Psyche
alle pijlers
20'ers dip
zaterdag 30 juli 2016 om 23:54
Lieve Lezers.
Wat te doen? Veel last van piekeren, negatieve gedachtes, somberheid, angst paniek en stress. Veel nadenken over de toekomst en over later. En veel bezig zijn met " hoe meer uit het leven te halen" wachten op iets wat me weer een enorme boost geeft. Ik ben net terug van vakantie en heb daar heel erg van genoten. Nu ik weer even thuis ben voel ik meteen weer de sleur.
Tips, adviezen zijn welkom..
Wat te doen? Veel last van piekeren, negatieve gedachtes, somberheid, angst paniek en stress. Veel nadenken over de toekomst en over later. En veel bezig zijn met " hoe meer uit het leven te halen" wachten op iets wat me weer een enorme boost geeft. Ik ben net terug van vakantie en heb daar heel erg van genoten. Nu ik weer even thuis ben voel ik meteen weer de sleur.
Tips, adviezen zijn welkom..
zondag 31 juli 2016 om 09:36
quote:Goede-Fee schreef op 31 juli 2016 @ 09:31:
Volgens mij heeft dit niks met leeftijd te maken maar met je karakter.
Dit geloof ik ook.
Hoewel je kunt je karakter wel slijpen.
En het hebben van ambities is natuurlijk ook erg breed. Ik bedoel, ik ben op dit moment al blij als ik het red om boodschappen te doen + naar een afspraak te gaan.
Ik ben van nature wel erg ambitieus ingesteld, dus dat maakt de verwijten naar jezelf toe wel extra sterker als dingen niet gaan zoals ze "moeten/horen".
Volgens mij heeft dit niks met leeftijd te maken maar met je karakter.
Dit geloof ik ook.
Hoewel je kunt je karakter wel slijpen.
En het hebben van ambities is natuurlijk ook erg breed. Ik bedoel, ik ben op dit moment al blij als ik het red om boodschappen te doen + naar een afspraak te gaan.
Ik ben van nature wel erg ambitieus ingesteld, dus dat maakt de verwijten naar jezelf toe wel extra sterker als dingen niet gaan zoals ze "moeten/horen".
zondag 31 juli 2016 om 11:00
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..
zondag 31 juli 2016 om 13:40
quote:Dolfijn13 schreef op 31 juli 2016 @ 11:00:
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..
En dat is volgens mij ook (deels) het probleem...
Wat zou er mis zijn met tijdelijk een baantje onder je 'niveau'?
Als 20-er deed ik ook twee studies, ben uiteindelijk universitair geschoold...maar het interesseerde me geen bal dat ik nog twee jaar schoonmaakwerk en kassawerk deed, alvorens ik echt aan de slag kon in mijn vakgebied. Daardoor had ik gewoon geld te besteden, kon ik een leuk huurhuis betalen, samenwonen, op vakantie gaan...
In plaats van klagen kun je ook gewoon iets van je leven maken. Het komt allemaal niet vanzelf aangewaaid. Werk er hard voor.
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..
En dat is volgens mij ook (deels) het probleem...
Wat zou er mis zijn met tijdelijk een baantje onder je 'niveau'?
Als 20-er deed ik ook twee studies, ben uiteindelijk universitair geschoold...maar het interesseerde me geen bal dat ik nog twee jaar schoonmaakwerk en kassawerk deed, alvorens ik echt aan de slag kon in mijn vakgebied. Daardoor had ik gewoon geld te besteden, kon ik een leuk huurhuis betalen, samenwonen, op vakantie gaan...
In plaats van klagen kun je ook gewoon iets van je leven maken. Het komt allemaal niet vanzelf aangewaaid. Werk er hard voor.
zondag 31 juli 2016 om 14:11
quote:Dolfijn13 schreef op 31 juli 2016 @ 11:00:
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..
Dit is volgens mij een beetje het probleem. 'Allebei achter de kassa ofzo gaan zitten'. Nou en als dat tijdelijk moet? Je verdient je eigen geld en kan ondertussen op zoek naar wat anders. Daarnaast is het mijn ervaring dat je als hoog opgeleide niet makkelijk een kassabaan bemachtigd want de werkgever ziet ook wel in dat hij jou zo weer kwijt is als er iets beter langs komt. Al hangt dat van de situatie af.
Die financiële zorgen... tja, volgens mij is dat ook een generatie ding. Een generatie waar vaste contracten schaars zijn in bepaalde werkvelden, vastigheid iets is van de generatie voor ons en ondertussen houden we wanhopig vast aan het idee dat je vastigheid en zekerheid nodig hebt om 'verder' te kunnen.
