Psyche
alle pijlers
De HSP-club
dinsdag 26 juli 2016 om 11:13
(Voor wie twijfelt: HSP = hoogsensitief persoon.)
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
Ik heb het weer gedaan. Dat van teveel hooi op mijn vork nemen.
Zondag was er een familiefeest aan de andere kant van het land omdat er daar een deel van de familie woont. Ik deed het voorstel om te rijden. Mijn ouders hadden al aangegeven dat ze graag eens mosselen zouden gaan eten in een specifiek restaurant. Ik deed het voorstel om die zondag na het feest samen te gaan eten. Mijn ouders hebben een best wel moeilijke relatie waarin de communicatie erg verwarrend is. Ik klaarde de boel weer voor hen op, want ze hadden beiden weer zoveel te vertellen. Ik ben een prima klankbord.
Het familiefeest zelf was erg gezellig, maar mijn familie is groot, waardoor ik na een drietal uren bekaf was. Wanneer ik me tussen groepen bevind lukt het me niet om te concentreren op één gesprek. Neen, ik volg ze allemaal. Ik houd ook in het oog wie er ongelukkig uitziet, ik vraag me af waarom, ik voel me verplicht eens te gaan polsen of ik iets kan doen, ik overloop de relaties tussen de mensen, waarom kijkt tante X nu zo boos naar tante Y, heb ik iets gemist, oh achter mij hoor ik een interessant gesprek, oei er praat iemand tegen me blijkbaar, pardon wat zei u?
En ik kan het me niet laten. Het is iets dat ik niet niet kan doen, het gebeurt automatisch.
Zondagavond was ik doodmoe. De gebruikelijke hoofdpijn was er ook. De gespannen kaken ook. Maar slapen lukte niet want ik moest de hele dag overlopen in mijn hoofd. Ontprikkelen als het ware.
Dan maar de herhaling van het journaal gekeken. Oh neen, ook niet clever. Schietpartijen, terreur, verdriet, het schiet allemaal pijlsnel naar mijn hart.
En maandag was ik ook nog moe. Ik had het geluk dat ik niet moest werken en dat ik een dagje alleen thuis was. Dat helpt me dan om weer op te laden.
Toen ik enkele jaren geleden per toeval een boek over hooggevoeligheid in mijn handen kreeg dacht ik: haha, wat vinden ze nu weer uit! Maar toen begon ik er in te lezen en het leek alsof de auteur mijn leven beschreef.
Inmiddels weet ik meestal wel hoe ik ermee moet omgaan. Ik heb ook een geweldige partner die er oog voor heeft en me wel eens wakker schudt nadat ik enthousiast plannen maak: "Carlota, twee activiteiten met vele prikkels op één dag, zou je dat wel doen?" En dan weet ik het weer.
Maar ik 'vergeet' het dus ook vaak. Ik ga zo op in wat ik voor andere mensen kan doen, en ik doe dat graag, maar ergens onderweg verlies ik mezelf weer. Zondag was weer zo een dag dat ik het vergat. Al had mijn partner me gewaarschuwd... (Ik moet vaker luisteren. )
Zijn er hier nog mensen die zichzelf in de karaktertrek (!) hooggevoeligheid herkennen?
Waar loop jij tegen aan?
Welke dingen doe je anders om jezelf te sparen?
Hoe gaat je partner er mee om?
Vertel maar!
donderdag 28 juli 2016 om 21:35
quote:VivaFleur schreef op 28 juli 2016 @ 20:42:
Wordt jij dan niet humeurig als je oververmoeid bent? Dat heb ik namelijk wel en daarom trek ik me veel terug. Ik ben ook graag onder de mensen, hoe langer me dat lukt zonder humeurig te worden hoe fijner ik me voel. Het lukt me vaak alleen niet, vind dat dan zo'n teleurstelling dat ik de lat nu gewoon heel laag heb gelegd.
Humeurig niet echt, gewoon erg stil. Mensen vinden het dan wel eens raar dat ik in het begin van de activiteit vol energie zat en praatte en op het einde er afwezig bijzit. Ik zeg dan gewoon dat ik moe ben. (Dat is dan ook zo.)
Anderen vinden mijn tegenstellingen wel eens vreemd denk ik. In een één-op-één contact kan ik een echte babbelkous zijn, maar in groep lukt het me gewoon niet, er is teveel dat me afleidt.
