Psyche
alle pijlers
Therapie, hoe dan?
zondag 11 september 2016 om 20:15
OK ik ben nog nooit van mijn leven bij een psycholoog of psychiater geweest, dus misschien is mijn vraag een beetje stom. Maar ik vraag mij echt enorm af: hoe kan praten helpen? Hoe kun je inzicht krijgen in patronen die je zelf ook wel herkent? Heb je er een soort van leap of faith voor nodig, of je zelf voor de gek houden? Kun je echt anders leren denken door met een psycholoog te praten?
Dit is trouwens geen topic om het te hebben over problemen van mij of zo want geen behoefte aan om op een forum te delen. Maar ik heb wel interesse in naar een psycholoog gaan, van daar ook de vraag. Ik ben zelf erg sceptisch over de werkzaamheid er van (en ja ik ken de onderzoeken en de uitkomsten, al vraag ik mij meteen af hoe zo iets objectief meetbaar is, de success rate van therapie).
Dit is trouwens geen topic om het te hebben over problemen van mij of zo want geen behoefte aan om op een forum te delen. Maar ik heb wel interesse in naar een psycholoog gaan, van daar ook de vraag. Ik ben zelf erg sceptisch over de werkzaamheid er van (en ja ik ken de onderzoeken en de uitkomsten, al vraag ik mij meteen af hoe zo iets objectief meetbaar is, de success rate van therapie).
zondag 11 september 2016 om 22:51
quote:strikjemetstippels schreef op 11 september 2016 @ 22:23:
[...]
En hoe ging jouw eerste keer dan als ik mag vragen? Want daar maak ik me ook dan druk over he (ik ben een drukte maker én control freak). Bij een vraag als 'wat is het probleem' weet ik echt niet wat ik moet zeggen of zo. Te veel variabelen, dan klap ik compleet dicht. Lijkt mij het makkelijkst als ik gewoon een mail stuur met de dingen waar ik last van heb, of gewoon 'strikjemetstippels: het boek' of zo haha. Ik ben al niet zo goed met gedachten en gevoelens in woorden gieten, en met iets dat toch wel emotioneel is, nou ja, ik klap dicht of vergeet wie ik ben wegens system failure. Geen geintje want ik praat nooit over problemen (en dat is natuurlijk niet snugger he weet ik wel, maar ik ben daar erg slecht in).
Ik kan wel een borrel nemen van tevoren maar denk dat dat niet echt de bedoeling is
dit ben ik!
Heel interessant topic
[...]
En hoe ging jouw eerste keer dan als ik mag vragen? Want daar maak ik me ook dan druk over he (ik ben een drukte maker én control freak). Bij een vraag als 'wat is het probleem' weet ik echt niet wat ik moet zeggen of zo. Te veel variabelen, dan klap ik compleet dicht. Lijkt mij het makkelijkst als ik gewoon een mail stuur met de dingen waar ik last van heb, of gewoon 'strikjemetstippels: het boek' of zo haha. Ik ben al niet zo goed met gedachten en gevoelens in woorden gieten, en met iets dat toch wel emotioneel is, nou ja, ik klap dicht of vergeet wie ik ben wegens system failure. Geen geintje want ik praat nooit over problemen (en dat is natuurlijk niet snugger he weet ik wel, maar ik ben daar erg slecht in).
Ik kan wel een borrel nemen van tevoren maar denk dat dat niet echt de bedoeling is
dit ben ik!
Heel interessant topic
zondag 11 september 2016 om 22:51
Ik herken een heleboel van wat je schrijft en heb hele goede ervaringen, alleen in mijn geval met een coach (wel iemand met een stevige achtergrond, geen cursusje van een jaar). Ik was ook een beetje sceptisch in het begin en merkte dat ik hem onbewust zat 'uit te testen'. Maar hij prikte daar snel doorheen, stelde zulke goede vragen en observeerde zo goed dat ik dat heel snel heb laten varen.
En maak je geen zorgen over die eerste keer. Ik wist ook niet waar ik moest beginnen maar dat hoeft helemaal niet. De coach / psycholoog is er juist in getraind om je daarmee te helpen, en je hoeft niet alles helemaal samenhangend op tafel te leggen. Je verhaal hoeft niet compleet te zijn, mag rommelig zijn, van de hak op de tak. Ik was na langdurige ziekte ook nogal warrig, barstte van de gedachten (en emoties, maar die wist ik prima te onderdrukken) en de gesprekken hielpen me dat op een rijtje te zetten. Zo fijn dat iemand goed luistert, vragen stelt, patronen ziet die ik zelf niet zag en je soms confronteert met wat je doet en denkt.
Ik praat ook moeilijk over 'zwaktes' (menselijkheden ) maar bij een 'buitenstaander' ging dat toch makkelijker dan ik dacht. Ik wil anderen niet opzadelen met mijn gedoe, maar bij een professional is dat voor mij makkelijker. En natuurlijk ken je jezelf, maar je hebt ook blinde vlekken, denkpatronen waar je je niet van bewust bent. Mijn coach was heel goed in observeren. Ik ben vrij analytisch, maar blijf daardoor ook erg in kringetjes ronddenken zo Hij kon dat met goede vragen doorbreken. Ik ging ook maar eens per maand, omdat ik er daarna zelf ook wel weer mee verder kon. Maar dat hangt helemaal af van de reden dat je gaat natuurlijk.
