Psyche
alle pijlers
Ik ben doodmoe
zondag 25 september 2016 om 20:14
Nieuw account, want ik ben als de dood dat iemand me herkent.
Ik wil mijn leven niet meer. Ik wil niet dood ofzo, ik ben bang voor de dood (zoals ik eigenlijk bang ben voor alles). Maar ik ben het leven zo gruwelijk zat. Mijn leven is al van kinds af aan een gevecht en het is nooit anders geweest. Afgelopen jaren ging het eigenlijk best heel goed en iedereen is o zo trots hoe ik me uit de shit omhoog heb gewerkt, maar ik houd die verdomde terugvallen en ik kan 0,0 stress handelen want dan gaat het fout. Ik slijt mijn dagen op de bank, of heb dat heel lang gedaan.
Ik probeer nu weer te studeren, ik ben net begonnen, maar de stress is me veel teveel. Ik zie tegen de dagen op, het studeren thuis lukt me helemaal niet en ik overzie het niet meer. Maar ik wil zo graag iets doen in mijn leven, ik wil zo graag een beetje normaler zijn. Ik wil MIJ niet meer zijn. Ik zou zo graag een diploma willen en een baan, maar het lijkt wéér te hoog gegrepen en ik wil niet nog eens falen. Ik wil niet voor de rest van mijn leven die kloteuitkering.
Ik dacht dat ik goedgekeurd zou worden bij de herkeuring, maar zelfs dat is niet gebeurd. Ik dacht echt dat ik mijn leven op de rit had en het is gewoon niet waar. Ik heb het gevoel dat ik dit zelfs niet met mijn man kan delen, sinds ik hem ken heb ik eigenlijk nooit meer zo diep gezeten. Wel eens een terugval, maar zelfs daarvan vertelde ik dan maar een stukje. Ik schaam me zo zo zo erg dat ik gewoon niet tegen het leven opgewassen ben. Dat ik nog nooit een baan gehad heb en dat het er misschien wel nooit in zit voor mij. Dat alles zo ontzettend moeizaam gaat altijd.
En ik ben zo bang voor de teleurstelling van mijn moeder, keer op keer op keer. Ik lieg als mensen me vragen wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan en nu ik studeer hoef ik eindelijk niet meer te liegen over wat ik doe, maar nu lieg ik over hoe het gaat. Hoe het gaat? Helemaal niet. Ik wil de rest van mijn leven in bed liggen met de dekens over mijn hoofd, maar ik vertel het niemand en ik voel me zo eenzaam.
Ik ben kapot. Twintig jaar therapie (en ik ben nog niet eens 30) en het heeft me helemaal niets opgeleverd. Wanneer is het eindelijk genoeg?
Ik wil mijn leven niet meer. Ik wil niet dood ofzo, ik ben bang voor de dood (zoals ik eigenlijk bang ben voor alles). Maar ik ben het leven zo gruwelijk zat. Mijn leven is al van kinds af aan een gevecht en het is nooit anders geweest. Afgelopen jaren ging het eigenlijk best heel goed en iedereen is o zo trots hoe ik me uit de shit omhoog heb gewerkt, maar ik houd die verdomde terugvallen en ik kan 0,0 stress handelen want dan gaat het fout. Ik slijt mijn dagen op de bank, of heb dat heel lang gedaan.
Ik probeer nu weer te studeren, ik ben net begonnen, maar de stress is me veel teveel. Ik zie tegen de dagen op, het studeren thuis lukt me helemaal niet en ik overzie het niet meer. Maar ik wil zo graag iets doen in mijn leven, ik wil zo graag een beetje normaler zijn. Ik wil MIJ niet meer zijn. Ik zou zo graag een diploma willen en een baan, maar het lijkt wéér te hoog gegrepen en ik wil niet nog eens falen. Ik wil niet voor de rest van mijn leven die kloteuitkering.
Ik dacht dat ik goedgekeurd zou worden bij de herkeuring, maar zelfs dat is niet gebeurd. Ik dacht echt dat ik mijn leven op de rit had en het is gewoon niet waar. Ik heb het gevoel dat ik dit zelfs niet met mijn man kan delen, sinds ik hem ken heb ik eigenlijk nooit meer zo diep gezeten. Wel eens een terugval, maar zelfs daarvan vertelde ik dan maar een stukje. Ik schaam me zo zo zo erg dat ik gewoon niet tegen het leven opgewassen ben. Dat ik nog nooit een baan gehad heb en dat het er misschien wel nooit in zit voor mij. Dat alles zo ontzettend moeizaam gaat altijd.
En ik ben zo bang voor de teleurstelling van mijn moeder, keer op keer op keer. Ik lieg als mensen me vragen wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan en nu ik studeer hoef ik eindelijk niet meer te liegen over wat ik doe, maar nu lieg ik over hoe het gaat. Hoe het gaat? Helemaal niet. Ik wil de rest van mijn leven in bed liggen met de dekens over mijn hoofd, maar ik vertel het niemand en ik voel me zo eenzaam.
Ik ben kapot. Twintig jaar therapie (en ik ben nog niet eens 30) en het heeft me helemaal niets opgeleverd. Wanneer is het eindelijk genoeg?
maandag 26 september 2016 om 16:08
Zoek professionele hulp die wél weet hoe ze jou moeten stimuleren. Je hebt het nodig, je verdient het. Een familielid kan het nog zo goed bedoelen, maar mis vaak de professionaliteit die jij juist zo nodig hebt.
Dat betekent niet dat jij hebt gefaald en jij schuldig bent. Dat betekent dat je iemand moet zoeken die er voor gestudeerd heeft.
