Psyche
alle pijlers
Zoveel piekeren
dinsdag 20 september 2016 om 10:30
Ik wist eigenlijk niet bij welk onderwerp ik dit topic moest zetten, omdat het om zoveel verschillende onderwerpen gaat.
Maar dat piekeren zit toch echt wel tussen mijn oren, dus toch maar voor psyche gekozen.
Ik pieker dus veel, echt veel te veel.
Ik maak me echt werkelijk overal druk om en helaas is dit niet nieuw voor me.
Ik ben nu 34 jaar, getrouwd, moeder van 2 kinderen en had gedacht dat ik als volwassene toch wel wat dingen los kon laten, maar helaas...het lukt me dus niet.
Al meerdere malen in mijn leven heb ik hier op de een of andere manier hulp voor gezocht. Als puber een assertiveitscursus gedaan en naar een maatschappelijk werkster geweest. Een aantal jaren geleden naar een psycholoog voor een ander onderwerp, maar dit kwam ook wel steeds naar voren.
Maar ik kan de gedachtengang niet stoppen, het gaat gewoon maar door in mijn hoofd.
Met mijn man praat ik erover, hij luistert en stelt me gerust of spreekt me soms toe dat ik het los moet laten, maar eigenlijk snapt hij er niets van zegt hij, want hij is totaal het tegenovergestelde. Hij kan alles super goed loslaten en relativeren en maakt zich (bijna) nergens druk over.
Ik zal wat voorbeelden geven waar ik over pieker, zodat het wat makelijker praat.
Ik maak me druk om mijn werk, mijn collega's, over dat ik te weinig vrienden heb, dat de vrienden de ik heb te weinig laten horen, over onze kinderen, over de dood...
Nou ja, over heel erg veel dus.
En ik ben echt niet dom en snap heel erg goed dat het zo nutteloos is om te piekeren.
Maar toch...kan ik het niet stoppen en dus zou ik hier graag van me af willen schrijven.
Hopelijk komen er waardevolle tips of is het een eye-opener hoe er gedacht wordt over hoe ik in het leven sta.
Dus mijn vraag is: heeft er iemand tips om het piekeren te stoppen?
Zijn er nog meer mensen die zich erg druk maken om hoeveel mensen er om je heen zijn? Voelen jullie je ook wel eens alleen of stel ik me maar aan?
Maar dat piekeren zit toch echt wel tussen mijn oren, dus toch maar voor psyche gekozen.
Ik pieker dus veel, echt veel te veel.
Ik maak me echt werkelijk overal druk om en helaas is dit niet nieuw voor me.
Ik ben nu 34 jaar, getrouwd, moeder van 2 kinderen en had gedacht dat ik als volwassene toch wel wat dingen los kon laten, maar helaas...het lukt me dus niet.
Al meerdere malen in mijn leven heb ik hier op de een of andere manier hulp voor gezocht. Als puber een assertiveitscursus gedaan en naar een maatschappelijk werkster geweest. Een aantal jaren geleden naar een psycholoog voor een ander onderwerp, maar dit kwam ook wel steeds naar voren.
Maar ik kan de gedachtengang niet stoppen, het gaat gewoon maar door in mijn hoofd.
Met mijn man praat ik erover, hij luistert en stelt me gerust of spreekt me soms toe dat ik het los moet laten, maar eigenlijk snapt hij er niets van zegt hij, want hij is totaal het tegenovergestelde. Hij kan alles super goed loslaten en relativeren en maakt zich (bijna) nergens druk over.
Ik zal wat voorbeelden geven waar ik over pieker, zodat het wat makelijker praat.
Ik maak me druk om mijn werk, mijn collega's, over dat ik te weinig vrienden heb, dat de vrienden de ik heb te weinig laten horen, over onze kinderen, over de dood...
Nou ja, over heel erg veel dus.
En ik ben echt niet dom en snap heel erg goed dat het zo nutteloos is om te piekeren.
Maar toch...kan ik het niet stoppen en dus zou ik hier graag van me af willen schrijven.
Hopelijk komen er waardevolle tips of is het een eye-opener hoe er gedacht wordt over hoe ik in het leven sta.
Dus mijn vraag is: heeft er iemand tips om het piekeren te stoppen?