En maak je geen zorgen over die eerste keer. Ik wist ook niet waar ik moest beginnen maar dat hoeft helemaal niet. De coach / psycholoog is er juist in getraind om je daarmee te helpen, en je hoeft niet alles helemaal samenhangend op tafel te leggen. Je verhaal hoeft niet compleet te zijn, mag rommelig zijn, van de hak op de tak. Ik was na langdurige ziekte ook nogal warrig, barstte van de gedachten (en emoties, maar die wist ik prima te onderdrukken) en de gesprekken hielpen me dat op een rijtje te zetten. Zo fijn dat iemand goed luistert, vragen stelt, patronen ziet die ik zelf niet zag en je soms confronteert met wat je doet en denkt.
Ik praat ook moeilijk over 'zwaktes' (menselijkheden ) maar bij een 'buitenstaander' ging dat toch makkelijker dan ik dacht. Ik wil anderen niet opzadelen met mijn gedoe, maar bij een professional is dat voor mij makkelijker. En natuurlijk ken je jezelf, maar je hebt ook blinde vlekken, denkpatronen waar je je niet van bewust bent. Mijn coach was heel goed in observeren. Ik ben vrij analytisch, maar blijf daardoor ook erg in kringetjes ronddenken zo Hij kon dat met goede vragen doorbreken. Ik ging ook maar eens per maand, omdat ik er daarna zelf ook wel weer mee verder kon. Maar dat hangt helemaal af van de reden dat je gaat natuurlijk.
Tjezus, wat vals
zondag 11 september 2016 om 22:57
Stom is dat he, denken dat je bij een therapeut, waar je voor betaalt en wat zijn of haar vak is, dan nog het perfecte verhaal wil neer zetten. Echt, ik weeeeeet hoe ontzettend debiel zo iets is. En daar dan toch extreem naar neigen, hier past: ^10 wel.
Orkenflow nee, ik denk niet dat ik met elk analytisch vezel dat ik heb dit kan op lossen. Zo ver ben ik gelukkig wel. Ik vind het wel dood eng, mij open stellen, maar zo door gaan en altijd maar bang zijn van andere golf lengtes/extroverte mensen die je grijpen met hun tentakels (lekker positief dit voor extroverts), dat is ook niets.
ikbenleaf: ik heb een double! (is een goeie film overigens, The Double)
Orkenflow nee, ik denk niet dat ik met elk analytisch vezel dat ik heb dit kan op lossen. Zo ver ben ik gelukkig wel. Ik vind het wel dood eng, mij open stellen, maar zo door gaan en altijd maar bang zijn van andere golf lengtes/extroverte mensen die je grijpen met hun tentakels (lekker positief dit voor extroverts), dat is ook niets.
ikbenleaf: ik heb een double! (is een goeie film overigens, The Double)
zondag 11 september 2016 om 22:58
Besef dat therapie niet praten in de ruimte is tot de therapeut met een briljante opmerking komt, waarna jij met 'Eureka'-opleving naar huis gaat. Er zijn talloze methodes en technieken. Of het helpt is heel persoonlijk (want inderdaad, er zijn altijd mensen die er niets mee opschieten) èn hangt heel erg af van de klik met de therapeut. Je kunt het allicht proberen toch? Mij heeft het enorm geholpen, en ook ik ben cognitief sterk en had voor aanvang van de therapie al veel inzicht in mijn problemen en patronen.
zondag 11 september 2016 om 23:04
quote:strikjemetstippels schreef op 11 september 2016 @ 22:57:
Orkenflow nee, ik denk niet dat ik met elk analytisch vezel dat ik heb dit kan op lossen. Zo ver ben ik gelukkig wel. Ik vind het wel dood eng, mij open stellen, maar zo door gaan en altijd maar bang zijn van andere golf lengtes/extroverte mensen die je grijpen met hun tentakels (lekker positief dit voor extroverts), dat is ook niets.
Maar je hoeft ook niet meteen vanaf minuut 1 helemaal de diepte in, je mag er best even over doen. Een therapeut zal ook eerst kijken naar wie je bent en naar hoe de gesprekken verlopen en je niet meteen confronteren met van alles en nog wat. Diegene heeft ook tijd nodig om te zien wat je 'vraag' is en hoe hij kan afstemmen op jou.
Ik moest trouwens vooraf thuis al een vragenlijst invullen, dat vond ik wel prettig.
Orkenflow nee, ik denk niet dat ik met elk analytisch vezel dat ik heb dit kan op lossen. Zo ver ben ik gelukkig wel. Ik vind het wel dood eng, mij open stellen, maar zo door gaan en altijd maar bang zijn van andere golf lengtes/extroverte mensen die je grijpen met hun tentakels (lekker positief dit voor extroverts), dat is ook niets.
Maar je hoeft ook niet meteen vanaf minuut 1 helemaal de diepte in, je mag er best even over doen. Een therapeut zal ook eerst kijken naar wie je bent en naar hoe de gesprekken verlopen en je niet meteen confronteren met van alles en nog wat. Diegene heeft ook tijd nodig om te zien wat je 'vraag' is en hoe hij kan afstemmen op jou.
Ik moest trouwens vooraf thuis al een vragenlijst invullen, dat vond ik wel prettig.