Ik vind jou post wel kenmerkend en negatief overkomen. Ik weet niet waar dat door komt en ik bedoel het ook niet veroordelend want het is herkenbaar van een paar jaar terug. Ik zit nu ook in de allerlaatste fase van mijn studie en mijn begeleider negeert me al twee weken. Voor 31 augustus moet ik een cijfer hebben en ik heb alleen nog maar een onderzoeksvraag. Ik ga volgend jaar eindelijk weer op vakantie en ik heb een dak (studio) boven mijn hoofd. Wat er straks komt zie ik wel. Ondertussen werk ik aan mijn CV en probeer ik te netwerken waar mogelijk. Eigenlijk ben ik best gelukkig zo want ik ben eindelijk bijna klaar (na 8 jaar studeren ). Waarom moet je altijd vooruit? Geniet eens van het feit dat je bijna klaar bent met je studie! Dat is een hele prestatie en mag je zeker trots op zijn!
Wat ik wil zeggen: ik herken hoe jullie in de situatie staan en ik denk dat juist die houding het probleem is.
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..
Dit is volgens mij een beetje het probleem. 'Allebei achter de kassa ofzo gaan zitten'. Nou en als dat tijdelijk moet? Je verdient je eigen geld en kan ondertussen op zoek naar wat anders. Daarnaast is het mijn ervaring dat je als hoog opgeleide niet makkelijk een kassabaan bemachtigd want de werkgever ziet ook wel in dat hij jou zo weer kwijt is als er iets beter langs komt. Al hangt dat van de situatie af.
Die financiële zorgen... tja, volgens mij is dat ook een generatie ding. Een generatie waar vaste contracten schaars zijn in bepaalde werkvelden, vastigheid iets is van de generatie voor ons en ondertussen houden we wanhopig vast aan het idee dat je vastigheid en zekerheid nodig hebt om 'verder' te kunnen.
Ik vind jou post wel kenmerkend en negatief overkomen. Ik weet niet waar dat door komt en ik bedoel het ook niet veroordelend want het is herkenbaar van een paar jaar terug. Ik zit nu ook in de allerlaatste fase van mijn studie en mijn begeleider negeert me al twee weken. Voor 31 augustus moet ik een cijfer hebben en ik heb alleen nog maar een onderzoeksvraag. Ik ga volgend jaar eindelijk weer op vakantie en ik heb een dak (studio) boven mijn hoofd. Wat er straks komt zie ik wel. Ondertussen werk ik aan mijn CV en probeer ik te netwerken waar mogelijk. Eigenlijk ben ik best gelukkig zo want ik ben eindelijk bijna klaar (na 8 jaar studeren ). Waarom moet je altijd vooruit? Geniet eens van het feit dat je bijna klaar bent met je studie! Dat is een hele prestatie en mag je zeker trots op zijn!
Wat ik wil zeggen: ik herken hoe jullie in de situatie staan en ik denk dat juist die houding het probleem is.
"People, what a bunch of bastards"
zondag 31 juli 2016 om 14:17
Genieten in het hier is belangrijk denk ik. De rust hebben. Tevreden zijn. Je hoeft niet altijd ergens naartoe. Gewoon zijn, heerlijk. Het neemt druk weg, onthaast.
Mindfulness of ACT volgen is erg waardevol. Je leert in hier en nu leven en te ontdekken wat je echt wilt. Wat jij wilt. Niet wat hoort of 'moet'
Mindfulness of ACT volgen is erg waardevol. Je leert in hier en nu leven en te ontdekken wat je echt wilt. Wat jij wilt. Niet wat hoort of 'moet'
zondag 31 juli 2016 om 16:19
quote:blackberry1980 schreef op 31 juli 2016 @ 13:40:
[...]
En dat is volgens mij ook (deels) het probleem...
Wat zou er mis zijn met tijdelijk een baantje onder je 'niveau'?
Als 20-er deed ik ook twee studies, ben uiteindelijk universitair geschoold...maar het interesseerde me geen bal dat ik nog twee jaar schoonmaakwerk en kassawerk deed, alvorens ik echt aan de slag kon in mijn vakgebied. Daardoor had ik gewoon geld te besteden, kon ik een leuk huurhuis betalen, samenwonen, op vakantie gaan...