Energievretens, daar houd ik me sowieso bewust ver weg van, zelfs bij een één-op-één contact voel ik me na een half uur overreden door een bulldozer.
Wordt jij dan niet humeurig als je oververmoeid bent? Dat heb ik namelijk wel en daarom trek ik me veel terug. Ik ben ook graag onder de mensen, hoe langer me dat lukt zonder humeurig te worden hoe fijner ik me voel. Het lukt me vaak alleen niet, vind dat dan zo'n teleurstelling dat ik de lat nu gewoon heel laag heb gelegd.
Humeurig niet echt, gewoon erg stil. Mensen vinden het dan wel eens raar dat ik in het begin van de activiteit vol energie zat en praatte en op het einde er afwezig bijzit. Ik zeg dan gewoon dat ik moe ben. (Dat is dan ook zo.)
Anderen vinden mijn tegenstellingen wel eens vreemd denk ik. In een één-op-één contact kan ik een echte babbelkous zijn, maar in groep lukt het me gewoon niet, er is teveel dat me afleidt.
Energievretens, daar houd ik me sowieso bewust ver weg van, zelfs bij een één-op-één contact voel ik me na een half uur overreden door een bulldozer.
donderdag 28 juli 2016 om 21:37
quote:VivaFleur schreef op 28 juli 2016 @ 20:42:
Wordt jij dan niet humeurig als je oververmoeid bent? Dat heb ik namelijk wel en daarom trek ik me veel terug. Ik ben ook graag onder de mensen, hoe langer me dat lukt zonder humeurig te worden hoe fijner ik me voel. Het lukt me vaak alleen niet, vind dat dan zo'n teleurstelling dat ik de lat nu gewoon heel laag heb gelegd.
Wat ik tegen mensen zeg hangt een beetje van de situatie af. Meestal gaat er het erom dat ik niet naar de mac wil (want anders buikpijn) of niet op zaterdag de stad in (want anders halverwege hoofdpijn) etc. Ik vind het geloof ik heel moeilijk om mensen teleur te stellen en vind het vervelend van mezelf dat ik zo 'moeilijk' doe. Bij vrienden en familie die begrip tonen probeer ik vooral leuke alternatieven te bedenken.
Ik heb niet echt een goed antwoord voor mensen die er geen of weinig begrip voor hebben. Voel niet de behoefte om me te verdedigen en raak een beetje teleurgesteld in de ander. Als het echt moet, in werksituaties met collega's bijv, kan ik wel voor mezelf opkomen. Ik ben wel eens boos geworden omdat er bij het plannen van een uitje precies datgene werd gedaan wat ik niet zou trekken. Ik ga best wel eens over mijn grenzen als dat beter is voor het collectief maar als er echt geen enkele millimeter rekening wordt gehouden dan check ik uit.
Maar je hoeft toch niet uit te leggen waarom je de McDonald's niet in wil of op zaterdag de stad niet in wil? Zeg gewoon 'ik heb geen zin', klaar.
Ik herken ook wel veel in hsp, maar dat komt door de overlap met angststoornis/gevoelig voor depressies. Door de jaren heen weet ik wel hoe ik beter voor mezelf kan zorgen.
Kringverjaardagen met veel mensen doe ik bijvoorbeeld niet meer. Die putten me enorm uit. Bij feestjes of bijeenkomsten met veel mensen die ik niet (goed) ken, zorg ik dat ik altijd de mogelijkheid heb om in mijn eentje weer thuis te komen, zodat ik niet van een ander afhankelijk ben en op elk moment kan gaan. Onderweg in het openbaar vervoer heb ik altijd mijn mp3-speler mee met muziek waar ik rustig van word.
Wordt jij dan niet humeurig als je oververmoeid bent? Dat heb ik namelijk wel en daarom trek ik me veel terug. Ik ben ook graag onder de mensen, hoe langer me dat lukt zonder humeurig te worden hoe fijner ik me voel. Het lukt me vaak alleen niet, vind dat dan zo'n teleurstelling dat ik de lat nu gewoon heel laag heb gelegd.
Wat ik tegen mensen zeg hangt een beetje van de situatie af. Meestal gaat er het erom dat ik niet naar de mac wil (want anders buikpijn) of niet op zaterdag de stad in (want anders halverwege hoofdpijn) etc. Ik vind het geloof ik heel moeilijk om mensen teleur te stellen en vind het vervelend van mezelf dat ik zo 'moeilijk' doe. Bij vrienden en familie die begrip tonen probeer ik vooral leuke alternatieven te bedenken.