Tjezus, wat vals
zondag 11 september 2016 om 23:04
quote:strikjemetstippels schreef op 11 september 2016 @ 20:36:
Dank je voor jouw verhaal cerulli. Gelukkig maar dat je de stap hebt gezet dan!
Misschien ben ik ook een beetje te overtuigd van mijn eigen intellect, ik bedoel daar mee dat ik toch het gevoel heb dat een ander het onmogelijk beter kan weten. Misschien geen mooie of handige gedachte, maar hij is er wel. Ik vind zo iets ook enorm eng, ik ben heel introvert en sociaal compleet onhandig (wat uiteraard wel mij problemen op levert dus een van de redenen om hulp te willen).
Je hebt wel gelijk hoor uiteindelijk ga ik niet dood als ik het probeer. Het is enkel als ik mij probeer voor te stellen hoe zo iets dan gaat, dan denk ik 'maar wat zou het helpen als een ander exact zegt wat ik ook al wel weet?' en dan gebeurt er weer niets natuurlijk Ik ben er ook mee aan het worstelen maar denk toch het te gaan wagen, een gesprekje aangaan met een psycholoog. Las je reacties, erg herkenbaar. Ook ik denk wat kan praten nou helpen. We zullen het zien!
Dank je voor jouw verhaal cerulli. Gelukkig maar dat je de stap hebt gezet dan!
Misschien ben ik ook een beetje te overtuigd van mijn eigen intellect, ik bedoel daar mee dat ik toch het gevoel heb dat een ander het onmogelijk beter kan weten. Misschien geen mooie of handige gedachte, maar hij is er wel. Ik vind zo iets ook enorm eng, ik ben heel introvert en sociaal compleet onhandig (wat uiteraard wel mij problemen op levert dus een van de redenen om hulp te willen).
Je hebt wel gelijk hoor uiteindelijk ga ik niet dood als ik het probeer. Het is enkel als ik mij probeer voor te stellen hoe zo iets dan gaat, dan denk ik 'maar wat zou het helpen als een ander exact zegt wat ik ook al wel weet?' en dan gebeurt er weer niets natuurlijk Ik ben er ook mee aan het worstelen maar denk toch het te gaan wagen, een gesprekje aangaan met een psycholoog. Las je reacties, erg herkenbaar. Ook ik denk wat kan praten nou helpen. We zullen het zien!
Wanneer één deur sluit, opent de ander zich..
zondag 11 september 2016 om 23:09
quote:MevrouwJack schreef op 11 september 2016 @ 23:04:
[...]
Maar je hoeft ook niet meteen vanaf minuut 1 helemaal de diepte in, je mag er best even over doen. Een therapeut zal ook eerst kijken naar wie je bent en naar hoe de gesprekken verlopen en je niet meteen confronteren met van alles en nog wat. Diegene heeft ook tijd nodig om te zien wat je 'vraag' is en hoe hij kan afstemmen op jou.
Ik moest trouwens vooraf thuis al een vragenlijst invullen, dat vond ik wel prettig.Wat waren dat voor vragen?
[...]
Maar je hoeft ook niet meteen vanaf minuut 1 helemaal de diepte in, je mag er best even over doen. Een therapeut zal ook eerst kijken naar wie je bent en naar hoe de gesprekken verlopen en je niet meteen confronteren met van alles en nog wat. Diegene heeft ook tijd nodig om te zien wat je 'vraag' is en hoe hij kan afstemmen op jou.
Ik moest trouwens vooraf thuis al een vragenlijst invullen, dat vond ik wel prettig.Wat waren dat voor vragen?
zondag 11 september 2016 om 23:13
zondag 11 september 2016 om 23:18
Strikjemetstippels: ik moet elke 3 maanden een vragenlijst invullen waarin je bepaalde klachten moet aangeven. Die is heel breed. Van moe/hoofdpijn/spanning/minder eetlust tot aan suicidaliteit.
Verder moest ik bij de intake vragenlijsten invullen over van alles en nog wat. over mijn leven: was ik tevreden met werk/studie, had ik sociale contacten, etc. En daarnaast ook zo'n klachten-vragenlijst. En nog een specifiek rondom mijn diagnose.
Verder moest ik bij de intake vragenlijsten invullen over van alles en nog wat. over mijn leven: was ik tevreden met werk/studie, had ik sociale contacten, etc. En daarnaast ook zo'n klachten-vragenlijst. En nog een specifiek rondom mijn diagnose.
zondag 11 september 2016 om 23:21
quote:strikjemetstippels schreef op 11 september 2016 @ 23:09:
[...]
Wat waren dat voor vragen?
Ik heb een traject gedaan met een online-deel. Het type vragen is natuurlijk erg afhankelijk van de reden dat je ermee begint, in mijn geval lag het op het leren omgaan met ziekte. Dus de vragen gingen vooral over mijn ziekte zelf (wat het is en wat de behandeling is e.d.) hoe mijn ziekte mijn leven beïnvloedt, wat stressfactoren daarbij zijn, waar ik goed in ben en minder goed in ben, etc. Dus eigenlijk een soort basisinformatie die mijn coach alvast vooraf kon doorlezen. Daardoor kon hij deels ook gericht vragen stellen als ik het zelf even niet wist.
