niet eenvoudig om dit topic te openen, ik wist op voorhand dat er negatieve reacties zouden komen.
Maar goed, voor mezelf heb ik nu vastgesteld dat ik volgende punten écht moet blijven volgen:
- Eén activiteit per dag plannen.
- Regelmatig een rustdag inlassen.
- Mijn energie verdelen. Niet meteen opgaan in de massa, maar mezelf af en toe afremmen om hopelijk meer energie te behouden voor daarna.
- Geen klankbord meer zijn. (Dat wordt de moeilijkste.)
- De filmpjes op YouTube kijken die Violett me aanraadde. (Doe ik vandaag.)Succes! E je hebt het goed gedaan
donderdag 28 juli 2016 om 18:57
quote:vivajaline schreef op 26 juli 2016 @ 11:16:
ik herken het wel maar heb mn buik zo meer dan vol van het hokje hsp en mensen die zichzelf hsp noemen
of nog erger zeggen dat ze hsp hebben....Dat! Ik voel mezelf ook vaak genoeg een tamelijk gevoelig persoon, o.a. voor drukte en veel lawaai, mensen die in mijn bijzijn ruzie maken, e.d. maar -vetgemaakte zin in je citaat-.
Ook zou ik mezelf niet in zo'n irritant zweverig hokje willen duwen.
ik herken het wel maar heb mn buik zo meer dan vol van het hokje hsp en mensen die zichzelf hsp noemen
of nog erger zeggen dat ze hsp hebben....Dat! Ik voel mezelf ook vaak genoeg een tamelijk gevoelig persoon, o.a. voor drukte en veel lawaai, mensen die in mijn bijzijn ruzie maken, e.d. maar -vetgemaakte zin in je citaat-.
Ook zou ik mezelf niet in zo'n irritant zweverig hokje willen duwen.
donderdag 28 juli 2016 om 19:40
Ik herken ook wel een aantal dingen, vind het ook lastig om ernaar te leven. Juist omdat ik vaak de enige in het gezelschap ben die last heeft van dingen. Mijn neiging is om het te negeren om zo niet buiten de groep te vallen. Het voelt voor mij al snel als aanstellen.
Voorbeelden bij mij zijn bijvoorbeeld hoofdpijn krijgen bij te sterke parfums / geuren. Ik doe vaak douchegels die ik krijg weg omdat de geur te sterk is en voor mij niet aangenaam is. Dat zeg ik dan weer liever niet omdat ik bang ben om als zeur over te komen.
Of hoofdpijn krijgen / snel vermoeid zijn bij hele drukke rommelige winkels. Vooral de winkels die heel erg vol met onoverzichtelijke zooi staan. Het liefste zou ik zo'n winkel helemaal niet in gaan maar doe het soms toch omdat ik liever niets erover zeg tegen degene met wie ik winkel. Ik heb helaas altijd spijt als ik toch naar binnen ben gaan, ik voel me gewoon echt gesloopt als ik er weer uitloop.
Andere voorbeelden zijn ongezond voedsel waar ik sneller last van heb dan anderen, harde geluiden en stoffen die erg ruw aanvoelen. Ik voel me trouwens ook vaak beroerd wanneer ik dichtbij iemand die ziek (als in heel erg ongezond) heb gezeten.
Ik heb geen behoefte aan een verklaring waarom ik op bovenstaande gevoeliger reageer dan anderen maar lees wel graag hoe anderen ermee omgaan. Ik probeer de laatste tijd zo eerlijk mogelijk te zijn naar mezelf en mijn omgeving en soms is dat prettig voor beiden maar soms zorgt het ook voor opgetrokken wenkbrauwen. Ik blijf het lastig vinden.
Als ik jou zo hoor heb je een vrij drukke planning en heb je veel drukte om je heen. Dat zou ik geloof ik al niet trekken. Ik plan maar 1 activiteit per week en dat lukt aardig. Soms komen daar spontaan activiteiten bij maar alleen als ik daar zin en tijd in heb.
Voorbeelden bij mij zijn bijvoorbeeld hoofdpijn krijgen bij te sterke parfums / geuren. Ik doe vaak douchegels die ik krijg weg omdat de geur te sterk is en voor mij niet aangenaam is. Dat zeg ik dan weer liever niet omdat ik bang ben om als zeur over te komen.
Of hoofdpijn krijgen / snel vermoeid zijn bij hele drukke rommelige winkels. Vooral de winkels die heel erg vol met onoverzichtelijke zooi staan. Het liefste zou ik zo'n winkel helemaal niet in gaan maar doe het soms toch omdat ik liever niets erover zeg tegen degene met wie ik winkel. Ik heb helaas altijd spijt als ik toch naar binnen ben gaan, ik voel me gewoon echt gesloopt als ik er weer uitloop.