Ik heb niet echt een goed antwoord voor mensen die er geen of weinig begrip voor hebben. Voel niet de behoefte om me te verdedigen en raak een beetje teleurgesteld in de ander. Als het echt moet, in werksituaties met collega's bijv, kan ik wel voor mezelf opkomen. Ik ben wel eens boos geworden omdat er bij het plannen van een uitje precies datgene werd gedaan wat ik niet zou trekken. Ik ga best wel eens over mijn grenzen als dat beter is voor het collectief maar als er echt geen enkele millimeter rekening wordt gehouden dan check ik uit.
Maar je hoeft toch niet uit te leggen waarom je de McDonald's niet in wil of op zaterdag de stad niet in wil? Zeg gewoon 'ik heb geen zin', klaar.
Ik herken ook wel veel in hsp, maar dat komt door de overlap met angststoornis/gevoelig voor depressies. Door de jaren heen weet ik wel hoe ik beter voor mezelf kan zorgen.
Kringverjaardagen met veel mensen doe ik bijvoorbeeld niet meer. Die putten me enorm uit. Bij feestjes of bijeenkomsten met veel mensen die ik niet (goed) ken, zorg ik dat ik altijd de mogelijkheid heb om in mijn eentje weer thuis te komen, zodat ik niet van een ander afhankelijk ben en op elk moment kan gaan. Onderweg in het openbaar vervoer heb ik altijd mijn mp3-speler mee met muziek waar ik rustig van word.
vrijdag 29 juli 2016 om 08:06
Ik ervaar het zelf wel als lastig omdat je zo snel een stempel drukt op uitjes. Als ik bv een weekendje weg ga met een vriendin dan ben ik altijd de Sjaak Afhaak die het op een gegeven moment niet meer trekt. Ik voel me dan altijd zo'n aansteller
Het boek van Carolina Bont vind ik daarom wel heel fijn, hierin staan veel oefeningen om je beter te beschermen tegen prikkels en de focus is vooral op de mooie kanten van je sensitiviteit.
Ik leer ook milder naar mezelf te zijn, ik ben geen aansteller en het is wat het is.
Ik heb weleens aan vriendinnen gevraagd of ze het nou niet bloedirritant vinden dat ik dan weer ergens moet gaan zitten om bij te trekken of eerder weg wil maar ze geven allemaal aan dat ze dat geen enkel probleem vinden omdat ik verder zo lief en gezellig ben . Daar vertrouw ik dan maar op.
Ik denk verder dat het stukje herkenning gewoon fijn is en wat voor label daar ook opplakt boeit eigenlijk niet zo. Meer het gevoel "hé, er zijn meer gekken zoals ik :-p"
Het boek van Carolina Bont vind ik daarom wel heel fijn, hierin staan veel oefeningen om je beter te beschermen tegen prikkels en de focus is vooral op de mooie kanten van je sensitiviteit.
Ik leer ook milder naar mezelf te zijn, ik ben geen aansteller en het is wat het is.
Ik heb weleens aan vriendinnen gevraagd of ze het nou niet bloedirritant vinden dat ik dan weer ergens moet gaan zitten om bij te trekken of eerder weg wil maar ze geven allemaal aan dat ze dat geen enkel probleem vinden omdat ik verder zo lief en gezellig ben . Daar vertrouw ik dan maar op.
Ik denk verder dat het stukje herkenning gewoon fijn is en wat voor label daar ook opplakt boeit eigenlijk niet zo. Meer het gevoel "hé, er zijn meer gekken zoals ik :-p"
vrijdag 29 juli 2016 om 08:22
vrijdag 29 juli 2016 om 08:25
Ik ben op bladzij 2. Moet ik nog verder lezen of is dit weer het eindeloze gezeik dat hsp niet bestaat door mensen die er nog geen twee regels over gelezen hebben?
Of mogen we nu eindelijk eens een topic hebben om idee?n uit te wiisselen over het omgaan met al die input de hele dag, over grenzen stellen zonder zorgen, over leven met een partner die altijd in is voor nòg meer activiteiten, enz.?
Indien dat laatste, dan lees ik graag verder. Indien dat eerste, geef mijn portie dan maar aan Fikkie.
Of mogen we nu eindelijk eens een topic hebben om idee?n uit te wiisselen over het omgaan met al die input de hele dag, over grenzen stellen zonder zorgen, over leven met een partner die altijd in is voor nòg meer activiteiten, enz.?