Dat betekent niet dat jij hebt gefaald en jij schuldig bent. Dat betekent dat je iemand moet zoeken die er voor gestudeerd heeft.
maandag 26 september 2016 om 16:22
Ik vroeg schoonzusje of ik vanavond langs mag komen omdat ik alleen ben. Ik vond het zo eng om te vragen nadat ik verteld had dat het niet goed gaat (niet degene van die mail trouwens), en het antwoord was dat ze wel thuis is maar geen tijd heeft. En nu voel ik me weer zo afgewezen. Want man is pas rond 12 uur thuis. En ik had gezegd 'gewoon zeggen als het niet kan hoor' maar toch. Ik heb nog iemand geappt om vanavond af te spreken maar dat is zeg maar wel mijn laatste optie want mijn netwerk is nogal klein. En ik wil niet weer de hele avond alleen en dan de hele avond liggen huilen op de bank tot ik er haast in stik. Ik heb nu wel donderdag afgesproken met schoonzusje.
Ik heb trouwens al een verwijzing naar een GGZ-instelling en ik belde ze vanmiddag want ik kreeg een brief dat ze mij niet te pakken kregen (ze belde welgeteld 1x, onder de les) maar nog niet kunnen bereiken.
Ik heb trouwens al een verwijzing naar een GGZ-instelling en ik belde ze vanmiddag want ik kreeg een brief dat ze mij niet te pakken kregen (ze belde welgeteld 1x, onder de les) maar nog niet kunnen bereiken.
maandag 26 september 2016 om 16:33
Heb net even alles gelezen zodat ik wat uitgebreider kan reageren
TO, wat naar dat je je zo voelt.
Ik heb het met je te doen
Gelukkig zijn er wel dingen waar je positieve energie uit haalt. Zoals muziek en het vrijwilligerswerk wat je deed. Ik begrijp dat het momenteel voor jou lastig is om daar weer gelijk aan te beginnen, maar ik vroeg me af of er ook misschien kleinere, voor jou haalbare stapjes zijn die je kan nemen? Misschien niet gelijk op muziekles gaan maar bijvoorbeeld wel naar de muziek luisteren waar je van houd, en daar lekker van genieten. Of online een tutorial volgen?
Wat jammer ook dat het met school nu ff niet wil lukken. Je bent heel ambitieus om je hbo te halen en dat vind ik super tof. Hou daar aan vast! Maar ga jezelf alsjeblieft niet teveel opleggen op dit gebied. Je stelt wel zulke hoge eisen aan jezelf. Terwijl je veel meer bent dan de opleiding die je doet. Een opleiding hoort ook leuk te zijn en de stress moet je niet teveel worden.. En zeker gezien jouw situatie vind ik dit een heel zorgelijk aspect. Heb je er al over nagedacht dat deze overgang naar het hbo misschien iets te snel gegaan is voor je? Ik heb er zelf namelijk een aantal jaar geleden bewust voor gekozen om een stapje terug te doen (van hbo naar mbo). Niet omdat het niveau te hoog gegrepen was, maar omdat ik veel te veel aan mijn hoofd had. Moeilijk keuze, maar het heeft mij veel rust gegeven. Hbo komt misschien nog wel, en anders maar niet... lekker boeien. Ik kom er wel. En dat geldt ook voor jou!! Je geestelijke gesteldheid is naar mijn mening vele male belangrijker dan je opleidingsniveau. En waarom zou jij gefaald hebben als je je hbo niet haalt? Het lijkt me juist logisch dat dit even allemaal teveel is, na wat je allemaal al hebt meegemaakt...
Probeer eens wat meer rust te creëren voor jezelf... en wat liever te zijn voor jezelf...
TO, wat naar dat je je zo voelt.
Ik heb het met je te doenGelukkig zijn er wel dingen waar je positieve energie uit haalt. Zoals muziek en het vrijwilligerswerk wat je deed. Ik begrijp dat het momenteel voor jou lastig is om daar weer gelijk aan te beginnen, maar ik vroeg me af of er ook misschien kleinere, voor jou haalbare stapjes zijn die je kan nemen? Misschien niet gelijk op muziekles gaan maar bijvoorbeeld wel naar de muziek luisteren waar je van houd, en daar lekker van genieten. Of online een tutorial volgen?
Wat jammer ook dat het met school nu ff niet wil lukken. Je bent heel ambitieus om je hbo te halen en dat vind ik super tof. Hou daar aan vast! Maar ga jezelf alsjeblieft niet teveel opleggen op dit gebied. Je stelt wel zulke hoge eisen aan jezelf. Terwijl je veel meer bent dan de opleiding die je doet. Een opleiding hoort ook leuk te zijn en de stress moet je niet teveel worden.. En zeker gezien jouw situatie vind ik dit een heel zorgelijk aspect. Heb je er al over nagedacht dat deze overgang naar het hbo misschien iets te snel gegaan is voor je? Ik heb er zelf namelijk een aantal jaar geleden bewust voor gekozen om een stapje terug te doen (van hbo naar mbo). Niet omdat het niveau te hoog gegrepen was, maar omdat ik veel te veel aan mijn hoofd had. Moeilijk keuze, maar het heeft mij veel rust gegeven. Hbo komt misschien nog wel, en anders maar niet... lekker boeien. Ik kom er wel. En dat geldt ook voor jou!! Je geestelijke gesteldheid is naar mijn mening vele male belangrijker dan je opleidingsniveau. En waarom zou jij gefaald hebben als je je hbo niet haalt? Het lijkt me juist logisch dat dit even allemaal teveel is, na wat je allemaal al hebt meegemaakt...
Probeer eens wat meer rust te creëren voor jezelf... en wat liever te zijn voor jezelf...
maandag 26 september 2016 om 17:01
Wat ontzettend vervelend, dat je je zo ontzettend naar voelt!
