20'ers dip

Als ik bijvoorbeeld mezelf vergelijk met een vriendin van me..



Ik: getrouwd, leuk koophuis, beide een vaste baan.

Zij: kindje, baan waar ze voor gestudeerd heeft en veel voldoening uit haalt.



Samen zijn we zeg maar "perfect" Maar zoals ik zeg everything comes at a price. Ik heb dat koophuis, meer geld, kan meer reizen. Maar ik heb daar mezelf wel voor in een baan onder mijn niveau moeten zetten, en mijn man zit al jarenlang in een baan die hij al lang zat is. Zij ging WEL voor dat kind toen ze het wilde, en heeft WEL die baan in haar studieveld. Maar kan daardoor weer geen huis kopen en zit in een klein appartementje met haar gezinnetje.



Als je iets wilt zul je er offers voor moeten brengen want er zijn maar weinig mensen die in hun 20'er jaren echt alles kunnen. Daar heb je dan gelukkig (hopelijk) nog heel veel jaar voor om dat wel te bewerkstelligen. Want uiteindelijk zal mijn vriendin hopelijk gewoon verhuizen, en zal mijn man een baan vinden die hij leuker vindt dan de huidige. En zal ik me omhoog werken in mijn baan.



Of niet. Want ook ons kunnen vreselijke dingen overkomen. Mijn man kan overlijden, of ik kan arbeidsongeschikt raken. Daar zijn we aardig goed voor verzekerd, maar ook dat is geen garantie. Uiteindelijk is het belangrijkste dat je je gevoel van geluk en eigenwaarde uit jezelf kunt halen ipv uit zaken zoals een baan, huis, relatie, auto oid.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een extravert sensor en een perceiver ben.



Ik heb hier nog nooit last van gehad. Ik leef nagenoeg altijd in het moment. Ik heb me in mijn leven nog maar zelden druk gemaakt over iets, ik ben daar te laid back voor. Maar dat hoort idd ook bij mijn persoonlijkheidstype ben ik inmiddels achtergekomen.

quote:damas schreef op 31 juli 2016 @ 20:09:

De eerste categorie lijkt soms te geloven in totale maakbaarheid van het leven, stelt enorme eisen aan zichzelf en het leven en die eisen/doelen behalen is dan de maatstaaf/voorwaarde om gelukkig te zijn.



De tweede categorie maakt makkelijker keuzes, staat losser in het leven en is gelukkig ondanks "tekortkomingen" in de ogen van categorie 1.



Ik vraag me af of dit dus mindset is of leeftijdsgebonden. Neig meer naar het eerste. Moet wel aangeven dat (toeval, of een reden!?) categorie 2 meer te maken heeft gehad met de hardheid van het leven. En dan bedoel ik niet geen werk op niveau of geen dure meubels kunnen kopen maar bijvoorbeeld het verlies van naasten.



Ik was vroeger een categorie één (zij het niet zo extreem) en ben nu een twee. En dat komt inderdaad omdat ik iets ingrijpends heb meegemaakt waardoor het idee dat het leven maakbaar was behoorlijk op losse schroeven is komen te staan. Dat zal niet voor iedereen gelden, tenminste, dat hoop ik niet (want ik wens niemand narigheid toe).



Ik merk dat ik nu sneller denk: het is goed zo. Niet dat ik niets meer wil, maar ik wil niet meer alles, of alles nu, of alles tegelijk. Ik heb er vrede mee dat mijn leven niet perfect is en dat ook nooit zal zijn. Ik maak me heus wel eens druk over de toekomst en de belabberde staat van de wereld, maar ik ben wel veel relaxter dan vroeger. Wel jammer dat daar eerst iets radicaals voor heeft moeten gebeuren. Ik had mezelf veel ellende kunnen besparen als ik dit eerder had bedacht.

Ik heb er ook veel last van. Ik ben 23 en er spoken al lange tijd vragen in mijn hoofd:

- Vind ik ooit een vriendin en zo ja wanneer dan?

- Krijg ik ooit kinderen en zo ja wanneer dan?

- Wanneer ga ik uit huis?

- Welke kant wil ik op in mijn carrière?



Ik heb altijd al de angst gehad om alleen over te blijven en hoe ouder ik wordt hoe groter dat ook die angst wordt. Ik kom uit een omgeving waarin velen jong trouwen en jong kinderen krijgen. Met jong bedoel ik onder de 25. Voor mij lijkt dat er al niet meer in te zitten terwijl ik dat ook altijd graag heb gewild.

Uit huis gaan zou kunnen, echter wacht ik liever totdat ik een vast contract heb en daardoor meer zekerheid.