Het onlineprogramma zelf heb ik uiteindelijk niet meer gedaan. Dat was erg analytisch, en als ik nou érgens geen hulp bij nodig had... Dus ik heb alleen gesprekken gevoerd, dat was ook veel beter want ik had gewoon iemand nodig die door mijn geanalyseer heenprikte en keek wat eronder zat. Als voorbeeld in mijn geval: een volkomen blokken van alle negatieve emotie (verdriet, boosheid, angst). Dat werd uiteindelijk het thema en toen ben ik beter gaan begrijpen waarom het psychisch even moeilijk ging. Ik was stevig ziek maar wilde 'zo goed mogelijk ziek zijn': dus niet zeuren, als je negatieve emoties voelt jezelf dwingen iets te gaan doen om het maar weg te duwen... Ik las me zelfs helemaal in over de verschillende (psychologische) fases van ziekte, zodat ik er sneller doorheen kon
En dat werkte, want iedereen vond me heel sterk, en positief, bladiebla, maar dat niet accepteren van de donkere, negatieve emoties zat me enorm in de weg. En nog steeds hoor, want het blijft iets waar ik niet goed in ben, maar ik snap nu beter dat ik mezelf niet help op die manier.
[...]
Wat waren dat voor vragen?
Ik heb een traject gedaan met een online-deel. Het type vragen is natuurlijk erg afhankelijk van de reden dat je ermee begint, in mijn geval lag het op het leren omgaan met ziekte. Dus de vragen gingen vooral over mijn ziekte zelf (wat het is en wat de behandeling is e.d.) hoe mijn ziekte mijn leven beïnvloedt, wat stressfactoren daarbij zijn, waar ik goed in ben en minder goed in ben, etc. Dus eigenlijk een soort basisinformatie die mijn coach alvast vooraf kon doorlezen. Daardoor kon hij deels ook gericht vragen stellen als ik het zelf even niet wist.
Het onlineprogramma zelf heb ik uiteindelijk niet meer gedaan. Dat was erg analytisch, en als ik nou érgens geen hulp bij nodig had... Dus ik heb alleen gesprekken gevoerd, dat was ook veel beter want ik had gewoon iemand nodig die door mijn geanalyseer heenprikte en keek wat eronder zat. Als voorbeeld in mijn geval: een volkomen blokken van alle negatieve emotie (verdriet, boosheid, angst). Dat werd uiteindelijk het thema en toen ben ik beter gaan begrijpen waarom het psychisch even moeilijk ging. Ik was stevig ziek maar wilde 'zo goed mogelijk ziek zijn': dus niet zeuren, als je negatieve emoties voelt jezelf dwingen iets te gaan doen om het maar weg te duwen... Ik las me zelfs helemaal in over de verschillende (psychologische) fases van ziekte, zodat ik er sneller doorheen kon
En dat werkte, want iedereen vond me heel sterk, en positief, bladiebla, maar dat niet accepteren van de donkere, negatieve emoties zat me enorm in de weg. En nog steeds hoor, want het blijft iets waar ik niet goed in ben, maar ik snap nu beter dat ik mezelf niet help op die manier.
Tjezus, wat vals
maandag 12 september 2016 om 02:08
Heel interessant om hier ieders ervaringen te lezen. Ik herken veel in de verhalen van mensen die zeggen dat ze veel in hun hoofd zitten , denken dat ze het zelf beter weten, erg analytisch zijn en zichzelf misschien wel voor de gek houden. Ik heb zo’n 25 sessies gehad bij 3 therapeuten (2 bijna 12 jaar geleden en een recent) en ik ben er nog steeds helaas niets mee opgeschoten. Misschien zelfs wel slechter van geworden. Een paar van mijn belangrijkste problemen zijn dingen die op zich niet op te lossen zijn, maar waar ik graag anders mee zou willen leren omgaan, en dat is dus tot nu toe niet gelukt. Toch ga ik het binnenkort nog een laatste keer proberen. Ik ben zo vaak zo depressief en suicidaal dat ik nog een keer wil proberen er via therapie iets aan te doen.
Ik betrap mezelf er eerlijk gezegd ook vaak op dat ik denk dat ik het zelf allemaal wel weet en al alles gedaan heb wat mogelijk is. Ik heb de dingen al van zoveel kanten bekeken dat ik vaak denk dat er geen andere invalshoeken meer zijn. Erg arrogant, en vast ook erg dom. En daar ben ik dus nog niks mee opgeschoten. Ik denk ook dat ik wel een aardig inzicht heb in hoe ik in elkaar zit, wat de problemen zijn en waar die vandaan komen. Maar dat verandert niks en lost niks op. Dus ik ga nog een keer kijken of er toch nog nieuwe gezichtspunten zijn, of iemand me iets kan laten zien dat ik gemist heb. Je problemen snappen is iets anders dan ze ook op kunnen lossen.
Sommige mensen zeggen dat je het altijd kan proberen en dat als het niet helpt, je er ook niet slechter van wordt, maar dat is dus niet mijn ervaring.
Ik betrap mezelf er eerlijk gezegd ook vaak op dat ik denk dat ik het zelf allemaal wel weet en al alles gedaan heb wat mogelijk is. Ik heb de dingen al van zoveel kanten bekeken dat ik vaak denk dat er geen andere invalshoeken meer zijn. Erg arrogant, en vast ook erg dom. En daar ben ik dus nog niks mee opgeschoten. Ik denk ook dat ik wel een aardig inzicht heb in hoe ik in elkaar zit, wat de problemen zijn en waar die vandaan komen. Maar dat verandert niks en lost niks op. Dus ik ga nog een keer kijken of er toch nog nieuwe gezichtspunten zijn, of iemand me iets kan laten zien dat ik gemist heb. Je problemen snappen is iets anders dan ze ook op kunnen lossen.