Heb je het ook binnen de eerdere therapie behandeld? Wat maakt dat je zo veel macht aan anderen geeft? Je betrekt de reactie van een ander zodanig op jezelf, dat je je rot laat voelen. Je geeft al aan dat je moeite hebt met "afwijzing". Zijn dit misschien onderwerpen waar je aan zou kunnen en willen werken?
Dat je schoonzus bijv niet kan/weinig tijd heeft, zegt helemaal niets over jou namelijk. Dat is iets wat je zelf aan het invullen bent. Zo ontzettend zonde van je energie!
Heb je het ook binnen de eerdere therapie behandeld? Wat maakt dat je zo veel macht aan anderen geeft? Je betrekt de reactie van een ander zodanig op jezelf, dat je je rot laat voelen. Je geeft al aan dat je moeite hebt met "afwijzing". Zijn dit misschien onderwerpen waar je aan zou kunnen en willen werken?
Dat je schoonzus bijv niet kan/weinig tijd heeft, zegt helemaal niets over jou namelijk. Dat is iets wat je zelf aan het invullen bent. Zo ontzettend zonde van je energie!
maandag 26 september 2016 om 18:06
quote:Zwavelstokjes schreef op 26 september 2016 @ 16:22:
Ik vroeg schoonzusje of ik vanavond langs mag komen omdat ik alleen ben. Ik vond het zo eng om te vragen nadat ik verteld had dat het niet goed gaat (niet degene van die mail trouwens), en het antwoord was dat ze wel thuis is maar geen tijd heeft. En nu voel ik me weer zo afgewezen. Want man is pas rond 12 uur thuis. En ik had gezegd 'gewoon zeggen als het niet kan hoor' maar toch. Ik heb nog iemand geappt om vanavond af te spreken maar dat is zeg maar wel mijn laatste optie want mijn netwerk is nogal klein. En ik wil niet weer de hele avond alleen en dan de hele avond liggen huilen op de bank tot ik er haast in stik. Ik heb nu wel donderdag afgesproken met schoonzusje.
Ik heb trouwens al een verwijzing naar een GGZ-instelling en ik belde ze vanmiddag want ik kreeg een brief dat ze mij niet te pakken kregen (ze belde welgeteld 1x, onder de les) maar nog niet kunnen bereiken.Blijf die instelling bellen! Ik heb deze ervaring ook, na 1x niet opnemen is het "u bent niet bereikbaar".
Ik vroeg schoonzusje of ik vanavond langs mag komen omdat ik alleen ben. Ik vond het zo eng om te vragen nadat ik verteld had dat het niet goed gaat (niet degene van die mail trouwens), en het antwoord was dat ze wel thuis is maar geen tijd heeft. En nu voel ik me weer zo afgewezen. Want man is pas rond 12 uur thuis. En ik had gezegd 'gewoon zeggen als het niet kan hoor' maar toch. Ik heb nog iemand geappt om vanavond af te spreken maar dat is zeg maar wel mijn laatste optie want mijn netwerk is nogal klein. En ik wil niet weer de hele avond alleen en dan de hele avond liggen huilen op de bank tot ik er haast in stik. Ik heb nu wel donderdag afgesproken met schoonzusje.
Ik heb trouwens al een verwijzing naar een GGZ-instelling en ik belde ze vanmiddag want ik kreeg een brief dat ze mij niet te pakken kregen (ze belde welgeteld 1x, onder de les) maar nog niet kunnen bereiken.Blijf die instelling bellen! Ik heb deze ervaring ook, na 1x niet opnemen is het "u bent niet bereikbaar".
maandag 26 september 2016 om 18:22
quote:wazig schreef op 26 september 2016 @ 17:01:
Wat ontzettend vervelend, dat je je zo ontzettend naar voelt!
Heb je het ook binnen de eerdere therapie behandeld? Wat maakt dat je zo veel macht aan anderen geeft? Je betrekt de reactie van een ander zodanig op jezelf, dat je je rot laat voelen. Je geeft al aan dat je moeite hebt met "afwijzing". Zijn dit misschien onderwerpen waar je aan zou kunnen en willen werken?
Dat je schoonzus bijv niet kan/weinig tijd heeft, zegt helemaal niets over jou namelijk. Dat is iets wat je zelf aan het invullen bent. Zo ontzettend zonde van je energie!
Dat weet ik, maar als mijn schoonzusje hulp nodig heeft geef ik dat altijd prioriteit. Dan interesseert het me echt niks dat ik thuis nog dingen moet doen. Ik had gewoon gehoopt hoger op haar prioriteitenlijstje te staan, zeker nadat ik had gezegd dat het niet goed gaat.
Ik heb vier mensen geappt om vanavond wat af te spreken, maar alle vier moe/geen tijd/niet lekker. Nu weet ik het niet meer... Weer de hele avond alleen en 's avonds is alles nog erger. Man kan ook echt niet eerder thuis komen, dus wat moet ik nu doen?
Wat ontzettend vervelend, dat je je zo ontzettend naar voelt!
Heb je het ook binnen de eerdere therapie behandeld? Wat maakt dat je zo veel macht aan anderen geeft? Je betrekt de reactie van een ander zodanig op jezelf, dat je je rot laat voelen. Je geeft al aan dat je moeite hebt met "afwijzing". Zijn dit misschien onderwerpen waar je aan zou kunnen en willen werken?
Dat je schoonzus bijv niet kan/weinig tijd heeft, zegt helemaal niets over jou namelijk. Dat is iets wat je zelf aan het invullen bent. Zo ontzettend zonde van je energie!
Dat weet ik, maar als mijn schoonzusje hulp nodig heeft geef ik dat altijd prioriteit. Dan interesseert het me echt niks dat ik thuis nog dingen moet doen. Ik had gewoon gehoopt hoger op haar prioriteitenlijstje te staan, zeker nadat ik had gezegd dat het niet goed gaat.