Wat betreft carrière heb ik dit jaar wel al een hele belangrijke stap gezet. Van autoverkoper naar verzekeringsadviseur. Wat een bevrijding was me dat zeg! Dit jaar kwam ik er na 6 jaar pas achter in wat voor een klotewereldje ik eigenlijk werkte. Heb ik er spijt van? Nee. Ben ik blij dat ik uit de autobranche ben? Ja, heel erg blij!



Dus ja, ik zit ook wel in een 20'ers dip.

quote:abstract schreef op 31 juli 2016 @ 20:25:

[...]



Mijn wensen zijn als het goed is realistisch. Een man krijgen: moet te doen zijn. Kinderen: er kan genoeg fout gaan waardoor het niet lukt maar het is zoals het er nu uitziet niet heel onrealistisch. Een PhD: er zijn weinig PhD-plaatsen maar ik presteer goed, werk hard en heb connecties in mijn vakgebied.



Ik weet niet wat meer uit het leven halen is.. Ik hoef ook niet álles uit het leven te halen. Als ik maar enigzins gelukkig ben (zoals jij ook al zegt!). En dat gelukkig zijn lijkt mij lastig zonder gezin. Wie weet verandert dat nog Maar dan komen er vast weer andere wensen bij. Ik geloof in elk geval ook niet in de maakbaarheid van het leven. Wel vind ik dat je altijd een keus hebt om het roer om te gooien. Kan het niet op één bepaald vlak, dan kan het ergens anders wel. Als je ongelukkig bent en je komt niet in actie, dan is het logisch dat je ongelukkig blijft



Afschuwelijk om te horen trouwens, van je vader. Ik hoop dat je een manier gevonden hebt om ermee om te gaan Ivm herkenbaarheid deel ik mijn tegenslagen niet op internet maar ik kan je pijn heel goed begrijpen. De enige goede kant aan zijn overlijden is dat hij nu in de Hemel is en niet meer lijdt (dat is tenminste hoe ik er tegenaan kijk).



Dankjewel voor je lieve woorden dat hoop ik ook. Ik kan er goed mee om gaan tegenwoordig. Juist daardoor ben ik tot het besef gekomen dat gelukkig zijn niet in iets behalen zit. Voor mij niet in ieder geval. Als ik gelukkig ben, leef ik in het nu en kan ik daar van genieten. En dat is genoeg. Wat morgen gaat brengen, zien we dan wel weer.



Wat jij zegt: "Maar dan komen er vast weer andere wensen bij. " Dit herken ik heel erg in mijn moeder en dit een mijns inzien een hele grote valkuil. Zij moet eerst haar huis op orde krijgen, dan gaat het gelukkig zijn wel weer komen. Maar ik weet zeker dat als zij haar huis op orde heeft, dan wil ze afvallen. Dan kan ze pas echt gelukkig zijn. Is dat gebeurd, dan vindt ze wel weer een aspect waar echt verandering in moet komen, voordat ze gelukkig kan zijn. Ik vind dat zo zonde om naar te kijken. Die strevens en voornemens lijken haar wel inherent ongelukkig te maken. Want ze gaat het nooit allemaal zo krijgen als zij wil. En daarmee is geluk ver weg.



Het klopt dat je niet willoos moet toekijken als je ongelukkig bent. Dan moet je inderdaad over gaan tot actie. Knap trouwens dat je wil promoveren! Heel veel succes daar mee!

quote:fitnessbody schreef op 31 juli 2016 @ 22:19:

Uit huis gaan zou kunnen, echter wacht ik liever totdat ik een vast contract heb en daardoor meer zekerheid.



Knap van je dat je de overstap gemaakt hebt naar een beroep dat je wel leuk vindt!



Ik vind wel dat je de keus om stil te blijven staan zelf maakt. Ga jij als verzekeringsadviseur een vast contact krijgen? Behoort dat uberhaupt tot de mogelijkheden? Neem eens een risico en leef! Ga op jezelf wonen. Juist van dat soort beslissingen verdwijnt de sleur vaak. Persoonlijk vind ik het ook geen onaanvaardbaar risico, om zonder vast contract op jezelf te wonen. Dan woonde ik tot mijn 32e bij mijn moeder. No thanks

quote:Chandelier58_ schreef op 31 juli 2016 @ 22:51:

[...]





Neem risico's en leef, ja precies dat..Dat lukt je niet?

quote:Diddie_Boho schreef op 31 juli 2016 @ 23:00:

[...]



Dat lukt je niet?



Niet wil ik niet zeggen, maar ik ben wel iemand die zich snel zorgen maakt en daardoor meestal kiest voor het veilige.

Bij het overstappen van baan had ik dit juist helemaal niet. Nieuwe functie, nieuwe branche en een heel ander soort bedrijf, maar ik was er zo van overtuigd dat ik iets anders wilde dat ik de overstap helemaal niet als spannend ervaarde. Ik wou dit echt graag. Als verzekeringsadviseur kan ik trouwens wel een vast contract krijgen. Kan wel een tijd overheen gaan.