In plaats van klagen kun je ook gewoon iets van je leven maken. Het komt allemaal niet vanzelf aangewaaid. Werk er hard voor.Eens. Ik werk ook onder mijn niveau. Bestleuk werk maar dus zwaar onder niveau en totaal niet waar ik voor gestudeerd heb. Maar so what. Ik heb door die baan wel een huis kunnen kopen, kan leuke dingen doen, reizen etc. Ik heb nog een jaar of 40 om die baan op WO niveau te regelen. Count your blessings ipv te piekeren over de dingen die niet gaan zoals je het bedacht hebt. Overigens is er nog heel veel tussen kassawerk en je droombaan.
[...]
En dat is volgens mij ook (deels) het probleem...
Wat zou er mis zijn met tijdelijk een baantje onder je 'niveau'?
Als 20-er deed ik ook twee studies, ben uiteindelijk universitair geschoold...maar het interesseerde me geen bal dat ik nog twee jaar schoonmaakwerk en kassawerk deed, alvorens ik echt aan de slag kon in mijn vakgebied. Daardoor had ik gewoon geld te besteden, kon ik een leuk huurhuis betalen, samenwonen, op vakantie gaan...
In plaats van klagen kun je ook gewoon iets van je leven maken. Het komt allemaal niet vanzelf aangewaaid. Werk er hard voor.Eens. Ik werk ook onder mijn niveau. Bestleuk werk maar dus zwaar onder niveau en totaal niet waar ik voor gestudeerd heb. Maar so what. Ik heb door die baan wel een huis kunnen kopen, kan leuke dingen doen, reizen etc. Ik heb nog een jaar of 40 om die baan op WO niveau te regelen. Count your blessings ipv te piekeren over de dingen die niet gaan zoals je het bedacht hebt. Overigens is er nog heel veel tussen kassawerk en je droombaan.
zondag 31 juli 2016 om 18:17
Het is best wel een geruststelling om te lezen dat meer 20-jarigen daar dus last van hebben. Ik zit ook vaak te piekeren hoe ik mezelf kan ontwikkelen de komende jaren om ervoor te zorgen dat ik als jurist succesvol ga worden. Hoe zie ik mezelf in een volgende relatie, wat wil ik? Vragen vragen vragen.
Soms is het maar beter om er gewoon niet over na te denken en gewoon te doen wat goed voelt op dat moment, dat piekeren is zo slecht voor je humeur!
Soms is het maar beter om er gewoon niet over na te denken en gewoon te doen wat goed voelt op dat moment, dat piekeren is zo slecht voor je humeur!
zondag 31 juli 2016 om 19:20
zondag 31 juli 2016 om 19:34
quote:abstract schreef op 31 juli 2016 @ 19:20:
[...]
Van mezelf Ik laat me niks verplichten maar ik heb zelf nu eenmaal dingen die ik graag wil in het leven.
Wat let je dan om in actie te komen. Ik ben al oud. Maar heerlijk nog maar 20. Hou ouder je wordt je meer je meemaakt.
En nu denk ik goh 20 jaar ga lekker genieten. Desnoods achter de kassa. In je 20ste wil je niet beneden je nivo werken. Ben je ouder ben je blij dat dat er nog is.
[...]
Van mezelf Ik laat me niks verplichten maar ik heb zelf nu eenmaal dingen die ik graag wil in het leven.
Wat let je dan om in actie te komen. Ik ben al oud. Maar heerlijk nog maar 20. Hou ouder je wordt je meer je meemaakt.
En nu denk ik goh 20 jaar ga lekker genieten. Desnoods achter de kassa. In je 20ste wil je niet beneden je nivo werken. Ben je ouder ben je blij dat dat er nog is.
zondag 31 juli 2016 om 19:35
quote:Dolfijn13 schreef op 31 juli 2016 @ 11:00:
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..Als de baan steeds langer lijkt te duren. Ben je straks nog blij met de kassa. Ook al moet je dan in eerste instansie nog niet willen met een topopleiding. Ook al is alles maar hoe je het bekijkt.
Hier ook last van de dip. Komt ook wel grotendeels door de situatie. Mijn afstuderen schiet maar niet op, grotendeels buiten mijn schuld om (wat het nog frustrerender maakt), en vriend kan maar geen werk vinden.
We staan nu dus ook echt een beetje stil.. Willen graag samenwonen en werken aan onze toekomst maar het zit ons niet mee. Lekker een paar weekjes weg om stress los te laten lukt ook niet omdat ik niet weg kan van stage.