Ik heb vier mensen geappt om vanavond wat af te spreken, maar alle vier moe/geen tijd/niet lekker. Nu weet ik het niet meer... Weer de hele avond alleen en 's avonds is alles nog erger. Man kan ook echt niet eerder thuis komen, dus wat moet ik nu doen?
maandag 26 september 2016 om 20:12
Ik heb volgende week een afspraak voor een telefonische intake bij de GGZ.
En verder ga ik school nu nog niet opgeven. Ik ben pas drie (!) weken bezig. Ik kan nog helemaal niks zeggen over of ik het wel of niet kan, het is echt veel te vroeg om conclusies te trekken. Alle hulptroepen zijn ingeschakeld en ik ga in elk geval mijn resultaten van de eerste periode afwachten. Ik wilde dit súper graag dus ik wil in elk geval het gevoel hebben dat ik er echt alles aan gedaan heb. Dat heb ik nu nog niet.
En verder ga ik school nu nog niet opgeven. Ik ben pas drie (!) weken bezig. Ik kan nog helemaal niks zeggen over of ik het wel of niet kan, het is echt veel te vroeg om conclusies te trekken. Alle hulptroepen zijn ingeschakeld en ik ga in elk geval mijn resultaten van de eerste periode afwachten. Ik wilde dit súper graag dus ik wil in elk geval het gevoel hebben dat ik er echt alles aan gedaan heb. Dat heb ik nu nog niet.
maandag 26 september 2016 om 20:34
quote:Zwavelstokjes schreef op 26 september 2016 @ 18:22:
[...]
Dat weet ik, maar als mijn schoonzusje hulp nodig heeft geef ik dat altijd prioriteit. Dan interesseert het me echt niks dat ik thuis nog dingen moet doen. Ik had gewoon gehoopt hoger op haar prioriteitenlijstje te staan, zeker nadat ik had gezegd dat het niet goed gaat.
Ik heb vier mensen geappt om vanavond wat af te spreken, maar alle vier moe/geen tijd/niet lekker. Nu weet ik het niet meer... Weer de hele avond alleen en 's avonds is alles nog erger. Man kan ook echt niet eerder thuis komen, dus wat moet ik nu doen?
Desbetreffende mensen geven hun grenzen aan, als zij moe/druk zijn. Op deze wijze zorgen zij voor zichzelf. Zo te lezen ga jij veelal aan je eigen grenzen voorbij, zodra iemand jou om hulp vraagt. Dat jij je grenzen niet aangeeft en misschien niet aanvoelt(?) om onmiddellijk voor hen klaar te staan. Betekend niet dat dat bij de ander ook zo werkt. Dat kun je niet verwachten. Natuurlijk zijn zij dolblij als jij hen tot hulp bent, alleen kost het jou de nodige energie weer. Betekend niet dat je anderen geen hulp mag bieden, indien er iets is. Echter is het handig dat je balans leert en leert grenzen aan te voelen en te geven, zodat je ook energie overhoud.
Heb je ook hobby's interesses die je op kunt pakken, als afleiding en troost?
[...]
Dat weet ik, maar als mijn schoonzusje hulp nodig heeft geef ik dat altijd prioriteit. Dan interesseert het me echt niks dat ik thuis nog dingen moet doen. Ik had gewoon gehoopt hoger op haar prioriteitenlijstje te staan, zeker nadat ik had gezegd dat het niet goed gaat.
Ik heb vier mensen geappt om vanavond wat af te spreken, maar alle vier moe/geen tijd/niet lekker. Nu weet ik het niet meer... Weer de hele avond alleen en 's avonds is alles nog erger. Man kan ook echt niet eerder thuis komen, dus wat moet ik nu doen?
Desbetreffende mensen geven hun grenzen aan, als zij moe/druk zijn. Op deze wijze zorgen zij voor zichzelf. Zo te lezen ga jij veelal aan je eigen grenzen voorbij, zodra iemand jou om hulp vraagt. Dat jij je grenzen niet aangeeft en misschien niet aanvoelt(?) om onmiddellijk voor hen klaar te staan. Betekend niet dat dat bij de ander ook zo werkt. Dat kun je niet verwachten. Natuurlijk zijn zij dolblij als jij hen tot hulp bent, alleen kost het jou de nodige energie weer. Betekend niet dat je anderen geen hulp mag bieden, indien er iets is. Echter is het handig dat je balans leert en leert grenzen aan te voelen en te geven, zodat je ook energie overhoud.
Heb je ook hobby's interesses die je op kunt pakken, als afleiding en troost?
maandag 26 september 2016 om 20:46
Wat vervelend TO. Ik ken je gevoel bij vlagen. ..ik kan me er ook rot voor schamen al zegt iedereen dat ik dat niet hoef te doen.
Heb je wel eens n traject gevolgd? Ik heb dat gedaan bij Ciran. Gaat mn over acceptatie, inzicht krijgen in de vicieuze cirkel waar je in zit en hoe daar (deels) uit te komen en activering dmv sporten onder begeleiding. Het heeft me na mijn burn out goed geholpen. Volgens mij hebben ze verschillende vestigingen in Nederland. ..
Sterkte
Heb je wel eens n traject gevolgd? Ik heb dat gedaan bij Ciran. Gaat mn over acceptatie, inzicht krijgen in de vicieuze cirkel waar je in zit en hoe daar (deels) uit te komen en activering dmv sporten onder begeleiding. Het heeft me na mijn burn out goed geholpen. Volgens mij hebben ze verschillende vestigingen in Nederland. ..