Indien dat laatste, dan lees ik graag verder. Indien dat eerste, geef mijn portie dan maar aan Fikkie.
vrijdag 29 juli 2016 om 18:14
quote:mariposita schreef op 28 juli 2016 @ 21:37:
[...]
Maar je hoeft toch niet uit te leggen waarom je de McDonald's niet in wil of op zaterdag de stad niet in wil? Zeg gewoon 'ik heb geen zin', klaar.
Nee hoeft niet, doe ik ook niet altijd. Hangt er vanaf wie het is. Bij mensen die dichterbij staan leg ik het wel graag uit anders zou het gaan voelen als een afstand tussen mij en de ander. Het is nu eenmaal een stukje van mij en als mensen mij leren kennen hoort dit er ook bij. Bij kennissen doe ik dat inderdaad niet, dan boeit het niet zo wat ze vinden en hoeven ze er wat mij betreft ook niets mee.
Ik vind 'ik heb geen zin' als enige reactie ook wel erg afstandelijk en bot klinken trouwens.
Verjaardagen mijd ik ook trouwens. In ieder geval max 1 per maand. Vind het vervelend wanneer mijn gehele sociale leven in het weekend bepaald wordt door alle verjaardagen die ik zou moeten aflopen. En die ene keer per maand probeer ik vroeg te gaan, zodat ik de jarige zelf nog kan spreken en op tijd weg kan voordat het me te druk wordt.
[...]
Maar je hoeft toch niet uit te leggen waarom je de McDonald's niet in wil of op zaterdag de stad niet in wil? Zeg gewoon 'ik heb geen zin', klaar.
Nee hoeft niet, doe ik ook niet altijd. Hangt er vanaf wie het is. Bij mensen die dichterbij staan leg ik het wel graag uit anders zou het gaan voelen als een afstand tussen mij en de ander. Het is nu eenmaal een stukje van mij en als mensen mij leren kennen hoort dit er ook bij. Bij kennissen doe ik dat inderdaad niet, dan boeit het niet zo wat ze vinden en hoeven ze er wat mij betreft ook niets mee.
Ik vind 'ik heb geen zin' als enige reactie ook wel erg afstandelijk en bot klinken trouwens.
Verjaardagen mijd ik ook trouwens. In ieder geval max 1 per maand. Vind het vervelend wanneer mijn gehele sociale leven in het weekend bepaald wordt door alle verjaardagen die ik zou moeten aflopen. En die ene keer per maand probeer ik vroeg te gaan, zodat ik de jarige zelf nog kan spreken en op tijd weg kan voordat het me te druk wordt.
Doubt kills more dreams than failure ever will
vrijdag 29 juli 2016 om 18:24
quote:Carlota schreef op 28 juli 2016 @ 21:35:
[...] Humeurig niet echt, gewoon erg stil. Mensen vinden het dan wel eens raar dat ik in het begin van de activiteit vol energie zat en praatte en op het einde er afwezig bijzit. Ik zeg dan gewoon dat ik moe ben. (Dat is dan ook zo.)
Blijf je dan wel (in stilte)?
Ikzelf krijg altijd wel gedachten over hoe ongezellig ik dan ben en mee zou moeten doen met de rest. Dat helpt totaal niet natuurlijk, misschien wordt ik daar wel humeurig van
[...] Humeurig niet echt, gewoon erg stil. Mensen vinden het dan wel eens raar dat ik in het begin van de activiteit vol energie zat en praatte en op het einde er afwezig bijzit. Ik zeg dan gewoon dat ik moe ben. (Dat is dan ook zo.)
Blijf je dan wel (in stilte)?
Ikzelf krijg altijd wel gedachten over hoe ongezellig ik dan ben en mee zou moeten doen met de rest. Dat helpt totaal niet natuurlijk, misschien wordt ik daar wel humeurig van
Doubt kills more dreams than failure ever will
vrijdag 29 juli 2016 om 18:27
vrijdag 29 juli 2016 om 18:29
vrijdag 29 juli 2016 om 21:32
quote:VivaFleur schreef op 29 juli 2016 @ 18:24:
[...]
Blijf je dan wel (in stilte)?