Zijn er nog meer mensen die zich erg druk maken om hoeveel mensen er om je heen zijn? Voelen jullie je ook wel eens alleen of stel ik me maar aan?
dinsdag 20 september 2016 om 14:07
Ik maak me ooit druk om situaties die ik toch niet kan veranderen. Ik kan wel veranderen hoe ik ermee omga..
En wat anderen van mij vinden, doet het er echt iets toe? Mij maakt dat geen snars uit. Ik ga mijzelf ook niet vergelijken met anderen want het brengt me niks.
Wat brengt het jou, dat te weten?
En wat anderen van mij vinden, doet het er echt iets toe? Mij maakt dat geen snars uit. Ik ga mijzelf ook niet vergelijken met anderen want het brengt me niks.
Wat brengt het jou, dat te weten?
dinsdag 20 september 2016 om 14:10
quote:Resultaat: ik voel me schuldig. Ik app wat vriendinnen van me om samen iets leuks te gaan doen zodat dochter er toch uit is, maar niemand kan.
Resultaat: jammer, soms loopt het nou eenmaal zo. Morgen gaat het vast beter! Dochter gevraagd met wie ze wil spelen morgen en alvast gebeld.
Dat had ook gekund.
Resultaat: jammer, soms loopt het nou eenmaal zo. Morgen gaat het vast beter! Dochter gevraagd met wie ze wil spelen morgen en alvast gebeld.
Dat had ook gekund.
dinsdag 20 september 2016 om 14:42
quote:eenhoornn schreef op 20 september 2016 @ 13:50:
Maar wat vinden jullie dan van mijn voorbeeld dat ik schreef over hoe ik gister beleefd heb?
Wat wij er van vinden, doet er niet toe...
Het gaat erom hoe jij er zelf mee omgaat.
Ik haal er even 1 stukje uit, omdat het eigenlijk meerdere situaties na elkaar waren.
Anders wordt mijn reactie zo'n lang opstel
quote:
Ik breng de oudste naar school en op het schoolplein blijkt dat jongste honger heeft en als die honger heeft, is het meteen menens.
Dus oudste is alleen naar binnen gegaan en ik snel naar huis.
Alleen naar binnen gaan is normaal vanaf groep 2, maar dochter durfde tot nu toe nog niet, maar deed het nu toch.
Ik voel me trots, maar ook schuldig dat ik niet mee ging vanwege jongste.
Je voelde je schuldig.
Was dat nodig?
Heb je je dochter echt iets vreselijks aan gedaan?
Of viel dat wel mee?
Waarom voelde je je schuldig, welke gedachte(n) ginge(n) daaraan vooraf?
Zijn die gedachten realistisch?
Wat kun je een volgende keer doen om iets anders te denken en voelen?
quote:eenhoornn schreef op 20 september 2016 @ 13:50:
Omdat ik toch van het vergelijken ben: hoeveel spreken jullie af met andere mensen? Hoeveel mensen zouden je nu echt bij staan in moeilijke situaties?
In hoeverre maken jullie je druk over je werk en je collega's? Naar zulke dingen ben ik benieuwd!
Vergelijken is ook zoiets...
Wat heb je eraan?
Is wat anderen doen per se beter? Stel jezelf eens zulke vragen....
Als je graag meer met andere mensen zou willen afspreken, zou dat moeten zijn omdat je het voor jezelf fijn vindt om vaker tijd met anderen door te brengen.
En niet omdat anderen (misschien) vaker met mensen afspreken dan jij.
Wat ik schrijf, klinkt trouwens allemaal makkelijk gezegd.
Maar in de praktijk kan het een stuk lastiger zijn hoor; ook voor mij.
quote:mariposita schreef op 20 september 2016 @ 14:10:
[...]
Resultaat: jammer, soms loopt het nou eenmaal zo. Morgen gaat het vast beter! Dochter gevraagd met wie ze wil spelen morgen en alvast gebeld.
Dat had ook gekund.
Inderdaad, zoiets is een mooie manier om hiermee om te gaan.
Het schuldig voelen (en de daaraan voorafgaande gedachten) ombuigen naar iets constructievers.
Maar wat vinden jullie dan van mijn voorbeeld dat ik schreef over hoe ik gister beleefd heb?
Wat wij er van vinden, doet er niet toe...
Het gaat erom hoe jij er zelf mee omgaat.