Sterkte
maandag 26 september 2016 om 21:12
Echt rot dat het zo slecht gaat
maar je mag best wat meer vertrouwen in jezelf hebben; je bent aan het studeren!
wees trots op de (kleine) stappen die je maakt, wil niet alles in 1 keer.
Wat mij goed geholpen heeft is hersteltraining, dan zit je met lotgenoten in een therapiegroep en ben je op weg vooruit. Dat was voor mij een onderdeel van een stap. Misschien is zoiets is?
Sterkte.
maar je mag best wat meer vertrouwen in jezelf hebben; je bent aan het studeren!
wees trots op de (kleine) stappen die je maakt, wil niet alles in 1 keer.
Wat mij goed geholpen heeft is hersteltraining, dan zit je met lotgenoten in een therapiegroep en ben je op weg vooruit. Dat was voor mij een onderdeel van een stap. Misschien is zoiets is?
Sterkte.
maandag 26 september 2016 om 22:22
quote:wazig schreef op 26 september 2016 @ 20:34:
[...]
Desbetreffende mensen geven hun grenzen aan, als zij moe/druk zijn. Op deze wijze zorgen zij voor zichzelf. Zo te lezen ga jij veelal aan je eigen grenzen voorbij, zodra iemand jou om hulp vraagt. Dat jij je grenzen niet aangeeft en misschien niet aanvoelt(?) om onmiddellijk voor hen klaar te staan. Betekend niet dat dat bij de ander ook zo werkt. Dat kun je niet verwachten. Natuurlijk zijn zij dolblij als jij hen tot hulp bent, alleen kost het jou de nodige energie weer. Betekend niet dat je anderen geen hulp mag bieden, indien er iets is. Echter is het handig dat je balans leert en leert grenzen aan te voelen en te geven, zodat je ook energie overhoud.
Heb je ook hobby's interesses die je op kunt pakken, als afleiding en troost?Dat gevoel heb ik helemaal niet, dat ik daarin aan mijn eigen grenzen voorbij ga. Maar er zijn mensen voor wie altijd de deur open staat, dat wel ja. Ik vind dat niet heel vreemd. En ik heb die balans al behoorlijk gevonden als je dat vergelijkt met een paar jaar geleden, maar persoonlijk zou ik er nooit voor kiezen om nee te verkopen aan een naaste die er doorheen zit. Dat heeft verder niet zoveel met over mijn eigen grenzen gaan te maken, ik vind het niet meer dan normaal en ik heb mezelf daarin nog nooit verloren.
[...]
Desbetreffende mensen geven hun grenzen aan, als zij moe/druk zijn. Op deze wijze zorgen zij voor zichzelf. Zo te lezen ga jij veelal aan je eigen grenzen voorbij, zodra iemand jou om hulp vraagt. Dat jij je grenzen niet aangeeft en misschien niet aanvoelt(?) om onmiddellijk voor hen klaar te staan. Betekend niet dat dat bij de ander ook zo werkt. Dat kun je niet verwachten. Natuurlijk zijn zij dolblij als jij hen tot hulp bent, alleen kost het jou de nodige energie weer. Betekend niet dat je anderen geen hulp mag bieden, indien er iets is. Echter is het handig dat je balans leert en leert grenzen aan te voelen en te geven, zodat je ook energie overhoud.
Heb je ook hobby's interesses die je op kunt pakken, als afleiding en troost?Dat gevoel heb ik helemaal niet, dat ik daarin aan mijn eigen grenzen voorbij ga. Maar er zijn mensen voor wie altijd de deur open staat, dat wel ja. Ik vind dat niet heel vreemd. En ik heb die balans al behoorlijk gevonden als je dat vergelijkt met een paar jaar geleden, maar persoonlijk zou ik er nooit voor kiezen om nee te verkopen aan een naaste die er doorheen zit. Dat heeft verder niet zoveel met over mijn eigen grenzen gaan te maken, ik vind het niet meer dan normaal en ik heb mezelf daarin nog nooit verloren.
maandag 26 september 2016 om 22:49
Lieverd, ik herken woord voor woord wat je schrijft.
Die benauwdheid, in je familie, op niemand een beroep durven doen, angst om 'teveel' te zijn of 'niet normaal' (dat vooral). En zelf er wel zijn voor de mensen om je heen, terwijl je hun ongeinteresseerdheid opvat als JOUW tekortkoming........en het verschil dat er in gezinnen wordt gemaakt soms tussen de zgn 'golden child' (die niets fout kan doen) en de 'scapegoat'/'identified patient' van de familie (soort afvalbak voor ieders problemen) heb ik ook zo ervaren en op een dag, nog niet zo heel lang geleden is het me teveel geworden. Helemaal ingestort, grond onder de voeten weg, en ook doodmoe zoals je beschrijft.
Ik kan er nog meer over schrijven, maar eigenlijk ook niet: de woorden zitten vast, probeer op mijn topic te schrijven om te voorkomen dat ik zo dichtgeklapt blijf - als je mee wilt schrijven, wees welkom.
maar ik kan je een aantal boeken aanraden, waar je mss iets aan hebt, NB: misschien sla ik de plank ermee mis, dat je situatie toch anders is, dan ik las. In dat geval kun je onderstaande naast je neerleggen (en anders ook natuurlijk
!).
Er staan in onderstaande boeken ook zaken als hoe je jezelf (als zondebok) vaak klein houdt, reageert met onderpresteren, zodat je aan dat beeld van de 'falende' zwavelstok dat je familie van je heeft blijft voldoen, hoe ironisch en onzinnig dat ook klinkt op het eerste oog. Want huh, waarom zou je dit onbewust misschien bevestigen als het je zelf zoveel kwaad doet?