Vooral deze maanden waarin veel mensen lekker op vakantie gaan, zitten we er echt doorheen. De onzekerheid over met name onze financiële situatie vind ik heel naar. Als ik straks ben afgestudeerd moet ik ook nog maar een baan vinden.. Natuurlijk kunnen we allebei achter de kassa ofzo gaan zitten als het echt niet lukt, maar daar hebben we niet voor gestudeerd..Als de baan steeds langer lijkt te duren. Ben je straks nog blij met de kassa. Ook al moet je dan in eerste instansie nog niet willen met een topopleiding. Ook al is alles maar hoe je het bekijkt.
zondag 31 juli 2016 om 19:38
quote:mara2 schreef op 31 juli 2016 @ 19:34:
[...]
Wat let je dan om in actie te komen. Ik ben al oud. Maar heerlijk nog maar 20. Hou ouder je wordt je meer je meemaakt.
En nu denk ik goh 20 jaar ga lekker genieten. Desnoods achter de kassa. In je 20ste wil je niet beneden je nivo werken. Ben je ouder ben je blij dat dat er nog is.Ik ben al in actie gekomen, maar die dingen die ik wil kun je niet zo 123 voor elkaar krijgen En soms lukt het gewoon niet, hoeveel moeite je er ook voor doet. Ik heb trouwens helemaal geen tijd om achter de kassa te zitten en ik ben ook niet op zoek naar werk!
[...]
Wat let je dan om in actie te komen. Ik ben al oud. Maar heerlijk nog maar 20. Hou ouder je wordt je meer je meemaakt.
En nu denk ik goh 20 jaar ga lekker genieten. Desnoods achter de kassa. In je 20ste wil je niet beneden je nivo werken. Ben je ouder ben je blij dat dat er nog is.Ik ben al in actie gekomen, maar die dingen die ik wil kun je niet zo 123 voor elkaar krijgen En soms lukt het gewoon niet, hoeveel moeite je er ook voor doet. Ik heb trouwens helemaal geen tijd om achter de kassa te zitten en ik ben ook niet op zoek naar werk!
zondag 31 juli 2016 om 19:44
quote:abstract schreef op 31 juli 2016 @ 19:38:
[...]
Ik ben al in actie gekomen, maar die dingen die ik wil kun je niet zo 123 voor elkaar krijgen En soms lukt het gewoon niet, hoeveel moeite je er ook voor doet. Ik heb trouwens helemaal geen tijd om achter de kassa te zitten en ik ben ook niet op zoek naar werk!Is dat dan niet waar de frustratie zit? Dat je voor veel dingen gewoon harder moet werken dan je vroeger dacht? En dat ook als je heel hard je best doet soms dingen gewoon niet lukken?
[...]
Ik ben al in actie gekomen, maar die dingen die ik wil kun je niet zo 123 voor elkaar krijgen En soms lukt het gewoon niet, hoeveel moeite je er ook voor doet. Ik heb trouwens helemaal geen tijd om achter de kassa te zitten en ik ben ook niet op zoek naar werk!Is dat dan niet waar de frustratie zit? Dat je voor veel dingen gewoon harder moet werken dan je vroeger dacht? En dat ook als je heel hard je best doet soms dingen gewoon niet lukken?
zondag 31 juli 2016 om 19:56
Ik herken de onzekerheid van deze levensfase wel. Ik heb geen baan op mijn opleidingsniveau, geen koophuis maar een huurhuis dat ik moet delen, geen relatie. Beslist niet dat fantastische leven dat anderen lijken te hebben.
Lijken, ja. Want het idee dat je het ooit "gemaakt" hebt is een illusie. Elke levensfase brengt onzekerheden met zich mee. Je leven is nooit "af". Ik denk dat het gevaarlijk is om je te focussen op een moment in de toekomst waarop het allemaal wel "goed" is, want dat moment komt er waarschijnlijk nooit. Er is altijd wel iets dat beter kan.
Ik probeer zelf om me niet druk te maken over dingen waar ik geen controle over heb, dankbaar te zijn voor dingen die ik al wel heb bereikt, en te genieten van de mooie momenten die ik elke dag meemaak. Nee, ik heb geen baan op niveau. Maar ik heb wel een baan en daar ben ik blij mee. Niet elke dag is groots en meeslepend maar ik probeer het leven wel leuk te maken. Niet door van vakantie naar feestje te leven, maar door in de zon te gaan zitten, koffie te drinken met een vriendin, of iets anders te doen wat me blij maakt.