Sommige mensen zeggen dat je het altijd kan proberen en dat als het niet helpt, je er ook niet slechter van wordt, maar dat is dus niet mijn ervaring.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
maandag 12 september 2016 om 04:39
Herkenbaar wat jullie zeggen. Alleen ben ik niet in therapie gegaan, maar heb een NLP training gevokgd. En dat opende mijn ogen en oh boy wat kwam ik mezelf tegen. Mijn leven is daarna 280 graden gedraaid (in het positieve) en daarna nooit keer hetzelfde geworden. Voor degene die de therapieen zat zijn, verdiep je eens in NLP zou ik zeggen (en nee, dat is geen tsjakka roepen en over kolen lopen, als je een training vind die dat doet, sla die dan over!).
maandag 12 september 2016 om 06:40
quote:fayanna schreef op 12 september 2016 @ 02:08:
Ik ben zo vaak zo depressief en suicidaal dat ik nog een keer wil proberen er via therapie iets aan te doen.
In dat geval lijkt het me verstandig om medicatie te gaan slikken.
Ik had al aardig wat therapie gehad (25 sessies was niets, zeg maar) en daar leerde ik wel wat van, maar echt vooruit kwam ik niet. Ik slik sinds een half jaar AD en sindsdien kom ik echt vooruit met de therapie. Ik was zo depressief dat ik gewoon niet vooruit kwam.
En ook ik weet dat je er wel degelijk slechter van kan worden. Ik heb 4 sessies gehad bij een psycholoog op aanraden van mijn huisarts en die heeft me echt de grond in getrapt. Dus TO: luister naar je gevoel. Klikt het niet? Blijf dan vooral niet hangen en zoek een ander!
Ik ben zo vaak zo depressief en suicidaal dat ik nog een keer wil proberen er via therapie iets aan te doen.
In dat geval lijkt het me verstandig om medicatie te gaan slikken.
Ik had al aardig wat therapie gehad (25 sessies was niets, zeg maar) en daar leerde ik wel wat van, maar echt vooruit kwam ik niet. Ik slik sinds een half jaar AD en sindsdien kom ik echt vooruit met de therapie. Ik was zo depressief dat ik gewoon niet vooruit kwam.
En ook ik weet dat je er wel degelijk slechter van kan worden. Ik heb 4 sessies gehad bij een psycholoog op aanraden van mijn huisarts en die heeft me echt de grond in getrapt. Dus TO: luister naar je gevoel. Klikt het niet? Blijf dan vooral niet hangen en zoek een ander!
maandag 12 september 2016 om 10:35
quote:MevrouwJack schreef op 11 september 2016 @ 23:21:
[...]
Ik heb een traject gedaan met een online-deel. Het type vragen is natuurlijk erg afhankelijk van de reden dat je ermee begint, in mijn geval lag het op het leren omgaan met ziekte. Dus de vragen gingen vooral over mijn ziekte zelf (wat het is en wat de behandeling is e.d.) hoe mijn ziekte mijn leven beïnvloedt, wat stressfactoren daarbij zijn, waar ik goed in ben en minder goed in ben, etc. Dus eigenlijk een soort basisinformatie die mijn coach alvast vooraf kon doorlezen. Daardoor kon hij deels ook gericht vragen stellen als ik het zelf even niet wist.
Het onlineprogramma zelf heb ik uiteindelijk niet meer gedaan. Dat was erg analytisch, en als ik nou érgens geen hulp bij nodig had... Dus ik heb alleen gesprekken gevoerd, dat was ook veel beter want ik had gewoon iemand nodig die door mijn geanalyseer heenprikte en keek wat eronder zat. Als voorbeeld in mijn geval: een volkomen blokken van alle negatieve emotie (verdriet, boosheid, angst). Dat werd uiteindelijk het thema en toen ben ik beter gaan begrijpen waarom het psychisch even moeilijk ging. Ik was stevig ziek maar wilde 'zo goed mogelijk ziek zijn': dus niet zeuren, als je negatieve emoties voelt jezelf dwingen iets te gaan doen om het maar weg te duwen... Ik las me zelfs helemaal in over de verschillende (psychologische) fases van ziekte, zodat ik er sneller doorheen kon
En dat werkte, want iedereen vond me heel sterk, en positief, bladiebla, maar dat niet accepteren van de donkere, negatieve emoties zat me enorm in de weg. En nog steeds hoor, want het blijft iets waar ik niet goed in ben, maar ik snap nu beter dat ik mezelf niet help op die manier.
Ja, dat lijkt me erg lastig, want je krijgt ook positieve feedback als je 'mooi ziek' bent.
Ben je er weer beetje boven op gekomen met je ziekte? Als het te persoonlijk is moet je niet antwoorden hoor.
[...]