Het is fijn om in de boeken de grotere samenhang te leren zien, een soort verbanden, zodat het wat minder voelt alsof je het overzicht kwijt bent.
Het gaf mij in ieder geval een fractie meer 'objectieve blik' - wat mij in staat stelde om mezelf een fractie minder als de grote oorzaak en het grote en enige probleem van de familie te gaan zien. Ik sta midden in die modder, en het is een heel lastig proces voor me, ook omdat ik net als jij zo'n klein sociaal netwerk heb. Ik heb helemaal niemand meer IRL. Ik snak naar mensen die het zullen begrijpen en me een beetje op weg helpen, of zomaar een arm om me heen slaan.
Maar weet dus dat je niet alleen staat in je ervaring.
Mothers who can;t love van Susan Forward
Will I ever be good enough van Karyl McBride
website: daughtersofnarcissisticmothers.com (door een ervaringsdeskundige geschreven)
Die benauwdheid, in je familie, op niemand een beroep durven doen, angst om 'teveel' te zijn of 'niet normaal' (dat vooral). En zelf er wel zijn voor de mensen om je heen, terwijl je hun ongeinteresseerdheid opvat als JOUW tekortkoming........en het verschil dat er in gezinnen wordt gemaakt soms tussen de zgn 'golden child' (die niets fout kan doen) en de 'scapegoat'/'identified patient' van de familie (soort afvalbak voor ieders problemen) heb ik ook zo ervaren en op een dag, nog niet zo heel lang geleden is het me teveel geworden. Helemaal ingestort, grond onder de voeten weg, en ook doodmoe zoals je beschrijft.
Ik kan er nog meer over schrijven, maar eigenlijk ook niet: de woorden zitten vast, probeer op mijn topic te schrijven om te voorkomen dat ik zo dichtgeklapt blijf - als je mee wilt schrijven, wees welkom.
maar ik kan je een aantal boeken aanraden, waar je mss iets aan hebt, NB: misschien sla ik de plank ermee mis, dat je situatie toch anders is, dan ik las. In dat geval kun je onderstaande naast je neerleggen (en anders ook natuurlijk
!).Er staan in onderstaande boeken ook zaken als hoe je jezelf (als zondebok) vaak klein houdt, reageert met onderpresteren, zodat je aan dat beeld van de 'falende' zwavelstok dat je familie van je heeft blijft voldoen, hoe ironisch en onzinnig dat ook klinkt op het eerste oog. Want huh, waarom zou je dit onbewust misschien bevestigen als het je zelf zoveel kwaad doet?
Het is fijn om in de boeken de grotere samenhang te leren zien, een soort verbanden, zodat het wat minder voelt alsof je het overzicht kwijt bent.
Het gaf mij in ieder geval een fractie meer 'objectieve blik' - wat mij in staat stelde om mezelf een fractie minder als de grote oorzaak en het grote en enige probleem van de familie te gaan zien. Ik sta midden in die modder, en het is een heel lastig proces voor me, ook omdat ik net als jij zo'n klein sociaal netwerk heb. Ik heb helemaal niemand meer IRL. Ik snak naar mensen die het zullen begrijpen en me een beetje op weg helpen, of zomaar een arm om me heen slaan.
Maar weet dus dat je niet alleen staat in je ervaring.
Mothers who can;t love van Susan Forward
Will I ever be good enough van Karyl McBride
website: daughtersofnarcissisticmothers.com (door een ervaringsdeskundige geschreven)
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
maandag 26 september 2016 om 23:14
Oooh Kers wat naar dat je het zo herkent en je slaat zó de spijker op z'n kop. Behalve dan dat ik het gevoel heb dat ik er ook nooit voor anderen ben. Ik kan doodleuk zeggen dat de deur altijd open staat, maar hoe vaak maken mensen daar nou gebruik van? Ik ben niet zo iemand die altijd een luisterend oor heeft en de beste adviezen. Ik kom vaak niet verder dan een knuffel en 'wat naar voor je'. Ook dat voelt als een enorme tekortkoming omdat me zo vaak is gezegd (door m'n beste vriendinnen nota bene) dat ik egocentrisch was en geen oog voor ze had. Terwijl ik het zó probeerde goed te doen.
Dank voor je boekentips en ik kom gauw op je topic kijken maar ik moet nu echt naar bed. Ik ga morgen weer proberen naar school te gaan. Met iets meer vertrouwen dan ik vandaag en gisteren had, maar nog wel wat wankel.
Dank voor je boekentips en ik kom gauw op je topic kijken maar ik moet nu echt naar bed. Ik ga morgen weer proberen naar school te gaan. Met iets meer vertrouwen dan ik vandaag en gisteren had, maar nog wel wat wankel.
maandag 26 september 2016 om 23:17
Ja, onze situaties zullen niet hetzelfde zijn.
Maar hier in ieder geval hetzelfde voornemen, met dat sprankje frisse hoop. Naar bed, die moeheid is ook iets dat alles veel hopelozer doet lijken, hoor...dus goede nachtrust gewenst
We komen hier wel doorheen
Maar hier in ieder geval hetzelfde voornemen, met dat sprankje frisse hoop. Naar bed, die moeheid is ook iets dat alles veel hopelozer doet lijken, hoor...dus goede nachtrust gewenst
We komen hier wel doorheen
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
dinsdag 27 september 2016 om 10:10
Hmm ik blijf wel nadenken over je OP.
Heb je het geschreven terwijl je overspoeld werd met angstgevoelens. Het valt mij op dat er nu (zelf deed ik het ook) afgeweken word en er vanalles aangehaald word, waar je ook op ingaat. Dat, terwijl je nu net met een nieuwe studie begonnen bent en gewoonweg even heel angstig bent voor al het nieuwe wat op je af komt. Het enige wat je nodig hebt is relativering denk ik nu.