Ik zeg niet dat je je dromen en ambities maar uit het raam moet kieperen. Maar wees ook blij met wat je hebt en wees niet te hard omdat je nog niet alles hebt bereikt wat je graag zou willen. Laat je niet in de luren leggen door de fantastische verhalen van anderen. Niemand is perfect en jouw leven hoeft dat ook niet te zijn.
Lijken, ja. Want het idee dat je het ooit "gemaakt" hebt is een illusie. Elke levensfase brengt onzekerheden met zich mee. Je leven is nooit "af". Ik denk dat het gevaarlijk is om je te focussen op een moment in de toekomst waarop het allemaal wel "goed" is, want dat moment komt er waarschijnlijk nooit. Er is altijd wel iets dat beter kan.
Ik probeer zelf om me niet druk te maken over dingen waar ik geen controle over heb, dankbaar te zijn voor dingen die ik al wel heb bereikt, en te genieten van de mooie momenten die ik elke dag meemaak. Nee, ik heb geen baan op niveau. Maar ik heb wel een baan en daar ben ik blij mee. Niet elke dag is groots en meeslepend maar ik probeer het leven wel leuk te maken. Niet door van vakantie naar feestje te leven, maar door in de zon te gaan zitten, koffie te drinken met een vriendin, of iets anders te doen wat me blij maakt.
Ik zeg niet dat je je dromen en ambities maar uit het raam moet kieperen. Maar wees ook blij met wat je hebt en wees niet te hard omdat je nog niet alles hebt bereikt wat je graag zou willen. Laat je niet in de luren leggen door de fantastische verhalen van anderen. Niemand is perfect en jouw leven hoeft dat ook niet te zijn.
zondag 31 juli 2016 om 20:04
quote:matroesjka_ schreef op 31 juli 2016 @ 19:44:
[...]
Is dat dan niet waar de frustratie zit? Dat je voor veel dingen gewoon harder moet werken dan je vroeger dacht? En dat ook als je heel hard je best doet soms dingen gewoon niet lukken?Ja vooral dat laatste. Ik ben al wel ingesteld op hard werken. Ik heb best veel tegenslagen gehad en telkens als het goed gaat heb ik zo'n eng gevoel van 'dit gaat niet lang duren'. Maar die tegenslagen waren altijd wel een kwestie van overmacht. Dat maakt het ook zo ongrijpbaar. Je werkt zo hard op veel vlakken, en bent daar best succesvol in, en dan gebeurt er weer iets waardoor je je toch weer klote voelt (ik ga er liever niet verder op in maar denk in de richting van traumatische ervaringen en overlijden van gezinsleden).
[...]
Is dat dan niet waar de frustratie zit? Dat je voor veel dingen gewoon harder moet werken dan je vroeger dacht? En dat ook als je heel hard je best doet soms dingen gewoon niet lukken?Ja vooral dat laatste. Ik ben al wel ingesteld op hard werken. Ik heb best veel tegenslagen gehad en telkens als het goed gaat heb ik zo'n eng gevoel van 'dit gaat niet lang duren'. Maar die tegenslagen waren altijd wel een kwestie van overmacht. Dat maakt het ook zo ongrijpbaar. Je werkt zo hard op veel vlakken, en bent daar best succesvol in, en dan gebeurt er weer iets waardoor je je toch weer klote voelt (ik ga er liever niet verder op in maar denk in de richting van traumatische ervaringen en overlijden van gezinsleden).
zondag 31 juli 2016 om 20:09
Ik ben net 25+ en veel van mijn vrienden ook. Ik heb vrienden die hetzelfde denken als jij en vrienden die totaal anders denken.
De eerste categorie lijkt soms te geloven in totale maakbaarheid van het leven, stelt enorme eisen aan zichzelf en het leven en die eisen/doelen behalen is dan de maatstaaf/voorwaarde om gelukkig te zijn.
De tweede categorie maakt makkelijker keuzes, staat losser in het leven en is gelukkig ondanks "tekortkomingen" in de ogen van categorie 1.
Ik vraag me af of dit dus mindset is of leeftijdsgebonden. Neig meer naar het eerste. Moet wel aangeven dat (toeval, of een reden!?) categorie 2 meer te maken heeft gehad met de hardheid van het leven. En dan bedoel ik niet geen werk op niveau of geen dure meubels kunnen kopen maar bijvoorbeeld het verlies van naasten.
Wat ik wil aangeven: probeer het ervaren van geluk niet af te laten hangen van de maatstaven die je denkt te moeten bereiken. Kijk naar wat je wel hebt bereikt. Al zijn het vaardigheden ipv materialisme. Als het goed is, en ik gun het je, word je 80. Waarom zou je dan in de eerste 25% - 30% van je leven alles moeten bereiken.