Ik heb een traject gedaan met een online-deel. Het type vragen is natuurlijk erg afhankelijk van de reden dat je ermee begint, in mijn geval lag het op het leren omgaan met ziekte. Dus de vragen gingen vooral over mijn ziekte zelf (wat het is en wat de behandeling is e.d.) hoe mijn ziekte mijn leven beïnvloedt, wat stressfactoren daarbij zijn, waar ik goed in ben en minder goed in ben, etc. Dus eigenlijk een soort basisinformatie die mijn coach alvast vooraf kon doorlezen. Daardoor kon hij deels ook gericht vragen stellen als ik het zelf even niet wist.
Het onlineprogramma zelf heb ik uiteindelijk niet meer gedaan. Dat was erg analytisch, en als ik nou érgens geen hulp bij nodig had... Dus ik heb alleen gesprekken gevoerd, dat was ook veel beter want ik had gewoon iemand nodig die door mijn geanalyseer heenprikte en keek wat eronder zat. Als voorbeeld in mijn geval: een volkomen blokken van alle negatieve emotie (verdriet, boosheid, angst). Dat werd uiteindelijk het thema en toen ben ik beter gaan begrijpen waarom het psychisch even moeilijk ging. Ik was stevig ziek maar wilde 'zo goed mogelijk ziek zijn': dus niet zeuren, als je negatieve emoties voelt jezelf dwingen iets te gaan doen om het maar weg te duwen... Ik las me zelfs helemaal in over de verschillende (psychologische) fases van ziekte, zodat ik er sneller doorheen kon
En dat werkte, want iedereen vond me heel sterk, en positief, bladiebla, maar dat niet accepteren van de donkere, negatieve emoties zat me enorm in de weg. En nog steeds hoor, want het blijft iets waar ik niet goed in ben, maar ik snap nu beter dat ik mezelf niet help op die manier.
Ja, dat lijkt me erg lastig, want je krijgt ook positieve feedback als je 'mooi ziek' bent.
Ben je er weer beetje boven op gekomen met je ziekte? Als het te persoonlijk is moet je niet antwoorden hoor.
maandag 12 september 2016 om 11:56
quote:strikjemetstippels schreef op 12 september 2016 @ 10:35:
[...]
Ja, dat lijkt me erg lastig, want je krijgt ook positieve feedback als je 'mooi ziek' bent.
Ben je er weer beetje boven op gekomen met je ziekte? Als het te persoonlijk is moet je niet antwoorden hoor.Het gaat beter inmiddels, maar helaas nog altijd wel met beperkingen.
[...]
Ja, dat lijkt me erg lastig, want je krijgt ook positieve feedback als je 'mooi ziek' bent.
Ben je er weer beetje boven op gekomen met je ziekte? Als het te persoonlijk is moet je niet antwoorden hoor.Het gaat beter inmiddels, maar helaas nog altijd wel met beperkingen.
Tjezus, wat vals
maandag 12 september 2016 om 15:55
Natuurlijk denk jij dat je alles al het beste weet. Je bent een controlfreak en daarmee bepaal jij de kaders en hou je de touwtjes in eigen handen. Je bent jezelf eigenlijk te slim af
Een psycholoog is er niet om jou te vertellen wat je moet doen. Juist boor mensen die goed kunnen nadenken en reflecteren helpt het als een psycholoog vragen stelt waardoor jij kan gaan nadenken. En voor denkers gaat het vaak niet om weten en analyseren, maar om voelen. Je kan het allemaal wel weten, maar als problemen blijven zit er toch ergens iets niet helemaal lekker. En vaak zit dat ik een gevoelsatukje en niet in het weten/analyseren/denken.
Je hoeft ook niet een perfect antwoord op de vragen te geven. Geef gewoon weer hoe je je voelt op het moment en wat er door je hoofs gaat. Als je het noet weet dan zeg je gewoon 'ik weet niet hoe ik dat moet beantwoorden'.
Overigens blijkt uit onderzoek dat de werkrelatie ('de klik') belangrijker is voor het slagen van de therapie dan de gebruikte methode. Wat niet wil zeggen dat een behandelaar niet deskundig hoeft te zijn, dat is zeer zeker van belang. Maar het belang van de klik moet niet onderschat worden.
Een psycholoog is er niet om jou te vertellen wat je moet doen. Juist boor mensen die goed kunnen nadenken en reflecteren helpt het als een psycholoog vragen stelt waardoor jij kan gaan nadenken. En voor denkers gaat het vaak niet om weten en analyseren, maar om voelen. Je kan het allemaal wel weten, maar als problemen blijven zit er toch ergens iets niet helemaal lekker. En vaak zit dat ik een gevoelsatukje en niet in het weten/analyseren/denken.
Je hoeft ook niet een perfect antwoord op de vragen te geven. Geef gewoon weer hoe je je voelt op het moment en wat er door je hoofs gaat. Als je het noet weet dan zeg je gewoon 'ik weet niet hoe ik dat moet beantwoorden'.
Overigens blijkt uit onderzoek dat de werkrelatie ('de klik') belangrijker is voor het slagen van de therapie dan de gebruikte methode. Wat niet wil zeggen dat een behandelaar niet deskundig hoeft te zijn, dat is zeer zeker van belang. Maar het belang van de klik moet niet onderschat worden.
maandag 12 september 2016 om 16:33
interessant topic
ik denk dat leap of faith belangrijk is, maar ook de al genoemd klik.