Dus komt wel goed schatje , je geeft aan dat je op de opleiding de nodige dingen ook al hebt weggezet en je een traject aangaat bij de GGZ. Je bent dus al super op weg!
Heb je het geschreven terwijl je overspoeld werd met angstgevoelens. Het valt mij op dat er nu (zelf deed ik het ook) afgeweken word en er vanalles aangehaald word, waar je ook op ingaat. Dat, terwijl je nu net met een nieuwe studie begonnen bent en gewoonweg even heel angstig bent voor al het nieuwe wat op je af komt. Het enige wat je nodig hebt is relativering denk ik nu.
Dus komt wel goed schatje , je geeft aan dat je op de opleiding de nodige dingen ook al hebt weggezet en je een traject aangaat bij de GGZ. Je bent dus al super op weg!
dinsdag 27 september 2016 om 10:45
quote:Zwavelstokjes schreef op 26 september 2016 @ 23:14:
Oooh Kers wat naar dat je het zo herkent en je slaat zó de spijker op z'n kop. Behalve dan dat ik het gevoel heb dat ik er ook nooit voor anderen ben. Ik kan doodleuk zeggen dat de deur altijd open staat, maar hoe vaak maken mensen daar nou gebruik van? Ik ben niet zo iemand die altijd een luisterend oor heeft en de beste adviezen. Ik kom vaak niet verder dan een knuffel en 'wat naar voor je'. Ook dat voelt als een enorme tekortkoming omdat me zo vaak is gezegd (door m'n beste vriendinnen nota bene) dat ik egocentrisch was en geen oog voor ze had. Terwijl ik het zó probeerde goed te doen.
Dank voor je boekentips en ik kom gauw op je topic kijken maar ik moet nu echt naar bed. Ik ga morgen weer proberen naar school te gaan. Met iets meer vertrouwen dan ik vandaag en gisteren had, maar nog wel wat wankel.
En heeft je vriendin ook uitgelegd waarom ze jou egocentrisch vindt?
Oooh Kers wat naar dat je het zo herkent en je slaat zó de spijker op z'n kop. Behalve dan dat ik het gevoel heb dat ik er ook nooit voor anderen ben. Ik kan doodleuk zeggen dat de deur altijd open staat, maar hoe vaak maken mensen daar nou gebruik van? Ik ben niet zo iemand die altijd een luisterend oor heeft en de beste adviezen. Ik kom vaak niet verder dan een knuffel en 'wat naar voor je'. Ook dat voelt als een enorme tekortkoming omdat me zo vaak is gezegd (door m'n beste vriendinnen nota bene) dat ik egocentrisch was en geen oog voor ze had. Terwijl ik het zó probeerde goed te doen.
Dank voor je boekentips en ik kom gauw op je topic kijken maar ik moet nu echt naar bed. Ik ga morgen weer proberen naar school te gaan. Met iets meer vertrouwen dan ik vandaag en gisteren had, maar nog wel wat wankel.
En heeft je vriendin ook uitgelegd waarom ze jou egocentrisch vindt?
dinsdag 27 september 2016 om 12:32
quote:kers schreef op 27 september 2016 @ 11:08:
"Het enige wat je nodig hebt is relativering denk ik nu."
Waar baseer je dit op/hoe weet je dit
Niet vervelend bedoeld, just curious...
Misschien kijk ik dan teveel naar mijzelf hoor.
Want ik herken het nl wel. Dat nieuwe situaties zoveel angst kunnen oproepen.
En daar eindeloos over piekeren. Ik lees nu allemaal zijwegen. Die er ook heus toedoen.
Alleen van mijzelf ( door schade en schande) weet ik dat ik uiteindelijk beter af van met relativering voor mijn angst dan dat er te diep op in word gedaan. Anders verzuip je erin, zo is mijn ervaring
"Het enige wat je nodig hebt is relativering denk ik nu."
Waar baseer je dit op/hoe weet je dit
Niet vervelend bedoeld, just curious...
Misschien kijk ik dan teveel naar mijzelf hoor.
Want ik herken het nl wel. Dat nieuwe situaties zoveel angst kunnen oproepen.
En daar eindeloos over piekeren. Ik lees nu allemaal zijwegen. Die er ook heus toedoen.
Alleen van mijzelf ( door schade en schande) weet ik dat ik uiteindelijk beter af van met relativering voor mijn angst dan dat er te diep op in word gedaan. Anders verzuip je erin, zo is mijn ervaring
dinsdag 27 september 2016 om 12:38
Ik heb zelf 1.5 therapie gehad met alleen gesprekken met een psychiater.
Het was super intensief, ik geef nu zelf sturing aan mn leven ipv dat ik mij " laat leven". Ik zat ook echt vast en wist echt niet hoe ik uit het dal van verdriet en ellende moest komen. Door mijn motivatie en mij open te stellen en te durven vertrouwen op de ander ben ik eruit gekomen. Het kan dus echt!
Het was super intensief, ik geef nu zelf sturing aan mn leven ipv dat ik mij " laat leven". Ik zat ook echt vast en wist echt niet hoe ik uit het dal van verdriet en ellende moest komen. Door mijn motivatie en mij open te stellen en te durven vertrouwen op de ander ben ik eruit gekomen. Het kan dus echt!
dinsdag 27 september 2016 om 17:55
Hey wazig, hoe is je dit gelukt, denk je, nu in hindsight?
Wat heb je aan stappen gezet, en hoe heeft psychiater je hierin geholpen?
En wat vond je specifiek heel 'intensief' aan het traject?
Soms is het lastig dingen tot een kern te brengen, maar ben benieuwd hoe bovenstaande je is gelukt?
(fijn trouwens dat het weer goed met je gaat!)