De eerste categorie lijkt soms te geloven in totale maakbaarheid van het leven, stelt enorme eisen aan zichzelf en het leven en die eisen/doelen behalen is dan de maatstaaf/voorwaarde om gelukkig te zijn.
De tweede categorie maakt makkelijker keuzes, staat losser in het leven en is gelukkig ondanks "tekortkomingen" in de ogen van categorie 1.
Ik vraag me af of dit dus mindset is of leeftijdsgebonden. Neig meer naar het eerste. Moet wel aangeven dat (toeval, of een reden!?) categorie 2 meer te maken heeft gehad met de hardheid van het leven. En dan bedoel ik niet geen werk op niveau of geen dure meubels kunnen kopen maar bijvoorbeeld het verlies van naasten.
Wat ik wil aangeven: probeer het ervaren van geluk niet af te laten hangen van de maatstaven die je denkt te moeten bereiken. Kijk naar wat je wel hebt bereikt. Al zijn het vaardigheden ipv materialisme. Als het goed is, en ik gun het je, word je 80. Waarom zou je dan in de eerste 25% - 30% van je leven alles moeten bereiken.
zondag 31 juli 2016 om 20:14
quote:abstract schreef op 31 juli 2016 @ 19:20:
[...]
Van mezelf Ik laat me niks verplichten maar ik heb zelf nu eenmaal dingen die ik graag wil in het leven.
En misschien zit daar juist wel het probleem.
Zijn je wensen zo realistisch?
Wat is 'meer uit het leven halen'?
Juist als je veel te maken gehad hebt met tegenslagen, lijkt me alles uit het leven halen ook weer zo'n abstract iets. Toen mijn pa vorig jaar eindelijk dood ging op 53-jarige leeftijd, na vijf jaar wegkwijnen aan kanker, toen realiseerde ik me pas dat je niet alles uit het leven hoeft te halen. Gelukkig zijn en dat geluk kunnen delen is voor mij het meest belangrijkste. En dat het leven zich echt niet laat plannen. Ik geloof ik niet in de absolute maakbaarheid van het leven.
Kan je een beetje uit de voeten met de reacties die hier gegeven worden? De andere zienswijzen etc.?
[...]
Van mezelf Ik laat me niks verplichten maar ik heb zelf nu eenmaal dingen die ik graag wil in het leven.
En misschien zit daar juist wel het probleem.
Zijn je wensen zo realistisch?
Wat is 'meer uit het leven halen'?
Juist als je veel te maken gehad hebt met tegenslagen, lijkt me alles uit het leven halen ook weer zo'n abstract iets. Toen mijn pa vorig jaar eindelijk dood ging op 53-jarige leeftijd, na vijf jaar wegkwijnen aan kanker, toen realiseerde ik me pas dat je niet alles uit het leven hoeft te halen. Gelukkig zijn en dat geluk kunnen delen is voor mij het meest belangrijkste. En dat het leven zich echt niet laat plannen. Ik geloof ik niet in de absolute maakbaarheid van het leven.
Kan je een beetje uit de voeten met de reacties die hier gegeven worden? De andere zienswijzen etc.?
"People, what a bunch of bastards"
zondag 31 juli 2016 om 20:18
quote:cerulli schreef op 31 juli 2016 @ 19:56:
Ik herken de onzekerheid van deze levensfase wel. Ik heb geen baan op mijn opleidingsniveau, geen koophuis maar een huurhuis dat ik moet delen, geen relatie. Beslist niet dat fantastische leven dat anderen lijken te hebben.
Lijken, ja. Want het idee dat je het ooit "gemaakt" hebt is een illusie. Elke levensfase brengt onzekerheden met zich mee. Je leven is nooit "af". Ik denk dat het gevaarlijk is om je te focussen op een moment in de toekomst waarop het allemaal wel "goed" is, want dat moment komt er waarschijnlijk nooit. Er is altijd wel iets dat beter kan.
Ik probeer zelf om me niet druk te maken over dingen waar ik geen controle over heb, dankbaar te zijn voor dingen die ik al wel heb bereikt, en te genieten van de mooie momenten die ik elke dag meemaak. Nee, ik heb geen baan op niveau. Maar ik heb wel een baan en daar ben ik blij mee. Niet elke dag is groots en meeslepend maar ik probeer het leven wel leuk te maken. Niet door van vakantie naar feestje te leven, maar door in de zon te gaan zitten, koffie te drinken met een vriendin, of iets anders te doen wat me blij maakt.