Andere voorbeelden zijn ongezond voedsel waar ik sneller last van heb dan anderen, harde geluiden en stoffen die erg ruw aanvoelen. Ik voel me trouwens ook vaak beroerd wanneer ik dichtbij iemand die ziek (als in heel erg ongezond) heb gezeten.
Ik heb geen behoefte aan een verklaring waarom ik op bovenstaande gevoeliger reageer dan anderen maar lees wel graag hoe anderen ermee omgaan. Ik probeer de laatste tijd zo eerlijk mogelijk te zijn naar mezelf en mijn omgeving en soms is dat prettig voor beiden maar soms zorgt het ook voor opgetrokken wenkbrauwen. Ik blijf het lastig vinden.
Als ik jou zo hoor heb je een vrij drukke planning en heb je veel drukte om je heen. Dat zou ik geloof ik al niet trekken. Ik plan maar 1 activiteit per week en dat lukt aardig. Soms komen daar spontaan activiteiten bij maar alleen als ik daar zin en tijd in heb.
Doubt kills more dreams than failure ever will
donderdag 28 juli 2016 om 19:49
quote:eend1993 schreef op 28 juli 2016 @ 18:57:
[...]
Dat! Ik voel mezelf ook vaak genoeg een tamelijk gevoelig persoon, o.a. voor drukte en veel lawaai, mensen die in mijn bijzijn ruzie maken, e.d. maar -vetgemaakte zin in je citaat-. Ook zou ik mezelf niet in zo'n irritant zweverig hokje willen duwen.
Prima als jij je niet goed voelt in dat hokje. Voor anderen kan het een opluchting zijn een "verklaring" te vinden.
Ieder zijn keuze.
[...]
Dat! Ik voel mezelf ook vaak genoeg een tamelijk gevoelig persoon, o.a. voor drukte en veel lawaai, mensen die in mijn bijzijn ruzie maken, e.d. maar -vetgemaakte zin in je citaat-.
Ook zou ik mezelf niet in zo'n irritant zweverig hokje willen duwen.Prima als jij je niet goed voelt in dat hokje. Voor anderen kan het een opluchting zijn een "verklaring" te vinden.
Ieder zijn keuze.
donderdag 28 juli 2016 om 19:59
VivaFleur, wat je vertelt over die geuren en rommelige winkels klinkt heel herkenbaar.
Ik weet niet of ik een drukke planning heb... Ik zou het alleen niet kunnen om enkel te gaan werken en daarbuiten één activiteit per week in te plannen. Ik geloof dat ik me eenzaam zou voelen. Ik ben nu eenmaal graag tussen mensen, ook al putten deze mij totaal uit.
Goed dat je eerlijk bent tegen de mensen rondom jou. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar vol begrip op reageert.
Wat zeg je dan juist?
Ik weet niet of ik een drukke planning heb... Ik zou het alleen niet kunnen om enkel te gaan werken en daarbuiten één activiteit per week in te plannen. Ik geloof dat ik me eenzaam zou voelen. Ik ben nu eenmaal graag tussen mensen, ook al putten deze mij totaal uit.
Goed dat je eerlijk bent tegen de mensen rondom jou. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar vol begrip op reageert.
Wat zeg je dan juist?
donderdag 28 juli 2016 om 20:10
Met hooggevoeligheid op zich is niets mis, zoals ik al zei ervaar ik het zelf ook, (maar ergens vraag ik me ook af wie het helemaal niet ervaart) maar waarom moet dat weer een naam hebben vraag ik me dan af? Mag iemand niet gewoon "zo" zijn (karaktereigenschap) zonder dat er een labeltje van wordt gemaakt? Moet het zo opgeblazen worden? Want zo ervaar ik dat hele HSP eigenlijk.
(Ik zeg niet dat iemand van jullie dit doet, maar als ik erover lees op internet in het algemeen wel.)
Maar ik heb na nog meer lezen begrepen dat men hier gewoon wil praten zonder deze discussie, dus ik zal er dan ook mijn mond over houden.
(Ik zeg niet dat iemand van jullie dit doet, maar als ik erover lees op internet in het algemeen wel.)
Maar ik heb na nog meer lezen begrepen dat men hier gewoon wil praten zonder deze discussie, dus ik zal er dan ook mijn mond over houden.
donderdag 28 juli 2016 om 20:37
quote:eend1993 schreef op 28 juli 2016 @ 20:10:
Met hooggevoeligheid op zich is niets mis, zoals ik al zei ervaar ik het zelf ook, (maar ergens vraag ik me ook af wie het helemaal niet ervaart) maar waarom moet dat weer een naam hebben vraag ik me dan af? Mag iemand niet gewoon "zo" zijn (karaktereigenschap) zonder dat er een labeltje van wordt gemaakt? Moet het zo opgeblazen worden? Want zo ervaar ik dat hele HSP eigenlijk.
(Ik zeg niet dat iemand van jullie dit doet, maar als ik erover lees op internet in het algemeen wel.)