Wat heb je aan stappen gezet, en hoe heeft psychiater je hierin geholpen?
En wat vond je specifiek heel 'intensief' aan het traject?
Soms is het lastig dingen tot een kern te brengen, maar ben benieuwd hoe bovenstaande je is gelukt?
(fijn trouwens dat het weer goed met je gaat!)
The fact is i just saw a blizzard hunt a lizard in the muted light — Flea
dinsdag 27 september 2016 om 18:50
Ik heb werkelijk geen idee wat voor therapie ik gevolgd heb, dat wilde de behandelaar ook niet aangeven tot mijn grote frustratie. Nu achteraf, boeit mij dat ook niet.
Ik was voor iets anders naar hem doorverwezen en uiteindelijk is dat uitgemond in een wat langer traject.
Ik stond na 7 maanden eindelijk open om medicatie te gebruiken, daar reageerde ik vrij heftig op. Het is dan ook bij een lichte dosering gebleven(ADHD medicatie en in de avond afremmende medicatie). Uiteindelijk leken mijn zintuigen beter afgesteld, waardoor ik de dingen meer in perspectief zag en een betere focus kreeg van de dingen(zoals problemen) die er daadwerkelijk toe deden. Ik voelde letterlijk mijn grenzen beter, als ik erover heen ging, kreeg ik druk op mijn borst wat maakte dat ik wel rustiger aan moest doen.
De plaat die ik voor mijn hoofd had werd zo nu en dan opgelicht , wat ik ter plekke ontkende. Echter werkte alles wat hij zei, heel erg op mij door. Hij zei ook veel tegenstellingen en ik ging overal over nadenken, zo raakte ik in de war. Ik dacht continu "wat wil hij nu van mij". Uiteindelijk viel het kwartje wel en gaat het erom: wat wil ik.
De onderwerpen regie en autonomie waren de hoofdlijnen.
Daarnaast hielp het sporten in de sportschool mij ontzettend goed en om betere voeding tot mij te nemen.
Doordat ik zo in de war werd gemaakt, mij verdiepte in theorie van "beter zelfbeeld krijgen, meer zelfvertrouwen krijgen" en voor mijzelf opdrachten te verzinnen en te maken. Door de verwarring vond ik mijn eigen weg, ipv dat ik een uitgekozen pad volgde(zoals het advies van een ander opvolgen).
Ik ben uiteindelijk ook gescheiden van mijn ex, iets wat nog niet 100% is afgerond. Echter sla ik mij door alles goed heen en vertrouw ik op mijn eigen kracht.
Ik heb het als zeer zwaar ervaren dat de behandeling tijdens de scheiding stopte. Echter geeft mij dat ook een mooie ervaring: namelijk dat ik trots mag zijn op wie ik ben, een sterke zelfstandige vrouw.
Ik was voor iets anders naar hem doorverwezen en uiteindelijk is dat uitgemond in een wat langer traject.
Ik stond na 7 maanden eindelijk open om medicatie te gebruiken, daar reageerde ik vrij heftig op. Het is dan ook bij een lichte dosering gebleven(ADHD medicatie en in de avond afremmende medicatie). Uiteindelijk leken mijn zintuigen beter afgesteld, waardoor ik de dingen meer in perspectief zag en een betere focus kreeg van de dingen(zoals problemen) die er daadwerkelijk toe deden. Ik voelde letterlijk mijn grenzen beter, als ik erover heen ging, kreeg ik druk op mijn borst wat maakte dat ik wel rustiger aan moest doen.
De plaat die ik voor mijn hoofd had werd zo nu en dan opgelicht , wat ik ter plekke ontkende. Echter werkte alles wat hij zei, heel erg op mij door. Hij zei ook veel tegenstellingen en ik ging overal over nadenken, zo raakte ik in de war. Ik dacht continu "wat wil hij nu van mij". Uiteindelijk viel het kwartje wel en gaat het erom: wat wil ik.
De onderwerpen regie en autonomie waren de hoofdlijnen.
Daarnaast hielp het sporten in de sportschool mij ontzettend goed en om betere voeding tot mij te nemen.
Doordat ik zo in de war werd gemaakt, mij verdiepte in theorie van "beter zelfbeeld krijgen, meer zelfvertrouwen krijgen" en voor mijzelf opdrachten te verzinnen en te maken. Door de verwarring vond ik mijn eigen weg, ipv dat ik een uitgekozen pad volgde(zoals het advies van een ander opvolgen).
Ik ben uiteindelijk ook gescheiden van mijn ex, iets wat nog niet 100% is afgerond. Echter sla ik mij door alles goed heen en vertrouw ik op mijn eigen kracht.
Ik heb het als zeer zwaar ervaren dat de behandeling tijdens de scheiding stopte. Echter geeft mij dat ook een mooie ervaring: namelijk dat ik trots mag zijn op wie ik ben, een sterke zelfstandige vrouw.
woensdag 28 september 2016 om 22:17
Hoi lieverds Het gaat echt al een heel stuk beter met me. Ik ga weer naar school en heb wat meer vertrouwen in mezelf. Klasgenoten hebben me ook wat moed ingesproken toen ik zei dat ik zo onzeker ben over mijn kunnen. De chaos in m'n hoofd is wat minder en de wanhoop is weg. M'n emoties zo heftig als deze week had ik lang niet meegemaakt. De knop is weer om en ik ga ervoor.
Later wil ik nog wel uitgebreider reageren maar ik moet nu echt slapen want morgen is een ontzettend lange dag.
Jullie zijn echt lief voor me, bedankt.
Later wil ik nog wel uitgebreider reageren maar ik moet nu echt slapen want morgen is een ontzettend lange dag.
Jullie zijn echt lief voor me, bedankt.