Ikzelf krijg altijd wel gedachten over hoe ongezellig ik dan ben en mee zou moeten doen met de rest. Dat helpt totaal niet natuurlijk, misschien wordt ik daar wel humeurig van Goh, ik blijf zolang ik het volhoud. Van zodra het me echt teveel wordt ben ik weg. Ik heb daarin ook het geluk een fantastische partner te hebben die ziet wanneer ik mijn limiet heb bereikt en dan voorstelt naar huis te gaan.
[...]
Blijf je dan wel (in stilte)?
Ikzelf krijg altijd wel gedachten over hoe ongezellig ik dan ben en mee zou moeten doen met de rest. Dat helpt totaal niet natuurlijk, misschien wordt ik daar wel humeurig van Goh, ik blijf zolang ik het volhoud. Van zodra het me echt teveel wordt ben ik weg. Ik heb daarin ook het geluk een fantastische partner te hebben die ziet wanneer ik mijn limiet heb bereikt en dan voorstelt naar huis te gaan.
zaterdag 30 juli 2016 om 12:12
quote:mariposita schreef op 29 juli 2016 @ 18:20:
Uitleggen wordt vaak gezien als zeuren. Daarom ben ik ooit gestopt. Anders ben ik weer 'overgevoelig' en 'heb ik overal last van'. Dus ik zeg gewoon dat ik in sommige dingen geen zin heb (en dat is ook gewoon waar) en eventueel doe ik een ander voorstel.
Dit herken ik wel. Ik ervaar dat zelf ook wel in mijn werk zo, ik heb een dienstverlenend bedrijf en sommige klanten kunnen zo uitweiden over hoe en waarom ze iets wel of niet doen dat ik dan ook weleens denk "pfffff, zeg gewoon "nee" of "ik wil niet" oid."
Ik heb zelf geleerd dat kort en duidelijk vaak het beste werkt. Ik ben nu klanten aan het verplaatsen omdat ik door een opeenstapeling van een aantal dingen erg moe ben. Ik laad m'n accu niet goed meer op, steeds een beetje en dan is het weer weg. Ik meld dit nu ook redelijk kort "ik wil onze afspraak graag verplaatsen want ik ben oververmoeid en moet even bijtanken, excuses voor het ongemak en kun je dan en dan?" Voorheen had ik alles uitgelegd en benoemd want straks vinden ze me nog een aansteller!
Niemand heeft nu nog gezegd dat ze vinden dat ik me aanstel en ik krijg vooral alle begrip en complimenten dat ik goed voor mezelf zorg
Het blijft evengoed lastig maar ik vind mezelf ook geen zeur en aansteller meer. Dat scheelt het meeste
Uitleggen wordt vaak gezien als zeuren. Daarom ben ik ooit gestopt. Anders ben ik weer 'overgevoelig' en 'heb ik overal last van'. Dus ik zeg gewoon dat ik in sommige dingen geen zin heb (en dat is ook gewoon waar) en eventueel doe ik een ander voorstel.
Dit herken ik wel. Ik ervaar dat zelf ook wel in mijn werk zo, ik heb een dienstverlenend bedrijf en sommige klanten kunnen zo uitweiden over hoe en waarom ze iets wel of niet doen dat ik dan ook weleens denk "pfffff, zeg gewoon "nee" of "ik wil niet" oid."
Ik heb zelf geleerd dat kort en duidelijk vaak het beste werkt. Ik ben nu klanten aan het verplaatsen omdat ik door een opeenstapeling van een aantal dingen erg moe ben. Ik laad m'n accu niet goed meer op, steeds een beetje en dan is het weer weg. Ik meld dit nu ook redelijk kort "ik wil onze afspraak graag verplaatsen want ik ben oververmoeid en moet even bijtanken, excuses voor het ongemak en kun je dan en dan?" Voorheen had ik alles uitgelegd en benoemd want straks vinden ze me nog een aansteller!
Niemand heeft nu nog gezegd dat ze vinden dat ik me aanstel en ik krijg vooral alle begrip en complimenten dat ik goed voor mezelf zorg
Het blijft evengoed lastig maar ik vind mezelf ook geen zeur en aansteller meer. Dat scheelt het meeste
zaterdag 30 juli 2016 om 12:46
quote:Medina schreef op 26 juli 2016 @ 13:18:
[...]
Ik heb eens als experiment AD(H)D testen en gesprekken gedaan. Bij een heuse psychiater. Daar kwam ADD uit. Je kunt die psychologische testen en psychiaters zo manipuleren als je zelf wil.Lol... Ik had het andersom (denken dat je het hebt, en dat laten testen) Kan ook zeer verhelderend werken trouwens. Ik sloeg ook ongeveer dicht tijdens het verhoor (een gesprek kon je hrt ook niet Noemen)
[...]