Ik haal er even 1 stukje uit, omdat het eigenlijk meerdere situaties na elkaar waren.
Anders wordt mijn reactie zo'n lang opstel
quote:
Ik breng de oudste naar school en op het schoolplein blijkt dat jongste honger heeft en als die honger heeft, is het meteen menens.
Dus oudste is alleen naar binnen gegaan en ik snel naar huis.
Alleen naar binnen gaan is normaal vanaf groep 2, maar dochter durfde tot nu toe nog niet, maar deed het nu toch.
Ik voel me trots, maar ook schuldig dat ik niet mee ging vanwege jongste.
Je voelde je schuldig.
Was dat nodig?
Heb je je dochter echt iets vreselijks aan gedaan?
Of viel dat wel mee?
Waarom voelde je je schuldig, welke gedachte(n) ginge(n) daaraan vooraf?
Zijn die gedachten realistisch?
Wat kun je een volgende keer doen om iets anders te denken en voelen?
quote:eenhoornn schreef op 20 september 2016 @ 13:50:
Omdat ik toch van het vergelijken ben: hoeveel spreken jullie af met andere mensen? Hoeveel mensen zouden je nu echt bij staan in moeilijke situaties?
In hoeverre maken jullie je druk over je werk en je collega's? Naar zulke dingen ben ik benieuwd!
Vergelijken is ook zoiets...
Wat heb je eraan?
Is wat anderen doen per se beter? Stel jezelf eens zulke vragen....
Als je graag meer met andere mensen zou willen afspreken, zou dat moeten zijn omdat je het voor jezelf fijn vindt om vaker tijd met anderen door te brengen.
En niet omdat anderen (misschien) vaker met mensen afspreken dan jij.
Wat ik schrijf, klinkt trouwens allemaal makkelijk gezegd.
Maar in de praktijk kan het een stuk lastiger zijn hoor; ook voor mij.
quote:mariposita schreef op 20 september 2016 @ 14:10:
[...]
Resultaat: jammer, soms loopt het nou eenmaal zo. Morgen gaat het vast beter! Dochter gevraagd met wie ze wil spelen morgen en alvast gebeld.
Dat had ook gekund.
Inderdaad, zoiets is een mooie manier om hiermee om te gaan.
Het schuldig voelen (en de daaraan voorafgaande gedachten) ombuigen naar iets constructievers.
dinsdag 20 september 2016 om 14:48
quote:strikjemetstippels schreef op 20 september 2016 @ 13:17:
O maar dat heb ik op zich ook wel hoor, dat iets wel of niets weten. Daar gaat geen bewuste inspanning aan voor af. Piekeren echter, of gewoon extreme associatie zo als ik het zelf zie bij mij dan, gaat ook niet door inspanning, dat is er gewoon. Ik denk dat als je extreem associeert met plaatjes, daar wel uit voort komt dat je piekert, gewoon om dat als je iets waar neemt en je hersenen beginnen met associatie, je elders uit komt.
Het lijkt me wel heerlijk om zo in het 'nu' te zitten, en niet altijd in je kop, voor 350 bioscoop schermen. Ik denk echter niet dat zo iets is aan/af te leren. het lijkt mij heerlijk om te kunnen nadenken. Ik hoor er vaak goede dingen over
O maar dat heb ik op zich ook wel hoor, dat iets wel of niets weten. Daar gaat geen bewuste inspanning aan voor af. Piekeren echter, of gewoon extreme associatie zo als ik het zelf zie bij mij dan, gaat ook niet door inspanning, dat is er gewoon. Ik denk dat als je extreem associeert met plaatjes, daar wel uit voort komt dat je piekert, gewoon om dat als je iets waar neemt en je hersenen beginnen met associatie, je elders uit komt.