Maar ik heb na nog meer lezen begrepen dat men hier gewoon wil praten zonder deze discussie, dus ik zal er dan ook mijn mond over houden.Ik snap je nu beter na deze uitleg. Op internet vind ik het ook zo opgeblazen idd, maar wanneer je mensen erover spreekt ineens niet meer. Ik zie het zelf ook als een karaktertrek en voor mij hoeft dat labeltje ook niet zo. Maar de herkenning vind ik wel fijn.
Met hooggevoeligheid op zich is niets mis, zoals ik al zei ervaar ik het zelf ook, (maar ergens vraag ik me ook af wie het helemaal niet ervaart) maar waarom moet dat weer een naam hebben vraag ik me dan af? Mag iemand niet gewoon "zo" zijn (karaktereigenschap) zonder dat er een labeltje van wordt gemaakt? Moet het zo opgeblazen worden? Want zo ervaar ik dat hele HSP eigenlijk.
(Ik zeg niet dat iemand van jullie dit doet, maar als ik erover lees op internet in het algemeen wel.)
Maar ik heb na nog meer lezen begrepen dat men hier gewoon wil praten zonder deze discussie, dus ik zal er dan ook mijn mond over houden.Ik snap je nu beter na deze uitleg. Op internet vind ik het ook zo opgeblazen idd, maar wanneer je mensen erover spreekt ineens niet meer. Ik zie het zelf ook als een karaktertrek en voor mij hoeft dat labeltje ook niet zo. Maar de herkenning vind ik wel fijn.
donderdag 28 juli 2016 om 20:42
Wordt jij dan niet humeurig als je oververmoeid bent? Dat heb ik namelijk wel en daarom trek ik me veel terug. Ik ben ook graag onder de mensen, hoe langer me dat lukt zonder humeurig te worden hoe fijner ik me voel. Het lukt me vaak alleen niet, vind dat dan zo'n teleurstelling dat ik de lat nu gewoon heel laag heb gelegd.
Wat ik tegen mensen zeg hangt een beetje van de situatie af. Meestal gaat er het erom dat ik niet naar de mac wil (want anders buikpijn) of niet op zaterdag de stad in (want anders halverwege hoofdpijn) etc. Ik vind het geloof ik heel moeilijk om mensen teleur te stellen en vind het vervelend van mezelf dat ik zo 'moeilijk' doe. Bij vrienden en familie die begrip tonen probeer ik vooral leuke alternatieven te bedenken.
Ik heb niet echt een goed antwoord voor mensen die er geen of weinig begrip voor hebben. Voel niet de behoefte om me te verdedigen en raak een beetje teleurgesteld in de ander. Als het echt moet, in werksituaties met collega's bijv, kan ik wel voor mezelf opkomen. Ik ben wel eens boos geworden omdat er bij het plannen van een uitje precies datgene werd gedaan wat ik niet zou trekken. Ik ga best wel eens over mijn grenzen als dat beter is voor het collectief maar als er echt geen enkele millimeter rekening wordt gehouden dan check ik uit.
Wat ik tegen mensen zeg hangt een beetje van de situatie af. Meestal gaat er het erom dat ik niet naar de mac wil (want anders buikpijn) of niet op zaterdag de stad in (want anders halverwege hoofdpijn) etc. Ik vind het geloof ik heel moeilijk om mensen teleur te stellen en vind het vervelend van mezelf dat ik zo 'moeilijk' doe. Bij vrienden en familie die begrip tonen probeer ik vooral leuke alternatieven te bedenken.
Ik heb niet echt een goed antwoord voor mensen die er geen of weinig begrip voor hebben. Voel niet de behoefte om me te verdedigen en raak een beetje teleurgesteld in de ander. Als het echt moet, in werksituaties met collega's bijv, kan ik wel voor mezelf opkomen. Ik ben wel eens boos geworden omdat er bij het plannen van een uitje precies datgene werd gedaan wat ik niet zou trekken. Ik ga best wel eens over mijn grenzen als dat beter is voor het collectief maar als er echt geen enkele millimeter rekening wordt gehouden dan check ik uit.
Doubt kills more dreams than failure ever will
donderdag 28 juli 2016 om 21:24
quote:duende12 schreef op 28 juli 2016 @ 20:37:
[...]
Ik snap je nu beter na deze uitleg. Op internet vind ik het ook zo opgeblazen idd, maar wanneer je mensen erover spreekt ineens niet meer. Ik zie het zelf ook als een karaktertrek en voor mij hoeft dat labeltje ook niet zo. Maar de herkenning vind ik wel fijn.Dan zijn we het met z'n allen eens.
[...]
Ik snap je nu beter na deze uitleg. Op internet vind ik het ook zo opgeblazen idd, maar wanneer je mensen erover spreekt ineens niet meer. Ik zie het zelf ook als een karaktertrek en voor mij hoeft dat labeltje ook niet zo. Maar de herkenning vind ik wel fijn.Dan zijn we het met z'n allen eens.