Ik heb eens als experiment AD(H)D testen en gesprekken gedaan. Bij een heuse psychiater. Daar kwam ADD uit. Je kunt die psychologische testen en psychiaters zo manipuleren als je zelf wil.Lol... Ik had het andersom (denken dat je het hebt, en dat laten testen) Kan ook zeer verhelderend werken trouwens. Ik sloeg ook ongeveer dicht tijdens het verhoor (een gesprek kon je hrt ook niet Noemen)
zaterdag 30 juli 2016 om 17:51
Goed dat je je grenzen kent en ze aangeeft, KoffieVerkeerd! Een korte uitleg is inderdaad meestal beter dan een uitgebreide. Als iemand uitgebreid uitlegt waarom ie iets heeft gedaan of waarom ie iets niet doet lijkt het dat hij ook zichzelf wil overtuigen. Hoe langer de uitleg hoe meer het op smoesjes lijkt.
zondag 31 juli 2016 om 15:55
quote:KoffieVerkeerd23 schreef op 29 juli 2016 @ 08:06:
Ik ervaar het zelf wel als lastig omdat je zo snel een stempel drukt op uitjes. Als ik bv een weekendje weg ga met een vriendin dan ben ik altijd de Sjaak Afhaak die het op een gegeven moment niet meer trekt. Ik voel me dan altijd zo'n aansteller
Het boek van Carolina Bont vind ik daarom wel heel fijn, hierin staan veel oefeningen om je beter te beschermen tegen prikkels en de focus is vooral op de mooie kanten van je sensitiviteit.
Ik leer ook milder naar mezelf te zijn, ik ben geen aansteller en het is wat het is.
Ik heb weleens aan vriendinnen gevraagd of ze het nou niet bloedirritant vinden dat ik dan weer ergens moet gaan zitten om bij te trekken of eerder weg wil maar ze geven allemaal aan dat ze dat geen enkel probleem vinden omdat ik verder zo lief en gezellig ben . Daar vertrouw ik dan maar op.
Ik denk verder dat het stukje herkenning gewoon fijn is en wat voor label daar ook opplakt boeit eigenlijk niet zo. Meer het gevoel "hé, er zijn meer gekken zoals ik :-p"
Ik heb dat echt moeten leren, om aan te geven dat het voor mij soms te veel is en ik eerder moet gaan of me even moet terugtrekken op zo'n weekendje weg. En om dat op zo'n manier te zeggen dat de ander het daadwerkelijk begrijpt, of in ieder geval respecteert. Inmiddels weten goede vrienden wel hoe ik in elkaar steek en hoef ik me niet meer zo te 'verantwoorden'. Het scheelt ook dat ik flink wat therapie achter de rug heb en mezelf veel beter heb leren kennen. Hierdoor kan ik veel beter naar mezelf luisteren en kan ik ook beter uitleggen aan anderen wat ik nodig heb.
Het boek van Carolina Bont heb ik in de kast liggen, maar ik ben er nog niet aan toegekomen om het te lezen. Dat ga ik nu toch eindelijk maar eens doen.
Ik ervaar het zelf wel als lastig omdat je zo snel een stempel drukt op uitjes. Als ik bv een weekendje weg ga met een vriendin dan ben ik altijd de Sjaak Afhaak die het op een gegeven moment niet meer trekt. Ik voel me dan altijd zo'n aansteller
Het boek van Carolina Bont vind ik daarom wel heel fijn, hierin staan veel oefeningen om je beter te beschermen tegen prikkels en de focus is vooral op de mooie kanten van je sensitiviteit.
Ik leer ook milder naar mezelf te zijn, ik ben geen aansteller en het is wat het is.
Ik heb weleens aan vriendinnen gevraagd of ze het nou niet bloedirritant vinden dat ik dan weer ergens moet gaan zitten om bij te trekken of eerder weg wil maar ze geven allemaal aan dat ze dat geen enkel probleem vinden omdat ik verder zo lief en gezellig ben . Daar vertrouw ik dan maar op.