Aangezien hulpverleners vaak zelf ook nog flink wat te overwinnen obstakels hebben en voor alles een rationele oplossing zoeken, voelde het voor mij vaak niet vertrouwd.
Voor mij geld meer dat ik iemand gelijk moet vertrouwen.
En dat iemand dan psycholoog is, is een beetje bijzaak.
Zo heb ik ooit een enorme klik gehad met een maatschappelijk werkster, zo'n 25 jaar geleden.
Na 3 gesprekken verwees ze mij helaas door.De reden daarvan staat me niet precies bij, maar had iets te maken dat haar expertise niet groot genoeg was ofzo
ik denk dat leap of faith belangrijk is, maar ook de al genoemd klik.
Aangezien hulpverleners vaak zelf ook nog flink wat te overwinnen obstakels hebben en voor alles een rationele oplossing zoeken, voelde het voor mij vaak niet vertrouwd.
Voor mij geld meer dat ik iemand gelijk moet vertrouwen.
En dat iemand dan psycholoog is, is een beetje bijzaak.
Zo heb ik ooit een enorme klik gehad met een maatschappelijk werkster, zo'n 25 jaar geleden.
Na 3 gesprekken verwees ze mij helaas door.De reden daarvan staat me niet precies bij, maar had iets te maken dat haar expertise niet groot genoeg was ofzo
maandag 12 september 2016 om 16:40
quote:VivaFleur schreef op 11 september 2016 @ 22:03:
Voor mij was het gewoon heel fijn dat iemand naar moeilijke dingen kon luisteren zonder ergens wat van te vinden of erover te oordelen. Dat maakte dat ik opener werd en zelf ook milder ging kijken naar de moeilijke en pijnlijke dingen.
Ook hielp het om woorden uit te spreken, bij mij viel het kwartje soms pas toen ik de woorden, die al heel lang in mijn hoofd zaten, hardop ging uit te spreken. Het is net of het uitspreken alleen al een enorm licht op dingen werpt. In mijn hoofd bleef het zich maar herhalen maar eenmaal uitgesproken bleven de woorden, die zich al zo vaak in mijn hoofd herhaald hadden, eindelijk weg.
Daarnaast was ik me soms niet bewust van de emotionele lading die kleefde aan sommige onderwerpen. In mijn hoofd werd die lading niet duidelijk. Pas toen ik het vertelde aan iemand die écht luisterde voelde ik hoeveel pijn er nog achter zat. Ook dat werd pas helder toen ik naar een psycholoog ging.
Dit vind ik heel herkenbaar, al heb ik de ervaring niet bij een psycholoog maar bij een 'gewone' goede luisteraar (vertrouwen is heel belangrijk!). Alleen al door hardop te praten kun je je perspectief veranderen en verlichting/inzicht krijgen.
Misschien dat opschrijven ook helpt, omdat je dan eerder geconfronteerd wordt met die kringetjes waar je in blijft draaien. Is misschien sowieso een goede eerste stap voor jou strikje, om het eerst in de veiligheid van je eigen gezelschap te kijken of je je gevoel onder woorden kunt brengen en dat dan als back up mee te nemen naar het eerste gesprek.
Ik vind de vraag in de OP trouwens helemaal niet stom, juist legitiem. En, gratis mening: ik vind ook dat je overkomt als een leuk mens.
Voor mij was het gewoon heel fijn dat iemand naar moeilijke dingen kon luisteren zonder ergens wat van te vinden of erover te oordelen. Dat maakte dat ik opener werd en zelf ook milder ging kijken naar de moeilijke en pijnlijke dingen.
Ook hielp het om woorden uit te spreken, bij mij viel het kwartje soms pas toen ik de woorden, die al heel lang in mijn hoofd zaten, hardop ging uit te spreken. Het is net of het uitspreken alleen al een enorm licht op dingen werpt. In mijn hoofd bleef het zich maar herhalen maar eenmaal uitgesproken bleven de woorden, die zich al zo vaak in mijn hoofd herhaald hadden, eindelijk weg.
Daarnaast was ik me soms niet bewust van de emotionele lading die kleefde aan sommige onderwerpen. In mijn hoofd werd die lading niet duidelijk. Pas toen ik het vertelde aan iemand die écht luisterde voelde ik hoeveel pijn er nog achter zat. Ook dat werd pas helder toen ik naar een psycholoog ging.
Dit vind ik heel herkenbaar, al heb ik de ervaring niet bij een psycholoog maar bij een 'gewone' goede luisteraar (vertrouwen is heel belangrijk!). Alleen al door hardop te praten kun je je perspectief veranderen en verlichting/inzicht krijgen.
Misschien dat opschrijven ook helpt, omdat je dan eerder geconfronteerd wordt met die kringetjes waar je in blijft draaien. Is misschien sowieso een goede eerste stap voor jou strikje, om het eerst in de veiligheid van je eigen gezelschap te kijken of je je gevoel onder woorden kunt brengen en dat dan als back up mee te nemen naar het eerste gesprek.
Ik vind de vraag in de OP trouwens helemaal niet stom, juist legitiem. En, gratis mening: ik vind ook dat je overkomt als een leuk mens.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 12 september 2016 om 17:11
Wat lief van jou Tyche
Ik heb een mailtje gestuurd. Bellen gaat me nog te ver haha, maar ik heb gemaild naar iemand. Overigens doe ik het buiten de verzekering om. Ik hou er niet van als het ergens officieel in de boeken staat bij artsen en de verzekering. Daar bij heb ik geen zin in het hele diagnose traject om iets vergoed te krijgen. Hoop maar dat de psycholoog dan niet vindt dat ik een diagnose heb of zo en me na intake weg stuurt. Misschien heb ik wel 'iets' maar dan nog.