Ik zeg niet dat je je dromen en ambities maar uit het raam moet kieperen. Maar wees ook blij met wat je hebt en wees niet te hard omdat je nog niet alles hebt bereikt wat je graag zou willen. Laat je niet in de luren leggen door de fantastische verhalen van anderen. Niemand is perfect en jouw leven hoeft dat ook niet te zijn.Ik denk dat het vooral is dat je niet ALLES kunt hebben. Everything comes at a price. Dat kan teleurstellend zijn, maar is eigenlijk heel normaal. Alle andere mensen hebben dat ook.
Ik herken de onzekerheid van deze levensfase wel. Ik heb geen baan op mijn opleidingsniveau, geen koophuis maar een huurhuis dat ik moet delen, geen relatie. Beslist niet dat fantastische leven dat anderen lijken te hebben.
Lijken, ja. Want het idee dat je het ooit "gemaakt" hebt is een illusie. Elke levensfase brengt onzekerheden met zich mee. Je leven is nooit "af". Ik denk dat het gevaarlijk is om je te focussen op een moment in de toekomst waarop het allemaal wel "goed" is, want dat moment komt er waarschijnlijk nooit. Er is altijd wel iets dat beter kan.
Ik probeer zelf om me niet druk te maken over dingen waar ik geen controle over heb, dankbaar te zijn voor dingen die ik al wel heb bereikt, en te genieten van de mooie momenten die ik elke dag meemaak. Nee, ik heb geen baan op niveau. Maar ik heb wel een baan en daar ben ik blij mee. Niet elke dag is groots en meeslepend maar ik probeer het leven wel leuk te maken. Niet door van vakantie naar feestje te leven, maar door in de zon te gaan zitten, koffie te drinken met een vriendin, of iets anders te doen wat me blij maakt.
Ik zeg niet dat je je dromen en ambities maar uit het raam moet kieperen. Maar wees ook blij met wat je hebt en wees niet te hard omdat je nog niet alles hebt bereikt wat je graag zou willen. Laat je niet in de luren leggen door de fantastische verhalen van anderen. Niemand is perfect en jouw leven hoeft dat ook niet te zijn.Ik denk dat het vooral is dat je niet ALLES kunt hebben. Everything comes at a price. Dat kan teleurstellend zijn, maar is eigenlijk heel normaal. Alle andere mensen hebben dat ook.
zondag 31 juli 2016 om 20:19
quote:abstract schreef op 31 juli 2016 @ 20:04:
[...]
Ja vooral dat laatste. Ik ben al wel ingesteld op hard werken. Ik heb best veel tegenslagen gehad en telkens als het goed gaat heb ik zo'n eng gevoel van 'dit gaat niet lang duren'. Maar die tegenslagen waren altijd wel een kwestie van overmacht. Dat maakt het ook zo ongrijpbaar. Je werkt zo hard op veel vlakken, en bent daar best succesvol in, en dan gebeurt er weer iets waardoor je je toch weer klote voelt (ik ga er liever niet verder op in maar denk in de richting van traumatische ervaringen en overlijden van gezinsleden).Het leven is helaas gewoon niet maakbaar. Projecten (werk en privé) mislukken, mensen gaan dood, mensen worden ziek. Het is eigenlijk niks om echt depressief om te worden want het is de normaalste zaak van de wereld. Verdrietig zijn mag natuurlijk, maar eigenlijk is het allemaal doodnormaal.
[...]
Ja vooral dat laatste. Ik ben al wel ingesteld op hard werken. Ik heb best veel tegenslagen gehad en telkens als het goed gaat heb ik zo'n eng gevoel van 'dit gaat niet lang duren'. Maar die tegenslagen waren altijd wel een kwestie van overmacht. Dat maakt het ook zo ongrijpbaar. Je werkt zo hard op veel vlakken, en bent daar best succesvol in, en dan gebeurt er weer iets waardoor je je toch weer klote voelt (ik ga er liever niet verder op in maar denk in de richting van traumatische ervaringen en overlijden van gezinsleden).Het leven is helaas gewoon niet maakbaar. Projecten (werk en privé) mislukken, mensen gaan dood, mensen worden ziek. Het is eigenlijk niks om echt depressief om te worden want het is de normaalste zaak van de wereld. Verdrietig zijn mag natuurlijk, maar eigenlijk is het allemaal doodnormaal.
zondag 31 juli 2016 om 20:25
quote:Diddie_Boho schreef op 31 juli 2016 @ 20:14:
[...]