Ik denk verder dat het stukje herkenning gewoon fijn is en wat voor label daar ook opplakt boeit eigenlijk niet zo. Meer het gevoel "hé, er zijn meer gekken zoals ik :-p"
Ik heb dat echt moeten leren, om aan te geven dat het voor mij soms te veel is en ik eerder moet gaan of me even moet terugtrekken op zo'n weekendje weg. En om dat op zo'n manier te zeggen dat de ander het daadwerkelijk begrijpt, of in ieder geval respecteert. Inmiddels weten goede vrienden wel hoe ik in elkaar steek en hoef ik me niet meer zo te 'verantwoorden'. Het scheelt ook dat ik flink wat therapie achter de rug heb en mezelf veel beter heb leren kennen. Hierdoor kan ik veel beter naar mezelf luisteren en kan ik ook beter uitleggen aan anderen wat ik nodig heb.
Het boek van Carolina Bont heb ik in de kast liggen, maar ik ben er nog niet aan toegekomen om het te lezen. Dat ga ik nu toch eindelijk maar eens doen.
maandag 1 augustus 2016 om 15:13
Ook een overgevoelig typje hier. Ik wil mezelf geen Hsp noemen aangezien dit nergens is vastgesteld maar ik herken wel ontzettend veel dingen. Waar ik nu tegenaan loop is dat ik vaak teveel wil en over mijn grenzen heen ga.
Dat merk ik voornamelijk in mijn werk. Niet echt werk waar ik voor gestudeerd heb maar het biedt wel kansen om daar een baan te krijgen waar ik wel voor gestudeerd heb. Dus dat is kei hard werken en mijn beste beentje voor zetten. Maar eigenlijk ben ik een beetje op. Ik krijg het niet meer voor elkaar om fulltime te werken en nu de beslissing genomen om terug te gaan in uren. Het vervelende is dat het management nu het idee krijgt dat ik het werk niet kan handelen. Het werk is niet complex maar het is veel en er heerst veel onrust bij collega's door hervormingen. Passie voor dit soort werk heb ik totaal niet. (Ik werk als secretaresse in de zorg maar ik ben HBO, zorggeorienteerd, afgestudeerd). Daarnaast pas een huis gekocht met mijn vriend en zodra we vakantie hebben is het eigenlijk klussen en overhuizen. Ik hoop dat ik in de vakantie nog een week de tijd heb om wat stoom af te blazen en ook echt vakantie te hebben.
Hoe gaan jullie om met zulke drukke/stressvolle tijden? Ik probeer in de avonden en in de weekenden zoveel mogelijk rust te pakken maar ik merk dat dat niet meer voldoende is.
Dat merk ik voornamelijk in mijn werk. Niet echt werk waar ik voor gestudeerd heb maar het biedt wel kansen om daar een baan te krijgen waar ik wel voor gestudeerd heb. Dus dat is kei hard werken en mijn beste beentje voor zetten. Maar eigenlijk ben ik een beetje op. Ik krijg het niet meer voor elkaar om fulltime te werken en nu de beslissing genomen om terug te gaan in uren. Het vervelende is dat het management nu het idee krijgt dat ik het werk niet kan handelen. Het werk is niet complex maar het is veel en er heerst veel onrust bij collega's door hervormingen. Passie voor dit soort werk heb ik totaal niet. (Ik werk als secretaresse in de zorg maar ik ben HBO, zorggeorienteerd, afgestudeerd). Daarnaast pas een huis gekocht met mijn vriend en zodra we vakantie hebben is het eigenlijk klussen en overhuizen. Ik hoop dat ik in de vakantie nog een week de tijd heb om wat stoom af te blazen en ook echt vakantie te hebben.
Hoe gaan jullie om met zulke drukke/stressvolle tijden? Ik probeer in de avonden en in de weekenden zoveel mogelijk rust te pakken maar ik merk dat dat niet meer voldoende is.
maandag 1 augustus 2016 om 16:21
quote:leeuwenwelp schreef op 01 augustus 2016 @ 15:27:
Cin88 Ben je ook weleens echt alleen ? Mediteren kan ook helpen, of alleen wandelen. Succes !Nee vrijwel niet. Ik woon samen en we doen eigenlijk alles samen. Opzich heel fijn hoor. Hij steunt mij in alles. We wandelen ook veel samen. Even alleen mediteren klinkt goed!