Het lijkt me wel heerlijk om zo in het 'nu' te zitten, en niet altijd in je kop, voor 350 bioscoop schermen. Ik denk echter niet dat zo iets is aan/af te leren. het lijkt mij heerlijk om te kunnen nadenken. Ik hoor er vaak goede dingen over
dinsdag 20 september 2016 om 14:51
quote:Monatala schreef op 20 september 2016 @ 13:17:
Heb je dan ook gelijk een mening over onderwerpen? Ik kam daar dus best even over nadenken omdat ik allerlei standpunten, argumenteren en uitzonderingssituaties bedenk.Ik heb direct een mening, of direct geen mening. En in gesprek groeit een mening vaak, of wordt genuanceerd, etc. Maar ik zou echt niet weten hoe ik moet nadenken over een mening
Heb je dan ook gelijk een mening over onderwerpen? Ik kam daar dus best even over nadenken omdat ik allerlei standpunten, argumenteren en uitzonderingssituaties bedenk.Ik heb direct een mening, of direct geen mening. En in gesprek groeit een mening vaak, of wordt genuanceerd, etc. Maar ik zou echt niet weten hoe ik moet nadenken over een mening
dinsdag 20 september 2016 om 14:56
quote:eenhoornn schreef op 20 september 2016 @ 13:48:
Wat fijn Bugs Bunny dat je het gevoel niet kent. En nee hoor, dat mag je gerust vragen.
Voor mij is piekeren dat ik niet kan stoppen met denken en in mijn geval vergelijken.
Zo kan ik uren en dagen spenderen aan denken hoeveel vrienden die en die heeft, waarom die ander wel een baby shower krijgt, waarom mijn man soms niet zo attent is en die andere man wel.
Er zijn tijden geweest dat ik dit ook heel erg had met angst voor ziek zijn.
Hele dagen zit ik dan te Googlen op symptomen.
Gelukkig ben ik daar nu vanaf, van dat extreme.
Overigens denk ik dat men in het dagelijkse leven weinig hiervan merkt.
Ik functioneer gewoon prima op mijn werk, we hebben leuke vrienden en familie (raar dat ik dat dan toch weer te weinig vind), ben moeder.
Maar mijn man wordt er soms gek van, van dat vergelijken.
Ja, dat soort piekeren kan ik wel missen denk ik
Bedenken hoeveel vrienden iemand heeft zou ik niet kunnen. Ik weet het, of ik weet het niet, ik heb geen proces beschikbaar om die informatie ergens op te lepelen (behalve praten met iemand anders).
Waarom-vragen stel ik me überhaupt niet over dit soort kwesties. Ofwel ik weet waarom iets is zoals het is, of ik weet het niet, en dan boeit het me eigenlijk ook nooit. Het valt voor mij een beetje onder de "waarom zijn bananen krom?"-kwesties. Geen idee waarom, en als ik het wel wist was mijn leven niet anders.
Vind ik met de dingen die jij noemt ook een beetje. Je man, bijvoorbeeld: ok, hij is dus minder attent dan iemand anders. Waarom? Omdat hij een hork is. En dan? Het blijft je man en hij blijft een hork.
Wat fijn Bugs Bunny dat je het gevoel niet kent. En nee hoor, dat mag je gerust vragen.
Voor mij is piekeren dat ik niet kan stoppen met denken en in mijn geval vergelijken.
Zo kan ik uren en dagen spenderen aan denken hoeveel vrienden die en die heeft, waarom die ander wel een baby shower krijgt, waarom mijn man soms niet zo attent is en die andere man wel.
Er zijn tijden geweest dat ik dit ook heel erg had met angst voor ziek zijn.
Hele dagen zit ik dan te Googlen op symptomen.
Gelukkig ben ik daar nu vanaf, van dat extreme.
Overigens denk ik dat men in het dagelijkse leven weinig hiervan merkt.
Ik functioneer gewoon prima op mijn werk, we hebben leuke vrienden en familie (raar dat ik dat dan toch weer te weinig vind), ben moeder.
Maar mijn man wordt er soms gek van, van dat vergelijken.
Ja, dat soort piekeren kan ik wel missen denk ik
Bedenken hoeveel vrienden iemand heeft zou ik niet kunnen. Ik weet het, of ik weet het niet, ik heb geen proces beschikbaar om die informatie ergens op te lepelen (behalve praten met iemand anders).
Waarom-vragen stel ik me überhaupt niet over dit soort kwesties. Ofwel ik weet waarom iets is zoals het is, of ik weet het niet, en dan boeit het me eigenlijk ook nooit. Het valt voor mij een beetje onder de "waarom zijn bananen krom?"-kwesties. Geen idee waarom, en als ik het wel wist was mijn leven niet anders.