Ik heb een mailtje gestuurd. Bellen gaat me nog te ver haha, maar ik heb gemaild naar iemand. Overigens doe ik het buiten de verzekering om. Ik hou er niet van als het ergens officieel in de boeken staat bij artsen en de verzekering. Daar bij heb ik geen zin in het hele diagnose traject om iets vergoed te krijgen. Hoop maar dat de psycholoog dan niet vindt dat ik een diagnose heb of zo en me na intake weg stuurt. Misschien heb ik wel 'iets' maar dan nog.
maandag 12 september 2016 om 17:15
quote:miedo schreef op 12 september 2016 @ 16:33:
interessant topic
ik denk dat leap of faith belangrijk is, maar ook de al genoemd klik.
Aangezien hulpverleners vaak zelf ook nog flink wat te overwinnen obstakels hebben en voor alles een rationele oplossing zoeken, voelde het voor mij vaak niet vertrouwd.
Voor mij geld meer dat ik iemand gelijk moet vertrouwen.
En dat iemand dan psycholoog is, is een beetje bijzaak.
Zo heb ik ooit een enorme klik gehad met een maatschappelijk werkster, zo'n 25 jaar geleden.
Na 3 gesprekken verwees ze mij helaas door.De reden daarvan staat me niet precies bij, maar had iets te maken dat haar expertise niet groot genoeg was ofzo Dat lijkt me echt oprecht ontzettend naar. Ik snap het wel professioneel gezien, maar voor genoeg mensen is het een hele drempel die ze over moeten en dan moet je die nog eens over.
interessant topic
ik denk dat leap of faith belangrijk is, maar ook de al genoemd klik.
Aangezien hulpverleners vaak zelf ook nog flink wat te overwinnen obstakels hebben en voor alles een rationele oplossing zoeken, voelde het voor mij vaak niet vertrouwd.
Voor mij geld meer dat ik iemand gelijk moet vertrouwen.
En dat iemand dan psycholoog is, is een beetje bijzaak.
Zo heb ik ooit een enorme klik gehad met een maatschappelijk werkster, zo'n 25 jaar geleden.
Na 3 gesprekken verwees ze mij helaas door.De reden daarvan staat me niet precies bij, maar had iets te maken dat haar expertise niet groot genoeg was ofzo Dat lijkt me echt oprecht ontzettend naar. Ik snap het wel professioneel gezien, maar voor genoeg mensen is het een hele drempel die ze over moeten en dan moet je die nog eens over.
maandag 12 september 2016 om 17:31
quote:strikjemetstippels schreef op 12 september 2016 @ 17:11:
Wat lief van jou Tyche
Ik heb een mailtje gestuurd. Bellen gaat me nog te ver haha, maar ik heb gemaild naar iemand. Overigens doe ik het buiten de verzekering om. Ik hou er niet van als het ergens officieel in de boeken staat bij artsen en de verzekering. Daar bij heb ik geen zin in het hele diagnose traject om iets vergoed te krijgen. Hoop maar dat de psycholoog dan niet vindt dat ik een diagnose heb of zo en me na intake weg stuurt. Misschien heb ik wel 'iets' maar dan nog.
Wat goed dat je gemaild hebt! Kleine stap voor de mensheid, grote stap voor strikjemetstippels.
Moest ook een beetje lachen om het niet in de boeken willen staan. Das een beetje controlefreakerig Maar hè, als het jou helpt om de stap te nemen is dat prima.
Wederom ook herkenning. Ik dacht ook de hele tijd dat de psych me weg zou sturen wegens 1e wereldproblemen. Toen ik niet weggestuurd werd heb ik er maar van gemaakt dat ik een lekker makkelijk gevalletje was tussen alle zware gevallen door. (Ik moet nu ineens vreselijk om mezelf lachen, what was I thinking )
Wat lief van jou Tyche
Ik heb een mailtje gestuurd. Bellen gaat me nog te ver haha, maar ik heb gemaild naar iemand. Overigens doe ik het buiten de verzekering om. Ik hou er niet van als het ergens officieel in de boeken staat bij artsen en de verzekering. Daar bij heb ik geen zin in het hele diagnose traject om iets vergoed te krijgen. Hoop maar dat de psycholoog dan niet vindt dat ik een diagnose heb of zo en me na intake weg stuurt. Misschien heb ik wel 'iets' maar dan nog.
Wat goed dat je gemaild hebt! Kleine stap voor de mensheid, grote stap voor strikjemetstippels.
Moest ook een beetje lachen om het niet in de boeken willen staan. Das een beetje controlefreakerig Maar hè, als het jou helpt om de stap te nemen is dat prima.
Wederom ook herkenning. Ik dacht ook de hele tijd dat de psych me weg zou sturen wegens 1e wereldproblemen. Toen ik niet weggestuurd werd heb ik er maar van gemaakt dat ik een lekker makkelijk gevalletje was tussen alle zware gevallen door. (Ik moet nu ineens vreselijk om mezelf lachen, what was I thinking )