Cin88 Ben je ook weleens echt alleen ? Mediteren kan ook helpen, of alleen wandelen. Succes !Nee vrijwel niet. Ik woon samen en we doen eigenlijk alles samen. Opzich heel fijn hoor. Hij steunt mij in alles. We wandelen ook veel samen. Even alleen mediteren klinkt goed!
maandag 1 augustus 2016 om 17:04
quote:KoffieVerkeerd23 schreef op 29 juli 2016 @ 08:06:
Ik ervaar het zelf wel als lastig omdat je zo snel een stempel drukt op uitjes. Als ik bv een weekendje weg ga met een vriendin dan ben ik altijd de Sjaak Afhaak die het op een gegeven moment niet meer trekt. Ik voel me dan altijd zo'n aansteller
Het boek van Carolina Bont vind ik daarom wel heel fijn, hierin staan veel oefeningen om je beter te beschermen tegen prikkels en de focus is vooral op de mooie kanten van je sensitiviteit.
Ik leer ook milder naar mezelf te zijn, ik ben geen aansteller en het is wat het is.
Ik heb weleens aan vriendinnen gevraagd of ze het nou niet bloedirritant vinden dat ik dan weer ergens moet gaan zitten om bij te trekken of eerder weg wil maar ze geven allemaal aan dat ze dat geen enkel probleem vinden omdat ik verder zo lief en gezellig ben . Daar vertrouw ik dan maar op.
Ik denk verder dat het stukje herkenning gewoon fijn is en wat voor label daar ook opplakt boeit eigenlijk niet zo. Meer het gevoel "hé, er zijn meer gekken zoals ik :-p"Ergens snap ik dit ook niet..waarom zijn de behoeftes van jouw vriendin belangrijker dan die van jou? Het is geven en nemen..
Ik ervaar het zelf wel als lastig omdat je zo snel een stempel drukt op uitjes. Als ik bv een weekendje weg ga met een vriendin dan ben ik altijd de Sjaak Afhaak die het op een gegeven moment niet meer trekt. Ik voel me dan altijd zo'n aansteller
Het boek van Carolina Bont vind ik daarom wel heel fijn, hierin staan veel oefeningen om je beter te beschermen tegen prikkels en de focus is vooral op de mooie kanten van je sensitiviteit.
Ik leer ook milder naar mezelf te zijn, ik ben geen aansteller en het is wat het is.
Ik heb weleens aan vriendinnen gevraagd of ze het nou niet bloedirritant vinden dat ik dan weer ergens moet gaan zitten om bij te trekken of eerder weg wil maar ze geven allemaal aan dat ze dat geen enkel probleem vinden omdat ik verder zo lief en gezellig ben . Daar vertrouw ik dan maar op.
Ik denk verder dat het stukje herkenning gewoon fijn is en wat voor label daar ook opplakt boeit eigenlijk niet zo. Meer het gevoel "hé, er zijn meer gekken zoals ik :-p"Ergens snap ik dit ook niet..waarom zijn de behoeftes van jouw vriendin belangrijker dan die van jou? Het is geven en nemen..
maandag 1 augustus 2016 om 19:04
quote:Sweety2015 schreef op 01 augustus 2016 @ 17:04:
[...]
Ergens snap ik dit ook niet..waarom zijn de behoeftes van jouw vriendin belangrijker dan die van jou? Het is geven en nemen..
Ik denk omdat de meeste mensen wat langer door kunnen gaan en dan voel ik me dus de uitzondering.
Het interessante aan je vraag vind ik dat ik dus kennelijk inderdaad de behoeftes van mijn vriendin(nen) boven mezelf stel. Die neiging heb ik sowieso wel maar ik had het nog niet eerder zo bekeken als jij het nu schetst.
Het is een leerproces waar ik mee bezig ben en zoals ik al eerder aangaf accepteer ik dus steeds beter dat dit is wie ik ben, met leuke kanten en minder leuke kanten. Net een echt mens
[...]
Ergens snap ik dit ook niet..waarom zijn de behoeftes van jouw vriendin belangrijker dan die van jou? Het is geven en nemen..
Ik denk omdat de meeste mensen wat langer door kunnen gaan en dan voel ik me dus de uitzondering.
Het interessante aan je vraag vind ik dat ik dus kennelijk inderdaad de behoeftes van mijn vriendin(nen) boven mezelf stel. Die neiging heb ik sowieso wel maar ik had het nog niet eerder zo bekeken als jij het nu schetst.
Het is een leerproces waar ik mee bezig ben en zoals ik al eerder aangaf accepteer ik dus steeds beter dat dit is wie ik ben, met leuke kanten en minder leuke kanten. Net een echt mens