Vind ik met de dingen die jij noemt ook een beetje. Je man, bijvoorbeeld: ok, hij is dus minder attent dan iemand anders. Waarom? Omdat hij een hork is. En dan? Het blijft je man en hij blijft een hork.
dinsdag 20 september 2016 om 14:57
quote:eenhoornn schreef op 20 september 2016 @ 13:50:
Maar wat vinden jullie dan van mijn voorbeeld dat ik schreef over hoe ik gister beleefd heb?
Omdat ik toch van het vergelijken ben: hoeveel spreken jullie af met andere mensen? Hoeveel mensen zouden je nu echt bij staan in moeilijke situaties?
In hoeverre maken jullie je druk over je werk en je collega's? Naar zulke dingen ben ik benieuwd!
je kan mijn antwoorden wel invullen denk ik:
- vind ik niks van
- buiten werk, weinig
- een paar, maar dat zijn dan ook 24/7-klaar-sta-vrienden
- totaal niet
Maar wat vinden jullie dan van mijn voorbeeld dat ik schreef over hoe ik gister beleefd heb?
Omdat ik toch van het vergelijken ben: hoeveel spreken jullie af met andere mensen? Hoeveel mensen zouden je nu echt bij staan in moeilijke situaties?
In hoeverre maken jullie je druk over je werk en je collega's? Naar zulke dingen ben ik benieuwd!
je kan mijn antwoorden wel invullen denk ik:
- vind ik niks van
- buiten werk, weinig
- een paar, maar dat zijn dan ook 24/7-klaar-sta-vrienden
- totaal niet
woensdag 21 september 2016 om 00:39
Heyhey,
Ik snap heel goed hoe je je voelt. Piekeren was eerst (af en toe nog steeds) mijn dagelijkse bezigheid. Van familieleden, naar hulpverlener, naar psycholoog.. heb ze allemaal gehad.
Het probleem is alleen dat mensen heel goed kunnen luisteren, kunnen inleven en je geruststellen. Daardoor voel je je wel wat beter maar wordt je alsnog niet begrepen.. Door al die gesprekken met verschillende mensen ben ik er achter gekomen dat ik gewoon kritisch naar mezelf moet gaan kijken: het is mijn probleem. Kan een ander het voor me oplossen? Nee! Het zit namelijk tussen jouw oren en de enige die daar wat aan kan veranderen ben jijzelf, niet de hulpverlener of de psycholoog of noem maar op.. Het ging beter met me toen ik naar mezelf ging luisteren en door in een soort conversatie te gaan met mezelf om de diepere kern van mijn probleem te achtehalen, want meestal snap je het zelf niet eens.. Maar toch bleef ik wél piekeren. Wat ik toen heb gedaan is neurofeedback therapy, echt een aanrader, het wordt ook deels vergoed door de verzekering! Het hielp mij om rustig te worden in mijn hoofd en dingen sneller te laten gaan. Mijn buurvrouw had precies dezelfde positieve ervaringen van de neurofeedback.
Dus eind goed al goed: neurofeedback therapy, aanrader!
Ik snap heel goed hoe je je voelt. Piekeren was eerst (af en toe nog steeds) mijn dagelijkse bezigheid. Van familieleden, naar hulpverlener, naar psycholoog.. heb ze allemaal gehad.
Het probleem is alleen dat mensen heel goed kunnen luisteren, kunnen inleven en je geruststellen. Daardoor voel je je wel wat beter maar wordt je alsnog niet begrepen.. Door al die gesprekken met verschillende mensen ben ik er achter gekomen dat ik gewoon kritisch naar mezelf moet gaan kijken: het is mijn probleem. Kan een ander het voor me oplossen? Nee! Het zit namelijk tussen jouw oren en de enige die daar wat aan kan veranderen ben jijzelf, niet de hulpverlener of de psycholoog of noem maar op.. Het ging beter met me toen ik naar mezelf ging luisteren en door in een soort conversatie te gaan met mezelf om de diepere kern van mijn probleem te achtehalen, want meestal snap je het zelf niet eens.. Maar toch bleef ik wél piekeren. Wat ik toen heb gedaan is neurofeedback therapy, echt een aanrader, het wordt ook deels vergoed door de verzekering! Het hielp mij om rustig te worden in mijn hoofd en dingen sneller te laten gaan. Mijn buurvrouw had precies dezelfde positieve ervaringen van de neurofeedback.
Dus eind goed al goed: neurofeedback therapy, aanrader!