En misschien zit daar juist wel het probleem.
Zijn je wensen zo realistisch?
Wat is 'meer uit het leven halen'?
Juist als je veel te maken gehad hebt met tegenslagen, lijkt me alles uit het leven halen ook weer zo'n abstract iets. Toen mijn pa vorig jaar eindelijk dood ging op 53-jarige leeftijd, na vijf jaar wegkwijnen aan kanker, toen realiseerde ik me pas dat je niet alles uit het leven hoeft te halen. Gelukkig zijn en dat geluk kunnen delen is voor mij het meest belangrijkste. En dat het leven zich echt niet laat plannen. Ik geloof ik niet in de absolute maakbaarheid van het leven.
Kan je een beetje uit de voeten met de reacties die hier gegeven worden? De andere zienswijzen etc.?
Mijn wensen zijn als het goed is realistisch. Een man krijgen: moet te doen zijn. Kinderen: er kan genoeg fout gaan waardoor het niet lukt maar het is zoals het er nu uitziet niet heel onrealistisch. Een PhD: er zijn weinig PhD-plaatsen maar ik presteer goed, werk hard en heb connecties in mijn vakgebied.
Ik weet niet wat meer uit het leven halen is.. Ik hoef ook niet álles uit het leven te halen. Als ik maar enigzins gelukkig ben (zoals jij ook al zegt!). En dat gelukkig zijn lijkt mij lastig zonder gezin. Wie weet verandert dat nog Maar dan komen er vast weer andere wensen bij. Ik geloof in elk geval ook niet in de maakbaarheid van het leven. Wel vind ik dat je altijd een keus hebt om het roer om te gooien. Kan het niet op één bepaald vlak, dan kan het ergens anders wel. Als je ongelukkig bent en je komt niet in actie, dan is het logisch dat je ongelukkig blijft
Afschuwelijk om te horen trouwens, van je vader. Ik hoop dat je een manier gevonden hebt om ermee om te gaan Ivm herkenbaarheid deel ik mijn tegenslagen niet op internet maar ik kan je pijn heel goed begrijpen. De enige goede kant aan zijn overlijden is dat hij nu in de Hemel is en niet meer lijdt (dat is tenminste hoe ik er tegenaan kijk).
[...]
En misschien zit daar juist wel het probleem.
Zijn je wensen zo realistisch?
Wat is 'meer uit het leven halen'?
Juist als je veel te maken gehad hebt met tegenslagen, lijkt me alles uit het leven halen ook weer zo'n abstract iets. Toen mijn pa vorig jaar eindelijk dood ging op 53-jarige leeftijd, na vijf jaar wegkwijnen aan kanker, toen realiseerde ik me pas dat je niet alles uit het leven hoeft te halen. Gelukkig zijn en dat geluk kunnen delen is voor mij het meest belangrijkste. En dat het leven zich echt niet laat plannen. Ik geloof ik niet in de absolute maakbaarheid van het leven.
Kan je een beetje uit de voeten met de reacties die hier gegeven worden? De andere zienswijzen etc.?
Mijn wensen zijn als het goed is realistisch. Een man krijgen: moet te doen zijn. Kinderen: er kan genoeg fout gaan waardoor het niet lukt maar het is zoals het er nu uitziet niet heel onrealistisch. Een PhD: er zijn weinig PhD-plaatsen maar ik presteer goed, werk hard en heb connecties in mijn vakgebied.
Ik weet niet wat meer uit het leven halen is.. Ik hoef ook niet álles uit het leven te halen. Als ik maar enigzins gelukkig ben (zoals jij ook al zegt!). En dat gelukkig zijn lijkt mij lastig zonder gezin. Wie weet verandert dat nog Maar dan komen er vast weer andere wensen bij. Ik geloof in elk geval ook niet in de maakbaarheid van het leven. Wel vind ik dat je altijd een keus hebt om het roer om te gooien. Kan het niet op één bepaald vlak, dan kan het ergens anders wel. Als je ongelukkig bent en je komt niet in actie, dan is het logisch dat je ongelukkig blijft
Afschuwelijk om te horen trouwens, van je vader. Ik hoop dat je een manier gevonden hebt om ermee om te gaan Ivm herkenbaarheid deel ik mijn tegenslagen niet op internet maar ik kan je pijn heel goed begrijpen. De enige goede kant aan zijn overlijden is dat hij nu in de Hemel is en niet meer lijdt (dat is tenminste hoe ik er tegenaan kijk).
